บทที่ 65

            มัฑณาวีรีบจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วว่องไวกว่าปกติ ทั้งที่เธอเป็นคนที่ใช้เวลาในการอาบน้ำนานมาก

            ขณะที่ชายหนุ่มเข้าไปอาบน้ำเธอส่งไลน์หาฬียากรเพื่อบอกว่าเธอจะนอนค้างที่คอนโดของดิน ไม่ต้องเป็นห่วงให้ปิดบ้านนอนได้เลย อีกฝ่ายก็อ่านทันทีเช่นกันแปลว่ายังไม่นอนเพราะรอเธอกลับบ้านด้วยความเป็นห่วง

            หลังจากคุยกันเป็นที่เรียบร้อยก็พยายามข่มตานอน แม้จะทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแต่ก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ริอาจมานอนค้างอ้างแรมกับผู้ชายตามลำพัง แม้จะเป็นเพื่อนกันแต่ก็ไม่สนิทใจเท่าพิซซี่ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชาย เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้นเกือบทั้งคืน

            “นอนไม่หลับเหรอมัท”

            “คงเป็นเพราะแปลกที่”

            “หรือไม่ก็เป็นเพราะนอนกับผม”

            “นอนห้องเดียวกับคุณต่างหาก” หญิงสาวรีบเอ่ยแย้งคำพูดสองแง่สามง่ามของเขา

            “นอนเถอะผมรับรองว่าจะไม่ทำอะไรคุณแม้ใจอยากจะทำ”

            “ล้อเล่นอีกแล้วใช่ไหม”

            “อืม นอนได้แล้วคนดี เดี๋ยวตื่นไปทำงานไม่ไหวนะ”

            เขาบอกให้เธอนอนแต่เขากลับก็ไม่สามารถข่มตาหลับได้เช่นกัน

            กว่าสองหนุ่มสาวจะผล็อยหลับได้ก็เกือบรุ่งเช้า แต่ต่อให้นอนดึกแค่ไหนติณณภพก็มักจะตื่นแต่เช้ามืดเสมอ เขาเดินมานั่งลงบนเตียงข้างตัวเธอ และเฝ้ามองเธอนอนหลับสนิท เขาอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าลงไปจูบที่หน้าผากของเธอ ใจของเขาเต้นแรงราวกับเด็กหนุ่มริมีความรักเป็นครั้งแรก

            จะดีแค่ไหนถ้าลืมตาขึ้นมาแล้วเจอเธอนอนอยู่ด้วยกันทุกคืนเช่นนี้ตลอดไป

            การมีเธออยู่เคียงข้างมันทำให้เขาอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่เห็นรอยยิ้มที่สดใสของเธอก็ทำให้โลกที่เคยหม่นเศร้าของเขาสว่างสดใสขึ้นทันตา

            ยิ่งนานวันเธอยิ่งมีความหมายต่อเขามากขึ้นทุกที และนั่นคือที่มาที่ทำให้เขาอยากจะทดสอบอะไรเธอบางอย่าง ก่อนที่จะเปิดเผยความจริงกับเธอ และคงต้องให้ภูมิระพีร่วมมือกับเขาอีกครั้ง

            ติณณภพเดินทางมาทำงานตามปกติ ในขณะที่มัฑณาวีขอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนแล้วจะรีบตามมา ภูมิระพีเห็นว่าสายแล้วแต่มัฑณาวีก็ยังไม่มาทำงาน ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ และคนที่น่าจะให้คำตอบเขาในเรื่องนี้ได้ก็มีอยู่เพียงคนเดียว

            “นายรู้ไหมติณณ์ว่าทำไมวันนี้คุณมัทถึงยังไม่มาทำงาน”

            “เมื่อคืนเรานอนด้วยกัน เช้านี้เธอเลยขอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อน เดี๋ยวก็มา” เขาตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสารที่กำลังอ่านค้างอยู่

            ความเงียบเริ่มเข้าครองงำเมื่อเขาพูดจบ ขนาดคุณอาทรที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองใหญ่ตรงหน้ายังชะงัก เมื่อได้ยินคำตอบนั้น สองหนุ่มต่างวัยหันมาสบตากันก่อนจะหันไปจ้องมองคนพูด ติณณภพรู้สึกว่ากำลังมีคนจับตามองเขาอยู่จึงละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้า และก็พบดวงตาสองคู่กำลังจ้องมองเขาอยู่จริง ๆ

            “อะไร!”

