ตอนที่ 45 สิ่งที่เริ่มไม่ใช่ข้า

ตอนที่ 45 สิ่งที่เริ่มไม่ใช่ข้า

เสียงฝีเท้า...

มันดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินหินที่มืดมิดและหนาวเหน็บเพียงลำพัง ทุกลมหายใจที่พ่นออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ บ่งบอกถึงชีวิตที่ยังหลงเหลือ ทว่าในความเงียบงันที่บีบคั้นประสาทนี้ กลับไม่มีเสียงของใครอื่นอีกเลย มีเพียงร่างระหงที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างโดดเดี่ยวประหนึ่งวิญญาณที่หลงทางอยู่ในนรกที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้น

ทางเดินยาวเหยียดเบื้องหน้ามืดมิดและเย็นเยือกประหนึ่งปากของอสูรกายที่ไม่มีวันอิ่มหนำ หลินเยว่ซิน ก้าวเดินไปตามทางนั้นอย่างสม่ำเสมอ นางไม่ได้เร่งรีบ และไม่ได้หยุดพัก ทุกลมหายใจของนางหนักอึ้งประหนึ่งแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า

นางไม่หันกลับไปมองเบื้องหลัง...

แม้จะรู้ดีว่า "สิ่งที่อยู่ข้างหลัง" คือซากศพของความรักและลมหายใจสุดท้ายของชายที่นางรักที่สุดที่เพิ่งดับสูญไป แต่นางกลับบังคับตัวเองให้ก้าวเดินต่อประหนึ่งหุ่นเชิดที่ไร้หัวใจ นางรู้ว่าหากหันกลับไปเพียงวินาทีเดียว... เศษเสี้ยวที่เหลืออยู่ของวิญญาณนางจะแตกสลายจนไม่อาจประกอบคืนได้อีกตลอดกาล

ความเงียบภายนอกไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เพราะภายในหัวของนาง... มันไม่เคยเงียบลงแม้เพียงเสี้ยววินาที เสียงกระซิบด่าทอและเยาะหยันนับพันสายดังกึกก้องประหนึ่งพายุคลั่งที่พยายามจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของนางออกจากกัน

“...เจ้าทิ้งเขาไว้ในความหนาวเหน็บนั่น เจ้ามันนังปีศาจเลือดเย็น!”

“...ทำดีแล้วเยว่ซิน หากเขาอยู่ต่อ เขาก็จะกลายเป็นคนปลิดชีพเจ้า!”

“...ข้าไม่ได้ทิ้ง... ข้าแค่ต้องการให้เขารอด...”

“...รอดงั้นรึ? เจ้าฆ่าเขาด้วยมือคู่นี้ไปแล้วต่างหาก!”

ถ้อยคำเหล่านั้นซ้อนทับกัน พันเกี่ยวกันจนยุ่งเหยิงประหนึ่งเส้นด้ายที่ขมวดปมจนไม่เหลือจุดเริ่มและจุดจบ นางไม่อาจแยกแยะได้อีกต่อไปว่าเสียงไหนคือความจริง และเสียงไหนคือภาพหลอนที่สร้างขึ้นเพื่อทรมานตัวเอง

มือทั้งสองข้างของนางกำเข้าหาฝ่ามือแน่นจนสั่นเทา เล็บคมจิกลึกเข้าไปในเนื้อจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาตามง่ามนิ้ว ทว่านางกลับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่น้อย เพราะความร้าวรานที่กัดกินอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจนั้นมันลุ่มลึกและทรมานยิ่งกว่าการถูกถลกหนังสดๆ

ภาพรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนของเซียวหานพุ่งเข้าจู่โจมนางอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงเรียกชื่อ "เยว่ซิน" ที่แฝงไปด้วยความรัก... สายตาที่มองนางประหนึ่งนางคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต... ทั้งหมดนั้นไหลบ่าเข้ามาในมโนสำนึก ก่อนจะถูกกระชากทิ้งด้วยภาพสุดท้ายที่นางเป็นคนสลักไว้ด้วยตัวเอง

ภาพเลือดที่สาดกระเซ็น... และลมหายใจสุดท้ายที่ขาดห้วงไปต่อหน้าต่อตา

นางชะงักฝีเท้ากะทันหันประหนึ่งถูกกระชากด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น วินาทีนั้นความเงียบเข้าครอบงำชั่วอึดใจ ก่อนที่นางจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาแผ่วเบา... มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่า แตกสลาย และเยือกเย็นจนน่าขนลุก

“หึ... สมควรแล้ว...” น้ำเสียงนั้นไม่ได้เป็นของนางเพียงคนเดียว

“...เจ้าเป็นคนฆ่าเขาเองกับมือนะเยว่ซิน”อีกเสียงหนึ่งกระซิบสำทับอย่างสะใจ

“...ไม่ใช่ข้า! ข้าไม่ได้อยากทำ!” นางตะโกนตอบโต้ตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่ง

“...งั้นรึ? แล้วมือที่เปื้อนเลือดอยู่นี่เป็นของใครกันล่ะ?”

