ตอนที่ 48 ระหว่างฆ่า…หรือช่วย

ตอนที่ 48 ระหว่างฆ่า…หรือช่วย

สายลมที่เคยพัดกรรโชกแรงพลันหยุดนิ่งลงกะทันหันประหนึ่งถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากทิ้ง เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธปะทะกันรอบด้านเลือนหายไปในความสลัว เหลือเพียงความเงียบงัดที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับว่าทั้งโลกกำลัง "กลั้นหายใจ" เพื่อเฝ้ามองเหตุการณ์ที่กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้ายุทธภพไปตลอดกาล

เบื้องหน้าของสำนักที่พังทลาย ชายชุดดำลึกลับยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของซากปรักหักพัง ดวงตาของเขานิ่งสนิททว่าลุ่มลึกประหนึ่งมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง ตรงข้ามกันนั้นคือ หลินเยว่ซิน สตรีผู้ถูกพันธนาการด้วยพลังที่มืดมิดที่สุดเท่าที่เคยมีมา นางยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นระริกด้วยแรงขับเคลื่อนของสิ่งที่สิงสู่อยู่ภายใน

คนทั้งสองยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าความรู้สึกกลับดูเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นกลางไว้ มันคือเส้นแบ่งระหว่างความเป็นมนุษย์และความวิปลาสที่กำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า

ชายชุดดำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดำมืดของนาง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าหนักแน่นประหนึ่งขุนเขา

“ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...”

เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด “...เจ้าจะหยุดความคลุ้มคลั่งนี้ด้วยตัวเอง” เขาเว้นจังหวะเพียงนิด ก่อนจะสำทับด้วยประโยคที่เย็นเยียบ “...หรือจะให้ข้าเป็นคน ‘หยุด’ เจ้าด้วยวิธีของข้าเอง”

หลินเยว่ซิน คลี่ยิ้มจางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูวิปลาสและเย็นเฉียบเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้มของสตรีผู้เคยอ่อนโยน

“...เจ้าคิดจริงๆ หรือ” เสียงของนางแผ่วเบา ทว่ามีอีกเสียงหนึ่งที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมอำนาจแทรกซ้อนขึ้นมาประหนึ่งปีศาจขานรับ “...ว่า ‘นาง’ ยังมีตัวตนหลงเหลืออยู่ในร่างนี้อีก?”

น้ำเสียงสองโทนที่ซ้อนทับกันทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวด้วยความกดดันที่รุนแรง ชายชุดดำหรี่ตาลงจ้องเขม็งไปยังดวงตาที่พร่าเลือนนั้น

“นางยังอยู่...” เขาตอบสั้นและชัดเจนประหนึ่งคำพิพากษา “...ข้าเห็นมันในแววตาของเจ้า เจ้ายังคงลังเลใจเยว่ซิน!”

ดวงตาของนางสั่นไหวไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าปกคลุมอีกครั้งพร้อมเสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงกระดูก

“...ช่างน่ารำคาญเสียจริง!”

ปัง!!!

แรงระเบิดของพลังมารสีดำพุ่งทะยานออกจากร่างของนางประหนึ่งลูกศรปีศาจนับพันดอก มุ่งตรงไปหาชายเบื้องหน้าด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ทว่าเขากลับทำเพียงแค่ยกมือขึ้นอย่างเนิบนาบ

“หยุด...”

ฉับ! พลังที่ควรจะทำลายล้างทุกสิ่งกลับหยุดกึกอยู่กลางอากาศประหนึ่งชนกับกำแพงเหล็กที่มองไม่เห็น ก่อนจะแตกกระจายเป็นเศษธุลีหายไปในอากาศ

“บ้าน่า...” เซวี่ยอิงที่แอบมองอยู่ไกลๆ ถึงกับพึมพำออกมาด้วยความตกตะลึง “พลังระดับนี้มัน... มันคือระดับประมุขสำนักในตำนานชัดๆ!”

ชายชุดดำพุ่งเข้าหาหลินเยว่ซินด้วยความเร็วที่ดวงตามนุษย์ไม่อาจมองทัน หมัดที่อัดแน่นด้วยลมปราณอันบริสุทธิ์ฟาดลงมาประหนึ่งสายฟ้า

ปัง!!!

หลินเยว่ซินยกแขนขึ้นรับแรงปะทะทว่าความรุนแรงนั้นกลับส่งร่างของนางให้ถอยกรูดไปจนพื้นหินใต้เท้าแตกกระจายออกเป็นทางยาว

“...เจ้าควบคุมมันไม่ได้แล้วเยว่ซิน!” เขาตะโกนก้องขณะรุกไล่อย่างต่อเนื่อง

“...แล้วมันยังไงล่ะ!” นางคำรามตอบโต้พรัอมสะบัดมือปล่อยคมพลังมารกรีดผ่านชั้นบรรยากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง

ฉับ! ฉึก! ปัง!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและไร้ซึ่งความปรานี ไม่มีใครยอมออมมือ และไม่มีใครยอมถอยหนี ทุกท่วงท่าคือการเดิมพันด้วยชีวิตและความสัตย์จริงที่ถูกซ่อนไว้

“นี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเจ้า!” เขาตะโกนอีกครั้งขณะคว้าจับข้อมือของนางไว้แน่น

“...งั้นข้าถามหน่อย ว่าตัวตนที่แท้จริงของข้าคืออะไรกันแน่!” นางสวนกลับพร้อมรังสีฆ่าฟันที่รุนแรงกว่าเก่า

“เจ้าคือคนที่ยังเลือกได้!”

