Home / รักโบราณ / ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์ / ตอนที่ 13 พี่สาวผู้ริษยา

Share

ตอนที่ 13 พี่สาวผู้ริษยา

last update publish date: 2026-05-22 01:02:46

ท่ามกลางกระแสคลื่นลมแรงในวังหลวงที่กำลังจะมีการพิสูจน์ "ครรภ์มังกร" ทว่าที่จวนโหวตระกูลเซี่ย ความมืดมนกลับทับถมลงบนใจของหลินเยี่ยฉือจนแทบมิดหัว สภาพของอดีตคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์บัดนี้ไม่ต่างจากนางกำนัลชั้นล่าง ผิวพรรณที่เคยบำรุงด้วยเครื่องหอมราคาแพงกลับหยาบกร้านจากการต้องตรากตรำทำงานหนักในเรือนซักล้างตามคำสั่งของเหล่าฮูหยินเซี่ย

"คุณหนู... ดื่มน้ำสักนิดเถิดเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันแล้ว" อาชุ่ย สาวใช้คนสนิทที่ยังคงจงรักภักดีกระซิบพลางส่งจอกน้ำดินเผาที่บิ่นร้าวให้นาง

เยี่ยฉือปัดจอกน้ำทิ้งจนแตกกระจาย แววตาของนางแดงก่ำด้วยความอาฆาต "ข้าไม่กิน! ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่นังชิงเยียนมันยังเสวยสุขอยู่ในวัง ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!"

นางหยิบเศษผ้าที่ปักชื่อ 'หลินชิงเยียน' ด้วยหยาดเลือดขึ้นมาจ้องมองรอยเลือดที่แห้งกรังกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มดูน่าสยดสยอง

"เจ้าดูสิอาชุ่ย... ข่าวว่ากุ้ยเฟยตั้งครรภ์ ชิงเยียนมันคงกำลังดิ้นพล่านเหมือนหนูติดจั่น แผนการทุกอย่างที่มันวางไว้ต้องพังพินาศเพราะครรภ์มังกรนั่น!" เยี่ยฉือหัวเราะขืน "ข้าจะรอ... รอวันที่มันถูกลากออกมาจากวังในฐานะนักโทษ แล้วข้าจะใช้มือที่พองจากการซักผ้าพวกนี้ตบหน้ามันให้สาสมกับสิ่งที่มันทำกับข้า!"

ทว่าความริษยาของเยี่ยฉือไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่คำสาปแช่ง ในช่วงบ่ายวันนั้น ขณะที่จวนโหววุ่นวายกับการเตรียมงานรับรองขุนนางใหญ่ เยี่ยฉืออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ลอบเข้าไปในห้องทำงานของเซี่ยจวิน นางรู้ดีว่าสามีของนางมักจะเก็บ "จดหมายลับ" ที่ส่งตรงมาจากสายลับในวังไว้ในกล่องไม้ชิงชัน

นางรื้อค้นจนพบจดหมายฉบับล่าสุดที่กล่าวถึงแผนการของชิงเยียนที่จะให้มีการ "ตรวจครรภ์ต่อหน้าพระที่นั่ง"

"นังน้องโง่... เจ้ากล้าท้าทายครรภ์มังกรเชียวหรือ?" เยี่ยฉือยิ้มแสยะ "ในเมื่อเจ้าอยากให้มีการตรวจนัก ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้การตรวจนั้นมัน 'จริง' ยิ่งกว่าเดิม"

เยี่ยฉือหยิบพู่กันขึ้นมา ปลอมแปลงลายมือของชิงเยียนอย่างแนบเนียน (ซึ่งนางฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กเพื่อแกล้งเขียนจดหมายด่านางกำนัล) นางเขียนข้อความลับถึงฉินกุ้ยเฟย โดยแสร้งทำเป็นว่าชิงเยียนกำลัง 'หวาดกลัว' และต้องการจะขอขมา เพื่อล่อให้กุ้ยเฟยวางแผนตลบหลังชิงเยียนในวันตรวจครรภ์

