13

“ดูคุณยังเป็นกังวลนะ เลออง”

โรเบิร์ตเอ่ยเสียงเรียบหลังจากสังเกตเห็นว่าตั้งแต่กลับเข้าห้องพักมาในเวลาเกือบสองทุ่ม ชายหนุ่มก็เอาแต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด สลับถอนหายใจหนัก ๆ เป็นอย่างนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว

“ถ้าเป็นเรื่องเมื่อตอนกลางวัน ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว เพราะว่า...”

“ขอบคุณมากครับลุง เรื่องนั้นผมวางใจลุงเสมอ”

เลอองชิงบอกก่อน

“ถ้าอย่างนั้น ผมควรจะทราบหรือไม่ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้คุณกลุ้มอกกลุ้มใจมากขนาดนี้”

“มัน...ชัดเจนมากเลยหรือครับ”

“พอสมควร”

เลขาฯ วัยหกสิบเลื่อนสมุดปกหนังไปอีกทาง และประสานมือใต้คาง เป็นกริยาที่เขามักทำเวลาจะตั้งใจรับฟังเรื่องที่สำคัญของเลออง

ท่าทางแบบนี้ทำให้เลอองไว้ใจโรเบิร์ตมาเสมอ แต่แปลก...ครั้งนี้เขากลับลังเลที่เอ่ย

“คือ...ผมรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ”

เลอองเกริ่น ก่อนจะเล่าเรื่องที่ลลิลฉีกเช็คที่เขามอบให้เธอให้โรเบิร์ตฟัง

คนเป็นเลขาฯ ปล่อยให้เจ้านายเล่าจนจบ นึกแปลกใจเพราะไม่เคยเห็นเลอองเก็บเรื่องเล็กน้อยแบบนี้มาเป็นกังวลแต่ก็ไม่เอ่ยถึงข้อสังเกตนี้ออกไป

ได้แต่ออกความเห็นอย่างเป็นกลาง

“คุณผู้ช่วยคนนั้น เธออาจนึกไม่ถึงว่าจะได้รับคำขอบคุณด้วยวิธีนั้น"

“ผมไม่ได้คิดจะดูถูกเธอแม้สักน้อย”

“ใช่...คุณไม่คิด แต่บางครั้งคนอื่น ๆ ก็ไม่เคยชินกับการที่คุณใช้เงินเป็นคำตอบในทุกเรื่อง”

โรเบิร์ตพูดแล้วก็อดหัวเราะตัวเองในใจไม่ได้

เพราะเขาเองก็มักจะเป็นคนช่วยเหลือเจ้านายหนุ่มจัดการงานต่าง ๆ ให้แล้วเสร็จโดยใช้เงินทองของมีค่ามาโดยตลอด

“แล้วมันผิดตรงไหนหรือครับ การพูดคุยด้วยตัวเลขมันเป็นวิธีการที่ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว”

เลอองเอ่ยขัดใจ ท่าทางเหมือนเด็กหนุ่มสักคนกำลังโวยวายที่ถูกทำโทษโดยไร้เหตุผล

“ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องโกรธ  ในเมื่อสิ่งที่ผมทำไปก็เพื่อจะไม่มีใครเสียเปรียบใคร ใช้เงินมันผิดตรงไหน มันตรงไปตรงมา คนที่รับเงินก็ไม่ต้องคาดหวังอะไรกันไปผิด ๆ เพราะทุกครั้งที่ผมจ่าย ก็ชัดเจนเสมอว่าอะไรที่ผมต้องการเพื่อแลกกับเงินนั่น ผมไม่เคยต้องไปบังคับขู่เข็ญอะไรใครสักหน่อย...”

“แต่บางครั้งคำขอบคุณมันตีเป็นตัวเงินไม่ได้ คุณคิดว่าถ้าไม่ได้ผู้หญิงคนนั้นมาขวางไว้ จะเกิดความเสียหายอะไรกับใครอีกบ้าง และความเสียหายพวกนั้น มันตีค่าเป็นตัวเงินได้จริง ๆ หรือ"

โรเบิร์ตพูดนิ่ม ๆ

และเลอองก็รู้ทันทีว่าเขาพลาดไป...

ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้เมลิสาและเขาปลอดภัย สิ่งที่เขาควรทำคือแสดงความขอบคุณด้วยวิธีที่ละมุนละไมและจริงใจกว่านี้...

ไม่ใช่แค่ยื่นเช็คให้เหมือนเธอเป็นแค่สตันท์แมนที่เขาจ้างมารับบทเสี่ยงตายให้ก็เท่านั้น

 “คุณมีคำแนะนำอะไรให้ผมอีกมั้ย โรเบิร์ต”

โรเบิร์ตส่ายหน้าน้อยๆ ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับไปพักผ่อน

“ถ้าคุณคิดว่าเรื่องนี้สำคัญ ก็แค่ไปขอโทษเธอ แต่ถ้าไม่...ก็ปล่อยมันไปเถอะ ประเดี๋ยวคุณก็จะลืมมันเอง”

ชายชราตอบก่อนขอตัวไปนอน...

* * * * *

เลอองทำตามที่เขารับปาก คือส่งบอดี้การ์ดร่างใหญ่มาดูแลเมลิสาถึงสองคน และยังอำนวยความสะดวกด้วยรถแวนพร้อมคนขับรถเพื่อคอยรับส่งเวลานางแบบสาวไปทำงานหรือต้องการเดินทางไปไหนมาไหน

เมลิสามองรถแวนสีดำที่มาจอดรอหน้าประตูบ้านทุกวันอย่างปลื้มใจ แต่ลลิลแอบเบ้ปากอยู่ข้างหลัง เธอเสียความรู้สึกที่เคยหลงไปกับหน้าตาหล่อเหลาและความสุภาพของเขา แต่ก็รู้แล้วว่ามันเป็นแค่หน้ากาก เลอองตัวจริงก็แค่ผู้ชายหน้าเงินและถนัดแต่ใช้เงินคนหนึ่งเท่านั้น...เป็นอย่างข่าวลือที่เคยได้ยินมานั่นจริง ๆ

แต่ลลิลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองทำไมต้องโกรธและพาลไม่ชอบหน้าเขาไปแบบนี้ ทั้งที่เป้าหมายอย่างเดียวของเธอตอนนี้ก็คือการเก็บเงินให้ได้มากที่สุด

ในเมื่อเธอเองก็เห็นเงินเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่ง...แล้วทำไมต้องโกรธเขาด้วย เธอน่าจะรีบ ๆ รับเงินทำขวัญที่เลอองยื่นให้ ตัวเลขเป้าหมายในบัญชีของเธอจะได้ขยับเพิ่มขึ้นอีกนิด

“เราคิดว่าตัวเองเป็นใครหรือ เป็นหนึ่งในนางแบบสาว ๆ ค่าตัวแพงระยับพวกนั้นหรือไง จึงได้หวังให้เขามาทำอ่อนโยนเอาใจด้วยอีกคน...บ้าชะมัด"

หญิงสาวนึกทับถมตัวเอง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่มากเกิน เริ่มทำให้ลลิลนึกอยากหลุดออกจากแวดวงนี้ แล้วไปมีชีวิตใหม่ที่เป็นของเธอจริง ๆ

เธอสื่อสารภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดี...ก็ไม่น่าจะยากนักสำหรับการเริ่มต้นงานใหม่ ๆ ที่เงินเดือนสมน้ำสมเนื้อ

หญิงสาวเริ่มครุ่นคิดไว้ในใจ คงอีกไม่นานหรอกที่เธอจะขอลาออกจากงานนี้ ลาจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิดแต่มันก็ไม่ได้เป็นของเธอ ลาจากเพื่อที่จะไปไกล ๆ จากวงการที่เต็มไปด้วยการให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกแต่เพียงอย่างเดียว...

“ลิล...ลลิล!”

