ตอนที่ 43 มือที่ไม่ใช่ของข้า

ตอนที่ 43 มือที่ไม่ใช่ของข้า

ความเงียบที่เคยใช้เป็นโล่กำบังจิตใจ บัดนี้มันไม่ช่วยอะไรได้อีกต่อไป...

บรรยากาศภายในห้องลับของสำนักเงามรณะสั่นสะเทือนด้วยกระแสพลังที่บิดเบี้ยว ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาคือไอสังหารที่เข้มข้นจนพร่ามัว เพราะในยามนี้ "ตัวตน" ของผู้ที่ยืนอยู่ใจกลางความมืด ไม่ได้สถิตอยู่ในที่ที่มันเคยควรจะเป็นอีกต่อไป

ลมหายใจของหลินเยว่ซินขาดห้วงและหนักหน่วงราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย เสียงหัวใจของนางเต้นถี่รัวสะท้อนก้องในหูประหนึ่งกลองรบที่กำลังเสียขวัญ แต่นั่นยังไม่น่าหวาดหวั่นเท่ากับเสียงที่ดังกึกก้องอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของนางเอง

“...จงฆ่ามันซะ ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า!”

“...อย่าทำนะ! นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการ!”

สองเสียงที่แตกต่างขั้วขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ประสาทสัมผัสของนางถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ จนไม่อาจแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้อีกต่อไป

นางพยายามจะบังคับมือที่สั่นเทาของตัวเองให้สงบลง ทว่าความสยองขวัญที่แท้จริงกลับเริ่มต้นขึ้นเมื่อนางพบว่ามือทั้งสองข้างนั้นเริ่มขยับเขยื้อนไปเอง...

นิ้วมือเรียวงามค่อยๆ กำแน่นเข้าหาฝ่ามือจนเล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดสีแดงสดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว ทว่านั่นไม่ใช่เพราะนางสั่งการ แต่มันคือ "เจตจำนงที่แปลกปลอม" ที่กำลังยึดครองร่างของนางอย่างสมบูรณ์แบบ มือที่เคยโอบกอดความหวัง บัดนี้กลับยกขึ้นช้าๆ อย่างอำมหิต โดยที่นางได้แต่เฝ้ามองอย่างสิ้นหวังในฐานะผู้ถูกขังอยู่ในร่างกายของตัวเอง

เซวี่ยอิง ที่เฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าถอดสี นางมองเห็นรอยร้าวที่แตกระแหงในแววตาของน้องสาวได้อย่างชัดเจน

“เยว่ซิน... หยุดเดี๋ยวนี้!” เซวี่ยอิงกระซิบเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หวังจะเรียกสติที่หลุดลอยกลับคืนมา

ทว่าไม่มีคำตอบใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของหลินเยว่ซิน ดวงตาของนางในยามนี้ช่างน่าสยดสยองนัก ข้างหนึ่งเยือกเย็นและนิ่งสงบประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าอีกข้างกลับแดงก่ำและคลุ้มคลั่งประหนึ่งปีศาจจากขุมนรก

“ข้า... ข้าไม่ต้องการ” นางเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

“...จงหยุดพร่ามัว และฆ่าพวกมันให้หมด!” อีกเสียงหนึ่งที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยไอสังหารแทรกขึ้นมาทันควัน

ปัง!!!

ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันได้ตั้งตัว พลังมารมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง คลื่นพลังสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกไปทุกทิศทางโดยไร้การเลือกเป้าหมายประหนึ่งสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง เซวี่ยอิงต้องพุ่งตัวหลบอย่างจวนเจียน คมพลังมารเฉียดผ่านร่างของนางไปเพียงไม่กี่ชิ้วจนกำแพงหินด้านหลังแตกกระจายเป็นผุยผง

“เยว่ซิน! เจ้าคุมตัวเองไม่ได้แล้วนะ!” เซวี่ยอิงตะโกนก้องพยายามเรียกสติ

“ไม่ใช่ข้า! ช่วยข้าด้วย!” หลินเยว่ซินกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ทว่าร่างกายของนางกลับไม่ได้ทำตามคำขอ ร่างระหงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ เป้าหมายของนางในยามนี้คือเซวี่ยอิง!

ฉึก!!!

ฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังมารฟาดลงบนพื้นดินในจุดที่เซวี่ยอิงเคยยืนอยู่จนพื้นหินแตกแยกออกเป็นทางยาว เซวี่ยอิงต้องรับมือด้วยความยากลำบาก นางถอยหลังกรูดไปหลายก้าวพลางจ้องมองหลินเยว่ซินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

“บ้าเอ๊ย... นางจะฆ่าข้าจริงๆ แล้ว!”

ในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือนเซวี่ยอิง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าขวางกั้นไว้ทันควัน

เซียวหาน

เขาพุ่งเข้ามาคว้าแขนที่เต็มไปด้วยพลังมารของหลินเยว่ซินไว้แน่นหนาประหนึ่งกรงเหล็ก “หยุดสติของเจ้าซะ เยว่ซิน!” เขาตะโกนเสียงต่ำที่กึกก้องไปทั่วห้องหิน

ทว่าหลินเยว่ซินกลับหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำและแตกร้าว แววตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับไม่รู้จักเขามาก่อน นางสะบัดแขนออกอย่างแรงแล้วแทงมือเข้าใส่จุดตายที่หัวใจของเขาในทันที!