ในเย็นวันนั้น เซี่ยจวินเดินเข้ามาในเรือนซักล้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเห็นเยี่ยฉือนั่งอยู่ท่ามกลางกองผ้าด้วยท่าทางที่ดู 'สงบ' ผิดปกติ

"เยี่ยฉือ... ข้าได้ข่าวว่าเจ้าไม่ยอมกินข้าวกินปลา เจ้าจะประชดประชันข้าไปถึงเมื่อไหร่?" เซี่ยจวินเอ่ยเสียงเรียบ แม้เขาจะโกรธนาง แต่นางก็ยังเป็นภรรยาพระราชทาน

เยี่ยฉือเงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นน้ำตาคลอเบ้า "ท่านพี่... ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงแต่คิดถึงน้องสาว ข้ากลัวว่านางจะทำผิดพลาดในวังจนทำให้ตระกูลหลินและจวนโหวต้องเดือดร้อน ข้าจึงอยากขอร้องท่านพี่... ช่วยส่งจดหมายฉบับนี้ให้น้องสาวข้าได้ไหมเจ้าคะ? ข้าเพียงแต่อยากเตือนให้นางระวังตัว"

นางส่งจดหมาย (ที่ปลอมลายมือชิงเยียนเพื่อส่งถึงกุ้ยเฟย) ให้เซี่ยจวิน โดยพับไว้อย่างประณีต

เซี่ยจวินรับจดหมายมาด้วยความลังเล "เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว ข้าจะให้คนนำไปส่งให้ถึงมือชิงเยียนเอง"

เขามองไม่เห็นรอยยิ้มปีศาจที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่แสนเศร้าของภรรยา เยี่ยฉือรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้จะไม่มีทางไปถึงชิงเยียน แต่นางกำนัลของกุ้ยเฟยจะดักชิงมันไปตามแผนที่นางลอบส่งสัญญาณไว้กับคนรับใช้เก่าในวัง และเมื่อกุ้ยเฟยเห็นข้อความที่ชิงเยียน 'อ่อนข้อ' กุ้ยเฟยจะยิ่งชะล่าใจและลงมือแผนร้ายที่ใหญ่กว่าเดิม ซึ่งจะนำไปสู่การประหารชิงเยียนในที่สุด

"คุณหนูทำเช่นนี้... ไม่กลัวท่านโหวจะโกรธหรือเจ้าคะ?" อาชุ่ยถามหลังจากเซี่ยจวินเดินจากไป

"โกรธงั้นหรือ?" เยี่ยฉือหัวเราะในลำคอ "เมื่อชิงเยียนตาย ทุกอย่างในจวนนี้จะกลับมาเป็นของข้า เซี่ยจวินจะกลับมารักข้าเพราะข้าคือคนเดียวที่เหลืออยู่ ความรักของบุรุษน่ะมันสั้นนักอาชุ่ย แต่ความริษยาของสตรีน่ะมันยืนยาวจนถึงวันตาย"

ในคืนนั้น เยี่ยฉือนอนหลับไปด้วยรอยยิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ นางฝันเห็นภาพชิงเยียนสวมชุดนักโทษสีขาวยืนอยู่หน้าแท่นประหาร ขณะที่นางนั่งอยู่บนเสลี่ยงหรูหรามองดูหัวของน้องสาวหลุดจากบ่า

นางหารู้ไม่ว่า... ทุกย่างก้าวของนางถูกจับตามองโดย องครักษ์เงาที่ชิงเยียนส่งมาเฝ้าดูจวนโหวอยู่ตลอดเวลา

ทางด้านวังหลวง

หลินชิงเยียนนั่งรับฟังรายงานจากองครักษ์เงาเรื่องจดหมายของเยี่ยฉือ นางเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว

"พี่สาวข้า... ท่านยังคงเป็น 'ดาบ' ที่คมและใช้ง่ายเสมอ" ชิงเยียนจิบชาพู่เอ๋อร์อย่างสงบ "ในเมื่อท่านส่งจดหมายนั่นไปให้กุ้ยเฟยชะล่าใจ เช่นนั้นข้าก็จะใช้ความชะล่าใจนั้น ปิดเกมครรภ์ทิพย์นี้เสียเลย"

"พระสนมจะทำอย่างไรเพคะ?" ชุ่ยเอ๋อร์ถาม

"พรุ่งนี้ในงานตรวจครรภ์ ข้าจะเชิญไทเฮาเสด็จมาเป็นประธานด้วยพระองค์เอง" ชิงเยียนเอ่ย แววตาคมปลาบ "และจดหมายที่พี่สาวข้าเขียน... มันจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงว่ากุ้ยเฟยพยายาม 'สมคบคิด' กับคนนอกเพื่อลวงโลก!"

ความริษยาของเยี่ยฉือที่คิดว่าจะช่วยทำลายชิงเยียน กลับกลายเป็นฟืนชั้นดีที่ชิงเยียนจะใช้เผาผลาญศัตรูทั้งหมดในคราวเดียว กงเกวียนกำเกวียนกำลังหมุนมาถึงจุดพีคที่สุด

"พี่สาว... ขอบคุณในความหวังดีของท่าน ข้าจะตอบแทนท่านด้วยจุดจบที่ท่านไม่มีวันลืม"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 30 เงาสะท้อนในกาลเวลา (ตอนจบ)

    สิบปีผ่านไป...ท่ามกลางความเงียบสงบของ 'ศาลาคืนวาร' ที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดในอุทยานหลวง หลินชิงเยียนในวัยสามสิบเศษยังคงความงดงามไว้อย่างน่าอัศจรรย์ ท่วงท่าของนางบัดนี้เต็มไปด้วยความสุขุมของมารดาแห่งแผ่นดิน นางกำลังนั่งมองเซียวหมิงอวี่ รัชทายาทวัยสิบห้าปีที่กำลังขะมักเขม้นกับการคัดอักษร และบุตรสาวคนเล็ก องค์หญิงเซียวหลิงเอ๋อร์ วัยแปดขวบที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่ไม่ไกล"เสด็จแม่พะยะค่ะ..." หมิงอวี่วางพู่กันลงแล้วเงยหน้าขึ้น "ลูกสงสัยนัก ในตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์บันทึกไว้เพียงว่าเสด็จแม่ทรงฝ่าฟันอุปสรรคมามากมายจนได้ครองบัลลังก์หงส์ แต่เหตุใด... ในแววตาของเสด็จแม่ยามมองไปยังตำหนักเย็น หรือจวนตระกูลหลินที่ร้างผู้คน ถึงได้ดูเศร้าสร้อยและลึกซึ้งเพียงนั้น?"ชิงเยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง นางวางถ้วยชาลงช้าๆ แล้วกวักมือเรียกบุตรชายเข้ามาใกล้ "หมิงอวี่... โลกนี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ความสงบที่เจ้าเห็นในวันนี้ แลกมาด้วยหยดเลือด น้ำตา และการตัดสินใจที่ยากลำบากในอดีต""ลูกอยากรู้พะยะค่ะ... ว่าแท้จริงแล้ว 'ชัยชนะ' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคืออะไร? คือการกำจัดศัตรูให้พินาศสิ้น หรือคือการครอบครองอำนาจ?"ชิงเย

