บทที่ 10

วันต่อมา

เจียงซู่ตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยดวงตาที่มีอาการบวม

ข้าง ๆ ที่นอนเรียบและไร้ความอบอุ่น ชัดเจนว่าโจวซือเหย่ไม่ได้กลับบ้านตลอดทั้งคืนอีกแล้ว

เธอตื่นขึ้นมาแล้วใช้น้ำแข็งประคบตา เพราะเป็นวันอาทิตย์ เจียงซู่จึงอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหน

ตอนเที่ยง เธอได้รับโทรศัพท์จากแม่สามี บอกว่ามีเรื่องให้เธอไปที่บ้านใหญ่ น้ำเสียงของเธอดูไม่ดีนัก

เจียงซู่ไม่กล้าถามอะไรมาก และขับรถไปทันที

โจวหว่านซินก็อยู่ที่บ้านด้วย ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แต่ยังมีผู้หญิงแปลกหน้าอีกสองคน ซึ่งเจียงซู่ไม่เคยเจอมาก่อนเลย

เจียงซู่พูดอย่างนอบน้อม “แม่คะ”

เวินเหยาฉินเปิดปากถามทันที “วันประชุมผู้ปกครองของซินซิน เธอไปทำร้ายใครหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงซู่ก็หันไปมองโจวหว่านซิน และเห็นว่าเธอมีสายตาที่ยั่วยุ ราวกับกำลังดูละครสนุก ๆ

เมื่อมองดูผู้หญิงแปลกหน้าสองคนนั้น เจียงซู่ก็จำเด็กสาวคนนั้นได้ทันที เธอคือนักเรียนที่ทำให้เจียงซู่มีเลือดออก

เจียงซู่ไม่ได้ปฏิเสธ “ใช่ค่ะ”

เรื่องนี้เธอไม่ปฏิเสธ

“ฉันทำไปเพราะมีเหตุผล...”

เธอยังอธิบายไม่ทันจบ ก็ถูกผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เด็กสาวคนนั้นขัดขึ้น “ฉันไม่สนว่าเธอจะมีเหตุผลอะไร ทำร้ายเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอก็ผิดแล้ว!”

ผู้หญิงคนนี้คือคุณแม่เหยาที่โจวหว่านซินบอกว่าจัดการได้ยาก

“ลูกสาวของฉันอายุแค่สิบห้าปี เธอจะไปทำเรื่องเกินเลยอะไรกับเธอได้? คุณเป็นผู้ใหญ่แท้ ๆ ไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างไม่ว่า แต่กลับผลักเด็กลงไปในทะเลสาบจนเกือบจมน้ำตาย เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังฆ่าคน!?”

พูดจบ แม่เหยาก็หันไปมองเวินเหยาฉิน “คุณนายโจวคะ ฉันกับสามีมีลูกสาวคนเดียวเท่านั้น เรารักและทะนุถนอมอย่างกับไข่ในหิน ปกติก็กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว คุณดูสิ เธอนั่งเรียนในโรงเรียนดี ๆ แต่กลับเกือบถูกลูกสะใภ้ของคุณฆ่าตาย แบบนี้มันไม่เท่ากับเอาชีวิตฉันกับสามีเหรอคะ!”

ใคร ๆ ก็บอกว่าเด็กนิสัยเสียที่แสดงความยโสโอหังได้ก็เพราะมีพ่อแม่ที่แย่กว่าและบ้าคลั่งกว่าหนุนหลัง คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด

“เธอเป็นคนลงมือก่อน”

พูดจบ เจียงซู่ก็เสยผมขึ้น เผยให้เห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ในผม

คำว่าสำนึกผิดหรือละอายใจเป็นต้น ดูเหมือนจะไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของบางคนเลย

ยกตัวอย่างเช่นแม่เหยาที่อยู่ตรงหน้าเธอ

เธอยังคงเชิดหน้าชูคอ “ก็แค่เด็กเล่นกันแล้วบังเอิญทำเธอบาดเจ็บ เธอมาบอกฉันก็ได้ ฉันจะชดเชยให้เธอ แต่เธอผลักเด็กตกน้ำ เธอผิดเต็ม ๆ!”

เถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็ไม่ต่างจากนี้หรอก

“คุณนายโจวคะ เจียเจียตกใจมากหลังจากกลับจากโรงเรียน ต้องนอนให้น้ำเกลือหนึ่งวันเต็ม เธอเป็นลูกสะใภ้ของคุณ และเราก็เป็นหุ้นส่วนกัน คุณจะเข้าข้างญาติแต่ไม่เข้าข้างความจริงไม่ได้นะ”

การข่มขู่ที่ชัดเจนขนาดนี้ ไม่มีใครไม่เข้าใจหรอก

กิริยาท่าทางของคุณนายเวินเหยาฉินยังคงดูสูงศักดิ์ เธอจิบชาแล้ววางถ้วยลง “เจียงซู่ ไปรินชาให้คุณนายเหยา”

รินชา ขอโทษ

ความลำเอียงของเวินเหยาฉินนั้น เห็นได้ชัดเจนในทันที

เจียงซู่รู้ดีว่าเธอไม่มีสถานะอะไรในตระกูลโจว แต่วินาทีที่ถูกทอดทิ้งจริง ๆ เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าในใจ

ว่ากันว่าการจะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของด้วย แต่ดูเหมือนเธอจะสู้ไม่ได้แม้แต่สุนัขตัวหนึ่ง

เมื่อเห็นเธอนิ่งไม่ขยับ เวินเหยาฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างยากที่จะสังเกตเห็น แต่สีหน้าของเธอแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

เจียงซู่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เพราะเธอไม่อยากขอโทษในเรื่องนี้

แม่เหยาหัวเราะเยาะ “คุณนายเวิน ลูกสะใภ้ราคาถูกของคุณคนนี้หัวแข็งไม่เบาเลยนะ”

เรื่องที่โจวซือเหย่แต่งงานเพื่อแก้เคล็ด ก็เป็นที่รู้กันในแวดวงของพวกเขาอยู่บ้าง และบังเอิญแม่เหยาก็เป็นหนึ่งในนั้น

การที่แม่เหยามาหาเรื่องถึงบ้าน ไม่ใช่เวินเหยาฉินว่าจะไม่มีอคติ แต่การต่อต้านของเจียงซู่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง

สำหรับฐานะของพวกเธอแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร?

คือศักดิ์ศรี!

เวินเหยาฉินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจียงซู่ นี่เธอไม่ฟังคำพูดของฉันแล้วใช่ไหม?!”

โจวหว่านซินเติมเชื้อไฟ “แม่คะ อย่าเป็นแบบนี้เลย พี่สะใภ้ก็มีศักดิ์ศรีนะคะ”

หล่อนมีศักดิ์ศรี แล้วเธอไม่มีเหรอ?

ยิ่งพูดแบบนี้ เวินเหยาฉินก็ยิ่งโกรธ

โจวหว่านซินพูดว่า “ซ้อคะ รีบขอโทษเถอะค่ะ อย่าทำให้แม่โมโหจนไม่สบายเลยนะคะ พี่ชายหนูรักแม่ที่สุด ถ้าเขารู้ว่าซ้อทำให้แม่ไม่สบาย เขาต้องตำหนิซ้อแน่ ๆ”

เธอรู้ดีว่าเจียงซู่รักพี่ชายของเธอมาก ถึงขนาดยอมทำอย่างเพื่อพี่ชายของเธอ

เมื่อก่อน เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ เธอจะยอมก้มหัวให้เพื่อโจวซือเหย่ แต่ตอนนี้ เธอไม่อยากทำแล้ว

เมื่อเห็นเจียงซู่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ โจวหว่านซินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

อ้าว แปลกแฮะ

เธอไม่กลัวพี่ชายเธอจะทิ้งเธอไปจริง ๆ เหรอ?

หรือว่าเธอกำลังเปลี่ยนวิธีการเพื่อดึงดูดความสนใจของพี่ชายเธอ?

โจวหว่านซินคิดว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ

เพราะแฟนเก่าของพี่ชายเธอกลับมาแล้ว ตัวปลอมอย่างเธอก็เลยรู้สึกไม่มั่นคง

เมื่อเห็นเจียงซู่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เวินเหยาฉินก็ไม่สนใจคนนอกแล้ว “ในเมื่อคำพูดของฉันใช้ไม่ได้ งั้นก็ให้คนไปตามคุณย่าของเธอมา”