แชร์

บทที่ 5

ผู้เขียน: จิ่วจิ่วเยว่
ไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้ทะลุมิติกลับไปได้บ้างหรือเปล่า

ถึงเธอจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนตอนจบของเรื่องได้ และขอเงินก้อนหนึ่งจากซือจิ้นหานมาใช้ชีวิตได้ ซึ่งชีวิตความเป็นอยู่ก็คงไม่แย่ไปกว่าโลกความเป็นจริงแน่นอน

แต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้

ยิ่งไปกว่านั้นซ่งหว่านหว่านกำลังจะกลับมาแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายัยนั่นจะคิดแผนอะไรมาเล่นงานเธอบ้าง

หลังจากนั่งกลุ้มใจอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งอวิ๋นเวยก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยง แล้วหยิบกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไป

เสิ่นจินเหนียนนั่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างฟังลูกค้าพูดคุย สายตาของเขาก็แอบเหลือบมองซ่งอวิ๋นเวยเป็นระยะ

เมื่อครู่เธอยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่วินาทีถัดมากลับหายไปแล้ว

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเผลอไปสนใจภรรยาของเพื่อนสนิท อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ซ่งอวิ๋นเวยที่ซือจิ้นหานเคยพูดถึงนั้น เป็นคนที่น่าเบื่อเกินไปก็ได้”

ซ่งอวิ๋นเวยเดินเล่นจนถึงช่วงเย็น แล้วเรียกรถกลับบ้านตระกูลซือ

ป้าหวังปรากฏตัวขึ้นราวกับผี สีหน้ายังคงยิ้มเพียงริมฝีปาก แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม “คุณผู้หญิงคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”

“เอ่อ…แล้วไงต่อคะ?” ซ่งอวิ๋นเวยไม่เข้าใจ

เธอกินอิ่มหนำสำราญแล้ว แถมยังซื้อขนมติดไม้ติดมือกลับมาอีกหน่อย ต่อให้ไม่กินมื้อเย็นก็ไม่มีปัญหา

ป้าหวังขมวดคิ้ว “ไม่ใช่คุณผู้หญิงเองเหรอคะที่บอกว่าจะลงมือทำอาหารให้คุณผู้ชายด้วยตัวเองทุกคืน? เมื่อคืนคุณเป็นลมเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ วันนี้ยังไม่คิดจะเข้าครัวอีกเหรอคะ?”

เจ้าของร่างเดิมศึกษาสูตรอาหารอยู่ทุกวัน เพราะเชื่อมั่นว่าหากอยากพิชิตใจผู้ชาย ก็ต้องเริ่มจากการพิชิตกระเพาะอาหารของเขาก่อน

ตระกูลซือจ้างเชฟระดับห้าดาวไว้โดยเฉพาะเพื่อดูแลอาหารของเจ้าของร่างเดิมในช่วงเช้าและกลางวัน ส่วนตอนเย็นเมื่อซือจิ้นหานกลับบ้าน เธอจะเป็นคนลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง

ซ่งอวิ๋นเวยนึกขึ้นมาได้ ในนิยายมีเหตุการณ์แบบนี้อยู่จริงๆ

ตอนนั้นเธอกำลังกัดกินขนมปังที่ฝืดคอจนแทบกลืนไม่ลง และนึกสงสัยในการกระทำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ไม่หาย มีเชฟระดับห้าดาวอยู่แล้วแท้ๆ ไม่ใช้ แต่กลับต้องลงมือทำอาหารเองให้ได้ มีเมนูเด็ดอะไรที่จำเป็นต้องโชว์ฝีมือหรือไง?

