ตอนที่ 44 มือที่ต้องปล่อย

ตอนที่ 44 มือที่ต้องปล่อย

หยาดโลหิตสีแดงฉานยังคงไหลรินออกมาจากบาดแผลที่หน้าอกของเขา... มันไหลซึมผ่านง่ามนิ้วของเซวี่ยอิงที่พยายามกดห้ามเลือดเอาไว้ ทว่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายเย็นเยือกของสำนักเงามรณะ ยิ่งตอกย้ำถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทักทายชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ

เซียวหาน นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินที่หนาวเหน็บ ใบหน้าที่เคยคมคายบัดนี้ซีดเผือดประหนึ่งกระดาษขาว ลมหายใจของเขาแผ่วเบาและขาดห้วงจนแทบสัมผัสไม่ได้ ทุกลมเข้าออกคือความทรมานที่แสนสาหัส

ความเงียบที่ปกคลุมห้องหินในยามนี้ช่างหนักอึ้งและบีบคั้นประสาทจนแทบคลั่ง หลินเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล ร่างระหงของนางนิ่งค้างประหนึ่งถูกสาปด้วยมนต์ดำ มือนางยังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้... และนางรู้ดีว่าเหตุใดมันจึงสั่นเช่นนั้น

เพราะมันคือ 'มือที่เพิ่งจะแทงเขาด้วยตัวเอง'

เซวี่ยอิงคุกเข่าลงข้างกายเซียวหาน มือหนึ่งกดแผล อีกมือหนึ่งวางลงบนชีพจรที่ลำคอเพื่อตรวจสอบร่องรอยของชีวิตที่หลงเหลืออยู่ ใบหน้าของนางตึงเครียดและเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เขายังไม่ตาย...” เซวี่ยอิงเอ่ยน้ำเสียงสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความกดดัน “...แต่ชีพจรแผ่วลงเรื่อยๆ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ อีกไม่นานเขาจะ ‘ตายจริงๆ’ แน่!”

คำว่าตายจริงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของหลินเยว่ซินประหนึ่งเสียงระฆังพิพากษา

“มีทางเดียวที่จะยื้อชีวิตเขาไว้ได้ในตอนนี้!” เซวี่ยอิงเงยหน้าขึ้นมองหลินเยว่ซินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความเร่งรัด “เจ้าต้องใช้พลังมารในร่างของเจ้า... เข้าไปเชื่อมต่อและรั้งวิญญาณของเขาไว้ไม่ให้หลุดลอยไป!”

หลินเยว่ซินนิ่งสนิท นางไม่ได้โผเข้าไปหาเขาในทันทีอย่างที่ใจต้องการ... เพราะนางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าคำว่า “เชื่อมต่อ” นั้นหมายถึงสิ่งใด

ถ้านางช่วยเขา... นางต้องเปิดเปลือยจิตวิญญาณและตัวตนอีกครั้ง และในวินาทีที่นางเปิดช่องว่างนั้นเอง เสียงคำรามที่แสนอำมหิตที่เพิ่งสงบลงไปก็พลันดังพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงและหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

“...ฆ่ามันซะ! ปล่อยให้มันตายไปในตอนนี้เสียเถิด!”

“...มือของเจ้าอาบเลือดมันแล้ว จงทำมันให้จบสิ้น!”

“เร็วเข้าเยว่ซิน! มัวยืนเหม่ออะไรอยู่!” เซวี่ยอิงกัดฟันตะโกนจนสุดเสียง

ทว่าหลินเยว่ซินกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... นางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ แววตาของนางวูบไหวและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น นางไม่กล้าแม้แต่จะเลื่อนสายตาไปสบมองร่างที่โชกเลือดของชายหนุ่ม

“ข้า... ข้า...” น้ำเสียงของนางแผ่วพร่าประหนึ่งแก้วที่ร้าวรอย “...ข้าไม่ควรเข้าใกล้เขาอีกแล้ว”

“เจ้าพูดบ้าอะไร! เจ้าจะปล่อยให้เขาตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?” เซวี่ยอิงถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยโทสะ

หลินเยว่ซินหลับตาลงช้าๆ ภาพในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมนางประหนึ่งพายุคลั่ง รอยยิ้มที่อ่อนโยน... เสียงเรียกชื่อเยว่ซินที่แสนคิดถึง... ทุกความทรงจำที่สวยงามถูกสับเปลี่ยนด้วยภาพความจริงที่แสนอัปลักษณ์เมื่อครู่

ภาพเลือดที่สาดกระเซ็น... คมพลังที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก... เสียงเนื้อเยื่อที่ถูกฉีกกระชาก... และเหนือสิ่งอื่นใด คือความรู้สึกของ “มือที่ฆ่าเขา”

“ถ้าข้าแตะต้องตัวเขาอีกเพียงครั้งเดียว...” หลินเยว่ซินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกสลาย “...เสียงปิศาจในหัวนี้อาจจะบังคับให้ข้าลงมือฆ่าเขาจริงๆ จนไม่มีวันหวนกลับคืนมาได้อีก!”

