เขาคือ...หลี่เซวียน

“ข้าจ้าวเหมิ่งอี้นายน้อยของหุบเขาม่านหมอกกำลังตามหาคนที่ลอบทำร้ายข้าลับหลัง ว่าอย่างไรเจ้าคนขี้ขลาดกล้าขึ้นมาต่อสู้กับข้าบนเวทีซึ่งหน้าหรือไม่”

บุรุษชุดดำรูปร่างสูงใหญ่ใส่หน้ากากสีดำปิดบังใบหน้าครึ่งบนทำให้มองไม่ออกว่าเขาเป็นใครเดินเฉียดผ่านเสิ่นเยว่ไป เสิ่นเยว่มองตามด้านหลังของเขา นั่นทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแต่นางไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร บุรุษชุดดำใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนเวทีเท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นอย่างแผ่วเบาท่าทางดูสง่างามและเย็นชา จ้าวเหมิ่งอี้เห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาก็ยิ่งทำให้โทสะที่อัดแน่นอยู่ในอกแทบจะระเบิดออกมา

“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ลอบทำร้ายข้า เรามีเรื่องบาดหมางอันใดกันเจ้าถึงได้ทำตัวเช่นคนขี้ขลาดเยี่ยงนี้”

จ้าวเหมิ่งอี้ตวาดก้องด้วยความโมโห แต่บุรุษชุดดำยังคงมองเขาด้วยความเฉยชา แต่เมื่อเขาเปิดปากพูดกลับทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่มากมายถึงกับสะอึก

“สิ่งที่ข้าทำก็เพราะว่าข้าอยากทำ ทำไมข้าต้องบอกเหตุผลกับคนโง่เช่นเจ้าด้วย”

“เจ้า!!!”

จ้าวเหมิงอี้ได้รับคำตอบจากชายชุดดำยิ่งทำให้เขาโมโหมากกว่าเดิม

“ได้ เช่นนั้นก็มาสู้กันถ้าหากเจ้าคิดว่าตนเองเก่งนักก็อย่าได้เอาแต่หลบ แล้วใช้วิธีลอบกัดข้างหลัง”

บุรุษชุดดำยกยิ้มมุมปากท่าทางของเขาดูเฉยชาแต่กลับยั่วโทสะของจ้าวเหมิ่งอี้ได้ดียิ่งนัก เสิ่นเยว่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้นเคยกับเขาแต่นางอธิบายไม่ได้ว่านางรู้สึกคุ้นเคยอย่างไร บุรุษชุดดำหันมามองเสิ่นเยว่อย่างจงใจเมื่อนางสบตากับเขาตรงๆ หัวใจของนางถึงกับกระตุกไปทันที เป็นเขานั่นเองเสิ่นเยว่จำสายตาที่เขาชอบมองนางเมื่อทั้งสองอยู่ด้วยกันได้

“หลี่เซวียนทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

เสิ่นเยว่พึมพำกับตนเอง เสิ่นเจี้ยนชิงที่ยืนอยู่ใกล้นางที่สุดได้ยินจึงหันมามองน้องสาวคนเล็กของตน

“เยว่เอ่อรู้จักบุรุษชุดดำคนนั้นหรือ”

เสิ่นเยว่ได้สติกลับมาทันทีที่พี่รองถามนาง

“ปะ...เปล่าเจ้าค่ะข้าอาจจะเข้าใจผิดข้าจะไปรู้จักคนที่ท่าทางลึกลับเช่นนั้นได้อย่างไรพี่รองคิดมากไปแล้ว”

เสิ่นเจี้ยนชิงพยักหน้ารับ นั่นสิน้องสาวของเขาจะไปรู้จักคนที่ชอบยั่วโทสะผู้อื่นเช่นนั้นได้อย่างไร แล้วเขาก็หันไปสนใจบุรุษสองคนบนเวทีต่อสู้ต่อ เสิ่นเยว่ที่เห็นพี่รองไม่สงสัยแล้วนางก็พรู่ลมหายใจออกจากปากอย่างโล่งอก

ถึงแม้จะมีเสียงชาวยุทธมากมายที่อยู่ด้านล่างเวทีคุยกันดังเซ็งแซ่แต่หลี่เซวียนก็เพ่งสมาธิมาที่เสิ่นเยว่ทำให้เขาได้ยินที่นางกำลังคุยกับพี่รองของนางด้วยความประหม่า เขายกยิ้มมุมปากอีกครั้งอย่างเจ้าเล่ห์

