ตอนที่ 12 กุ้ยเฟยประกาศ "ครรภ์ทิพย์"

ท่ามกลางกลิ่นอายความล่มจมที่ปกคลุมตำหนักจิ่งเหริน ฉินกุ้ยเฟยนั่งมองเงาของตนเองในคันฉ่องด้วยแววตาที่บ้าคลั่ง รอยปานสีม่วงบนแผ่นหลังแม้จะจางลงตามอุณหภูมิร่างกายที่กลับมาอุ่นขึ้น แต่มันได้ทิ้งรอยแผลเป็นที่ใหญ่กว่านั้นไว้ในพระทัยของจักรพรรดิ อำนาจของนางกำลังหลุดลอย ขุนนางในราชสำนักที่เคยสยบยอมเริ่มตีตัวออกห่าง และที่ร้ายที่สุดคือหมอหลวงหวังถูกคุมตัวไปสอบสวนลับๆ ในคุกหลวง

"พระนางเพคะ... เราไม่มีทางเลือกแล้ว" นางกำนัลคนสนิทกระซิบเสียงสั่น "หากวันพรุ่งนี้หมอหลวงหวังทนการทรมานไม่ไหวและสารภาพเรื่อง 'วิชาคงโฉม' ออกมา โทษของพระนางคือการถูกถอดถอนและประทานผ้าขาวนะเพคะ!"

ฉินกุ้ยเฟยกุมพนักเก้าอี้แน่นจนเล็บหัก "ข้าไม่มีวันยอมให้นังเด็กเมื่อวานซืนอย่างหลินชิงเยียนได้หัวเราะทีหลัง! ในเมื่อความจริงมันฆ่าข้า... ข้าก็จะสร้าง 'ความลวง' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดขึ้นมาค้ำคอทุกคน!"

"พระนางหมายถึง..."

"ไปตามขันทีคนสนิทมา" แววตาของกุ้ยเฟยเป็นประกายอำมหิต "ข้าจะประกาศว่า... ข้ากำลัง ตั้งครรภ์มังกร!"

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรงหลวง ขณะที่เหล่าขุนนางกำลังถกเถียงเรื่องการลงโทษตระกูลฉิน ขันทีจากตำหนักจิ่งเหรินก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปิติยินดี (ที่ถูกปั้นแต่ง)

"ฝ่าบาท! ข่าวดีพะยะค่ะ! ข่าวดีสวรรค์ประทาน!" ขันทีคุกเข่าลงกราบ "พระสนมฉินกุ้ยเฟยทรงประชวรหนักยามเช้า เมื่อหมอประจำตำหนักตรวจดูอย่างละเอียดพบว่า... พระนางทรงตั้งพระครรภ์ได้สองเดือนแล้วพะยะค่ะ!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วท้องพระโรงราวกับผึ้งแตกรัง เซียวจื่อเซียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ถึงกับชะงัก แววตาของพระองค์สั่นไหวด้วยความสับสน ปมเรื่องร่างกายที่เป็นพิษของกุ้ยเฟยที่ชิงเยียนบอกไว้ขัดแย้งกับข่าวนี้อย่างสิ้นเชิง ทว่าในแผ่นดินชิง "ครรภ์มังกร" คือยันต์คุ้มภัยที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

"ตั้งครรภ์งั้นหรือ?" ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ "ในยามที่นางกำลังจะถูกสอบสวนเนี่ยนะ?"

"พะยะค่ะฝ่าบาท! สวรรค์คงทรงเมตตาตระกูลฉิน และต้องการประทานผู้สืบทอดให้แผ่นดินพะยะค่ะ!" ขุนนางฝ่ายตระกูลฉินรีบฉวยโอกาสนี้คุกเข่าสนับสนุนทันที

ข่าวการตั้งครรภ์ของกุ้ยเฟยพุ่งตรงไปถึงตำหนักฉีเสียง ราวกับสายฟ้าฟาด ชุ่ยเอ๋อร์ ถึงกับทำถ้วยยาหกเลอะเทอะด้วยความตกใจ

"เป็นไปได้อย่างไรเพคะพระสนม?! ในเมื่อพระนางทราบดีว่ากุ้ยเฟยใช้ยาคงโฉมจนไร้บุตร หรือว่าตำราเล่มนั้นจะผิดเพคะ?"