แต่ตอนนี้เธอต้องมารับช่วงต่อเรื่องยุ่งๆนี้ แถมยังทำอาหารที่เจ้าของร่างเดิมถนัดไม่เป็นสักอย่าง

“ฉันรู้สึกว่าอาหารที่ฉันทำเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่นะคะ ป้าหวัง ต่อไปนี้ให้เชฟในบ้านทำมื้อเย็นเถอะค่ะ” ซ่งอวิ๋นเวยตอบหน้าด้านๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของป้าหวังจางลงเล็กน้อย “ได้ค่ะ”

หลังจากซ่งอวิ๋นเวยขึ้นไปชั้นบนแล้ว ป้าหวังก็รีบโทรหาไป๋เสียนเมิ่งทันที “คุณนายคะ เธอเริ่มแสดงต่อไม่ไหวแล้วค่ะ คืนนี้เธอบอกกับฉันว่าต่อไปนี้ให้เชฟที่บ้านเป็นคนรับผิดชอบอาหารเย็นค่ะ”

ไป๋เสียนเมิ่งหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “แต่งงานมาสามปีแล้ว จิ้นหานไม่เคยแตะต้องเธอเลยสักครั้ง ทางครอบครัวเธอก็ไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจากตระกูลซือด้วย จะเสแสร้งต่อไปไม่ไหวก็เป็นเรื่องปกติ แต่เรื่องที่เธอเดินออกมาจากห้องของจิ้นหานเมื่อเช้า แน่ใจนะว่ามองไม่ผิด?”

“ไม่ผิดแน่นอนค่ะ” ป้าหวังตอบ

“ถ้ามีความเคลื่อนไหวอะไร อย่าลืมรายงานฉันด้วย” ไป๋เสียนเมิ่งพูดจบก็วางสาย

ถ้าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างซือจิ้นหานกับซ่งอวิ๋นเวยเริ่มมีสัญญาณที่ดีขึ้น แล้วผู้หญิงที่เธอเตรียมไว้ให้ลูกชายดูตัวจะทำอย่างไรล่ะ?

ซ่งอวิ๋นเวยเป็นคนสง่างามและวางตัวดี แต่ก็เรียบร้อยเกินไปหน่อย

สิ่งที่ตระกูลซือต้องการมากที่สุดคือหลานชายสักคน ไม่ใช่ภรรยาที่สวยแต่รูปจูบไม่หอม

ป้าหวังเดินไปแจ้งให้เชฟเตรียมอาหารเย็น ส่วนซ่งอวิ๋นเวยก็พยายามหาห้องนอนของตัวเองอยู่บนชั้นสองอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็หาเจอ เธอหยิบเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ซื้อมาในวันนี้ออกมาชื่นชม

เธอเปลี่ยนมาสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้ากำมะหยี่สีแดงตัวนั้น ช่วงเอวเว้าโค้งอย่างบอบบาง ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะเพราะแทบไม่เคยโดนแดด ส่วนเรียวขายาวสวยได้รูป มีเนื้อมีหนังเล็กน้อย ดูเซ็กซี่เป็นอย่างมาก

เจ้าของร่างเดิมคิดอะไรอยู่นะ? ถ้าซ่งอวิ๋นเวยมีหุ่นแบบนี้ เธอคงไม่ใส่เสื้อผ้าออกจากบ้านด้วยซ้ำ!

แค่กๆ พูดโม้ไปอย่างนั้นแหละ

“กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศที่สวยที่สุดในปฐพี อ๊าย!” ซ่งอวิ๋นเวยกำลังอินกับตัวเองได้ครึ่งทาง จู่ๆก็ร้องกรี๊ดออกมา

เธอมองเห็นใบหน้าของซือจิ้นหานอยู่ในกระจก

ชายหนุ่มยืนอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังเธอ แววตาเต็มไปด้วยแรงปรารถนา ราวกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดยามค่ำคืน แฝงไว้ด้วยอันตราย

ซือจิ้นหานตั้งใจมารอซ่งอวิ๋นเวยที่ห้องของเธอโดยเฉพาะ และถือโอกาสตรวจดูด้วยว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่

คาดไม่ถึงเลยว่าพอซ่งอวิ๋นเวยเข้ามาในห้องแล้วจะถอดเสื้อผ้าออกทันทีจนเกือบเปลือยเปล่า เผยให้เห็นเรือนร่างอย่างชัดเจน มีเพียงชุดชั้นในสีเนื้อดีไซน์เรียบๆ ที่ปกปิดหน้าอกอวบอิ่มและสะโพกผายของเธอเอาไว้

คืนนี้ซือจิ้นหานยังไม่ได้เข้าไปในห้องลับ ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว ความปรารถนาพลุ่งพล่านขึ้นมา

