คืนหนึ่งคะนึงรัก

คะนึงรักลากกระเป๋าเดินทางสีชมพูสดใส ก้าวไปยังเคาน์เตอร์รีเซปชันของโรงแรมกึ่งรีสอร์ตสุดหรู หญิงสาวส่งบัตรประชาชนให้แล้วบอกชื่อ

“คะนึงรัก ปรีชากิจค่ะ”

“คุณคะนึงรักมาสัมมนากับบริษัทเลิฟ เลิฟ การ์เดนด้วยใช่ไหมคะ มีชื่อคุณจองห้องพักเข้ามาสองวัน แต่คนละบุ๊กกิ้งกัน”

“ใช่ค่ะ แต่ฉันมาก่อนงานสัมมนาหนึ่งวัน เลยจองห้องพักเพิ่มไว้ส่วนตัวหนึ่งคืนค่ะ จะเป็นไปได้มั้ยคะ ถ้าฉันจะขอพักที่ห้องเดิมเลยโดยที่ไม่ต้องมาเช็กเอาต์และเช็กอินอีกรอบ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้นะคะ”

พนักงานต้องรับสาวสวยป้อนข้อมูลในคอมพิวเตอร์เพียงครู่ ก็ยื่นคีย์การ์ดมาให้ คะนึงรักเอ่ยขอบคุณ จากนั้นจึงลากกระเป๋าไปยังห้องพัก เก็บข้าวของแล้วจึงออกมาเดินเล่นบริเวณชายหาดของโรงแรม

คะนึงรักนั่งลงที่เก้าอี้ชายหาดสีสันสดใส เอนตัวลง ตั้งใจจะใช้เวลาส่วนตัวเพื่ออยู่กับธรรมชาติรอบตัว เธอหลับตา ปล่อยผิวกายให้สัมผัสสายลม ฟังเสียงคลื่น สูดกลิ่นอายแดดและซึมซับบรรยากาศของทะเลให้ชุ่มปอด สมกับที่ห่างหายมานานเพราะต้องทำงานอยู่แต่ในเมืองที่เต็มไปด้วยตึกสูงและฝุ่นควัน

หญิงสาวกำลังจะมีความสุขอยู่แล้วเชียว แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนทักขึ้น

“อ้าว...ยัยสาลี่สุพรรณ สัมมนามีพรุ่งนี้นี่นา มาก่อนเหมือนกันหรือ”

เรียกเธอว่า ‘สาลี่สุพรรณ’ แบบนี้ แสดงว่าต้องรู้จักที่มาของชื่อเล่นในวัยเด็กของเธอซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้เลย นอกจาก ‘พิมรดา’ เพื่อนที่ทำงานเดียวกัน

พิมรดาเป็นเพื่อนสมัยประถมของคะนึงรัก ตอนนี้ทำงานอยู่บริษัทเลิฟ เลิฟ การ์เดนเหมือนกัน อาจเป็นเพราะทั้งสองเข้าทำงานพร้อมกัน อายุเท่ากัน แถมยังต้องทำยอดของสาขาแข่งกันอีก ทำให้ทั้งสองไม่ลงรอยกันนัก

คะนึงรักลอบถอนใจ ปั้นยิ้มปลอมๆ “เธอก็มาก่อนเหมือนกันเหรอพิม ใจตรงกันเลยนะ”

พิมรดาหัวเราะเอียงอายในแบบที่มองจากสะพานแขวนพระรามแปดยังรู้ว่าปลอมเปลือก ก่อนจะบอก “แอบมาเที่ยวกับแฟนคืนนึงก่อนไง พรุ่งนี้ค่อยเข้าสัมมนา”

“มากับแฟน...”

“ใช่” เพื่อนสาวพยักหน้าก่อนจะหันไปกวักมือเรียกใครอีกคน “เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักนะ”

คะนึงรักมองผู้ชายหุ่นนักกีฬาที่สาวเท้าเร็วๆ เข้ามาหาแล้วใจหายวูบ แฟนหนุ่มของพิมรดาคือตุลย์...รุ่นพี่สุดฮอตสมัยมัธยมคนที่เธอเคยรวบรวมความกล้าไปสารภาพรัก แต่ถูกปฏิเสธกลับมาอย่างไม่ไยดี แถมยังทิ้งแผลใจไว้ให้อีกรอยเบ้อเร่อ

เด็กหนุ่มวัยรุ่นร่างสูงใหญ่บึกบึนในวันนั้นมองเธอศีรษะจดปลายเท้า ก่อนจะยิ้มเยาะๆ

‘คิดจะชอบพี่ ช่วยส่องกระจกดูตัวเองก่อนนะ’

‘อะ...อะไรนะคะ’