หลินชิงเยียนวางพู่กันลงอย่างช้าๆ ใบหน้าของนางนิ่งสงบจนน่ากลัว "ตำราไม่ผิดหรอกชุ่ยเอ๋อร์... แต่คนต่างหากที่ 'กล้า' ถึงเพียงนี้ ฉินกุ้ยเฟยกำลังเล่นหมากตานตาย นางรู้ว่าฝ่าบาททรงโหยหาผู้สืบทอดเพียงใด นางจึงใช้ความหวังของพระองค์มาเป็นเกราะป้องกันตนเอง"

"แล้วเราจะทำอย่างไรดีเพคะ? หากนางแสร้งทำเป็นท้องไปเรื่อยๆ จนหาเด็กมาสวมรอยได้จริงๆ..."

"นางทำไม่ได้หรอก" ชิงเยียนยิ้มเย็น "เพราะท้องที่ไม่มีเด็กอยู่จริง... ยิ่งนานไปยิ่งสังเกตง่าย และที่สำคัญ ข้าจะไม่ยอมให้นางมีเวลาถึงขนาดนั้น"

ชิงเยียนลุกขึ้นยืนพลางจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย "เตรียมตัวเถิด ข้าจะไปเยี่ยม 'ว่าที่พระมารดา' เสียหน่อย การที่นางประกาศเรื่องนี้ออกมา ย่อมหมายความว่านางต้องหาทางกำจัดหมอหลวงหวังที่ถูกขังอยู่ให้เร็วที่สุด เพื่อปิดปากคนเดียวที่รู้ความลับเรื่องมดลูกที่เย็นชืดของนาง"

ณ ตำหนักจิ่งเหริน

บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง ของขวัญพระราชทานและคำอวยพรจากเหล่าสนมที่ขี้ขลาดพากันหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ฉินกุ้ยเฟยนอนอยู่บนตั่งทองคำ แสร้งทำเป็นอ่อนเพลียจากการแพ้ท้อง

เมื่อชิงเยียนก้าวเข้าไปในห้อง สายตาของทั้งสองสบกันราวกับประกายไฟที่ปะทะกันในที่มืด

"หลินเหริน... เจ้ามาเพื่ออวยพรข้า หรือมาเพื่อดูความพ่ายแพ้ของเจ้ากันแน่?" กุ้ยเฟยเอ่ยเสียงเบาแต่แฝงความสะใจ

ชิงเยียนย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย "หม่อมฉันมาเพื่อถวายความยินดีเพคะพระสนม 'ครรภ์มังกร' ช่างเป็นเรื่องปาฏิหาริย์นัก โดยเฉพาะหลังจากที่ทุกคนเห็นรอยปานสีม่วงนั่น... หม่อมฉันล่ะนับถือความสามารถของหมอหลวงประจำตำหนักของพระนางจริงๆ ที่รักษา 'มดลูกเย็น' ให้กลับมาอุ่นจนติดลูกได้ในเวลาเพียงข้ามคืน"

"เจ้า!" กุ้ยเฟยกัดฟันกรอด "ระวังปากของเจ้าไว้เถิด ตอนนี้ข้ามีลูกของฝ่าบาทอยู่ในท้อง ใครที่คิดร้ายต่อข้า ย่อมหมายถึงคิดกบฏต่อราชบัลลังก์!"

ชิงเยียนเดินเข้าไปใกล้ แล้วโน้มตัวกระซิบที่ข้างหูกุ้ยเฟย "พระสนมเพคะ... หม่อมฉันรู้ว่าในท้องนั่นมีเพียง 'ลม' กับ 'คำลวง' และหม่อมฉันจะรอให้ถึงวันที่ลมนั้นมันระเบิดออกมาฉีกหน้ากากของพระนางต่อหน้าฝ่าบาทเอง"

กุ้ยเฟยตวาดลั่น "ออกไป! ใครก็ได้ไล่นางออกไป!"

