131. | ไล่ทุกวันไม่เหนื่อยเหรอ

               “หือ?” ชายหนุ่มตอบรับพลางส่งยาเม็ดเล็กให้ เมื่อเธอกรอกยาเข้าปาก เขาก็ป้อนน้ำและเช็ดปาดให้อย่างอ่อนโยนทั้งที่ในใจยังมีตะกอนขุ่นมัวอยู่

               “ถ้าฉันบอกคุณว่า ฉันกอดกับโอลิเวอร์แบบพี่น้อง คุณจะเชื่อฉันหรือเปล่า”

               อคิณวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ ทั้งที่พยายามวางอย่างเบามือที่สุดแล้วแต่ก็เกิดเสียงกระแทกดัง ‘ปัง’ ให้อมลรดาสะดุ้งจนได้ เขาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนตอบเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าคนถาม “ถ้าตอบว่าเชื่อก็คงจะโลกสวยเกินไป”

               อมลรดาหลับตา ทิ้งแผ่นหลังพิงกับหัวเตียงแล้วระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา

แพรวาพูดถูก...อคิณไม่เชื่อ!

               “ผมขอสั่งห้ามเด็ดขาดนะรดา อย่าทำแบบนั้นอีก เราตกลงกันไว้แล้วว่าคุณจะไม่ยุ่งกับผู้ชายคนอื่นระหว่างที่อยู่ในสัญญา แล้วผมก็เพิ่มเงินให้คุณห้าล้านตามที่คุณขอแล้ว เพราะฉะนั้น ผมขอให้คุณทำตามเงื่อนไขของเราด้วย”

               “ค่ะ...ฉันจะทำตามสัญญา ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดเงื่อนไขในสัญญาจริงๆ เอาเป็นว่าฉันขอโทษคุณด้วยก็แล้วกัน” อมลรดาพยายามข่มเสียงให้นิ่งที่สุดเพราะไม่อยากให้เขาจับความรู้สึกได้ว่าเธอน้อยใจแค่ไหนที่เขาชอบย้ำเรื่องสัญญาตลอดเวลา

อคิณพาอมลรดามารักษาตัวที่โรงพยาบาลอินเตอร์เนชั่นแนลที่ดีที่สุดในตัวเมืองเชียงใหม่ ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่หญิงสาวต้องอยู่โรงพยาบาล เขาดูแลเธออย่างดี ทั้งป้อนข้าว ป้อนยา เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แม้กระทั่งอุ้มพาไปเข้าห้องน้ำ เหมือนอย่างตอนนี้ เพียงแค่อมลรดาขยับตัวทำท่าจะลงจากเตียง เขาก็รีบพุ่งตัวเข้ามาหาทันที

               “จะเข้าห้องน้ำเหรอ ผมพาไป” ชายหนุ่มช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มอย่างสบายๆ ราวกับเธอไร้น้ำหนัก

               “ไม่ต้องอุ้ม ฉันเดินเองได้”

               “ข้อเท้ายังเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ”

               “หายแล้ว”

               “เอาน่า ให้ผมอุ้มก็สบายดีไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องเดินเอง” อคิณพูดหน้าตาเฉยขณะวางร่างเล็กลงบนโถชักโครก และปล่อยให้เธอทำธุระส่วนตัวโดยมีเขายืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง คอยช่วยกดชักโครกให้ พาไปล้างมือก่อนจะอุ้มเธอกลับมาวางที่เตียงนอนตามเดิม

               “คุณกลับบ้านไปเถอะ ไม่ต้องมานั่งเฝ้านอนเฝ้าฉันทุกวันก็ได้ ฉันป่วยขนาดนี้ หนีคุณไปไหนไม่ได้หรอก”

               “ไล่ทุกวันไม่เหนื่อยเหรอ”

               “คุณก็หน้าด้านหน้าทน โดนไล่ทุกวันก็ไม่กลับ”

               “กล้าด่าผัวว่าหน้าด้านเลยเหรอ” อคิณโวยสายเสียงดัง

               “เลิกพูดแบบนี้สักที คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่ใช่แบบนั้น ฉันเป็นแค่แม่พันธุ์ที่คุณเอาไว้ทำลูก พอคุณได้ลูกแล้ว เราก็จะจบความสัมพันธ์นี้ เราไม่ใช่ ‘สามี-ภรรยา’ กัน”

               “คุณเองก็เลิกย้ำสักทีเถอะ ผมรู้ว่าถึงเวลาผมก็ต้องปล่อยคุณไปหาผู้ชายของคุณ ผมไม่ลืมสัญญาหรอก มีลูกให้ผมเร็วๆ ก็แล้วกัน จะได้จบเกมกันสักที” อคิณพูดอย่างขัดเคืองใจ

               อมลรดาอยากจะบ้าตาย เถียงกันไปเถียงกันมา สุดท้ายกลายเป็นเธอที่เป็นคนอยากไปหาผู้ชายคนใหม่ได้ยังไงกัน

               ผู้ชายบ้าอะไร ปากเสียก็ที่หนึ่ง คิดเองเออเองก็ที่หนึ่ง!

