ตอนที่ 47 เป้าหมายของทั้งใต้หล้า

ตอนที่ 47 เป้าหมายของทั้งใต้หล้า

เสียงระเบิดกัมปนาทที่ฉีกกระชากสำนักเงามรณะยังไม่ทันมอดดับลงสนิท ทว่ากระแสแห่งความตื่นตระหนกกลับแพร่กระจายออกไปไกลยิ่งกว่าเปลวเพลิง ข่าวลือที่น่าสะพรึงกลัวถูกหอบไปตามสายลม พัดผ่านโรงน้ำชา ตรอกซอกซอย และหออำนาจของทุกสำนักใหญ่ประหนึ่งโรคระบาดที่ไร้ทางรักษา

"สำนักศูนย์กลางถูกถล่มยับเยิน... ปราการหินที่แข็งแกร่งที่สุดพังทลายลงในคืนเดียว!"

"พลังมืดจากบรรพกาลตื่นขึ้นแล้ว... มันสิงสถิตอยู่ในร่างสตรีนางหนึ่ง!"

"นางผู้นั้น... เสียสิ้นสติสัมปชัญญะและกลายเป็นปีศาจที่ไม่มีใครควบคุมได้อีกต่อไป!"

จากทายาทตระกูลหลินผู้สูงส่ง บัดนี้ชื่อของ "หลินเยว่ซิน" ถูกจารึกไว้ในฐานะ "ภัยพิบัติสีดำ" ที่ต้องถูกกำจัดออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ ชื่อของนางถูกพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความหวาดกลัว และนั่นนำไปสู่การขยับเขยื้อนของกลไกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกยุทธภพ

เหล่าเจ้าสำนักจากทั้ง 5 ทิศส่งคำสั่งสั้นกระชับทว่าเด็ดขาดออกไปพร้อมกันประหนึ่งนัดหมาย ไม่มีคำว่า "จับกุม" ไม่มีคำว่า "เจรจา" และไม่มีที่ว่างสำหรับความเมตตา คำสั่งเดียวที่เหล่ายอดฝีมือและมือสังหารรับทราบคือ "ฆ่า" นักล่าค่าหัว ยอดฝีมือสันโดษ และมือสังหารไร้เงาถูกปล่อยออกจากกรงขังมุ่งหน้าสู่ทางเหนือด้วยเป้าหมายเดียว... เพื่อชิงเอา "ศีรษะ" ของพญามารสาวมาเป็นเครื่องบรรณาการแก่ความสงบสุขจอมปลอม

ในขณะที่โลกภายนอกกำลังลุกเป็นไฟ ณ ใจกลางซากสำนักที่ยังคงมีควันธูปและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง หลินเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืด ดวงตาคู่สวยบัดนี้ดำสนิทประหนึ่งหลุมที่ไร้ก้นบึ้ง นางยืนนิ่งสงบประหนึ่งรูปสลักหินที่ไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิด

“...พวกมันมากันแล้ว” เสียงที่ทุ้มต่ำและเยือกเย็นคำรามกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของนาง

“...รู้แล้ว” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยไอสังหาร

เสียงนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งระคนกระหายเลือด “ดี... ยิ่งมามากเท่าไหร่ยิ่งดี... ข้าเริ่มจะ 'หิว' ขึ้นมาแล้วสิ”

นางก้าวเดินออกไปบนเศษหินที่แตกกระจาย เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงไปนั้นหนักแน่นและไร้ซึ่งความลังเลใจ ไม่หลงเหลือความหวาดกลัวหรือความโศกเศร้าในแววตาของนางอีกต่อไป เพราะในยามนี้ ร่างเนื้อที่งดงามนี้ไม่ใช่ของหลินเยว่ซินเพียงผู้เดียวอีกต่อไปแล้ว

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เงาร่างหลายสิบสายพุ่งทะยานออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมกรอบนางไว้ในวงล้อมแห่งความตาย พวกเขาคือนักล่าระดับสูงที่ถูกส่งมาลอบสังหารโดยเฉพาะ ไม่มีคำพูดทักทาย ไม่มีพิธีรีตอง มีเพียงประกายดาบที่วาววับมุ่งตรงสู่จุดตายพร้อมกันในพริบตา

หลินเยว่ซินไม่ได้ขยับกายหลบหลีก นางเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ พลังมารสีดำทมิฬก็ระเบิดออกรอบทิศทางประหนึ่งคลื่นยักษ์ใต้สมุทร

บึ้ม!!!

