Partager

บทที่ 28

คืนเดียวกันนั้น หลังจากที่อู๋ถิงเข้านอนไปแล้ว...ภายในห้องพักที่เงียบสงบคนเป็นแม่ในชุดนอนได้หยิบกรอบร
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 322

    กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 321

    หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 320

    "หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 319

    "ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 318

    หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 317

    กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 98

    หลายวันผ่านไป...ขบวนรถบรรทุกที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้ากันหนาว ผ้าห่ม น้ำดื่ม และอาหารแห้ง ที่มีป้ายติดว่า "ด้วยความห่วงใยจาก...ห้องเสื้อซูซินและกลุ่มบริษัทเหลียงกรุ๊ป" ก็ได้ออกเดินทางจากเมืองหนานจิงมุ่งหน้าสู่พื้นที่ประสบภัยพิบัติ โดยมีเหลียงคุนและทีมงานเป็นผู้ประสานงานอย่างใกล้ชิด หากถามว่าท

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 97

    เช้าวันต่อมาเธอได้โทรศัพท์ไปนัดหมายเหลียงคุนผู้ซึ่งเป็นตัวแทนหลักของคุณนายเหลียงหุ้นส่วนทางธุรกิจของเธอให้มาพบกันที่ร้านห้องเสื้อซูซินเป็นการด่วน "คุณอาเหลียงคุนคะ..." เธอเริ่มต้นบทสนทนาทันทีที่อีกฝ่ายมาถึง "เรื่องภัยพิบัติที่เขาต้าซาน...หนูคิดว่าในฐานะนักธุรกิจที่กำลังจะเติบโตในเมืองนี้

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 96

    หลายสัปดาห์หลังจากปิดภาคเรียน ชีวิตของทุกคนก็ดำเนินไปอย่างสงบสุข รวมถึงเกาซูอวี้ที่กำลังร่างแบบชุดต่าง ๆ เพื่อให้หุ้นส่วนของตนนำไปผลิต แต่แล้วคืนหนึ่งในช่วงปลายฤดูหนาวที่อากาศกำลังเริ่มอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว...สัญญาณเรียกประชุมด่วนก็ได้ดังขึ้นที่ค่ายทหาร...เกาเจี้ยนกั๋วและหวงเจิ้งหรงถูกเรี

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 95

    ในขณะที่เธอกำลังช่วยแม่บุญธรรมจัดร้านอยู่นั้นเอง เด็กสาวก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นกลุ่มผู้ปกครองของหลี่หู่ และเพื่อน ๆ ของเขาเดินทางมาหาเธอที่ร้านพร้อมกับข้าวของพะรุงพะรัง "หนูซูอวี้...พวกป้ารบกวนเวลาหน่อยนะลูก" แม่ของหลี่หู่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรก "ได้สิคะ คุณป้ามีอะไรหรือเปล่าคะ"

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status