ผู้ช่วยสาวสะดุ้งเพราะกำลังเหม่อ เมลิสามองด้วยแววตาขุ่นเล็กน้อย

“ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย”

“เอ่อ...คุณเมว่าอย่างไรนะคะ”

“ฉันบอกว่าถ่ายแบบวันนี้เธอไม่ต้องตามเข้าไปก็ได้”

“ทำไมล่ะคะ”

นางแบบสาวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องพูดอะไรซ้ำสอง

“บอกแล้วไงว่าคุณเลอองเขาเตรียมคนไว้ดูแลฉันแล้ว ช่างภาพระดับโลกคนนี้ก็เป็นเพื่อนสนิทกับเขา...มีแต่คนกันเองทั้งนั้น...”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวลิลรออยู่ข้างนอกสตูก็แล้วกัน”

เมลิสามองอย่างเย็นชาอีกครั้งก่อนจะเดินเชิดหน้าเข้าสตูดิโอโดยมีบอดี้การ์ดเดินตามประกบ

ลลิลมองไปรอบ ๆ สถานที่ถ่ายแบบวันนี้ นึกสบายใจที่ไม่ต้องตามไปรับใช้นางแบบสาวอีก ประเดี๋ยวไปหากาแฟกับขนมเค้กอร่อย ๆ กินให้สบายใจดีกว่า

“เธอก็มาด้วยหรือ”

น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้น ลลิลหันขวับก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับดวงตาสีฟ้าสดใส

เลอองยิ้มให้ แต่ลลิลไม่ยิ้มตอบ

“คุณเมล่ะครับ อยู่ในสตูดิโอแล้วสินะ”

“ใช่...ค่ะ”

ลลิลตอบอย่างห่างเหิน วันนี้ความหล่อเหลากับบุคลิกผู้รากมากดีของเขาไม่มีผลต่อความรู้สึกของเธออีกต่อไปแล้ว

“คุณยังโกรธผมอยู่”

“เปล่าค่ะ”

“สีหน้าคุณมันฟ้อง คุณคงคิดว่าผมดูถูกคุณ”

“ก็หรือไม่จริง”

“ไม่จริงครับ”

เลอองตอบชัดถ้อยชัดคำ

“ถ้าทำให้คุณต้องเข้าใจไปอย่างนั้น ผมคงต้องขอโทษอีกครั้งจากใจ ผมยอมรับผิดว่าที่ทำไปเป็นเรื่องไม่สุภาพ ผมควรมีมารยาทมากกว่านั้น...ไม่ทราบว่าคุณจะยกโทษให้ผมได้หรือเปล่า”

ลลิลอ้ำอึ้ง ไม่คิดว่าจะเจอคำพูดแบบนี้

“คุณท่องจำมาเลยหรือเปล่าคะนี่”

เธอถามเย้ย ๆ

“อ้าว! ผมพูดดี ๆ ทำไมพูดแบบนี้เสียล่ะ”

เลอองนึกฉุนขึ้นมา แสดงความขอบคุณก็ถูกด่าว่าใช้เงินฟาดหัว แต่พอแสดงความจริงใจ ก็ถูกว่าท่องจำมาเสียอีก

“คุณนี่มองโลกในแง่ร้ายกว่าที่ผมคิดจริง ๆ นะ”

“ก็เรื่องของฉัน” 

ลลิลบ่นอุบอิบ ไม่นึกอยากเจอหน้าเขาเลยในตอนนี้

“ผมหวังว่าสักวันคงมีโอกาสแก้ตัวเรื่องที่ทำให้คุณขุ่นข้องหมองใจ แต่ตอนนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ คุณผู้หญิง...”

เลอองยิ้มหล่อเหลาให้อีกครั้ง ก่อนใช้สิทธิ์ความเป็นเพื่อนกับช่างภาพระดับโลกเดินตามเข้าไปในสตูดิโอที่เมลิสาเข้าไปก่อนหน้า ลลิลเผลอมองตาม หัวใจเต้นแปลกๆ ...

เลออง...ผู้ชายอันตรายที่เธอควรอยู่ให้ห่างไกล ไกลมากเท่าไหร่ได้ยิ่งดี