แชร์

บทที่ 3

ผู้เขียน: จิ่วจิ่วเยว่
ระหว่างรออาหารเดลิเวอรี ซ่งอวิ๋นเวยรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อย

ในโลกความเป็นจริง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทิ้งมรดกไว้ให้ไม่น้อย ซึ่งมากพอให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต

ถ้าไม่ใช่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเองให้เจียงอี้เฉิงเห็น แล้วเธอจะไปเยอรมนีทำไมกัน?

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว วิทยานิพนธ์ของเธอก็ยังทำไม่เสร็จเลย ถ้ามีโอกาสได้ทะลุมิติกลับไป จะต้องกลับไปสอบต่ออีกหรือเปล่านะ?

แล้วก็เรื่องเจียงอี้เฉิงอีก ก่อนหน้านี้เธอเลื่อนดูโซเซียลของเขาแล้วเห็นว่าข้างกายเขามีผู้หญิงเพิ่มมาคนหนึ่ง ดูท่าทางทั้งคู่จะมีอะไรบางอย่างต่อกัน

แม่มันเถอะ

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของไรเดอร์ส่งอาหารก็โทรเข้ามา “ผมมาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว คุณสะดวกออกมาหยิบอาหารไหมครับ?”

ซ่งอวิ๋นเวยรีบสลัดความขุ่นเคืองทิ้งไปทันที แล้วหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้อง

บ้านของซือจิ้นหานใหญ่โตเกินไป ด้านนอกยังมีสวนและถนนอีกด้วย หากเดินไปถึงประตูใหญ่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้านาที โชคดีที่มีรถกอล์ฟไฟฟ้าขนาดเล็กแบบเปิดโล่งสำหรับให้คนรับใช้ใช้งาน โดยปกติจะเสียบกุญแจรถทิ้งไว้ตลอด

เธอขับรถกอล์ฟมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่เพื่อไปรับอาหารเดลิเวอรีของตัวเอง

ซือจิ้นหานยืนอยู่บนระเบียงห้องนอนชั้นสอง มองลงไปเห็นซ่งอวิ๋นเวยกำลังขับรถกอล์ฟอยู่บนถนนด้านล่าง ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เป็นสายจากไป๋เสียนเมิ่งผู้เป็นแม่ “จิ้นหาน เรื่องหย่ากับซ่งอวิ๋นเวย ลูกคุยกับเธอหรือยัง?”

“ยังครับ” ซือจิ้นหานตอบ

“รีบจัดการเถอะ แม่มีคนที่เหมาะสมอยู่คนหนึ่ง ไว้ลูกลองไปทำความรู้จักดูนะ” ไป๋เสียนเมิ่งเป็นห่วงเรื่องชีวิตคู่ของลูกชายจนแทบจะปวดหัว

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ซือจิ้นหานไม่เคยแตะต้องซ่งอวิ๋นเวยเลยสักครั้ง ทำให้พ่อแม่อย่างพวกเขาไม่ได้อุ้มหลานเสียที ลูกสะใภ้ที่ไม่มีความสามารถแบบนี้ เธอไม่ต้องการหรอก

ซือจิ้นหานขานรับ “อืม” ในลำคอ เขานึกถึงเสียงในใจของซ่งอวิ๋นเวยขึ้นมา จู่ๆก็รู้สึกไม่ค่อยอยากหย่ากับเธอในตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้มีความลับซ่อนอยู่

แต่เขาก็ไม่อยากโต้แย้งความคิดของแม่ให้เสียเวลาพูด

หลังวางสาย สายตาของเขาก็กลับไปจับจ้องถนนด้านล่างอีกครั้ง ไม่นานนัก ซ่งอวิ๋นเวยก็ขับรถกอล์ฟกลับมา ดูเหมือนบนรถจะมีของเพิ่มขึ้นมาหลายอย่าง

