ตอนที่ 41  พิธีที่ไม่มีคนรอด

 

ตอนที่ 41  พิธีที่ไม่มีคนรอด

ความเงียบที่เคยปกคลุมห้องหินบัดนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบนิ่งอีกต่อไป แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันที่รุนแรงประหนึ่งพายุกำลังจะตั้งเค้า บรรยากาศรอบด้านสั่นสะเทือนด้วยแรงกดอากาศที่มองไม่เห็น ราวกับว่าสำนักเงามรณะทั้งสำนักกำลังเปิดดวงตาปีศาจนับหมื่นคู่เพื่อ “เฝ้ามอง” การตัดสินใจที่บ้าบิ่นที่สุดของมนุษย์คนหนึ่ง

“ข้าจะเอาทั้งสอง”

ถ้อยคำนั้นยังคงลอยค้างอยู่ในมวลอากาศที่เหน็บหนาวประหนึ่งคำสาปที่ไม่มีวันเลือนหาย ท่ามกลางวงล้อมของความมืด ไม่มีใครส่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน และไม่มีใครเอ่ยปากคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ เพราะทุกคนในที่แห่งนี้ต่างรู้ดีว่า... นั่นไม่ใช่เพียงคำกล่าวที่เย่อหยิ่ง แต่มันคือ “คำตัดสินประหารชีวิตตัวเอง” ของหลินเยว่ซิน

ชายชุดดำผู้ลึกลับก้าวเดินออกมาจากเงามืดช้าๆ ฝีเท้าของเขานิ่งสงบจนน่าขนลุก เขาหยุดลงเบื้องหน้าหลินเยว่ซินในระยะที่สัมผัสได้ถึงรังสีสังหารที่แผ่ออกมา

“ถ้าเจ้าคิดจะฝืนกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติ... ถ้าเจ้าปรารถนาจะรวมเศษเสี้ยววิญญาณที่แตกสลายให้หวนคืนมาเป็นหนึ่งเดียว...” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็นประหนึ่งเสียงกระซิบจากหลุมศพ “งั้นเจ้าก็จงเตรียมใจรับบททดสอบที่โหดเหี้ยมที่สุด... ‘พิธีเชื่อมวิญญาณสัตตบงกช’”

เซวี่ยอิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงกับขยับกายเข้าไปหมายจะห้ามปรามทันที “อย่าทำนะเยว่ซิน! พิธีนั้นมัน...”

ทว่าคำเตือนของนางกลับมาช้าเกินไปเสียแล้ว เมื่อเจตจำนงของหลินเยว่ซินได้พุ่งตรงไปข้างหน้าจนยากจะถอนตัว

“พิธีนี้...” ชายชุดดำเอ่ยขยายความช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำเพื่อกรีดลึกเข้าไปในใจคนฟัง “มันจะใช้ ‘ตัวตน’ และ ‘ดวงวิญญาณ’ ของเจ้าเป็นสะพานเชื่อมต่อระหว่างสองความจริงที่ขัดแย้งกัน เจ้าจะต้องกลายเป็นภาชนะที่รองรับทุกสิ่งอย่างที่หลั่งไหลออกมาจากตัวเขา”

“ความทรงจำที่ขมขื่นจนแทบจะเสียสติ... ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณ... และความว่างเปล่าที่มืดมิดไร้ก้นบึ้งของร่างที่ไร้หัวใจ... ทั้งหมดนั้นจะไหลผ่านร่างของเจ้าประหนึ่งลาวาเดือดที่ราดลงบนแผลสด!”

เขามองจ้องลึกเข้าไปในตาที่สั่นระริกของนาง “ถ้าเจ้าแข็งแกร่งพอที่จะไม่พังทลายลงไปเสียก่อน... เขาจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียว ทว่าหากเจ้าพ่ายแพ้ต่อแรงกดดันนั้น...”

เขาลดน้ำเสียงลงจนดูน่าสะพรึงกลัว “เจ้าจะสูญเสียตัวตนและหายไปจากโลกใบนี้... แทนที่เขา!”

ความเงียบสงัดครั้งใหม่เข้าปกคลุมห้องหิน เซวี่ยอิงกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซึม นางเอ่ยเสียงต่ำที่สั่นเครือด้วยโทสะ “นี่มันไม่ใช่พิธีเพื่อช่วยใครหรอก... นี่มันคือพิธีกรรมฆ่าตัวตายชัดๆ!”

ชายชุดดำเบนสายตาไปมองเซวี่ยอิงเพียงครู่เดียว ก่อนจะหันกลับมามองหลินเยว่ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย “แล้วเจ้าเห็นว่า... สตรีผู้นี้ดูเหมือนคนที่กำลังจะถอยหลังกลับงั้นหรือ?”

