ตอนที่ 49 สิ่งที่เหลืออยู่

ตอนที่ 49 สิ่งที่เหลืออยู่

ควันธูปและเขม่าดินปืนที่พวยพุ่งจากการระเบิดค่อยๆ จางหายไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งไว้เพียงทัศนียภาพของความพินาศที่เงียบสงัด... สนามรบที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงโลหะปะทะกัน บัดนี้กลับนิ่งงันประหนึ่งสุสานที่ไร้เสียงวิญญาณ

ไม่มีเสียงโหยหาจากผู้บาดเจ็บ ไม่มีเสียงคำรามจากผู้ล่า มีเพียง "ความนิ่งที่ผิดปกติ" ที่กดทับบรรยากาศจนรู้สึกอึดอัดประหนึ่งหายใจเอาก้อนน้ำแข็งเข้าไปในปอด ทุกสรรพสิ่งดูเหมือนจะยอมสยบต่อตัวตนใหม่ที่กำลังยืนหยัดอยู่ ณ ใจกลางซากปรักหักพังนั้น

ท่ามกลางเศษหินและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่

หลินเยว่ซิน... หรือหากจะกล่าวให้ถูกต้อง คือ "สิ่งที่เคยเป็นนาง"

บัดนี้ดวงตาที่เคยแปรเปลี่ยนระหว่างสีแดงคลั่งและสีดำมืดกลับคืนสู่สภาวะสงบ ทว่ามันไม่ใช่ความสงบของมนุษย์ ดวงตาคู่นั้นไม่แดงและไม่ดำ แต่มันกลับ "ว่างเปล่า" ประหนึ่งหลุมมืดที่ไร้แสงสะท้อน ไม่มีแววแห่งอารมณ์ ไม่มีความลังเลใจ และไม่มีรอยร้าวแห่งความทรมานเหลืออยู่แม้เพียงนิด

นางยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็งที่ไม่มีวันหลอมละลาย ทุกลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและนิ่งสงบผิดธรรมชาติ ไม่เหมือนคนเดิมที่เพิ่งผ่านการแตกสลายของจิตวิญญาณมาเมื่อครู่

“...เงียบสงบดีจริงๆ”

น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางนั้นราบเรียบและนิ่งลึก มันเป็นเสียงเดียวที่ชัดเจน ไม่มีการซ้อนทับของปีศาจ และไม่มีเสียงสะอื้นของหญิงสาวที่อ่อนแออีกต่อไป ภายในหัวของนางไม่มีเสียงด่าทอหรือเสียงอ้อนวอนชิงพื้นที่ตัวตนอีกแล้ว

เพราะในยามนี้... ไม่มีใครหลงเหลืออยู่ให้แย่งชิงอีกต่อไป ตัวตนทั้งหมดถูกหลอมรวมและดับสูญไปในความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่กว่า

นางเริ่มขยับกาย ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเนิบนาบหนึ่งก้าว

กึก..

ฝ่าเท้าที่เหยียบลงบนหินไม่ได้ทำให้พื้นแตกกระจายด้วยพลังที่ดิบเถื่อนเหมือนก่อนหน้า ทว่า "มวลอากาศ" รอบกายกลับบิดเบี้ยวประหนึ่งผืนผ้าที่ถูกขยำ เหล่านักล่าที่เหลือรอดต่างพากันถอยกรูดไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ร่างกายของพวกเขาความสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ประหนึ่งลูกแกะที่เผชิญหน้ากับพญามัจจุราชโดยไม่รู้ตัว

เซวี่ยอิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ห่างออกไปถึงกับดวงตาแข็งค้าง นางกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “...นี่มันอะไรกัน? รังสีพลังแบบนี้... นางไม่ใช่เยว่ซินที่ข้ารู้จักอีกต่อไปแล้ว”

ชายชุดดำผู้บาดเจ็บค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขาใช้หลังมือเช็ดเลือดสีสดที่มุมปากออกช้าๆ สายตาที่เคยมองนางด้วยความสมเพชหรือคาดหวัง บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความจริงจังอย่างที่สุดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พบกัน

“...สุดท้ายแล้ว เจ้าคือตัวอะไรกันแน่?”

คำถามเดิมถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่มีเสียงปีศาจตนใดโผล่มาขัดจังหวะ หลินเยว่ซินหยุดฝีเท้าแล้วเบนสายตาที่ว่างเปล่ามามองเขา แววตาคู่นั้นลุ่มลึกเสียจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณกำลังถูกดูดกลืนลงสู่หุบเหว

“...นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก” นางเอ่ยสั้นๆ ทว่าน้ำหนักของคำพูดกลับสะเทือนไปถึงกระดูก “สิ่งที่สำคัญในยามนี้มีเพียงเรื่องเดียว...”

นางเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา “...คือพวกเจ้าทุกคนที่เหลืออยู่ที่นี่... จะมีปัญญาหยุดข้าได้หรือเปล่า?”