ถุงหลากสีสันจนมองไม่ออกว่าข้างในเป็นอะไรบ้าง

ก็นะ ซือจิ้นหานไม่เคยสั่งอาหารเดลิเวอรีมาก่อนเลย

หลังจากซ่งอวิ๋นเวยกลับเข้ามาในบ้าน เธอก็อดใจไม่ไหวรีบหิ้วถุงอาหารเข้าไป แล้วเริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย กระเพาะที่ว่างเปล่าราวกับมีปีศาจจอมตะกละเข้าสิง กวาดอาหารทั้งหมดลงท้องจนเกลี้ยง

พอกินจนอิ่มหนำสำราญแล้ว เธอก็เก็บกวาดทำความสะอาดอย่างละเอียด นำบรรจุภัณฑ์อาหารไปทิ้งลงถังขยะ จากนั้นจึงขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นสอง

แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่งคือ ห้องในบ้านมีเยอะเกินไปจนเธอหลงทาง

ที่แท้ก็มีคนหลงทางในบ้านตัวเองได้จริงๆด้วย ซ่งอวิ๋นเวยลองหาห้องอยู่หลายห้อง แต่ก็ไม่มีห้องไหนดูคุ้นเคย ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ขาดๆหายๆ เธอจึงตัดสินใจหาห้องสักห้องแล้วเข้าไปนอนมันเสียเลย

เมื่อซือจิ้นหานอาบน้ำเสร็จและกลับเข้ามาในห้อง ก็เห็นซ่งอวิ๋นเวยนอนอยู่บนเตียง

เธอกำลังหลับสนิทอย่างสบายใจ

หากเขาจำไม่ผิด ตั้งแต่เดือนที่สองหลังแต่งงาน ซือจิ้นหานก็แยกห้องนอนกับเธอมาโดยตลอด ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยเป็นฝ่ายเสนอว่าจะนอนด้วยกัน และไม่เคยบุ่มบ่ามเข้ามาในห้องนอนของเขาเองด้วย

“ซ่งอวิ๋นเวย” ซือจิ้นหานเดินเข้าไปหาแล้วเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ซ่งอวิ๋นเวยทำปากแจ๊บๆ พลิกตัวกอดผ้าห่มแล้วหลับต่อ

ข้อดีที่สุดของเธอก็คือ กินอิ่มนอนหลับสบาย เป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย ไม่ชอบเก็บเรื่องต่างๆ มาคิดให้ตัวเองเหนื่อยใจ

ซือจิ้นหานข่มอารมณ์ไว้ แล้วเอื้อมมือไปเขย่าตัวซ่งอวิ๋นเวยให้ตื่น แต่ทันทีที่มือของเขาแตะไหล่เธอ จู่ๆ เธอก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห “ฉันไม่ได้ลอก! ฉันไม่ได้ลอกจริงๆ! นั่นเขาเรียกว่าการอ้างอิงแนวคิดเข้าใจไหม?”

ลอกอะไรน่ะเหรอ? ก็ลอกวิทยานิพนธ์น่ะสิ

เธอฝันว่าตัวเองถูกตีกลับวิทยานิพนธ์ เพราะถูกกล่าวหาว่าลอกผลงานคนอื่น

ซือจิ้นหานมองคิ้วที่ขมวดแน่นของซ่งอวิ๋นเวยขณะหลับ สีหน้าของเธอดูขุ่นเคืองไม่น้อย เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะปลุกเธอไปก่อน

อย่างไรเสียเขาก็กำลังจะหย่ากับเธออยู่แล้ว ปล่อยให้เธอตามใจตัวเองสักสองสามครั้ง ถือเสียว่าเป็นการชดเชยให้ก็แล้วกัน

สุดท้ายซือจิ้นหานจึงย้ายไปนอนที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น ป้าหวังมองดูซ่งอวิ๋นเวยที่เดินออกมาจากห้องนอนของซือจิ้นหาน ผ้าขี้ริ้วในมือร่วงหล่นลงพื้นดัง “แผละ”

หรือว่าเมื่อคืนนี้…

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป้าหวัง” ซ่งอวิ๋นเวยหาวหวอด ทักทายป้าหวังด้วยท่าทางงัวเงีย