            “นายต่างหากที่ต้องบอกเราเรื่องนั้น”

            “เรื่องอะไร” ก่อนจะนึกได้ว่าตนเองพูดอะไรออกไป คำพูดกำกวมนั้นทำให้ทั้งคู่เข้าใจผิดไปจากความเป็นจริงมาก

            “มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด”

            “แล้วเป็นยังไงก็เล่ามาสิ”

            “เมื่อคืนเรานั่งทำงานจนถึงตีสอง ฉันเห็นว่ามันดึกมากแล้วถ้าปล่อยให้มัทขับรถกลับบ้านคนเดียวก็อาจจะไม่ปลอดภัย เลยให้เธอนอนค้างที่ห้องฉันก็แค่นั้น”

            “แล้วไป ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ทำไมต้องร้อนตัวด้วย หรือว่าจริง ๆ แล้วนายก็คิดอยากจะทำอะไรแบบนั้นอยู่เหมือนกัน”

            ติณณภพไม่ได้ปฏิเสธ เขาใช้ความเงียบแทนคำตอบ แต่นั่นทำให้สองหนุ่มต่างวัยเข้าใจตรงกัน

            “นายคิดแบบนั้นจริง ๆ ด้วย” ภูมิระพีกล่าว

            “ถ้าเป็นนายมีเหรอจะไม่คิด”

            “อาจไม่ใช่แค่คิดแต่ลงมือทำด้วย ก็คุณมัทน่ารักขนาดนั้น ใครที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดก็คงจะอดใจไม่ไหวหรอก”

            “พูดถึงมัทฉันมีเรื่องจะให้นายทำ”

            “งานเข้า! เรื่องอะไรอีกล่ะ” ภูมิระพีเดาได้เลยว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องดีแล้วก็จริงดังคาด

            ติณณภพถ่ายทอดในสิ่งที่เขาคิดให้บุคคลทั้งสองคนฟัง ซึ่งพวกเขาก็ฟังอย่างตั้งใจโดยเฉพาะภูมิระพี เพราะเขาต้องเป็นคนทำตามคำสั่ง

            “นายแน่ใจนะว่าอยากให้ฉันทำแบบนั้นจริง ๆ”

            “แน่ใจสิ หรือนายมีปัญหาอะไร”

            “ฉันไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่ถ้าทำตามที่นายบอก แล้วเกิดคุณมัทตกหลุมรักฉันขึ้นมาจริง ๆ นายจะทำยังไง”

            “ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ต้องยอมรับ เพราะสุดท้ายแล้วมัทจะเป็นคนเลือกเอง ถึงตอนนั้นไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงฉันก็จะบอกความจริงกับมัท”

            “ทำไมนายต้องลองใจคุณมัทแบบนี้ด้วย มันเสี่ยงอยู่นะ นายกับเธออาจจะมองหน้ากันไม่ติดเพราะเรื่องนี้ก็ได้”

            “ฉันรู้”

            “แต่ก็ยังจะทำ”

            “เพราะฉันอยากรู้คำตอบว่าระหว่างมนุษย์เงินเดือนอย่างฉัน กับทายาทมหาเศรษฐีอย่างนาย สุดท้ายแล้วเธอจะเลือกอะไร และมันจะทำให้เธอได้รู้ถึงหัวใจของตัวเองด้วยว่าแท้จริงแล้วเธอรักใคร”