42.คำถามมากมายในใจ

 

เลโอยกมือขึ้นมากุมมือของเบลล่าเอาไว้ เขามองเธอด้วยสายตาแห่งความเจ็บปวด ถึงอาเชอร์จะช่วยรักษาเธอแล้วแต่อวัยวะภายในได้รับความเสียหายอย่างมาก จะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูตัวเอง

ที่ห้องข้างๆ ก็ตึงเครียดไม่แพ้กัน ถึงจักรพรรดินีจะได้รับยาพิษไปในปริมาณเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอที่ทำให้เธอสูญเสียลูกคนแรกไป ถึงแม้จะพ้นขีดอันตรายแล้วแต่สภาพจิตใจของคิร่าแย่มากทีเดียว

งานเลี้ยงด้านล่างยังคงดำเนินต่อไปไม่มีการยกเลิก…

“พระองค์ควรจะลงไปข้างล่าง…ซ่อนความเจ็บปวดและอ่อนแอในใจเอาไว้ให้มิดชิด อย่าให้คนที่กระทำรับรู้ว่าเรากำลังเจ็บปวด”

เอซยกมือขึ้นมาตบไหล่ของวัลโด้เบาๆ วัลโด้มองมาที่เลโอที่พยักหน้าให้เขา

เขาสูญเสียลูกคนแรกไป ในตอนนี้ขาทั้งสองข้าจะยืนไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ แต่หากว่าเขาอ่อนแอ คนด้านหลังจะอยู่ได้อย่างไร ตอนนี้เขาถือเป็นผู้นำของทุกคน

วัลโด้ถอนหายใจเขายกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบเหงื่อและน้ำตาบนใบหน้า ก่อนจะเดินลงไปด้านล่างพร้อมราชเลขา

“สภาพเราทุกคน มันดู…แย่ไปหมด คนพวกนั้นฉลาดมาก พวกมันไม่ได้โจมตีแค่ร่างกายแต่โจมตีที่จิตใจของเรา…”

โคลด์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ทำไมมันถึงเกิดเรื่องกับเบลล่าและคิร่าซ้ำแล้วซ้ำเล่ากันนะ!!

ทำไมไม่เป็นเขาที่เจ็บปวดแทนคนที่เขารักสุดหัวใจทั้งสองคน

“บางที เราอาจจะต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง..”

เลโอกล่าวโดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เบลล่า เราทุกคนต่างก็โทษตัวเองโดยเฉพาะโคลด์เพราะเขาเป็นคนส่งแก้วนั้นให้เบลล่ากับมือ

ตัวของเลโอเอง เขาก็ยืนอยู่ข้างเธอ แต่กลับไม่ทันได้ระวังภัยอันตรายที่จะมาถึง…

“นางว่ายังไง สาวใช้ผู้นั้น?”

เอซกล่าวถามเพราะที่กางเกงและรองเท้าของเลโอมันมีคราบเลือดที่แห้งเกรอะกรังอยู่เต็มไปหมด

“นางชิงกัดลิ้นตัวเอง ข้าเลยให้นางเขียนลงกระดาษ นางก็ไม่ยอมเขียน แต่ข้าคิดว่านางคงจะทนทรมานได้อีกไม่นาน”

“ไม่ใช่ฝีมือขององค์รัชทายาทมาเดลีนแน่นอน เพราะพระองค์อยู่กับข้าและองค์จักรพรรดิตลอดเวลา”

“ข้ารู้แล้วเอซ มันเป็นฝีมือของใครไปไม่ได้หรอก นอกจากฝีมือของเมเบโล่”

เลโอกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นมามองหน้าเอซและโคลด์

“ข้าไม่เคยยอมเสียศักดิ์ศรีมาก่อน แต่ในครั้งนี้ข้าจะละทิ้งศักดิ์ศรีแล้วขอความช่วยเหลือจากองค์รัชทายาทมาเดลีนเป้าหมายไม่ใช้เพียงฆ่าทุกคนในเมเบโล่ แต่คือทำลายทุกอย่างที่เป็นของเมเบโล่ให้หมด!”

เอซถอนหายใจ เขามองไปที่เบลล่าก่อนจะหลับตาลง

“ข้าจะไปคุยกับองค์รัชทายาทมาเดลีนเอง ตอนนี้สิ่งที่เราควรจะทำคือการรวบรวมข้อมูลของเมเบโล่ให้มากที่สุด”

โคลด์มองไปที่เอซและเลโอ เขาลุกขึ้นเดินไปตบไหล่เอซเบาๆ

“ท่านแม่ของเบล ก็เป็นเมเบโล่ข้อมูลที่คนอื่นไม่รู้ นางอาจจะให้คำตอบที่ดีกับเราก็ได้”

“เบลตื่นรึยังคะท่านพี่?”