ชายชุดดำระเบิดพลังลมปราณขั้นสูงสุด พุ่งทะยานเข้าหานางด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดประหนึ่งสายฟ้าแลบ เขาฟาดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างมหาศาลลงมาหมายจะจบชีวิตสตรีเบื้องหน้าในคราเดียว

ทว่า... หลินเยว่ซินกลับขยับกายเพียงนิดเดียว

เป็นการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายทว่าแม่นยำประหนึ่งมองเห็นอนาคต นางหลบเลี่ยงคมฝ่ามือนั้นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะยื่นมือออกไปแตะหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา... เบาเสียจนเหมือนการทักทายของมิตรสหาย

ปัง!!!!!

ในพริบตาถัดมา ร่างของชายชุดดำกลับกระเด็นลอยละลิ่วไปปะทะกับกำแพงหินจนแตกร้าว เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกจากปากประหนึ่งน้ำพุ เขาพ่ายแพ้อย่างราบคาบในกระบวนท่าเดียว โดยไม่มีแม้แต่จังหวะให้ได้ร้องขอชีวิตหรือตอบโต้กลับ

นางเดินผ่านร่างที่ใกล้ตายของเขาไปอย่างช้าๆ ประหนึ่งเขาเป็นเพียงก้อนหินริมทางที่ไร้ค่า

“...อ่อนแอเสียจนน่ารำคาญ”

บรรยากาศแห่งความหวาดกลัวเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วกลุ่มนักล่าที่เหลืออยู่ ยอดฝีมือคนหนึ่งตัดสินใจพุ่งเข้าใส่นางด้วยความสิ้นหวัง “ตายซะ!”

ทว่าเสียงตะโกนนั้นยังไม่ทันสิ้นสุด... ฉัวะ! ศีรษะของเขาก็หลุดกระเด็นออกจากบ่าในชั่วพริบตา ไม่มีใครเห็นว่านางลงมือตอนไหน หรือใช้อาวุธชนิดใด มีเพียงภาพหยาดเลือดที่สาดกระจายเปื้อนหิมะสีขาวเป็นทางยาวเท่านั้น

เซวี่ยอิงเห็นท่าไม่ดี นางกัดฟันสั่งการเสียงหลง “ถอย!!! ทุกคนถอยออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”

ทว่าคำสั่งนั้นกลับไร้ผล... เพราะหลินเยว่ซิน "เร็วกว่า" เสมอ

ฉับ! ปัง! ฉีก!

เสียงการเข่นฆ่าดังกึกก้องต่อเนื่องประหนึ่งท่วงทำนองเพลงนรกลึกลับ ร่างของเหล่านักล่าล้มลงทีละคนราวกับรวงข้าวที่ถูกเคียวเกี่ยวสะบั้น มันไม่ใช่การต่อสู้ที่สมศักดิ์ศรี แต่มันคือ "การฆ่า" ที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดและเลือดเย็นที่สุดเท่าที่โลกยุทธภพเคยจารึกไว้

ท่ามกลางกองซากศพและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง นางหยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมามองเซวี่ยอิง สตรีเพียงคนเดียวที่ยังยืนหยัดอยู่ได้

สายตาที่ว่างเปล่านั้นจับจ้องมาที่เซวี่ยอิงประหนึ่งกำลังอ่านสมการความตาย “...เจ้ากำลังจะหนี”

มันไม่ใช่คำถาม แต่มันคือการประกาศข้อเท็จจริงที่น่าหวาดหวั่น เซวี่ยอิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นางไม่ได้ตอบคำถามทว่ากลับกระชับดาบในมือแน่น แม้ขาทั้งสองข้างจะสั่นเทาแต่กลับไม่ถอยหนีแม้เพียงก้าวเดียว

หลินเยว่ซินมองภาพนั้นแล้วคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองหยุดเต้น “...ดี”

นางเริ่มก้าวเดินเข้าหาเซวี่ยอิงช้าๆ ทว่าทุกก้าวที่ขยับมานั้นให้ความรู้สึกประหนึ่ง "ความตาย" กำลังเดินเข้าหาเหยื่อด้วยความมั่นใจ

สายลมหนาวพัดกรรโชกวูบหนึ่ง หอบเอาไอสังหารที่เข้มข้นจนมองเห็นด้วยตาเปล่าให้กระจายออกไป เงาของหลินเยว่ซินทอดยาวลงบนพื้นหิน ปกคลุมซากศพและผืนดินรอบกายจนมืดมิดประหนึ่งจะกลืนกินทุกสิ่งอย่างลงสู่หลุมดำ

นางหยุดลงเบื้องหน้าเซวี่ยอิงในระยะประชิด แสงสีเทาหม่นในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าที่หวาดกลัวของพี่สาวร่วมสาบาน นางขยับริมฝีปากเอ่ยประโยคสุดท้ายที่สั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณของทุกคนที่ยังหลงเหลือลมหายใจ

“...ในยามนี้... ก็หลงเหลือเพียงแค่เจ้าคนเดียวแล้วสินะ”