ตอนที่ 42 สิ่งที่กลับมา…ไม่ครบ

ตอนที่ 42 สิ่งที่กลับมา…ไม่ครบ

ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมหลังการระเบิดของพลังวิญญาณนั้นช่างเงียบสงัด... มันเป็นความนิ่งที่ลุ่มลึกและเยือกเย็นประหนึ่งทุกสรรพสิ่งในห้องหินแห่งนี้ถูกแช่แข็งไว้ใต้กาลเวลาที่หยุดหมุน ไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว มีเพียงความว่างเปล่าที่หนักอึ้งราวกับภูเขาเหล็กที่ทับถมลงบนอกของผู้ที่ยังหลงเหลือรอดชีวิต

หยด... หยด...

เสียงบางอย่างกระทบพื้นหินดังกังวานในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่เสียงน้ำค้างที่ไหลจากเพดานถ้ำ ทว่ามันคือหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินจากปลายนิ้วที่สั่นเทา

หลินเยว่ซิน ค่อยๆ ขยับกาย ร่างระหงของนางที่โชกไปด้วยเลือดและควันจางๆ เริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง นางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าดวงตาที่เคยเป็นสีนิลสงบ บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำประหนึ่งอาบด้วยโลหิต ทว่ามันไม่ใช่แค่ความโกรธแค้น... ลึกลงไปในแววตาคู่นั้นกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่ "ปะปน" และแปลกปลอมเกินกว่าจะเป็นเพียงตัวนางเอง

นางพยายามสูดลมหายใจเข้าปอด ทว่าทุกลมหายใจกลับนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่แสนสาหัสประหนึ่งเพิ่งกระชากดวงวิญญาณกลับมาจากขุมนรก

“...เจ็บ”

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผากนั้นไม่ใช่เสียงเดียว ทว่าความเจ็บปวดที่นางรู้สึกก็ไม่ใช่ของนางเพียงคนเดียวเช่นกัน ความทรงจำมหาศาลเริ่มไหลบ่าเข้ามาในมโนสำนึกประหนึ่งเขื่อนที่พังทลาย ภาพเหตุการณ์ที่นางไม่เคยพบเจอ เสียงกรีดร้องที่นางไม่เคยได้ยิน และความมืดมิดที่นางไม่เคยสัมผัส... ทั้งหมดนั้นคืออดีตของเซียวหานที่กำลังหลอมรวมเข้ากับความทรงจำของนางเองจนแยกไม่ออกว่าเส้นแบ่งแห่งตัวตนอยู่ที่ใด

นางพยายามจะพยุงกายลุกขึ้นยืน ทว่ามือของนางกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ประหนึ่งถูกชักใยด้วยเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น

“อย่าขยับ... ร่างกายนี้แบกรับไม่ไหวแล้ว” เสียงหนึ่งคำรามก้องอยู่ในหัว

“ลุกขึ้น! เจ้าต้องทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า!” อีกเสียงหนึ่งกระซิบสั่งด้วยเจตจำนงแห่งการฆ่าฟัน

สองเสียง... สองความรู้สึก... ชนกันอย่างรุนแรงจนนางต้องกุมศีรษะไว้แน่น ร่างกายของนางบิดเกร็งด้วยความทรมานที่เหนือคำบรรยาย

“เงียบ!!!”

เสียงที่นางตะโกนออกมานั้นไม่ใช่เสียงแหลมเล็กของสตรีเพียงคนเดียว แต่มันคือ “สองเสียงที่พูดพร้อมกัน” อย่างน่าสยดสยองประหนึ่งมีปีศาจซ่อนอยู่ในร่าง

เซวี่ยอิงถึงกับถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวด้วยความตกตะลึง นางจ้องมองน้องสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “เยว่ซิน... นาง... นางไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นจ้องมองเซวี่ยอิง ดวงตาของนางในยามนี้ช่างดูวิปลาสและน่าเกรงขาม ดวงตาข้างหนึ่งนิ่งสงบและเย็นเยียบประหนึ่งก้นบึ้งของมหาสมุทร ทว่าอีกข้างกลับสั่นระริกและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน สองอารมณ์ที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงปรากฏอยู่ในคนเพียงคนเดียว

“...เยว่ซิน” น้ำเสียงที่เรียกชื่อนางหลุดออกมาจากปากของนางเอง

“...ผู้บุกรุก” อีกคำพูดหนึ่งสวนกลับออกมาในวินาทีถัดมา

ตัวตนของนางเริ่ม “แยก” ออกจากกันประหนึ่งกระจกที่ถูกทุบจนแตกร้าว แม้นางจะลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคงทว่าความรู้สึกข้างในกลับพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

เบื้องหน้าของนาง... เซียวหาน ยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง

เขาไม่ได้มีสองร่างอีกต่อไป ทว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นกลับไม่ใช่เซียวหานคนเดิมที่นางโหยหา ดวงตาของเขากลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความรู้สึกที่ "ไม่เต็มเปี่ยม" ราวกับเศษเสี้ยวที่ถูกนำมาปะติดปะต่อกันอย่างลวกๆ

เขามองจ้องมาที่หลินเยว่ซินด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและซับซ้อนประหนึ่งพยายามจะค้นหาตัวตนที่หายไปในแววตาของกันและกัน