โคลด์เดินไปหาคิร่า เขาส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้น้องสาว แล้วยกมือขึ้นมาลูบหัวนางเบาๆ

“เบลปลอดภัยแล้ว ตอนนี้เพียงแค่รอให้นางฟื้น”

“โล่งอกไปที…อย่างน้อยพระเจ้าก็ไม่ใจร้ายกับข้ามากเกินไป”

คิร่ายกยิ้ม พร้อมกับดวงตาที่ชื้นไปด้วยน้ำตา

“หากเจ้าอยากร้องพี่จะคอยปลอบเจ้าเอง วัลโด้ต้องลงไปด้านล่าง อย่าน้อยใจที่เขาไม่ได้มากอดปลอบใจเจ้า เขาในตอนนี้แทบจะไร้เรี่ยวแรงที่จะเดินแล้ว แต่เขาก็ต้องทำท่าว่าตัวเองแข็งแกร่งเพื่อปกป้องพวกเราทุกคน”

“ข้ารู้ค่ะ ข้ารู้ดี แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มิอาจห้ามความเจ็บปวดได้….”

โคลด์ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของคิร่าอย่างแผ่วเบา

นี่อาจจะเป็นเพราะเขาแข็งแกร่งไม่พอสินะ เขาไม่อาจปกป้องคนที่เขารักได้เลย ราวกับว่าตัวของเขามันไร้ประโยชน์ที่ทำได้เพียงเช็ดน้ำตาบนหน้าของคิร่า

“พี่ จะลองดูสักครั้ง”

“….”

คิร่ามองหน้าพี่ชายของเธอด้วยสายตาแห่งความสูญเสียและผิดหวัง

“อย่าน้อยพี่ก็เป็นหนึ่งในสภาอาวุโส พี่อยากให้เจ้าเข้มแข็งในเร็ววัน พี่ยังต้องพึ่งพาอำนาจของเจ้าในการแก้แค้นครั้งนี้”

คิร่าพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะหลับตาลง

อาเชอร์เดินเข้ามาพร้อมกับโพชั่นสามขวด

“วางใจเถอะครับ นางพ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแค่นางอ่อนเพลียจากการเสียเลือดมากก็เท่านั้น..”

เขาส่งโพชั่นในมือให้เลโอ

“หากนางฟื้นขึ้นมาก็ให้นางดื่มยาพวกนี้ อาการข้างเคียงหลังจากดื่มยา นางจะง่วงนอนช่วงนี้ก็ให้นางพักผ่อนไปก่อนอย่าให้นางออกไปไหน..”

อาเชอร์กล่าวกับเลโอแล้วก็เดินมาหาคิร่า

“กระหม่อมได้นำองค์หญิงน้อยไปทำพิธีที่วิหาร และฝั่งร่างขององค์หญิงเอาไว้ที่ด้านหลังของวิหาร หากองค์จักรพรรดินีหายดีแล้ว เสด็จไปหาองค์หญิงได้ตลอดนะครับ”

เขาจงใจเลือกจุดฝั่งร่างของเด็กน้อยที่เป็นเนินด้านหลัง เพราะตรงนั้นสามารถมองเห็นทุ่งดอกไม้ที่งดงามได้

“ขอบคุณมากอาเชอร์ ข้าจะไม่ลืมความดีความชอบในครั้งนี้ของเจ้าเลย”

โคลด์กล่าวพร้อมกับมองที่อาเชอร์อย่างขอบคุณ

“ข้าทำทุกอย่าง เพราะเบลครับ นางช่วยข้าเอาไว้มากจริงๆ และจักรพรรดินีก็คือเพื่อนคนสำคัญของนาง ข้าไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่เชื่อเหลือเกินว่าในตอนที่นางรู้ว่าในน้ำนมมีพิษนางหันไปปัดแก้วขององค์จักรพรรดินีก่อนที่จะห่วงตัวเองด้วยซ้ำ หากว่านางตื่นขึ้นมาองค์จักรพรรดินีจะต้องส่งยิ้มให้นางแทนการร้องไห้นะครับ”

คิร่ายกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้ ก่อนที่นางจะร้องไห้อย่างหนักจนไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทา โคลด์ลุกขึ้นไปดึงคิร่ามากอดพร้อมกับลูบหลังเบาๆ

“ฤดูกาลใหม่กำลังจะผลัดเปลี่ยน ขอพวกท่านทุกคน รักษาสุขภาพด้วยครับ ข้าจะไม่อยู่ที่นี่เป็นเวลาสามปี น่าเศร้าที่ข้ามิได้กล่าวคำลากับเบล ได้แต่ฝากท่านไปกล่าวลานาง…”