‘ก็หุ่นเหมือนน้องๆ ช้าง ใส่แว่นหนาเตอะ แถมยังสิวเขรอะแบบน้อง ใครจะไปชอบลง ระดับนักกีฬาโรงเรียนอย่างพี่อะนะ ถ้าจะมีแฟนก็ต้องเป็นคนระดับเดียวกันเท่านั้น นั่นคือ ต้องสวย ดังและเรียนเก่ง ไม่อย่างนั้นก็อย่าสะเออะมาวุ่นวายเลย’

หญิงสาวจำได้ว่าเธอนอนร้องไห้จนขาดเรียนไปสามวัน แต่หลังจากนั้นเธอก็ตั้งหลักได้ ผู้หญิงจะต้องสวย โดดเด่นและเก่งเท่านั้น จึงจะได้รับการยอมรับ เธอปรับปรุงตัวเองใหม่ ลดน้ำหนักโดยการกินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ เลิกสวมแว่นและหันมาใส่คอนแท็กเลนส์แทน ปรึกษาหมอผิวหนัง นอกจากนั้นเธอยังตั้งใจเรียนเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศ

ความพยายามไม่เคยทรยศใคร เพราะเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยเธอก็กลายเป็นดาวเด่นที่ใครๆ หมายปอง เธอได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์ของคณะ ได้เป็นตัวแทนทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัยมากมาย ลบภาพสาวแว่นสมัยมัธยมไปได้อย่างหมดสิ้น ทว่าคะนึงรักไม่เคยลืมยัยแว่นเฉิ่มเชยในวัยแรกสาวเลย

คะนึงรักเหลือบมองตุลย์ ตอนนี้เขาเป็นหนุ่มเต็มตัว ยังหุ่นแซ่บ ผิวสีแทน และหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่มีผิด ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ อวดลักยิ้มข้างเดียวที่ทำให้เธอใจเต้นโครมครามในอดีต ทว่าตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวพร่ำเพ้อในวัยใสอีกต่อไป รูปลักษณ์ที่ดูดีเพียงภายนอกจึงไม่อาจทำให้เธอหวั่นไหวได้อีก หญิงสาวจึงทำเพียงยิ้มตอบตามมารยาท

“จริงสิ สาลี่เคยอยู่โรงเรียนมัธยมเดียวกับพี่ตุลย์ด้วยนะคะ เคยเจอกันไหม” พิมรดาถาม

ชายหนุ่มหุ่นล่ำมองเธอดวงตาเป็นประกายแถมยังลอบสำรวจตรวจตรา เป็นสายตาแบบที่คะนึงรักถูกมองมาจนอยากจะเบ้ปากใส่ เขาส่งสายตากรุ้มกริ่มปนเจ้าชู้ให้ ก่อนจะหันไปยิ้มใสซื่อกับคนรัก แล้วส่ายหน้า “ไม่เคยจ้ะ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”

“แปลกจัง โรงเรียนเดียวกันแท้ๆ”

ตุลย์หันมาทางคะนึงรักแล้วเอ่ยถาม โดยตีเนียนเรียกชื่อเสียสนิทสนม “สวัสดีครับลี่ สมัยนั้นพี่เป็นนักกีฬาของโรงเรียนนะ ลี่เคยไปเชียร์พี่ตอนแข่งกีฬาไหม”

“เคยค่ะ”

“แล้วเป็นเชียร์ลีดเดอร์หรือดรัมเมเยอร์ด้วยหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ ลี่อยู่ฝ่ายทำแสตนเชียร์”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเหมือนแปลกใจ เพราะตอนนั้นมีแต่พวกนักเรียนเฉิ่มเชยที่อยู่ฝ่ายทำแสตนเชียร์ ตุลย์ขยับจะอ้าปากถามต่อ แต่ก็ถูกขัดขึ้น

“จะรำลึกถึงอดีตกันอีกนานไหมคะ พิมเริ่มเบื่อแล้วนะ”

เห็นแฟนสาวหน้ามุ่ย ตุลย์ก็รีบแก้ตัว “พี่ก็แค่ชวนคุยตามมารยาทน่ะ ที่ถามก็เพราะลี่เป็นเพื่อนพิม ไม่ได้อยากรู้จริงจังหรอกน่า”

“พี่คงเห็นว่าลี่สวย”

“จะมาสวยกว่าแฟนพี่ได้ยังไง”

พิมรดาสอดมือเข้าคล้องแขนแฟนหนุ่ม อารมณ์ดีขึ้นทันตา เธอยิ้มหวานในขณะที่พูด

“ตลกไหมคะ สาลี่ทำงานที่เลิฟ เลิฟ การ์เดน ซึ่งเป็นบริษัทเวดดิงแพลนเนอร์ใหญ่โต ได้นั่งแท่นเป็นผู้จัดการที่สาขาใหญ่ แต่แฟนซักคนยังหาไม่ได้เลย โสดสนิทมาตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ แล้วอย่างนี้จะไปเข้าใจผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานได้ยังไง พี่ตุลย์ว่าจริงไหมคะ”