               ราวห้าโมงเย็น ก้องภพถูกแพรวาเรียกมาพบที่ห้องทำงานเป็นการด่วน

               “ก้องเห็นข่าวนี่หรือยัง” แพรวายื่นไอแพดที่แสดงหน้าเพจ ‘ใต้เตียงคนดัง’ ซึ่งมีการโพสท์รูปของอคิณขณะประคองอมลรดาเดินอยู่ในสวนของโรงพยาบาล ชุดคนไข้ที่อมลรดาสวมอยู่เดาได้ไม่ยากว่าเป็นโรงพยาบาลอะไร เนื้อหาในโพสท์นั้นมีการจิกกัดพอแสบๆ คันๆ ประมาณว่า อคิณกำลังควงอยู่กับน้องสาวของเจ้าสาวที่ทิ้งเขาไปในคืนวันวิวาห์ งานนี้ก็ไม่รู้ว่าพลาดจากพี่สาวแล้วจะคว้าเอาน้องสาวมาเป็นตัวตายตัวแทนหรือเปล่า แถมท้ายด้วยการเตือนว่า ระวังประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย

               “เห็นแล้วครับ ผมโทร. ไปบอกท่านประธานให้ระวังตัวแล้ว พรุ่งนี้ผมจะรีบไปเชียงใหม่แต่เช้า”

               “ทำไมไม่ไปตอนนี้เลย” แพรวาเป็นห่วงอคิณมาก เพราะถ้าเจษฎารู้ที่ซ่อนตัวของอคิณ เขาต้องรีบส่งคนไปจัดการแน่นอน

               “คืนนี้ผมต้องตรวจสอบเอกสารการทุจจริตร่วมกับฝ่ายกฎหมายครับ เราเพิ่งได้เอกสารลับมา น่าจะใช้เอาผิดคุณเจษฎาได้”

               “แล้วพ่อของรดามีส่วนรู้เห็นด้วยจริงๆ ใช่มั้ย”

               “ครับ คุณสุรชัยเป็นหนึ่งในผู้ร่วมขบวนการ ตอนนี้พนักงานระดับล่างที่ร่วมกันทุจจริตถูกจับได้สองคนแล้ว และให้การเป็นประโยชน์ต่อรูปคดีมาก”

               “ฉันฝากด้วยนะ ทั้งเรื่องคดี และเรื่องความปลอดภัยของคิณ”

               “ครับ” ก้องภพรับคำแล้วรีบเดินออกไป เพราะเขายังมีงานต้องสะสางอีกมาก

               หลังจากก้องภพออกไปได้ราวห้านาที สุมาลีก็เดินเข้ามานั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของแพรวาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

               “ทำหน้าแบบนี้แปลว่าเห็นข่าวคิณกับรดาแล้วใช่มั้ยคะ”

               “เห็นแล้ว คุณปู่ก็เห็นแล้วเหมือนกัน โทร.มาเฉ่งแม่ใหญ่เลยว่าทำไมปล่อยให้คิณอยู่กับรดา ทั้งที่รู้ว่าพ่อกับพี่สาวของแม่นั่นทำอะไรกับครอบครัวเราไว้ นี่ก็สั่งให้คิณกลับกรุงเทพด่วน แม่โทร. ไปบอกคิณ ขานั้นก็อิดออด บอกขอเวลาอีกสองสามวัน ตอนนี้รดาป่วยอยู่ยังเดินทางไม่ไหว จะห่วงอะไรกันนักหนา ก็แค่เมียชั่วคราว” สุมาลีบ่นยาวเหยียดแทบไม่เว้นช่องไฟให้แพรวาพูดเลย

               “ใจเย็นค่ะคุณแม่ เดี๋ยวเป็นลม” แพรวาแซวยิ้มๆ

               “แม่เครียดขนาดนี้แกยังจะยิ้มได้อีกเหรอ” สุมาลีค้อนขวับ

               “เครียดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกค่ะ เราต้องตั้งสติรับมือกับปัญหาค่ะ เรื่องความปลอดภัยของคิณ ก้องจะไปอารักขาให้พรุ่งนี้ ส่วนเรื่องคุณปู่ คิณเคยบอกแพรว่าคุณปู่ให้คิณมีลูกกับผู้หญิงคนไหนก็ได้นี่คะ แล้วทำไมพอเป็นรดาแล้วถึงไม่พอใจ”

               “คุณปู่คงไม่คิดน่ะสิว่าคิณจะคว้าแม่นี่มาเป็นแม่พันธุ์”

               “ทำไมเรียกรดาแบบนั้นคะ รดาเป็นคน ไม่ใช่หมู ไม่ใช่แมวซะหน่อย”

               “แม่นั่นมีหน้าที่แค่คลอดลูกให้คิณ มันก็ไม่ต่างจากแม่พันธุ์หรอก”

               “งั้นลูกชายคุณแม่ก็ต้องเป็นพ่อพันธุ์ด้วย”

               “ยัยแพร!” สุมาลีจิกตามองลูกสาวคนโตอย่างไม่พอใจ ทำให้แพรวาต้องยอมสงบปากสงบคำ เพราะไม่อย่างนั้นสุมาลีต้องความดันขึ้นแน่