หลังจากออกจากตำหนักจิ่งเหริน ชิงเยียนไม่ได้กลับตำหนักฉีเสียงทันที แต่นางลอบไปพบกับองครักษ์เงาที่ฮ่องเต้มอบไว้ให้คุ้มครองนางเป็นการส่วนตัว

"ไปที่คุกหลวง" ชิงเยียนสั่ง "เฝ้าหมอหลวงหวังไว้ให้ดีที่สุด อย่าให้มดตัวไหนเข้าไปใกล้ และที่สำคัญ... หากมีใครส่ง 'อาหารมื้อสุดท้าย' ไปให้เขา จงสลับมันออกมาให้ข้า"

เป็นไปตามคาด ในคืนนั้นเอง มีการพยายามลอบสังหารหมอหลวงหวังด้วยยาพิษในอาหาร แต่ถูกองครักษ์ของชิงเยียนสกัดไว้ได้ ชิงเยียนนำหลักฐานยาพิษนั้นไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในทันที

"ฝ่าบาทเพคะ... หากกุ้ยเฟยตั้งครรภ์จริง เหตุใดจึงต้องรีบร้อนปิดปากหมอหลวงที่ดูแลอาการประชวรของพระนางด้วยเพคะ?" ชิงเยียนวางถ้วยยาพิษลงเบื้องหน้าพระพักตร์

เซียวจื่อเซียนจ้องมองถ้วยยานั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว ความโกรธแค้นจากการถูกหลอกซ้ำซ้อนเริ่มปะทุขึ้น "ข้าอยากจะเชื่อว่านางเปลี่ยนไปแล้ว... ข้าอยากจะมีลูกจริงๆ..."

"หม่อมฉันทราบเพคะ" ชิงเยียนกุมพระหัตถ์พระองค์ไว้ "แต่ลูกที่เกิดจากคำโกหก จะนำมาซึ่งความล่มจมของราชวงศ์นะเพคะ หม่อมฉันขอเสนอ... ให้มีการ 'ตรวจครรภ์ต่อหน้าพระที่นั่ง' โดยหมอหลวงสามท่านที่ไม่ใช่คนของตระกูลฉินในวันพรุ่งนี้ หากนางท้องจริง หม่อมฉันยอมรับโทษประหารฐานกล่าวหาพระสนมชั้นสูง!"

เซียวจื่อเซียนมองใบหน้าของชิงเยียนที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เจ้ากล้าเอาชีวิตเข้าแลกถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"เพื่อความถูกต้อง และเพื่อปกป้องพระองค์จากคำลวง หม่อมฉันย่อมกล้าเพคะ"

ตัดไปที่จวนโหว (หลินเยี่ยฉือ)

เยี่ยฉือที่บัดนี้อยู่ในสภาพซูบผอมและมือพองจากการซักผ้า ได้ยินข่าวการตั้งครรภ์ของกุ้ยเฟย นางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางกองผ้าที่เปียกชื้น

"ฮ่าๆๆ! ชิงเยียน... เจ้าจบสิ้นแล้ว! กุ้ยเฟยมีลูกมังกร ต่อให้เจ้าโปรดปรานแค่ไหน เจ้าก็เป็นได้แค่นางบำเรอ! ข้าจะรอดูวันที่เจ้าถูกลากเข้าแดนประหาร!"

เยี่ยฉือหยิบเข็มซักผ้าขึ้นมาแทงลงบนเศษผ้าสีขาว เขียนชื่อ 'ชิงเยียน' ลงไปด้วยเลือดจากปลายนิ้วของนางเอง "ตาย... เจ้าต้องตาย!"

สงครามในวังหลวงกำลังจะมาถึงจุดตัดสิน "ครรภ์ทิพย์" ของกุ้ยเฟยจะกลายเป็นเครื่องมือที่ส่งนางสู่สวรรค์ หรือจะเป็นดาบที่ย้อนมาบั่นคอตัวเองกันแน่?