ตอนที่ 46 สิ่งที่ตื่นใต้เงา

ตอนที่ 46 สิ่งที่ตื่นใต้เงา

ลมหายใจ...

ในวินาทีนี้ มันไม่ใช่ของนางอีกต่อไป

บรรยากาศภายในห้องลับของสำนักเงามรณะพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้กลับ "หนักอึ้ง" จนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเกรียวเพียงแค่ขยับกาย อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวและควบแน่นประหนึ่งกลายเป็นเหล็กกล้าที่มองไม่เห็น กดทับทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงสู่กรงขังแห่งเงามืดที่มืดมิดที่สุดเท่าที่โลกเคยรู้จัก

ชายชุดดำผู้ลึกลับยังคงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แววตาของเขาจ้องมองมาที่หลินเยว่ซินด้วยความสงบนิ่งทว่าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังที่น่าสยดสยอง เขาไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับกำลัง “รอคอย” วินาทีที่กลไกแห่งหายนะจะเริ่มต้นทำงานอย่างสมบูรณ์

หลินเยว่ซินยืนหยัดอยู่กลางห้องด้วยท่วงท่าที่แข็งกร้าวทว่าไร้ซึ่งความมั่นคง ลมหายใจของนางเริ่มถี่รัวและไม่สม่ำเสมอ ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกจู่โจมด้วยแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

“...ภาชนะ”

ถ้อยคำนั้นสะท้อนก้องอยู่ในหัวของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าประหนึ่งเสียงระฆังใบสุดท้ายที่ประกาศจุดจบของความเป็นมนุษย์

ครืน... ครืน...

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันได้โต้ตอบ เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นมา... มันไม่ใช่เสียงของนาง และไม่ใช่เสียงของใครในที่แห่งนี้ แต่มันคือเสียงที่ทุ้มต่ำ ลุ่มลึก และเย็นเยียบประหนึ่งมาจาก "ใต้ดิน" ที่ลึกที่สุด

“ในที่สุด... เวลาของข้าก็มาถึงเสียที”

น้ำเสียงนั้นกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของนางประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางดวงใจ ร่างกายของหลินเยว่ซินกระตุกอย่างรุนแรงประหนึ่งถูกชักใยด้วยเส้นลวดหนามที่แหลมคม มือทั้งสองข้างบิดเกรี้ยวไปเองอย่างผิดรูป เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและใบหน้า ลามเลียขึ้นไปจนถึงดวงตาที่เคยเป็นหยกงาม... บัดนี้สีดำทมิฬเริ่ม “กลืนกิน” นัยน์ตาของนางจนเกือบหมดสิ้น

ชายชุดดำคลี่ยิ้มจางๆ พึมพำออกมาแผ่วเบาด้วยความพึงพอใจ “เริ่มแล้วสินะ... การตื่นขึ้นที่แท้จริง”

ปัง!

พื้นหินที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เสียงแตกหักของชั้นหินใต้สำนักดังลึกลงไปนับร้อยวา รอยแยกสีดำพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินประหนึ่งรากของต้นไม้ปีศาจ ควันดำทมิฬที่หนาแน่นจนเกือบกลายเป็นของเหลวทะลักออกมาตามรอยแตกนั้น กลิ่นคาวเลือดเก่าแก่ที่ถูกฝังไว้นับพันปีคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศจนชวนให้คลื่นไส้

เสียงในหัวของนางชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงคำรามที่สั่นประสาท

“เจ้า... คือข้า... และข้า... ก็คือเจ้า!”

“ไม่ใช่! ออกไปจากร่างข้าเดี๋ยวนี้!”

หลินเยว่ซินเค้นเสียงออกมาผ่านไรฟันที่ขบกันจนแน่น พลังมารในร่างของนางปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามกดทับเจตจำนงที่แปลกปลอมนั้น ทว่านางกลับพบแต่ความพ่ายแพ้ เสียงหัวเราะที่บิดเบี้ยวและเย็นยะเยือกดังก้องขึ้นสวนกลับมาในทันที

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... ในยามนี้เจ้ายังเหลือสิทธิ์ที่จะเลือกสิ่งใดได้อีก?”

แรงกดดันมหาศาลพุ่งกระแทกลงมาที่ไหล่ของนางประหนึ่งขุนเขาถล่ม ร่างของหลินเยว่ซินทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นหินอย่างรุนแรงจนเลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปาก ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือมือข้างหนึ่งของนางค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ... โดยที่นางไม่ได้ขยับ!