ป้าหวังไม่ค่อยชินกับท่าทีแบบนี้ของเธอ จึงฝืนยิ้มออกมา “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณผู้หญิง”

ป้าหวังเป็นคนที่ไป๋เสียนเมิ่งส่งมาเพื่อคอยจับตาดูซ่งอวิ๋นเวย ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกดีต่อสะใภ้คนนี้เช่นกัน ในสายตาของเธอ ซ่งอวิ๋นเวยก็แค่ใช้บุญคุณที่เคยช่วยชีวิตตระกูลซือมาเป็นข้ออ้างเพื่อไต่เต้าเข้ามาในตระกูลซือเท่านั้น

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ซ่งอวิ๋นเวยเอาแต่จัดดอกไม้ ศึกษาสูตรอาหาร และฝึกคัดเขียนวาดภาพอยู่บ้านทุกวัน วางตัวราวกับคุณหนูจากตระกูลผู้ดี

สำหรับซือจิ้นหานแล้ว เธอเป็นภรรยาที่จืดชืดและน่าเบื่อคนหนึ่ง

แต่กับแม่บ้านและคนรับใช้ในบ้าน เธอกลับเข้มงวดและจู้จี้เป็นอย่างมาก

การที่วันนี้เธอเป็นฝ่ายทักทายคนอื่นก่อนแบบนี้ ถือว่าหาได้ยาก

“จริงสิ ป้าหวังคะ ดูเหมือนโต๊ะในห้องฉันจะต้องเช็ดสักหน่อย รบกวนป้าช่วยเช็ดให้ตอนนี้เลยได้ไหมคะ?” ซ่งอวิ๋นเวยขยี้ตาขณะที่พูด

ป้าหวังพยักหน้า แล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนของซ่งอวิ๋นเวย

เมื่อเห็นดังนั้น ซ่งอวิ๋นเวยก็รีบเดินตามไปทันที แบบนี้ก็จะได้รู้แล้วว่าห้องของตัวเองอยู่ตรงไหน ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

พอกลับเข้ามาในห้อง ป้าหวังก็ทำความสะอาดให้ ส่วนซ่งอวิ๋นเวยก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อเลือกเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนเคร่งขรึม เสื้อผ้าที่มีก็มีแต่แบบเรียบๆ สีสันจืดชืด แทบทุกชุดใส่แล้วให้ความรู้สึกเหมือนแม่บ้านผู้ดูแลคฤหาสน์ ซ่งอวิ๋นเวยค้นหาอยู่นาน ในที่สุดก็เจอชุดกระโปรงเข้ารูปคอวีสีม่วงชุดหนึ่ง

เสื้อแขนสั้นคอวีเล็กๆ เผยให้เห็นไหปลาร้าสวยงาม แต่ไม่ได้เปิดเผยเนินอก ส่วนกระโปรงยาวคลุมถึงหัวเข่า เผยให้เห็นเรียวขาที่ตรงสวย

ซ่งอวิ๋นเวยฮัมเพลงเบาๆ ขณะเดินลงบันได “เธอเป็นแค่น้องสาวของฉัน น้องสาวบอกว่าสีม่วงนั้นมีเสน่ห์เหลือเกิน~”

แต่ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็ชะงักไป

ในห้องรับแขกมีผู้ชายนั่งอยู่สี่คน ซือจิ้นหานนั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่หันหน้าเข้าหาบันไดพอดี ดวงตาลึกล้ำของเขากำลังจับจ้องมาที่เธอ

ทางด้านซ้ายมือของเขามีผู้ชายนั่งอยู่สองคน ทั้งคู่อายุไล่เลี่ยกัน หน้าตาหล่อเหลา เมื่อหันมามองซ่งอวิ๋นเวย สีหน้าก็เผยความประหลาดใจเล็กน้อย

ส่วนทางด้านขวามือของเขาก็มีผู้ชายนั่งอยู่อีกคน ผมดำ ผิวขาว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจับจ้องมาที่คนตรงหน้าอย่างลุ่มลึก จนยากจะอ่านอารมณ์ได้ ขณะนี้สายตาของเขาก็ถูกซ่งอวิ๋นเวยดึงดูดเช่นกัน

“เจียงอี้เฉิง!” ทันทีที่ซ่งอวิ๋นเวยมองเห็นใบหน้านั้นชัดๆ เธอก็เผลอเรียกชื่อนี้ออกมาแทบจะทันที

ผู้ชายที่นั่งอยู่ทางขวามือของซือจิ้นหานมีหน้าตาเหมือนเจียงอี้เฉิงราวกับแกะ!