เซียวหานเบี่ยงกายหลบได้อย่างหวุดหวิด ทว่าคมพลังมารกลับกรีดผ่านหน้าอกของเขาจนเลือดไหลซึม การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ทั้งคู่ห้ำหั่นกันประหนึ่งศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่มีวันอยู่ร่วมโลก เพราะในยามนี้ทั้งสองต่างก็ "ไม่ใช่ตัวเอง" อย่างสมบูรณ์แบบ

ในหัวของเซียวหาน เสียงแห่งการฆ่าฟันพยายามกระซิบสั่งให้เขาปลิดชีพสตรีตรงหน้า ทว่าอีกส่วนหนึ่งในใจกลับสั่งให้เขาปกป้องนางด้วยชีวิต เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

“เยว่ซิน!!!” เขาตะโกนเรียกชื่อนางสุดเสียง

เสียงเรียกชื่อของเขาส่งผลกระทบต่อร่างของนางอย่างรุนแรง ร่างของหลินเยว่ซินชะงักงันไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของนางสั่นระริกด้วยความสับสน

“อย่า... อย่าทำร้ายเขา...” เสียงหนึ่งอ้อนวอนแผ่วเบา

“...ฆ่ามัน! มันคืออุปสรรค!” อีกเสียงหนึ่งคำรามสั่ง

นางกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้น มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างรุนแรงประหนึ่งกำลังสู้กับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ก่อนที่เจตจำนงแห่งพญามารจะครอบงำนางอีกครั้ง นางพุ่งเข้าใส่เซียวหานด้วยพลังทั้งหมดที่มี

ปัง!!!

พลังสองสายเข้าปะทะกันจนอากาศสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น พื้นดินใต้เท้าแตกกระจายประหนึ่งถูกอุกกาบาตพุ่งชน เซวี่ยอิงตะโกนสั่งให้หยุดเดี๋ยวนี้ ทว่าไม่มีใครได้ยินเสียงของนางท่ามกลางพายุแห่งการทำลายล้าง

ในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุด เซียวหานตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาเลิกตั้งรับและปล่อยการป้องกันทั้งหมดลง!

เขาเปิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ที่หน้าอก ยอมรับการจู่โจมของหลินเยว่ซินอย่างเต็มใจ

ฉึก!!!

คมพลังมารที่เข้มข้นจนกลายเป็นสีดำสนิทพุ่งทะลวงเข้ากลางอกของเซียวหานอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าและเสื้อผ้าของหลินเยว่ซินจนชุ่มโชก

ทุกอย่างพลันเงียบสนิทลงในพริบตา...

ดวงตาของหลินเยว่ซินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด สติสัมปชัญญะของนางกลับมาแจ่มชัดในวินาทีที่สายเกินไป นางจ้องมองมือของตัวเองที่ยังคงปักค้างอยู่ที่อกของชายที่รัก

เซียวหานยืนนิ่งสนิท เลือดไหลทะลักออกจากปากและบาดแผลไม่หยุดหย่อน ทว่าเขากลับไม่พยายามจะโต้ตอบหรือทำร้ายนางแม้แต่น้อย เขาทำเพียงแค่จ้องมองนางด้วยดวงตาที่เริ่มอ่อนแสงลงเรื่อยๆ

“...ตอนนี้... เจ้าหยุดได้แล้วนะ... เยว่ซิน” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและแหบพร่า ทว่ากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ลึกซึ้ง

พลังมารรอบกายสลายหายไปในอากาศทันที มือของหลินเยว่ซินสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงจะดึงออก นางถอยหลังออกมาอย่างช้าๆ ด้วยความหวาดกลัวที่จับใจ

“ข้า... ข้าทำอะไรลงไป...” น้ำเสียงของนางแตกพร่าประหนึ่งแก้วที่แตกกระจาย

เซียวหานค่อยๆ ทรุดกายลงกับพื้นหินช้าๆ เลือดสีแดงสดเริ่มย้อมพื้นหินจนกลายเป็นสีชาด เซวี่ยอิงรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของเขาไว้ทันทีพร้อมตะโกนด่าทอเยว่ซินด้วยความแค้นเคือง “เจ้าจะฆ่าเขาจริงๆ ใช่ไหมเยว่ซิน! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”

หลินเยว่ซินถอยหลังไปจนติดกำแพงหิน แววตาของนางว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เสียงในหัวที่เคยตะโกนสั่งให้ฆ่าบัดนี้กลับเงียบสนิทลง ทิ้งไว้เพียง "ความจริง" ที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าความตาย

นางเกือบจะปลิดชีพชายคนเดียวที่รักนางที่สุดด้วยมือของตัวเอง... มือที่นางไม่ได้สั่งการ แต่มันกลับอาบไปด้วยเลือดของเขาจนไม่มีวันล้างออก

นางก้มมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง... มือที่ในยามนี้ไม่ใช่ของนางอีกต่อไป แต่มันคือเครื่องมือสังหารที่รอวันจะทำลายทุกอย่างที่นางรักให้ย่อยยับไปตลอดกาล!