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 29 ใต้ร่มเงาแห่งรัก

    เวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไหลรินอย่างสงบ ห้าปีผ่านไปนับตั้งแต่พิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ บัดนี้แผ่นดินชิงก้าวเข้าสู่ยุคสมัยแห่งความมั่งคั่งและร่มเย็นอย่างถึงขีดสุด ราษฎรต่างสรรเสริญการปกครองของมังกรผู้ปรีชาและหงส์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตาภายในอุทยานหลวงที่เต็มไปด้วยดอกเหมยสีแดงบานสะพรั่งท่ามกลางหิมะโปรยปราย หลินชิงเยียนในวัยที่สง่างามและสุขุมยิ่งกว่าครั้งใด ประทับนั่งอยู่บนศาลาไม้หอม ทอดพระเนตรดูเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่กำลังฝึกยิงธนูไม้เล็กๆ อย่างขะมักเขม้น โดยมีมังกรหนุ่มอย่าง เซียวจื่อเซียนคอยประคองแขนสอนท่วงท่าอยู่ไม่ห่าง"เสด็จแม่! ลูกยิงถูกเป้าแล้วพะยะค่ะ!" เซียวหมิงอวี่ร้องเรียกด้วยความดีใจพลางวิ่งเข้ามากอดเอวชิงเยียน ใบหน้าถอดแบบมาจากฮ่องเต้ราวกับพิมพ์เดียว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับใสซื่อและเฉลียวฉลาดเหมือนมารดาชิงเยียนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากของบุตรชายอย่างอ่อนโยน "เก่งมากหมิงอวี่ แต่จำไว้นะลูก ธนูมีไว้เพื่อปกป้อง มิใช่เพื่อทำลาย ยิ่งเจ้ามีอำนาจมากเท่าใด ใจของเจ้าต้องอ่อนน้อมต่อราษฎรมากเท่านั้น""ลูกจะจำไว้พะยะค่ะ" เด็กน้อยรับคำอย่างแข็งขันก่อนจะวิ่งไปหา

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 28 สถาปนาฮองเฮา

    รุ่งอรุณแห่งประวัติศาสตร์มาถึง ท้องฟ้าเหนือพระราชวังหลวงถูกย้อมด้วยสีทองละมุน เสียงแตรสังข์และกลองศึกดังประโคมกึกก้องไปทั่วทั้งพระนคร เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นพระราชพิธีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายทศวรรษ — พิธีสถาปนาฮองเฮาคู่บัลลังก์ภายในตำหนักฉีเสียง บรรยากาศเต็มไปด้วยความปีติและสำรวม หลินชิงเยียนนั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ นางกำนัลอาวุโสนับสิบคนกำลังปรนนิบัติแต่งกายให้นางด้วยความประณีตสูงสุด ชุดพิธีการสีแดงเข้มที่ปักลวดลายหงส์ทองผงาดฟ้าด้วยดิ้นทองคำแท้ดูงดงามราวกับมีชีวิต ทุกฝีเข็มที่ปักลงบนอาภรณ์ชุดนี้เปรียบเสมือนรอยจารึกแห่งการต่อสู้และการดิ้นรนที่ชิงเยียนผ่านมาตลอดสองชาติภพ"พระนางทรงงดงามเหลือเกินเพคะ" ชุ่ยเอ๋อร์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะบรรจงสวมฉลองพระบาทปักลายมงคลให้นาง "จากคุณหนูในเรือนร้าง สู่มารดาแห่งแผ่นดิน... หม่อมฉันดีใจที่ได้อยู่รับใช้พระนางมาจนถึงวันนี้เพคะ"ชิงเยียนยิ้มบางๆ ผ่านคันฉ่อง แววตาของนางมิได้มีความเย่อหยิ่งทระนงทว่าเปี่ยมไปด้วยความสุขุมลุ่มลึก "ชุ่ยเอ๋อร์... ตำแหน่งนี้มิใช่รางวัลของข้าเพียงคนเดียว แต่มันคือชัยชนะของพวกเราทุกคนที่เชื่อม