เสิ่นจินเหนียนรู้สึกได้ว่าซ่งอวิ๋นเวยกำลังเรียกเขา

แต่เขาไม่ได้ชื่อเจียงอี้เฉิง

ซือจิ้นหานแต่งงานมาสามปีแล้ว แต่พวกเพื่อนสนิทของเขากลับไม่ค่อยรู้จักซ่งอวิ๋นเวยเท่าไรนัก พวกเขารู้เพียงว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนจืดชืดและน่าเบื่อมาก อีกไม่นานก็น่าจะหย่ากันแล้ว

วันนี้เป็นโอกาสหาได้ยากที่พวกเขาทั้งสี่คนว่างตรงกัน จึงนัดกันมาดื่มเหล้าและพูดคุยที่บ้านของซือจิ้นหาน

ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยมาที่นี่และเคยเจอซ่งอวิ๋นเวยอยู่หลายครั้ง แต่ก็แค่ทักทายกันตามมารยาทเท่านั้น ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์อย่างอื่น

หลังจากซ่งอวิ๋นเวยเรียกชื่อนั้นออกไปแล้วเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ เธอนึกว่าเจียงอี้เฉิงจะทะลุมิติเข้ามาเหมือนกับเธอเสียอีก

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอก็จะได้มีเพื่อนคู่คิด เอาไว้ช่วยกันหาวิธีทะลุมิติกลับไป

“ขอโทษค่ะ ฉันจำคนผิด” เมื่อได้สติกลับมา ซ่งอวิ๋นเวยก็รีบกล่าวขอโทษทันที

สีหน้าของซือจิ้นหานดูไม่ค่อยดีนัก เธอจำผู้ชายผิดอย่างนั้นเหรอ?

เมื่อกี้เธอมองเสิ่นจินเหนียน แต่ปากกลับเรียกชื่อ “เจียงอี้เฉิง” งั้นเจียงอี้เฉิงคือใครกัน?

ถึงความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาจะงั้นๆ แถมยังใกล้จะหย่ากันแล้วก็เถอะ แต่การที่ภรรยามาตะโกนเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นอย่างตื่นเต้นดีใจต่อหน้าเพื่อนฝูงแบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกแย่อยู่ไม่น้อย

เสิ่นจินเหนียนตอบเสียงเรียบว่า “ไม่เป็นไรครับ”

ซ่งอวิ๋นเวยกวาดสายตามองทั้งสี่คนรอบหนึ่ง ในหัวรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

จบกัน เธอพบว่านักเขียนเอาแต่บรรยายฉากเข้าพระเข้านางของซือจิ้นหานกับซ่งหว่านหว่าน จนแทบไม่ได้กล่าวถึงตัวละครอื่นๆ ในเรื่องเลย เว้นเสียแต่ว่าตัวละครคนนั้นจะมีฉากเข้าพระเข้านางด้วยเหมือนกัน

สามคนนี้ ไม่รู้จักเลยสักคน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 5

    ไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้ทะลุมิติกลับไปได้บ้างหรือเปล่าถึงเธอจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนตอนจบของเรื่องได้ และขอเงินก้อนหนึ่งจากซือจิ้นหานมาใช้ชีวิตได้ ซึ่งชีวิตความเป็นอยู่ก็คงไม่แย่ไปกว่าโลกความเป็นจริงแน่นอนแต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ยิ่งไปกว่านั้นซ่งหว่านหว่านกำลังจะกลับมาแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายัยนั่นจะคิดแผนอะไรมาเล่นงานเธอบ้างหลังจากนั่งกลุ้มใจอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งอวิ๋นเวยก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยง แล้วหยิบกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไปเสิ่นจินเหนียนนั่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างฟังลูกค้าพูดคุย สายตาของเขาก็แอบเหลือบมองซ่งอวิ๋นเวยเป็นระยะเมื่อครู่เธอยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่วินาทีถัดมากลับหายไปแล้วเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเผลอไปสนใจภรรยาของเพื่อนสนิท อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ซ่งอวิ๋นเวยที่ซือจิ้นหานเคยพูดถึงนั้น เป็นคนที่น่าเบื่อเกินไปก็ได้”ซ่งอวิ๋นเวยเดินเล่นจนถึงช่วงเย็น แล้วเรียกรถกลับบ้านตระกูลซือป้าหวังปรากฏตัวขึ้นราวกับผี สีหน้ายังคงยิ้มเพียงริมฝีปาก แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม “คุณผู้หญิงคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”“เอ่อ…แล้วไงต่อคะ?” ซ่งอ

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 4

    “คุณจะไปไหน?” ซือจิ้นหานมองกระเป๋าที่ซ่งอวิ๋นเวยถืออยู่ เป็นกระเป๋าสไตล์วัยรุ่นที่ดูทันสมัยทีเดียวรวมถึงชุดที่เธอสวมในวันนี้ด้วย ทำให้คนมองแล้วสะดุดตา เผยให้เห็นรูปร่างสูงเพรียวที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจนเมื่อก่อนเธอไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวของเธอ แม้แต่ไป๋เสียนเมิ่งเห็นแล้วยังรู้สึกว่าแก่เกินไปวันนี้ซ่งอวิ๋นเวยตั้งใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอกอีกไม่กี่วัน ทางตระกูลซ่งก็จะแจ้งให้เธอกลับไปร่วมงานเลี้ยงรับรองการกลับมาของซ่งหว่านหว่าน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป สถานะของเธอในตระกูลซ่งก็จะย่ำแย่ลงเรื่อยๆและซือจิ้นหานก็จะค่อยๆถูกซ่งหว่านหว่านดึงดูดความสนใจไปทีละน้อยช่วงเวลาแสนสบายแบบนี้เหลืออีกไม่มากแล้ว!ก่อนจะถึงตอนนั้น ก็ขอใช้ชีวิตให้เต็มที่สักหน่อยแล้วกันเธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อืมๆ ฉันอยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย พวกคุณคุยกันตามสบายเลย ไม่ต้องสนใจฉันหรอกค่ะ”“ไปเถอะ” ซือจิ้นหานไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายซ่งอวิ๋นเวยรีบออกจากบ้านตระกูลซือทันที แล้วให้คนขับรถไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเธอเลือกซื้อเครื่องสำอางอย่างพิถีพิถัน และซื้อเสื้อผ้าที่ชอบมาอีกสองชุ

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 3

    ระหว่างรออาหารเดลิเวอรี ซ่งอวิ๋นเวยรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อยในโลกความเป็นจริง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทิ้งมรดกไว้ให้ไม่น้อย ซึ่งมากพอให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตถ้าไม่ใช่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเองให้เจียงอี้เฉิงเห็น แล้วเธอจะไปเยอรมนีทำไมกัน?พูดถึงเรื่องนี้แล้ว วิทยานิพนธ์ของเธอก็ยังทำไม่เสร็จเลย ถ้ามีโอกาสได้ทะลุมิติกลับไป จะต้องกลับไปสอบต่ออีกหรือเปล่านะ?แล้วก็เรื่องเจียงอี้เฉิงอีก ก่อนหน้านี้เธอเลื่อนดูโซเซียลของเขาแล้วเห็นว่าข้างกายเขามีผู้หญิงเพิ่มมาคนหนึ่ง ดูท่าทางทั้งคู่จะมีอะไรบางอย่างต่อกันแม่มันเถอะยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของไรเดอร์ส่งอาหารก็โทรเข้ามา “ผมมาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว คุณสะดวกออกมาหยิบอาหารไหมครับ?”ซ่งอวิ๋นเวยรีบสลัดความขุ่นเคืองทิ้งไปทันที แล้วหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องบ้านของซือจิ้นหานใหญ่โตเกินไป ด้านนอกยังมีสวนและถนนอีกด้วย หากเดินไปถึงประตูใหญ่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้านาที โชคดีที่มีรถกอล์ฟไฟฟ้าขนาดเล็กแบบเปิดโล่งสำหรับให้คนรับใช้ใช้งาน โดยปกติจะเสียบกุญแจรถทิ้งไว้ตลอดเธอขับรถกอล์ฟมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่เพื่อไปรับอาหารเด

