บทที่ 2

วันแรกหลังจากเซ็นชื่อเสร็จ

เสิ่นชิงหยวนไปโรงพยาบาล ระหว่างทางเธอเลื่อนดูโซเชียล

แล้วก็เห็นโพสต์ของหลีทิงเสวี่ยผ่านตา

ในภาพเป็นห้องเช่าแห่งหนึ่ง

บนโซฟาสีเขียวอ่อน หลีทิงเสวี่ยนั่งโชว์ขาเปลือย พาดไว้บนตักของเจียงอวี่หมิง พลางหันหน้าเข้ากล้อง แล้วยกสองนิ้วอย่างเปิดเผย

ข้อความประกอบภาพเขียนว่า “อดีตของคุณ ฉันก็อยากมีส่วนร่วมด้วย”

ปีที่ตระกูลเสิ่นล้มละลาย เสิ่นชิงหยวนกำลังเรียนอยู่ปีสาม

พ่อของเธอรับความจริงไม่ไหว และจากโลกนี้ไป

แม่ของเธอถูกเจ้าหนี้ผลักตกบันได กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง

เพียงชั่วข้ามคืน เสิ่นชิงหยวนก็เหมือนถูกทั้งโลกทอดทิ้ง ต้องถือสัมภาระที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น เร่ร่อนอยู่ตามท้องถนน

คืนที่สามที่เธออาศัยอยู่ตามทางเดินของโรงพยาบาล เจียงอวี่หมิงทะเลาะกับครอบครัว ขายของมีค่าทุกอย่างที่ติดตัว แล้วถือเงินเก้าหมื่นบาทมาหาเธอ

เขาพูดว่า

“เสิ่นชิงหยวน ตอนนี้ผมก็ไร้บ้านเหมือนคุณแล้ว”

“เสิ่นชิงหยวน คุณจะสงสารผมสักหน่อยแล้วพาผมไปเร่ร่อนด้วยกันได้ไหม”

เสิ่นชิงหยวนชะงักไปก่อนจะซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดของเจียงอวี่หมิง ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ด่าเขาว่าเป็นคนโง่ที่สุดในโลก

เจียงอวี่หมิงมือไม้รน เช็ดน้ำตาให้เธอไป หัวเราะไป

“ใช่ เจียงอวี่หมิงจะเป็นไอ้โง่ต่อหน้าเสิ่นชิงหยวนตลอดไป”

พวกเขาใช้เงินสี่หมื่นบาทเช่าห้องเล็ก ๆ ขนาดสี่สิบตารางเมตรอยู่ครึ่งปี

ส่วนอีกหมื่นห้านั้น ใช้ในการตกแต่งที่แห่งนั้นให้กลายเป็นบ้าน

เสิ่นชิงหยวนจะหั่นผักทำกับข้าวอย่างงุ่มง่าม เธอทำบะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่ที่เจียงอวี่หมิงชอบให้เขากิน

เจียงอวี่หมิงจะอุ้มเธอเข้ามากอดอย่างหัวเสียแล้วต่อว่าเธอที่ลงจากเตียงโดยไม่ใส่รองเท้า

แม้แต่การขอแต่งงาน ก็เกิดขึ้นในห้องเช่าเล็ก ๆ แห่งนี้

เจียงอวี่หมิงที่กลับไปเป็นทายาทตระกูลเจียงจับมือเสิ่นชิงหยวน หมุนตัวเธอไปรอบห้อง แล้วให้คำสาบานว่า

“ห้องนี้ จะเป็นของเสิ่นชิงหยวนเพียงคนเดียวตลอดไป”

แต่ตอนนี้ เพียงหลีทิงเสวี่ยพูดว่า “อยากมีส่วนร่วม” เขาก็ลืมทุกอย่างไปจนหมด

น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ก่อนจะถูกเช็ดออกไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นชิงหยวนสูดหายใจลึก กดไลก์และคอมเมนต์ใต้โพสต์ของหลีทิงเสวี่ยว่า

“ของที่ฉันไม่ต้องการแล้ว ให้เธอไปก็ดี”

พอรีเฟรชอีกครั้ง โพสต์นั้นก็หายไป

แต่สายโทรศัพท์ของเจียงอวี่หมิง กลับโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว

“เสิ่นชิงหยวน กลางวันแสก ๆ เธอเป็นบ้าอะไร เสวี่ยเอ๋อร์โดนเธอทำให้ร้องไห้แล้ว!”

“ฉันไม่สนว่าเธออยู่ที่ไหน รีบมานี่เดี๋ยวนี้ มาขอโทษเสวี่ยเอ๋อร์”

“ไม่อย่างนั้น ค่ารักษาของแม่เธอ ก็อย่าหวังว่าจะได้อีก”

คำพูดจบลง เสิ่นชิงหยวนกลับหลุดหัวเราะออกมา

เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เธอดื้อดึงไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากตระกูลเจียง ยืนยันจะจ่ายค่ารักษาแม่ด้วยตัวเองแต่เจียงอวี่หมิงกำมือเธอแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“เสิ่นชิงหยวน นั่นก็แม่ของผมเหมือนกัน!”

แต่ตอนนี้ เพียงเพราะหลีทิงเสวี่ยร้องไห้

เขากลับจะตัดโอกาสมีชีวิตอยู่ของแม่เธอ

มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย เสิ่นชิงหยวนตอบกลับไปสั้น ๆ

“ได้”

“อะไรนะ?”

เจียงอวี่หมิงขมวดคิ้ว คิดว่าตัวเองฟังผิด

เสิ่นชิงหยวนสูดหายใจลึก ก่อนจะตอบอย่างไม่อ่อนข้อและไม่ถ่อมตน

“ค่ารักษาแม่ฉัน ฉันจ่ายเองได้”

ตลอดเจ็ดปีที่แต่งเข้าตระกูลเจียง เสิ่นชิงหยวนไม่เคยละทิ้งงานของตัวเอง

จนถึงวันนี้ เธอกลายเป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียงพอสมควรในประเทศแล้ว

ต่อให้ไม่มีตระกูลเจียง เธอก็ยังจ่ายค่ารักษาแม่ได้

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ลมหายใจถี่ขึ้น ก่อนที่เจียงอวี่หมิงจะหัวเราะเย็นออกมา

“ดี กล้าดีนี่!”