เขาหันหน้าหนีเพื่อเบนสายตาไปทางอื่น หวังว่าซ่งอวิ๋นเวยจะรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเสียที

แต่ซ่งอวิ๋นเวยกลับหยิบชุดเดรสสีแดงที่เพิ่งซื้อมาในวันนี้มาสวม ซึ่งเป็นชุดที่เน้นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน ชวนให้แทบคลั่งจริงๆ

“ซือจิ้นหาน คุณคุณคุณ…” ซ่งอวิ๋นเวยตกใจจนพูดติดอ่าง

เขาเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อกี้ตอนเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเห็นหมดแล้วหรือเปล่า?

“คุณชอบใส่กระโปรงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซือจิ้นหานถาม น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก

“ก็แค่ซื้อมางั้นๆค่ะ” ซ่งอวิ๋นเวยรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ แล้วคว้าถุงที่วางอยู่ข้างๆ มาบังหน้าอก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฉันแค่ลองใส่ดูเฉยๆ รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะกับฉันเท่าไหร่ ไว้ครั้งหน้าฉันเปลี่ยนชุดก็แล้วกันค่ะ”

ซือจิ้นหานยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวถุงใบนั้นออก และปัดมันทิ้งลงพื้น เมื่อเห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นบนหลังมือของเขา ซ่งอวิ๋นเวยก็กลืนน้ำลายลงคอ

ปลายนิ้วของเขาแตะลงตรงไหปลาร้าของเธอ เกี่ยวสร้อยคอมุกขึ้นมาเล็กน้อยด้วยแววตามืดครึ้ม “ตอนออกจากบ้านยังไม่ได้ใส่นี่ ซื้อเองหรือมีผู้ชายให้มา?”

【เส้นเลือดปูดๆนี่มันชวนให้ใจสั่นจริงๆ!】

【ถ้าตอนช่วยตัวเองจะเซ็กซี่ขนาดไหนกันนะ คุณพระ นี่กำลังทดสอบจิตใจฉันอยู่หรือไง?】

【ไอ้ผู้ชาย ถ้ายังมาแตะตัวฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะจัดการคุณให้ตายเลย หืม?】

ปลายนิ้วของซือจิ้นหานหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะแตะโดนผิวของซ่งอวิ๋นเวย เสียงในใจที่ทั้งโจ่งแจ้งและเหลือเชื่อเหล่านั้นพลันพุ่งเข้ามาในหัวของเขาอย่างรุนแรง

จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา จะจัดการเขาให้ตายเหรอ?

ซ่งอวิ๋นเวยถูกเขาหัวเราะใส่จนรู้สึกขนลุก เธอจึงตอบว่า “วันนี้ฉันเจอพี่ใหญ่ค่ะ เขาเป็นคนให้มา”

“ไม่ใช่เจียงอี้เฉิงเหรอ?” ซือจิ้นหานเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงจดจำชื่อนี้ได้แม่นยำนัก

เมื่อได้ยินชื่อเจียงอี้เฉิง แววตาของซ่งอวิ๋นเวยก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชายที่เธอตามจีบมานานถึงเจ็ดปี ตั้งแต่ปีที่เรียนจบม.6ไปจนถึงช่วงสามปีที่เธอไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่สุดท้ายแม้แต่จูบเดียวก็ยังไม่เคยได้

ความสำคัญของรักแรกในใจ ซือจิ้นหานไม่เข้าใจหรอก

“เขาก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักกันมานานแล้วค่ะ เขาตามจีบฉันอยู่นานมาก แต่ฉันปฏิเสธเขาไปถึงเก้าสิบเก้าครั้ง หลังจากนั้นเขาก็เสียใจจนบินไปต่างประเทศและจากไปไกลแสนไกล วันนี้เพื่อนของคุณหน้าตาเหมือนเขามาก ฉันก็เลยจำคนผิดไปชั่วขณะค่ะ” เธอข่มความคิดที่สับสนวุ่นวายในใจ แล้วพูดโกหกด้วยหน้าตาเฉย

ซือจิ้นหาน:……

ซ่งอวิ๋นเวยถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างกะทันหันนะ?