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 27 บ่วงกรรมที่สิ้นสุด

    กลิ่นธูปหอมจางๆ อบอวลอยู่ภายในห้องพระลับของตำหนักฉีเสียง หลินชิงเยียนในชุดคลุมสีทองเรียบง่ายนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าป้ายวิญญาณของมารดาที่นางแอบนำมาประดิษฐานไว้ บัดนี้เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มหลังจากที่องค์ชายน้อยหมิงอวี่ลืมตาดูโลก ร่างกายของนางกลับมาแข็งแรงและผุดผ่องยิ่งกว่าครั้งใด ทว่าในใจของนางกลับโหยหาความสงบเพื่อปิดฉาก "บ่วงกรรม" ทั้งหมดอย่างแท้จริง"ท่านแม่เพคะ... วันนี้ลูกนำความสำเร็จมาบอกท่าน" ชิงเยียนพึมพำพลางวางดอกบัวขาวลงหน้าป้ายวิญญาณ "ศัตรูที่เคยทำร้ายเราพินาศสิ้นแล้ว เลือดเนื้อเชื้อไขของลูกได้กลายเป็นรัชทายาทแห่งแผ่นดิน บ่วงแค้นที่ลูกแบกมาจากชาติปางก่อน... บัดนี้ลูกขอวางมันลงที่นี่เพคะ"นางหลับตาลง ภาพเหตุการณ์นองเลือดในอดีต ภาพใบหน้าอันบิดเบี้ยวของเยี่ยฉือ และภาพความโหดร้ายของฉินกุ้ยเฟยค่อยๆ จางหายไปจากห้วงคำนึงราวกับถูกสายน้ำแห่งกาลเวลาชะล้างจนสะอาดณ ลานประหารหน้าประตูเมืองในวันเดียวกันนั้นเอง ราชโองการฉบับสุดท้ายถูกอ่านออกเสียงท่ามกลางพยานนับพัน หลินกั๋วตง อดีตบิดาผู้ทรยศต่อคุณธรรม บัดนี้ร่างกายซูบผอมเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกจากการตรากตรำแรงงานหนักที่ชายแดน เขาถูกคุมตัวกลับ

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 26 การประสูติของมังกร

    ลมสารทฤดูพัดโบกผ่านยอดตำหนักฉีเสียง นำพาความเย็นสดชื่นมาสู่บรรยากาศที่แสนจะตึงเครียด ภายในห้องบรรทมที่ถูกเตรียมพร้อมไว้อย่างแน่นหนา กลิ่นสมุนไพรอุ่นๆ และน้ำอุ่นถูกจัดเตรียมไว้โดยนางกำนัลที่คัดเลือกมาอย่างดีที่สุด บัดนี้ถึงเวลาที่ทั่วทั้งแผ่นดินต่างเฝ้ารอคอย — การประสูติของทายาทมังกรหลินชิงเยียนนอนบนแท่นบรรทม ใบหน้าของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แม้นางจะเคยผ่านความตายมาแล้ว แต่ความเจ็บปวดจากการให้กำเนิดชีวิตใหม่นั้นช่างเหนือคำบรรยาย"พระสนมเพคะ ทรงอดทนอีกนิดนะเพคะ เห็นพระเศียรแล้วเพคะ!" หมอหลวงซ่งและแม่หมอหลวงตำแยต่างให้กำลังใจด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความตื่นเต้นณ โถงด้านหน้าตำหนักเซียวจื่อเซียนทรงดำเนินกลับไปกลับมาด้วยความกระวนกระวายใจ พระองค์มิอาจนั่งนิ่งบนบัลลังก์ได้ในยามที่สตรีอันเป็นที่รักกำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อบุตรของพระองค์ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของชิงเยียนเล็ดลอดออกมา หัวใจของมังกรผู้เกรียงไกรกลับรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย"ฝ่าบาททรงใจเย็นลงเถิดพะยะค่ะ หวงกุ้ยเฟยทรงมีบุญบารม