“...ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันพล่ามต่อ!” เสียงปิศาจกรีดร้องในหัว

“...อย่าทำ... อย่าทำร้ายเขา...” เสียงแผ่วเบาของนางอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา

“หยุดพูดเสียที!!!” หลินเยว่ซินกรีดร้องออกมาสุดเสียงพร้อมระเบิดพลังมหาศาลออกจากร่าง

บึ้ม—!!!

แรงกดดันอันหนักอึ้งพุ่งกระจายไปทั่วสนามรบ ทำเอาเหล่านักล่าที่เหลืออยู่ถึงกับล้มระเนระนาดและหอบหายใจไม่ออกประหนึ่งถูกบีบคอ

ร่างของหลินเยว่ซินสั่นเทาอย่างรุนแรง นางยกมือขึ้นกุมศีรษะประหนึ่งกำลังสู้กับสิ่งที่อยู่ภายใน ดวงตาของนางเริ่มสลับเปลี่ยนสีอย่างบ้าคลั่งจากสีแดงฉานสู่สีดำสนิทและกลับมาเป็นสีแดงอีกครั้ง

“...ข้า... ไม่ใช่...”

“...เจ้าคือข้า... และข้าคือเจ้า!”

ชายชุดดำไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปรวบตัวนางไว้พร้อมกับคว้าแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่นหนา “กลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้เยว่ซิน! ฟังเสียงของข้า!”

วินาทีนั้น ทุกอย่างพลันชะงักงัน... ดวงตาของนางสั่นระริก หยาดน้ำตาใสๆ เริ่มไหลผ่านแก้มที่ซูบซีด นางเค้นเสียงที่แผ่วเบาและแหบพร่าออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“...ช...ช่วยข้าด้วย...”

ทว่าในวินาทีที่ความหวังกำลังจะผลิบาน เสียงคำรามดั่งอสูรร้ายก็พุ่งสวนกลับขึ้นมาทันควัน

“...จงไปลงนรกเสียเถอะ!”

นางสะบัดมือออกอย่างแรงพร้อมฟาดพลังใส่หน้าอกของชายตรงหน้าอย่างจัง

ปัง!!!

ร่างของเขากระเด็นลอยไปปะทะกับกำแพงหินจนแตกร้าว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก เขาจ้องมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าบาดแผลที่ได้รับ

หลินเยว่ซินค่อยๆ ลอยตัวขึ้นเหนือพื้นดินช้าๆ พลังงานมหาศาลเริ่มม้วนตัววนรอบกายประหนึ่งพายุทมิฬที่ไร้การควบคุม เสียงของสองตัวตนในร่างนางกำลังแผดเสียงชนกันจนบรรยากาศโดยรอบบิดเบี้ยว

“...ฆ่าพวกมันให้หมดสิ้น!”

“...อย่าได้ทำร้ายใครอีกเลย...”

“อ๊ากกกกกกกก!!!”

นางกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานถึงขีดสุด ก่อนที่พลังงานทั้งหมดจะระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้าสีขาวโพลนไปทั่วทั้งบริเวณ!

บึ้ม!!!!!

เมื่อฝุ่นควันและแสงจ้าเริ่มจางหายไป ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมสำนักที่พินาศอีกครั้ง... ทว่าคราวนี้มันคือความเงียบที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม

เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกควัน... ท่วงท่าการเดินนั้นไม่ใช่แบบเดิมที่หลินเยว่ซินเคยเป็น และรังสีพลังที่แผ่ออกมาก็ไม่ใช่พลังมารสีดำหรือพลังปราณที่คุ้นเคย

ดวงตาคู่นั้น...

มันไม่ใช่สีดำมืดของปีศาจ และไม่ใช่สีแดงแห่งความคลั่ง แต่มันคือสีเทาหม่นที่ดูนิ่งสงบประหนึ่งความตายที่มองเห็นทุกสรรพสิ่ง

มันคือ "บางอย่างใหม่" ที่ถือกำเนิดขึ้นจากการแตกสลายของสองขั้วอำนาจ

นาง (หรือสิ่งนั้น) หยุดนิ่งอยู่หน้าซากกำแพงที่ชายชุดดำพิงอยู่ นางมองดูเขาด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลึกและนิ่งสงบเสียจนคนฟังต้องสั่นสะท้านไปถึงดวงวิญญาณ

“...ในที่สุด... ทุกอย่างก็เงียบสงบเสียที”