“ซ่งอวิ๋นเวย คุณนี่ซ่อนอะไรไว้เก่งเหมือนกันนะ” ซือจิ้นหานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก้มมองเธอ “ผมนึกว่าคุณจะเป็นคนที่ปล่อยวางเรื่องทางโลก ไม่สนใจเรื่องรักใคร่เหมือนที่แสดงออกเสียอีก ถึงขั้นไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านด้วยซ้ำ ที่แท้ก็ยังมีผู้ชายที่ลืมไม่ลงอยู่สินะ”

ซ่งอวิ๋นเวยอยากบอกซือจิ้นหานเหลือเกินว่า ภรรยาของคุณถูกคนอื่นยึดร่างไปนานแล้ว เข้าใจไหม?

แต่เธอก็อดทนข่มใจเอาไว้

ซือจิ้นหานเป็นคนที่มีอำนาจล้นฟ้าจนแทบจะปกคลุมทุกสิ่ง อีกทั้งเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นเพียงตัวละครในนิยาย ย่อมไม่มีทางเชื่อเรื่องทะลุมิติเข้ามาในนิยายอะไรพวกนี้ ส่วนซ่งอวิ๋นเวยเองก็ไม่มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ได้ด้วยว่ายังมีตัวเธออีกคนในโลกอีกใบหนึ่งอยู่จริง

ถ้าเธอกล้าพูดออกไปแบบนั้น มีโอกาสสูงที่ซือจิ้นหานจะคิดว่าเธอกำลังล้อเล่นกับเขา

อดทนไว้ก็แล้วกัน อดทนจนกว่าจะถูกหย่าก็พอ

“ฉันแค่บังเอิญเห็นคนหน้าตาคล้ายกัน เลยทำให้นึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาเท่านั้นเองค่ะ จิ้นหาน ในใจฉันมีแค่คุณจริงๆนะคะ” ซ่งอวิ๋นเวยพยายามนึกถึงวิธีวางตัวของเจ้าของร่างเดิม แล้วจับมือซือจิ้นหานอย่างจริงใจเพื่อยืนยันความรู้สึก แต่พอเปิดปากพูดทีไรกลับรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้องอยู่เสมอ

แน่นอนว่าเธอดูไม่เป็นตัวของตัวเอง

【แม่มันเถอะ ใครๆ เขาก็มีอดีตกันทั้งนั้นแหละน่า? อีกหน่อยคุณก็จะไปมีอะไรกับซ่งหว่านหว่านในเรือนหอของเราอยู่แล้ว ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ!】

【ก็ไม่ได้รักฉันสักหน่อย ยังจะมาคอยควบคุมกันอีก คิดว่าตัวเองหล่อแล้วจะมายุ่งเรื่องชาวบ้านส่งเดชได้หรือไง?】

【ระวังฉันจะดีดไข่คุณ】

ใบหน้าของซือจิ้นหานมืดครึ้มลงทันที เขามองใบหน้าที่ดูไร้พิษภัยของซ่งอวิ๋นเวย แต่คำพูดหยาบคายรุนแรงที่ดังอยู่ในหัวกลับไม่อาจสลัดทิ้งไปได้เลย

ตกลงผู้หญิงคนนี้กำลังคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่?!!

เมื่อเห็นสีหน้าของซือจิ้นหานยิ่งบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ ซ่งอวิ๋นเวยก็รีบปล่อยมือทันที หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ตอนเลือกมหาวิทยาลัยเธอน่าจะเลือกเรียนการแสดงไปเสียก็ดี

อย่างนั้นทักษะการแสดงของเธอคงทำให้ซือจิ้นหานจับพิรุธไม่ได้แน่นอน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 5

    ไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้ทะลุมิติกลับไปได้บ้างหรือเปล่าถึงเธอจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนตอนจบของเรื่องได้ และขอเงินก้อนหนึ่งจากซือจิ้นหานมาใช้ชีวิตได้ ซึ่งชีวิตความเป็นอยู่ก็คงไม่แย่ไปกว่าโลกความเป็นจริงแน่นอนแต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ยิ่งไปกว่านั้นซ่งหว่านหว่านกำลังจะกลับมาแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายัยนั่นจะคิดแผนอะไรมาเล่นงานเธอบ้างหลังจากนั่งกลุ้มใจอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งอวิ๋นเวยก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยง แล้วหยิบกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไปเสิ่นจินเหนียนนั่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างฟังลูกค้าพูดคุย สายตาของเขาก็แอบเหลือบมองซ่งอวิ๋นเวยเป็นระยะเมื่อครู่เธอยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่วินาทีถัดมากลับหายไปแล้วเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเผลอไปสนใจภรรยาของเพื่อนสนิท อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ซ่งอวิ๋นเวยที่ซือจิ้นหานเคยพูดถึงนั้น เป็นคนที่น่าเบื่อเกินไปก็ได้”ซ่งอวิ๋นเวยเดินเล่นจนถึงช่วงเย็น แล้วเรียกรถกลับบ้านตระกูลซือป้าหวังปรากฏตัวขึ้นราวกับผี สีหน้ายังคงยิ้มเพียงริมฝีปาก แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม “คุณผู้หญิงคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”“เอ่อ…แล้วไงต่อคะ?” ซ่งอ

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 4

    “คุณจะไปไหน?” ซือจิ้นหานมองกระเป๋าที่ซ่งอวิ๋นเวยถืออยู่ เป็นกระเป๋าสไตล์วัยรุ่นที่ดูทันสมัยทีเดียวรวมถึงชุดที่เธอสวมในวันนี้ด้วย ทำให้คนมองแล้วสะดุดตา เผยให้เห็นรูปร่างสูงเพรียวที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจนเมื่อก่อนเธอไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวของเธอ แม้แต่ไป๋เสียนเมิ่งเห็นแล้วยังรู้สึกว่าแก่เกินไปวันนี้ซ่งอวิ๋นเวยตั้งใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอกอีกไม่กี่วัน ทางตระกูลซ่งก็จะแจ้งให้เธอกลับไปร่วมงานเลี้ยงรับรองการกลับมาของซ่งหว่านหว่าน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป สถานะของเธอในตระกูลซ่งก็จะย่ำแย่ลงเรื่อยๆและซือจิ้นหานก็จะค่อยๆถูกซ่งหว่านหว่านดึงดูดความสนใจไปทีละน้อยช่วงเวลาแสนสบายแบบนี้เหลืออีกไม่มากแล้ว!ก่อนจะถึงตอนนั้น ก็ขอใช้ชีวิตให้เต็มที่สักหน่อยแล้วกันเธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อืมๆ ฉันอยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย พวกคุณคุยกันตามสบายเลย ไม่ต้องสนใจฉันหรอกค่ะ”“ไปเถอะ” ซือจิ้นหานไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายซ่งอวิ๋นเวยรีบออกจากบ้านตระกูลซือทันที แล้วให้คนขับรถไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเธอเลือกซื้อเครื่องสำอางอย่างพิถีพิถัน และซื้อเสื้อผ้าที่ชอบมาอีกสองชุ

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 3

    ระหว่างรออาหารเดลิเวอรี ซ่งอวิ๋นเวยรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อยในโลกความเป็นจริง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทิ้งมรดกไว้ให้ไม่น้อย ซึ่งมากพอให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตถ้าไม่ใช่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเองให้เจียงอี้เฉิงเห็น แล้วเธอจะไปเยอรมนีทำไมกัน?พูดถึงเรื่องนี้แล้ว วิทยานิพนธ์ของเธอก็ยังทำไม่เสร็จเลย ถ้ามีโอกาสได้ทะลุมิติกลับไป จะต้องกลับไปสอบต่ออีกหรือเปล่านะ?แล้วก็เรื่องเจียงอี้เฉิงอีก ก่อนหน้านี้เธอเลื่อนดูโซเซียลของเขาแล้วเห็นว่าข้างกายเขามีผู้หญิงเพิ่มมาคนหนึ่ง ดูท่าทางทั้งคู่จะมีอะไรบางอย่างต่อกันแม่มันเถอะยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของไรเดอร์ส่งอาหารก็โทรเข้ามา “ผมมาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว คุณสะดวกออกมาหยิบอาหารไหมครับ?”ซ่งอวิ๋นเวยรีบสลัดความขุ่นเคืองทิ้งไปทันที แล้วหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องบ้านของซือจิ้นหานใหญ่โตเกินไป ด้านนอกยังมีสวนและถนนอีกด้วย หากเดินไปถึงประตูใหญ่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้านาที โชคดีที่มีรถกอล์ฟไฟฟ้าขนาดเล็กแบบเปิดโล่งสำหรับให้คนรับใช้ใช้งาน โดยปกติจะเสียบกุญแจรถทิ้งไว้ตลอดเธอขับรถกอล์ฟมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่เพื่อไปรับอาหารเด