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 25 ศึกนอกวังหลัง

    แม้ลมพายุภายในวังหลังจะสงบลงด้วยความตายของพี่สาวและแม่เลี้ยง ทว่าท้องฟ้าเบื้องบนแผ่นดินชิงกลับมิได้ปลอดโปร่งอย่างที่คิด เมื่อข่าวการตั้งครรภ์ของหลินหวงกุ้ยเฟยแพร่สะพัดออกไปนอกกำแพงวังหลวง บรรดาขุนนางเฒ่าหัวแข็งและขั้วอำนาจเก่าที่เหลืออยู่กลับนั่งไม่ติดพื้น พวกเขามองว่าหากชิงเยียนประสูติพระโอรส อำนาจของตระกูลขุนนางดั้งเดิมจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซากด้วยน้ำมือของฮ่องเต้ที่ลุ่มหลงในตัวนางณ จวนใต้เท้าเว่ยเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้กุมกำลังพลบางส่วนและเป็นแกนนำขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยม บรรยากาศภายในห้องลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด"เราปล่อยให้สตรีไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างนางนั่งบัลลังก์หงส์ไม่ได้!" ใต้เท้าเว่ยทุบโต๊ะเสียงดัง "หากนางมีองค์ชาย ฝ่าบาทจะทรงสถาปนานางเป็นฮองเฮาทันที และเมื่อนั้นหัวของพวกเราคงหลุดจากบ่าด้วยข้อหา 'กังฉิน' ที่นางคอยเป่าหูฝ่าบาททุกวัน""แต่ใต้เท้าพะยะค่ะ กองกำลังองครักษ์เงาของหวงกุ้ยเฟยนั้นเข้มงวดนัก เราเข้าไม่ถึงตัวนางเลย" ขุนนางผู้น้อยเอ่ยเสียงสั่น"ในเมื่อเข้าทางตรงไม่ได้ ก็ต้องเข้าทางอ้อม" ใต้เท้าเว่ยแสยะยิ้ม "ประกาศออกไปว่าชายแดนทิศเหนือถูกเผ่าเร่ร่อนโจมตี และให้กลุ่มพ่อค้าที่เราร

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 24 การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

    ในคืนที่พระจันทร์ถูกบดบังด้วยหมู่เมฆดำมืด บรรยากาศภายในวังหลังกลับเงียบสงัดผิดปกติ หลินชิงเยียนนั่งลืมตาโพลงอยู่บนแท่นบรรทม สัญชาตญาณของการเป็นแม่และการเคยผ่านความตายมาก่อนบอกนางว่าภยันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ นางลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบาด้วยมือที่เย็นเฉียบ"ชุ่ยเอ๋อร์... ดับไฟในห้องโถงด้านนอกให้หม

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 23 เยี่ยฉือผู้บ้าคลั่ง

    พายุฝนกระหน่ำซัดชายป่าเมืองหลวงจนกระท่อมดินซอมซ่อสั่นคลอนราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ภายในห้องที่อับชื้นและมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบลอดผ่านรอยแตกของผนัง เผยให้เห็นร่างของสตรีที่ดูไม่ต่างจากภูตผี — หลินเยี่ยฉือนางนั่งอยู่บนพื้นดินที่แฉะชื้น ผมเผ้ายาวพะรุงพะรังสีนวลขาวเพราะฝุ่

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 22 จุดจบของแม่เลี้ยงและบิดา

    หลังจากกลิ่นอายความตายของฉินกุ้ยเฟยจางหายไปจากวังหลวง หลินชิงเยียนในฐานะหวงกุ้ยเฟยผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ก็ถึงเวลาที่นางจะชำระบัญชีแค้นที่ค้างคามาตั้งแต่เยาว์วัย บัญชีที่เริ่มต้นจากจวนตระกูลหลิน... บ้านที่ควรจะเป็นที่พักพิง แต่กลับเป็นนรกที่แผดเผานางและมารดาผู้ล่วงลับในเช้าที่อากาศขมุกขมัว ชิงเยียนน

  • ชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์   ตอนที่ 21 ข่าวดีที่รอคอย

    หลังจากพายุการล้างบางนางสนมฝ่ายร้ายสงบลง วังหลังก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปี บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแผนการร้ายถูกแทนที่ด้วยความร่มเย็นของพันธุ์ไม้ที่เบ่งบานตามฤดูกาล ทว่าท่ามกลางความสงบนั้นกลับมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นภายในตำหนักฉีเสียงหลินชิงเยี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status