แรงอัดมหาศาลซัดร่างของเหล่านักล่าปลิวออกไปประหนึ่งใบไม้ต้องลมพายุ หลายคนกระดูกแหลกละเอียดตายคาที่ในพริบตาโดยที่ยังไม่ทันได้ประดาบ

“...ช่างอ่อนแอเหลือเกิน มดปลวกพวกนี้ไม่คุ้มค่าให้ข้าลงแรงเลยสักนิด” เสียงหัวเราะเย้ยหยัน

หลินเยว่ซิน (หรือสิ่งที่สิงสู่นางอยู่) คลี่ยิ้มจางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูวิปลาสและสยดสยองประหนึ่งไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์

การล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง กลุ่มที่สองพุ่งเข้ามาเสริมในทันที พวกเขาแข็งแกร่งกว่าและมีแบบแผนมากกว่า ทว่าผลลัพธ์กลับไม่ต่างกัน เลือดแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนพื้นดินจนกลายเป็นสีชาด ศพแล้วศพเล่าล้มลงกองแทบเท้าของสตรีผู้ยืนอยู่กลางวงล้อม

นางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากศพประหนึ่งปีศาจที่หลุดออกมาจากภาพวาดนรก

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความบ้าคลั่งครอบงำดวงตาที่ดำมืดกลับเกิดอาการ “สั่นไหว” เพียงเล็กน้อย

“...พอเสียที... หยุดฆ่าคนพวกนี้เถิด...” เสียงที่แผ่วเบาและอ่อนแรงของเยว่ซินพยายามจะแทรกผ่านความมืดขึ้นมา

“...ยังไม่พอ! ข้าต้องการเลือดมากกว่านี้!” ความสับสนวุ่นวายในจิตใจถูกกลืนกินหายไปในห้วงเหวแห่งอำนาจที่เหนือกว่าอีกครั้ง

ทันใดนั้นเอง... กระแสลมที่เคยพัดแรงพลันหยุดนิ่งลงกะทันหัน บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลงจนน่าขนลุก แม้แต่เหล่านักล่าที่เหลือรอดอยู่ยังต้องชะงักกึกด้วยความหวาดเกรงในพลังกดดันมหาศาลที่คืบคลานเข้ามา

เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกสีเทา เขาอยู่ในชุดคลุมยาวสีดำสนิทที่ดูเรียบง่ายทว่าทรงอำนาจ ดวงตาคู่คมของเขานิ่งสงบประหนึ่งผิวน้ำที่ไร้รอยกระเพื่อม เขาไม่ได้พุ่งเข้ามาจู่โจมเหมือนคนอื่น ทว่ากลับเดินตรงเข้ามาหาหลินเยว่ซินอย่างเนิบนาบ

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงจ้องมองผู้มาใหม่ เสียงในหัวคำรามสั่งให้ฆ่าทันที ทว่านางกลับพบว่ามือของนาง “ไม่ขยับ” ตามคำสั่งนั้น

เป็นเพราะ... กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากชายคนนี้ ช่างคุ้นเคยเสียจนวิญญาณของนางสั่นสะท้าน

ชายคนนั้นหยุดลงห่างจากนางเพียงไม่กี่ก้าว เขาจ้องมองใบหน้าของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาและเด็ดเดี่ยว

“...เจ้ากลายเป็นแบบนี้ไปแล้วจริงๆ หรือเยว่ซิน”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งทว่าหนักแน่นประหนึ่งขุนเขา ดวงตาของหลินเยว่ซินสั่นระริกอย่างรุนแรงประหนึ่งเกิดพายุอยู่ในอก

“...ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันพูด!” เสียงปิศาจกรีดร้อง

“...อย่า... ได้โปรดอย่าทำร้ายเขา...” เสียงของนางอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง

ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว แววตาของเขาไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อไอสังหารที่รายล้อมนาง

“ในเมื่อเจ้ามิอาจควบคุมปีศาจในตัวเจ้าได้อีกต่อไป... ข้าจะเป็นคนหยุดเจ้าเองเยว่ซิน”

คำว่า "หยุด" ของเขานั้นชัดเจนและหนักอึ้ง... มันไม่ใช่คำมั่นสัญญาที่จะช่วยเหลือนางให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทว่ามันคือคำประกาศศึกที่บอกว่าเขาพร้อมจะปลิดชีพนางทิ้ง หากนั่นคือทางเดียวที่จะยุติหายนะครั้งนี้

หลินเยว่ซินยืนนิ่งประจันหน้ากับเขา ดวงตาที่ดำมืดเริ่มสั่นไหวและพร่าเลือน นางยกมือที่สั่นเทาขึ้นช้าๆ ไม่มีใครรู้ว่าในวินาทีถัดไป... มือนั้นจะยื่นออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือ หรือจะพุ่งเข้าควักหัวใจของคนตรงหน้าทิ้งกันแน่!

นางเค้นเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความเจ็บปวดออกมาเป็นประโยคสุดท้าย

“...ถ้าเจ้าคิดว่าทำได้... ก็ลองดู!”