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 2

    กล้ามอกใหญ่มากงั้นเหรอ?!ซือจิ้นหานคิดว่าตัวเองคงหูแว่วไป เขาได้ยินเสียงของซ่งอวิ๋นเวยเมื่อครู่นี้ แต่ริมฝีปากของเธอกลับไม่ได้ขยับเลยยิ่งไปกว่านั้น คำพูดแบบนั้นไม่มีทางออกมาจากปากซ่งอวิ๋นเวยได้แน่นอนคงเป็นแค่เสียงแว่วไปเอง“ไปตามหมอหลี่มา” เขาสั่งป้าหวังครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งอวิ๋นเวยได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลังจากได้รับน้ำตาลเสริมเธอถึงได้ฟื้นขึ้นมาป้าหวังกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พูดว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายอยู่ในห้องนั้นที่ชั้นใต้ดิน ก่อนสี่ทุ่มห้ามใครเข้าไปรบกวนเขาเด็ดขาดค่ะ”ห้องที่ชั้นใต้ดินห้องนั้น...คนอื่นๆไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนั้น แม้แต่การทำความสะอาดตามปกติก็ยังทำไม่ได้ จึงไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่กันแน่แต่ซ่งอวิ๋นเวยรู้นี่นา!ก่อนหน้านี้ยังมีคนใช้ AI จำลองผังและการตกแต่งห้องนั้นตามที่บรรยายไว้ในนิยายอีกด้วย แค่เห็นก็ทำเอาหัวใจเต้นรัวแล้ว“ฉันรู้แล้วค่ะ” ซ่งอวิ๋นเวยยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ น้ำเสียงจึงฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยหลังจากป้าหวังออกไป เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล เธอไม่รู้ว่าโลกในนิยายแห่งนี้เป็นอย่า

  • คุณผู้หญิงพลิกโฉม จนประธานซือตกหลุมรัก!   บทที่ 1

    “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายกลับมาแล้วค่ะ”ตอนซ่งอวิ๋นเวยได้ยินประโยคนี้ สมองของเธอก็อื้ออึงไปหมดหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายเธอทะลุเข้ามาในนิยายอีโรติกเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า《ภรรยาสาวอ้อนรักทุกค่ำคืน พี่เขยเร่าร้อนจนเกินต้าน》 เธอไม่ได้ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสาวในเรื่อง แต่กลับกลายเป็นซ่งอวิ๋นเวย ภรรยาคนแรกของพระเอกอย่างซือจิ้นหาน ซึ่งมีชื่อและนามสกุลเดียวกับเธอตลอดสามปีที่เรียนอยู่ในเยอรมนี เธอมีตารางเรียนที่แน่นเอี้ยดและต้องทุ่มเทกับการเรียนอย่างหนัก ความบันเทิงเพียงอย่างเดียวก็คือการอ่านนิยายติดเรตไม่กี่เรื่องในเวลาว่างเพื่อฆ่าเวลาและนิยายเรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นเธอจำได้ว่าตอนนั้นกำลังเร่งทำวิทยานิพนธ์จนมึนหัว แล้วเผลอหลับไป พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่หรูหราอลังการ ทุกสิ่งรอบตัวล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความร่ำรวยท่ามกลางความมึนงง เธอพบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง จึงลองใช้การสแกนใบหน้าเพื่อปลดล็อก ซึ่งก็เปิดได้อย่างราบรื่น จากนั้นเธอก็ตรวจสอบเนื้อหาและรูปภาพในโทรศัพท์ จนแน่ใจว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายจริงๆ“คุณผู้หญิงคะ คุ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status