หลินเยว่ซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคงและเด็ดขาด ไม่มีร่องรอยของความลังเลใจปรากฏบนใบหน้าที่ซีดเซียว แววตาของนางนิ่งสงบประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลกที่ไม่มีวันละลาย

“เริ่มพิธีได้เลย”

สิ้นคำสั่ง พื้นหินที่เย็นเฉียบพลันเรืองแสงสีม่วงคล้ำออกมาอย่างน่าประหลาด วงอักขระโบราณนับพันตัวอักษรผุดขึ้นมาจากความมืดมิดรอบกายพวกนาง มันเป็นสีดำเข้มข้นประหนึ่งน้ำหมึกที่กำลังดูดกลืนแสงสว่าง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นควันไหม้ของวิญญาณเริ่มอบอวลไปทั่วทั้งห้องลับ

“เจ้าทั้งสอง... จงก้าวเข้าไปในวงอักขระเสีย” ชายชุดดำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ

เซียวหานทั้งสองคนก้าวเดินเข้าไปในวงล้อมมรณะโดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ เซียวหานคนที่ “จำได้” ทอดสายตามองหลินเยว่ซินเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มเศร้าสร้อยและเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาอยากจะเอ่ยห้ามทว่าริมฝีปากกลับสั่นเกินกว่าจะเปล่งเสียง

ส่วนเซียวหานคนที่ “ว่างเปล่า” ยังคงยืนนิ่งสนิทประหนึ่งหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต จ้องมองความตายที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เฉยเมย

หลินเยว่ซินก้าวเข้าสู่จุดศูนย์กลางของวงอักขระ นางหลับตาลงรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายที่มี

“ปิดประสาทรับรู้... เปิดจิตวิญญาณสู่ความมืด!”

ปัง!!!

ในวินาทีที่พิธีเริ่มต้นขึ้น โลกทั้งใบของหลินเยว่ซินพลันแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างดั่งการถลกหนังสดๆ ทำให้นางแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน พลังงานมหาศาลเริ่มไหลบ่าเข้าสู่นางประหนึ่งเขื่อนที่พังทลาย

ความทรงจำของเซียวหานพุ่งเข้าจู่โจมนางอย่างรุนแรงประหนึ่งคลื่นยักษ์ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในวัยเยาว์... เสียงร้องโหยหวนท่ามกลางกองเลือด... ภาพการเข่นฆ่าที่แสนโหดเหี้ยม... ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความจำของนาง แต่มันกลับแจ่มชัดในมโนสำนึกประหนึ่งนางเป็นคนลงมือเอง

ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานในห้องลับของสำนักเงามรณะไหลผ่านเส้นประสาทของนางทุกลมหายใจ การถูกกรีดผิวหนังด้วยมีดอาบยาพิษ... การถูกเผาด้วยไฟมาร... การถูกบดกระดูกทีละข้อจนไร้เสียงร้อง... ทุกอย่างถาโถมเข้าใส่จนนางแทบจะขาดใจตาย

ทว่าสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าความเจ็บปวด คือ “ความว่างเปล่า” ที่ตามมาติดๆ มันเป็นมวลสารที่หนักอึ้ง เย็นยะเยือก และมืดมนเสียจนแสงสว่างใดๆ ก็ไม่อาจเข้าถึงได้ มันเริ่มกัดกินตัวตนของหลินเยว่ซินอย่างช้าๆ ทำให้นางเริ่มหลงลืมว่าตัวเองคือใคร... ลืมว่านางกำลังทำสิ่งนี้เพื่อใคร

ร่างระหงของนางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหิน มือที่สั่นเทาพยายามคว้าหาอากาศหายใจที่กำลังจะหมดไป

“ปล่อย... จงปล่อยมือจากเขาเสีย...” เสียงหนึ่งดังระงมอยู่ในหัวประหนึ่งเสียงของปิศาจ “ถ้าเจ้าไม่หยุดตอนนี้... เจ้าจะดับสูญไปพร้อมกับความว่างเปล่านี้!”

ทว่าอีกเสียงหนึ่งกลับสะอื้นไห้ออกมาด้วยความหวังอันริบหรี่ “อยู่... ได้โปรดอย่าปล่อยมือข้า... อย่าทิ้งข้าไว้ในความมืดเพียงลำพังอีกเลย...”

เสียงของสองตัวตนของเซียวหานกำลังฉีกกระชากจิตวิญญาณของนางไปคนละทิศละทาง ร่างกายของหลินเยว่ซินเริ่มมีรอยร้าวและเลือดไหลซึมออกมาจากดวงตาและริมฝีปากประหนึ่งแก้วที่กำลังจะแตกละเอียด พลังมารในร่างปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งจนวงอักขระสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

“พอแล้ว! หยุดพิธีเดี๋ยวนี้!” เซวี่ยอิงตะโกนก้องพรัอมพุ่งเข้าใส่ ทว่ากลับถูกกำแพงพลังงานลึกลับซัดจนกระเด็นออกมา

ชายชุดดำยังคงยืนมองเหตุการณ์อย่างนิ่งเฉย แววตาของเขาเยือกเย็นประหนึ่งเพชฌฆาต “ถ้าเจ้าหยุดตอนนี้... ทุกอย่างที่นางยอมเสียสละไปจะสูญเปล่า และทั้งสามคนจะต้องตกนรกไปพร้อมๆ กัน!”

หลินเยว่ซินลืมตาขึ้นช้าๆ... ทว่าดวงตาของนางในยามนี้กลับแดงฉานประหนึ่งอาบด้วยเลือดและแตกร้าวประหนึ่งกระจกที่ถูกทุบ นางเค้นเสียงออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่เป็นคำพูด

“ข้า... จะไม่... หยุด...”

ปัง!!!

พลังมหาศาลระเบิดออกอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้าย แสงสว่างสีดำแดงสาดกระจายไปทั่วห้องลับก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิดที่ลึกที่สุด... ความเงียบงันกลับมาครองพื้นที่อีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันคือความเงียบที่อาจจะไม่มีใครได้กลับออกมามีลมหายใจอีกเลยตลอดกาล!