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 2

    กล้ามอกใหญ่มากงั้นเหรอ?!ซือจิ้นหานคิดว่าตัวเองคงหูแว่วไป เขาได้ยินเสียงของซ่งอวิ๋นเวยเมื่อครู่นี้ แต่ริมฝีปากของเธอกลับไม่ได้ขยับเลยยิ่งไปกว่านั้น คำพูดแบบนั้นไม่มีทางออกมาจากปากซ่งอวิ๋นเวยได้แน่นอนคงเป็นแค่เสียงแว่วไปเอง“ไปตามหมอหลี่มา” เขาสั่งป้าหวังครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งอวิ๋นเวยได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลังจากได้รับน้ำตาลเสริมเธอถึงได้ฟื้นขึ้นมาป้าหวังกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พูดว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายอยู่ในห้องนั้นที่ชั้นใต้ดิน ก่อนสี่ทุ่มห้ามใครเข้าไปรบกวนเขาเด็ดขาดค่ะ”ห้องที่ชั้นใต้ดินห้องนั้น...คนอื่นๆไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนั้น แม้แต่การทำความสะอาดตามปกติก็ยังทำไม่ได้ จึงไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่กันแน่แต่ซ่งอวิ๋นเวยรู้นี่นา!ก่อนหน้านี้ยังมีคนใช้ AI จำลองผังและการตกแต่งห้องนั้นตามที่บรรยายไว้ในนิยายอีกด้วย แค่เห็นก็ทำเอาหัวใจเต้นรัวแล้ว“ฉันรู้แล้วค่ะ” ซ่งอวิ๋นเวยยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ น้ำเสียงจึงฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยหลังจากป้าหวังออกไป เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล เธอไม่รู้ว่าโลกในนิยายแห่งนี้เป็นอย่า

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 1

    “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายกลับมาแล้วค่ะ”ตอนซ่งอวิ๋นเวยได้ยินประโยคนี้ สมองของเธอก็อื้ออึงไปหมดหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายเธอทะลุเข้ามาในนิยายอีโรติกเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า《ภรรยาสาวอ้อนรักทุกค่ำคืน พี่เขยเร่าร้อนจนเกินต้าน》 เธอไม่ได้ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสาวในเรื่อง แต่กลับกลายเป็นซ่งอวิ๋นเวย ภรรยาคนแรกของพระเอกอย่างซือจิ้นหาน ซึ่งมีชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอตลอดสามปีที่เรียนอยู่ในเยอรมนี เธอมีตารางเรียนที่แน่นเอี้ยดและต้องทุ่มเทกับการเรียนอย่างหนัก ความบันเทิงเพียงอย่างเดียวก็คือการอ่านนิยายติดเรตไม่กี่เรื่องในเวลาว่างเพื่อฆ่าเวลาและนิยายเรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นเธอจำได้ว่าตอนนั้นกำลังเร่งทำวิทยานิพนธ์จนมึนหัว แล้วเผลอหลับไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่หรูหราอลังการ ทุกสิ่งรอบตัวล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความร่ำรวยท่ามกลางความมึนงง เธอพบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง จึงลองใช้การสแกนใบหน้าเพื่อปลดล็อก ซึ่งก็เปิดได้อย่างราบรื่น จากนั้นเธอก็ตรวจสอบเนื้อหาและรูปภาพในโทรศัพท์ จนแน่ใจว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายจริงๆ“คุณผู้หญิงคะ คุ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status