“...ข้า” เขาเริ่มเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากประหนึ่งกำลังค้นหาคำพูดที่ถูกต้องจากกองขยะแห่งความทรงจำ “...ข้าจำเจ้าได้... บางส่วน”

หัวใจของหลินเยว่ซินกระตุกวูบ ความหวังอันริบหรี่ผุดขึ้นมาในใจชั่วอึดใจเดียว ทว่าความหวังนั้นกลับถูกกระชากทิ้งในพริบตาถัดมา

“...และข้า” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก แววตาที่เคยสั่นไหวพลันกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าขนลุก “...ก็ยังอยากจะฆ่าเจ้าทิ้งอยู่ดี”

ความเงียบงันกลับมาครองพื้นที่อีกครั้ง เซวี่ยอิงถึงกับชะงักค้างไปกับคำประกาศนั้น

ชายชุดดำผู้คุมประตูสำนักคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจประหนึ่งนายช่างที่เห็นผลงานชิ้นเอก “สำเร็จ... ทว่ากลับไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่คิดไว้”

“ตัวตนถูกเชื่อมต่อกันแล้ว แต่มันกลับไม่หลอมรวมเป็นหนึ่ง...” เขาเอ่ยพลางมองดูหมากสองตัวในกระดาน “เขาเป็นทั้งเซียวหานคนเดิมที่มีความรัก... และเป็นสิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อฆ่าแกง สองตัวตนอาศัยอยู่ในร่างเดียวประหนึ่งแสงกับเงาที่ไม่มีวันบรรจบกัน”

เขาเว้นจังหวะพลางเลื่อนสายตามองมาที่หลินเยว่ซิน “เช่นเดียวกับเจ้า... เยว่ซิน เจ้าก้าวข้ามความเป็นมนุษย์มาเพื่อเขา แต่สุดท้ายเจ้ากลับต้องกลายเป็นภาชนะที่รองรับเศษซากวิญญาณของเขาไว้ในร่างตัวเอง”

หลินเยว่ซินระเบิดเสียงหัวเราะออกมาแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขัดหูและสั่นประสาทประหนึ่งเสียงกรีดของโลหะ

“ดี...” เสียงหนึ่งเอ่ยออกมาอย่างพึงใจ

“...น่าสนใจจริงๆ” อีกเสียงหนึ่งรับคำในทันที

เซวี่ยอิงมองดูคนทั้งสองด้วยแววตาที่สลดใจ นางกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “พวกเจ้าทั้งคู่... ได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเสียแล้วจริงๆ”

เซียวหานก้าวเท้าเดินเข้าหาหลินเยว่ซินช้าๆ ทุกลมหายใจที่ขยับเข้าใกล้คือแรงกดดันที่มหาศาล เขายกมือขึ้นช้าๆ ทว่ากลับไม่มีใครรู้เลยว่ามือนั้นจะยื่นออกมาเพื่อ “แตะต้อง” ด้วยความรัก หรือจะพุ่งเข้ามาเพื่อ “ปลิดชีพ” ด้วยความแค้น

หลินเยว่ซินยืนนิ่งประจันหน้ากับเขาโดยไม่ถอยหนีแม้เพียงก้าวเดียว นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สลับขั้วของเขาด้วยเจตจำนงที่แน่วแน่

“...ถ้าเจ้าคิดจะฆ่าข้าเพื่อจบสิ้นความทรมานนี้” นางหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สองเสียงในลำคอจะตะโกนออกมาพร้อมกัน “...ก็จงเข้ามาเสียเดี๋ยวนี้!”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ มือของเซียวหานหยุดค้างอยู่กลางอากาศเพียงไม่กี่ชิ้วจากลำคอของนาง ดวงตาของเขาสั่นระริกอย่างรุนแรงประหนึ่งมีการต่อสู้อยู่ภายในจิตวิญญาณ วินาทีแห่งความเป็นความตายทอดยาวออกไปประหนึ่งชั่วนิรันดร์

ก่อนที่เขาจะกำหมัดแน่นจนสั่นเทา แล้วค่อยๆ ลดมือลงอย่างช้าๆ

เขาหันหลังกลับและก้าวเดินจากไปท่ามกลางความมืดมิดของห้องหิน โดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาอีก ไม่มีความอาลัย และไม่มีการหันกลับมามอง

หลินเยว่ซินยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางซากปรักหักพัง มือนางยังคงสั่นเทาไม่หยุดหย่อน ภายในหัวของนาง เสียงแห่งความพินาศยังคงกึกก้องไม่ยอมเลือนหาย

“...จงตามไปฆ่ามันซะ ก่อนที่มันจะกลับมาทำร้ายเจ้า!”

“...อย่าได้ทิ้งเขาไปนะ ได้โปรดรักษาเขาไว้!”

นางหลับตาลงช้าๆ พยายามสะกดกั้นเสียงเหล่านั้นไว้ในมุมมืดที่สุดของจิตใจ

“...แล้วสุดท้าย ข้าคือใครกันแน่?”

น้ำเสียงที่พร่ามัวนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงันที่ไม่มีวันสิ้นสุด... สงครามชิงตัวตนที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น และคราวนี้... ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ "ตัวตน" ที่ซ่อนอยู่ในกระจกเงาของนางเอง!