ดวงตาของนางบัดนี้ดับวูบลงครึ่งหนึ่งกลายเป็นความมืดที่ไร้ก้นบึ้ง ทว่าอีกครึ่งหนึ่งยังคงฉายชัดถึงความเจ็บปวดและการดิ้นรนเพื่อคงความเป็นคนไว้

“...ออกไป... ได้โปรด...” น้ำเสียงของนางแผ่วเบาและแหบพร่าประหนึ่งเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด

ทว่าเสียงนั้นกลับถูกกลืนหายไปในความมืดที่ยิ่งใหญ่กว่าอย่างรวดเร็ว “สายไปเสียแล้วสาวน้อย... เจ้าคือเจ้าของบ้านที่ยกกุญแจให้ข้าเองกับมือ!”

ปัง!!!

แรงระเบิดของพลังสีดำสนิทพุ่งออกจากร่างของนางประหนึ่งคลื่นยักษ์ที่ทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง มันกวาดล้างห้องลับจนกำแพงหินแตกร้าวถล่มลงมา ชายชุดดำผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับต้องพุ่งตัวถอยหลังไปหลายก้าวเป็นครั้งแรก แววตาของเขามิใช่เพียงความสนใจอีกต่อไป ทว่ามันคือความ “ระแวดระวัง” ถึงขีดสุด

หลินเยว่ซินค่อยๆ หยัดยืนขึ้นช้าๆ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของนางสง่างามทว่าดูผิดมนุษย์มนา สีหน้าที่แสดงออกมาไม่ใช่ความเจ็บปวด และไม่ใช่ความโกรธแค้น ทว่ามันคือความนิ่งสงบที่อำมหิตที่สุด

ดวงตาคู่สวยบัดนี้ดำสนิทไร้ซึ่งนัยน์ตาขาวประหนึ่งหลุมดำที่กลืนกินแสงสว่าง ไม่เหลือเศษเสี้ยวของหลินเยว่ซินคนเดิมอีกต่อไป

“...อ่อนแอเหลือเกิน”

น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของนางนั้นไม่ใช่เสียงของนางอีกต่อไป แต่มันคือเสียงของ “มัน” ที่สิงสถิตอยู่เบื้องล่างมานับพันปี

นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบ ทว่าทุกย่างก้าวกลับทำให้พื้นหินที่หนาหนักแตกละเอียดเป็นผุยผง รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาบดขยี้อากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง

ชายชุดดำสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “เจ้า... เจ้าคือตัวอะไรกันแน่?”

รอยยิ้มจางๆ ที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสตรีเบื้องหน้า “ข้าคือสิ่งที่พวกเจ้าเพียรพยายามจะกักขังไว้ใต้พันธนาการโง่ๆ มาตลอดนับร้อยปี... ข้าคือความสัตย์จริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้รากฐานของทั้ง 5 สำนักใหญ่!”

ชายชุดดำเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “สิ่งใต้สำนัก... มันตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ งั้นรึ!”

นางยกมือขึ้นช้าๆ พลังงานสีดำเข้มข้นมหาศาลรวมตัวกันที่ใจกลางฝ่ามือประหนึ่งดวงอาทิตย์ที่แตกดับ ก่อนที่นางจะปลดปล่อยมันออกมาโดยไร้การยั้งมือ

บึ้ม!!!

แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากกำแพงและเพดานสำนักเงามรณะจนพังทลายลงมาประหนึ่งปราสาททราย ทั้งขุนเขาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งโลกจะดับสูญ เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ ผู้คนในสำนักต่างล้มระเนระนาดด้วยแรงกดดันที่เหนือธรรมชาติ

ลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจที่ถูกจองจำ เสียงเล็กๆ ของหลินเยว่ซินยังคงสะอื้นไห้ออกมาแผ่วเบา

“...หยุดเถอะ... ได้โปรดหยุดการเข่นฆ่านี้เสียที...”

ทว่าเสียงอ้อนวอนนั้นกลับถูกเหยียบย่ำและกดทับลงสู่หลุมดำที่ลึกที่สุดอย่างไร้ความเมตตา

ท่ามกลางซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้ด้วยเพลิงมารสีดำ หลินเยว่ซิน (หรือสิ่งที่อยู่ในร่างนาง) ยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพังดุจราชินีแห่งหายนะ ดวงตามืดมิดจับจ้องไปยังขอบฟ้าที่ห่างไกลออกไป ทิศทางที่ตั้งของสำนักใหญ่ที่เหลือ

นางขยับริมฝีปากเอ่ยประโยคสุดท้ายที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของเทพเจ้าทุกองค์บนสวรรค์

“...ถึงเวลา... เริ่มการล่าที่แท้จริงเสียที”

ความมืดมิดปกคลุมโลกใบนี้อย่างเป็นทางการ และคราวนี้... จะไม่มีแสงสว่างใดที่สามารถหยุดยั้งกรงเล็บของนางได้อีกต่อไป!