เซวี่ยอิงกำหมัดแน่นจนสั่นเทา นางอยากจะโต้แย้งทว่ากลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เพราะนางเห็นร่องรอยของความจริงที่แสนเจ็บปวดในดวงตาของน้องสาว... มันไม่ใช่ความขลาดกลัว แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าหลินเยว่ซินกำลังจะสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์

“...อย่าไป...”

น้ำเสียงที่แผ่วเบาและแหบพร่าดังกดความเงียบลงไปอีก ทั้งสองคนหันไปมองร่างที่นอนอยู่บนพื้นทันที เซียวหานลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาที่พร่าเลือนพยายามจะจับจ้องไปที่สตรีที่เขารักที่สุด

“...เยว่ซิน... ได้โปรด... อย่าทิ้งข้า...”

เสียงนั้นเบาเสียจนแทบจะละลายหายไปกับสายลมหนาว ทว่ามันกลับเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา... เซียวหานคนที่ยังหลงเหลือเศษเสี้ยววิญญาณแห่งความรักไว้ให้แก่ผู้ที่เพิ่งจะปลิดชีพเขา

🌒 การแตกสลายของพญามาร

หลินเยว่ซินสั่นเทาไปทั้งร่าง นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวด้วยแรงดึงดูดของหัวใจที่แหลกสลาย ทว่าเพียงเสี้ยววินาที เสียงในหัวกลับคำรามกึกก้องขึ้นมาจนนางต้องกุมศีรษะไว้แน่น

“...จงคว้าหัวใจมันออกมา! ดับลมหายใจมันซะเดี๋ยวนี้!”

น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ นางจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอโทษและความรักที่ทรมาน

“ข้า... ข้าขอโทษนะเซียวหาน” นางเค้นเสียงออกมาพลางสะอื้นในลำคอ “...แต่ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้จริงๆ ข้าอยู่ใกล้เจ้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

นางตัดสินใจแล้ว... นางเลือกที่จะ “ไม่ช่วย” เพื่อไม่ให้ตัวเองกลายเป็นคน “ฆ่าเขา” อย่างถาวร

หลินเยว่ซินหันหลังกลับช้าๆ ทุกลมหายใจที่ก้าวเดินออกไปจากห้องหินช่างหนักอึ้งประหนึ่งแบกภูเขานับพันลูก นางเดินจากไปอย่างมั่นคงโดยไม่หันกลับไปมองเบื้องหลังอีกเลย

“เจ้าจะทิ้งเขาไปจริงๆ หรือเยว่ซิน! กลับมาเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของเซวี่ยอิงดังไล่หลังมาทว่านางกลับไม่หยุดเดิน

“...เยว่ซิน...”

เสียงเรียกชื่อนางจากปากของเขาดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย... มันแผ่วเบา สั่นเครือ และค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับจังหวะหัวใจที่หยุดนิ่งลงในที่สุด

เซวี่ยอิงนิ่งค้างไป มือนางที่เคยวางอยู่บนชีพจรของชายหนุ่มหยุดนิ่งลงเช่นกัน... นางไม่พูดอะไรออกมา เพราะความเงียบในตอนนี้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

“สายไปแล้ว...”

หลินเยว่ซินหยุดฝีเท้าลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดที่ตามมาหลังเสียงเรียกชื่อของเขา นางหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้มที่ซูบซีด ก่อนจะก้าวเดินต่อไปในความมืดมิดโดยไม่หันกลับไปมองอดีตที่นางเป็นคนปลิดชีพเขาทิ้งด้วยมือของตัวเอง

“ข้าสัญญา...” นางพึมพำกับสายลมที่หนาวเหน็บ “...ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าด้วยมือคู่นี้อีกต่อไปแล้ว เซียวหาน”

ความเงียบเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ทิ้งไว้เพียงซากศพของคนรักและความแตกสลายที่ไม่มีวันเยียวยาได้อีกตลอดกาล... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น และคราวนี้หลินเยว่ซินจะกลับมาในฐานะปีศาจที่ไร้ซึ่งหัวใจให้ใครมาเหยียบย่ำได้อีกต่อไป!