นางนิ่งอึ้งไป... เพราะคำตอบนั้นชัดเจนเสียจนนางอยากจะควักหัวใจตัวเองทิ้ง มันคือ "ข้า" เหมือนกัน... ไม่ว่าจะเป็นด้านที่รักเขา หรือด้านที่ฆ่าเขา ทั้งหมดนั้นคือตัวตนที่บิดเบี้ยวของนางเอง

นางกุมศีรษะไว้แน่นพลางทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นหิน เสียงกรีดร้องที่แสนทรมานดังอัดอั้นอยู่ในลำคอ ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้ร้องเพราะเจ็บปวด แต่นางร้องเพราะนางกำลัง "สูญเสียการควบคุม" ต่อตัวเองอย่างสมบูรณ์

ดวงตาข้างหนึ่งของนางเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ทว่าดวงตาอีกข้างกลับแห้งผากและว่างเปล่าประหนึ่งก้นบึ้งของขุมนรกที่ไร้ความสงสาร สองขั้วแห่งตัวตนกำลังห้ำหั่นกันเองเพื่อช่วงชิงพื้นที่ในร่างเนื้อนี้

ช้าๆ... ทว่าชัดเจน

ตัวตนหนึ่งเริ่มเด่นชัดขึ้นมา มันคือตัวตนที่เย็นเยียบ นิ่งสงบ และไร้ซึ่งความลังเลใจใดๆ ในขณะที่ตัวตนเดิมที่เต็มไปด้วยความอ่อนไหวกลับค่อยๆ จางหายไปประหนึ่งหมอกควันที่ถูกลมพัดปลิว

“...อย่า... อย่าหายไปนะ...” เสียงแผ่วเบาโหยหาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถูกความมืดมิดกลืนกินเข้าไปจนสิ้น

หลินเยว่ซินค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่าทางการเคลื่อนไหวของนางมั่นคงและแข็งแกร่งกว่าครั้งใดๆ สีหน้าของนางบัดนี้นิ่งสนิทราวกับหน้ากากหินสลัก ไม่มีหยาดน้ำตาไหลริน และไม่มีอาการสั่นเทาที่แสดงถึงความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

นางไม่ใช่หลินเยว่ซินคนเดิมที่เคยร้องไห้เพื่อใครอีกแล้ว

“...จบสิ้นเสียที” เสียงหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

“...เริ่มต้นบทละครใหม่ที่แท้จริง” อีกเสียงรับคำอย่างอำมหิต

นางก้าวเดินต่อไปในทางเดินที่เริ่มมีแสงสว่างรำไรปรากฏขึ้นที่ปลายทาง ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยเจตจำนงที่เด็ดขาดและปราศจากความโศกเศร้า

ที่ปลายโถงทางเดิน ประตูหินบานยักษ์เลื่อนเปิดออกเองอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องนั้นกว้างขวางและมืดสลัว ชายชุดดำผู้พิทักษ์ประตูยืนตระหง่านรอคอยอยู่ก่อนแล้ว เขามองดูหลินเยว่ซินที่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่สงบนิ่งและลุ่มลึก

“ในที่สุด... เจ้าก็เลือกเส้นทางที่ถูกต้องเสียทีนะเยว่ซิน”

เขาก้าวเข้ามาหาเพียงก้าวเดียว แรงกดดันในห้องพลันพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด “ยามนี้... เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างกับสิ่งที่เจ้าได้ละทิ้งไว้เบื้องหลัง?”

นางหยุดนิ่งต่อหน้าเขา แววตามืดมิดจับจ้องไปยังศัตรูประหนึ่งจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ “...ข้าไม่รู้สึกสิ่งใดเลย”

คำตอบนั้นสั้น มั่นคง และนิ่งสนิทประหนึ่งผิวน้ำที่ตายซาก ไร้ซึ่งร่องรอยของการสั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น

ชายชุดดำคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจในความพินาศของความเป็นมนุษย์ “ดี... เยี่ยมยอดที่สุด เมื่อเจ้าไร้ความรู้สึก เจ้าก็พร้อมแล้วที่จะแบกรับภาระที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า”

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงเล็กน้อย ไอสังหารรอบกายเริ่มเข้มข้นขึ้น “...พร้อมสำหรับสิ่งใด?”

“พร้อมสำหรับหน้าที่เดียวที่เจ้าถูกสร้างมา...” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบประหนึ่งเสียงของมัจจุราช “พร้อมสำหรับการเป็น ‘ภาชนะ’ที่สมบูรณ์แบบเพียงหนึ่งเดียว!”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องลับไปชั่วขณะ ก่อนที่ชายชุดดำจะเอ่ยขยายความต่อ “พิธีกรรมเชื่อมวิญญาณที่เจ้าเพิ่งทำลงไป... มันไม่ได้มีหน้าที่เพียงแค่ช่วยยื้อชีวิตเศษเสี้ยววิญญาณของเจ้านั่นหรอก แต่มันคือการเปิดประตูที่ถูกปิดตายมานานนับพันปี!”

“บางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังอำนาจ... บางสิ่งที่หลับใหลอยู่ภายใต้รากฐานของทั้ง 5 สำนักใหญ่... บัดนี้มันกำลังตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลเพราะเลือดและเจตจำนงของเจ้า!”

ชายชุดดำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเลือดของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “และในยามนี้... ท่ามกลางความล่มสลายของตัวตนและความเป็นมนุษย์ของเจ้า...”

เขาลดน้ำเสียงลงจนดูน่าขนลุก “...แกนกลางบรรพกาลนั่น... มันกำลังเลือกเจ้าให้เป็นผู้ที่ถือครองพลังที่จะทำลายล้างและสร้างโลกใหม่ขึ้นมาด้วยมือคู่นี้!”

ดวงตาของหลินเยว่ซินสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ทว่ามันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความกระหายอำนาจที่เริ่มกัดกินวิญญาณของนางอย่างช้าๆ สงครามที่แท้จริงเพื่อชิงความเป็นหนึ่งเหนือทุกสำนักกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้... นางจะเป็นคนนำพาหายนะไปสู่ทุกคนที่บังอาจขวางทางนาง!