เขาส่งกุญแจในกระเป๋าเสื้อให้เลโอ

“ฝากมอบให้นางด้วยนะครับ นางจะรู้เองว่านี่คือกุญแจห้องอะไร”

อาเชอร์มองที่เบลล่า เขายกยิ้มเศร้าๆ ให้นาง แล้วเดินออกมาจากห้อง หวังว่าเจ้าจะสามารถเปลี่ยนอนาคตในนิมิตที่ข้าเห็นได้นะเบล

หวังว่าในตอนที่เราพบกันอีกครั้ง เจ้าจะให้อภัยข้า…

………

เบลล่านอนมองฝนที่กำลังตกอย่างหนักผ่านหน้าต่างห้องนอนของเธอ นี่ก็ผ่านมาเดือนหนึ่งแล้วหลังจากเธอถูกพิษ

มันน่าหงุดหงิดที่ร่างกายของเธอมันดันง่วงนอนตลอดเวลา โดยปกติแล้วเธอไม่ใช่คนที่ชอบอยู่เฉยๆ การมานอนบนเตียงเช่นนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด!!

ตอนนี้เธออยากจะไปที่กิลข้อมูลเพื่อหาข้อมูลทั้งหมดของเมเบโล่ และอาร์ชดยุคกูเรี่ยน คนสารเลวพวกนั้นกล้าเล่นสกปรกเช่นนี้ได้ยังไงกัน!!

หนังสือพิมพ์ที่กองอยู่บนโต๊ะก็เป็นข่าวเดิมมาครึ่งเดือนแล้ว คือการสูญเสียของราชวงศ์ จักรพรรดินีไม่สามารถรักษาสายเลือดดวงอาทิตย์ของจักรวรรดิได้

คิร่ามาเยี่ยมเธอมากเท่าที่นางมีเวลาว่าง เอซมาไม่ได้แต่เขาส่งจดหมายมาหาเธอตลอด เลโอตอนนี้กำลังนอนบนเตียงกับเธอ

คนที่เปลี่ยนไปชนิดที่เบลล่าคาดไม่ถึงก็คือโคลด์ เขากำลังเปลี่ยนเคนเนดี้ให้เป็นตระกูลมหาอำนาจ

เบลล่าถอนหายใจ เธอหันไปโอบกอดเลโอที่กำลังหลับ ใบหน้าของเลโอนั้นราวกับว่าเขาอดนอนและดูซูบผอมกว่าเดิมมากทีเดียว

เธอยกมือขึ้นจับผมของเลโอขึ้นมาจูบเบาๆ

ทำงานหนักอะไรกันนะ…ไม่มีใครเล่าให้เธอฟังเลยว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน

“…เหตุใดไม่นอน?”

“ขอโทษที่ทำให้ตื่นค่ะ ข้านอนทั้งวันแล้ว…จะให้หลับลงได้ยังไง”

เลโอยกมือขึ้นมาโอบกอดเบลล่าเอาไว้

“ข้าดีใจที่ได้โอบกอดเจ้าเช่นนี้…”

“ท่านจ่ายเงินให้อาเชอร์รึเปล่าคะ หากไม่ได้เขาข้าก็คงจะไม่ได้มานอนกอดท่านเช่นนี้”

“จริงสิ! เขาฝากกุญแจเอาไว้ให้เจ้า พอดีก่อนหน้านี้เจ้าเอาแต่หลับข้าก็เลยยังไม่ได้บอกกับเจ้า”

เลโอลุกขึ้นพร้อมทั้งส่งกุญแจให้เบลล่า

“เขาบอกว่าหากเจ้าเห็นกุญแจ เจ้าจะรู้เองว่าเป็นที่ไหน”

เบลล่ามองกุญแจในมือ…

อาเชอร์ไปไหนกันนะ สามปีเลยงั้นหรือ?

“เลโอ ข้าเคยบอกกล่าวกับท่านไปรึยังว่าอาเชอร์สามารถมองเห็นอนาคตได้?”

เลโอส่ายหน้าเบาๆ

“เจ้าบอกกับข้าเพียงแค่ว่าเขาเป็นพระเอกของเรื่องนี้..เบลนี่มันแปลกเกินไปรึเปล่า?”

เบลล่าหลับตาลง ในตอนนี้หัวใจของเธอมันกำลังเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ หากว่าเดาไม่ผิดนี่คือกุญแจห้องทำงานของอาเชอร์ที่วิหาร

อาเชอร์…ที่นั่นมีความลับอะไรอยู่ แล้วในอนาคตข้างหน้าเจ้ามองเห็นอะไรกันแน่ถึงได้ทิ้งข้าเอาไว้เพียงลำพังเช่นนี้!!