เจ้าจำข้าได้แล้วสินะ

หลี่เซวียนละสายตาจากเสิ่นเยว่แล้วหันมาสนใจบนเวที

“เจ้าคือผู้ที่ชนะการประลองเมื่อสองปีก่อนสินะ เจ้าโชคดีที่ครั้งนั้นข้ามิได้เข้าร่วมการประลองด้วยไม่เช่นนั้นเจ้าคงมิกล้ามายืนปากดีเช่นนี้อยู่ต่อหน้าข้า”

 

เมื่อหลี่เซวียนพูดเช่นนั้นขึ้นมาทุกคนที่รู้สึกเหมือนกันว่าเคยรู้จักบุรุษชุดดำผู้นี้ที่ไหนแล้วความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนก็ผุดขึ้นมาพร้อมกัน เป็นเขานั่นเองเด็กหนุ่มชุดดำที่ใส่หน้ากากสีดำครึ่งหน้า ที่สามารถเอาชนะผู้เข้าร่วมการประลองทั้งหมดเมื่อสี่ปีก่อนด้วยอายุเพียงสิบเจ็ดปีเขาเป็นผู้ชนะเลิศที่อายุน้อยที่สุดตั้งแต่จัดการชุมนุมประลองยุทธขึ้น

 

ผู้คนด้านล่างต่างชี้ไปที่เขาเสียงพูดคุยเซ็งแซ่แต่ไม่สามารถทำลายความเยือกเย็นที่หลี่เซียนมีได้เลย เรื่องที่เขาคือผู้ชนะของการประลองเมื่อสี่ปีก่อนมีเพียงท่านอาจารย์ของเขาเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริง

หลังจากที่ชนะการประลองเมื่อสี่ปีก่อนหลี่เซวียนก็หายตัวไปจากยุทธภพทันทีไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน และเมื่อสองปีก่อนเขาก็มิได้เข้าร่วมเช่นกันวันนี้พวกเขาคาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นดาวรุ่งรุ่นเยาว์ที่มีความสามารถผู้นี้กลับเข้าสู่ยุทธภพอีกครั้ง

“เป็นไปได้อย่างไร”

เสิ่นเยว่อุทานออกมาเบาๆ นางได้ยินทั้งหมดที่เหล่าผู้เข้าร่วมการชุมนุมต่างคุยกันเรื่องของหลี่เซวียนยิ่งนางได้ยินเรื่องของเขาเมื่อสี่ปีก่อนมากเท่าใด ยิ่งทำให้เสิ่นเยว่รู้สึกว่านางนั้นไม่ได้รู้จักสามีที่พึ่งหย่าร้างของตนเลยสักนิด

จ้าวเหมิ่งอี้เห็นชาวยุทธให้ความสนใจบุรุษหน้ากากดำผู้นี้ยิ่งทำให้เขามีโทสะ เขาชักกระบี่ออกจากฝักจ้วงแทงไปที่หลี่เซวียนทันที แต่หลี่เซวียนที่เหลือบมองเขาเพียงหางตาใช้เพียงมีดสั้นรับกระบี่ที่พุ่งเข้ามาเท่านั้นเขาสะบัดเบาๆ กระบี่ของจ้าวเหมิ่งอี้ก็กระเด็นออกจากมือทันที

“โอ้!!! นี่สินะที่เรียกว่าฝีมือคนละชั้นถ้าหากเขาเข้าร่วมการประลองยุทธเมื่อสองปีก่อนนายน้อยจ้าวคงไม่มีทางได้ตำแหน่งผู้ชนะไปอย่างแน่นอน”

เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ด้านล่างเวทียิ่งทำให้โทสะของจ้าวเหมิ่งอี้พุ่งสูงกว่าเดิม เขาไม่ยอมแพ้เมื่อใช้กระบี่ปราบหลี่เซวียนไม่ได้ เขาก็จะใช้หมัดเข้าจัดการเขาแทน

หลี่เซวียนนั้นไม่เห็นจ้าวเหมิ่งอี้อยู่ในสายตาแม้เพียงนิด ที่เขาสนใจคือเสิ่นเยว่ที่กำลังจ้องมองเขาดวงตาเบิกกว้างอยู่ด้านล่างเวทีประลองต่างหาก

หลี่เซวียนประมือกับจ้าวเหมิ่งอี้เพียงสามกระบวนท่าจากนั้นจึงซัดเขาตกเวทีประลอง จ้าวเหมิ่งอี้กระอักเลือดออกมากองโตจากนั้นจึงสลบไป สภาพของเขานั้นแตกต่างจากตอนที่กระโดดขึ้นมาบนเวทีอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เซวียนใช้วิชาตัวเบาทะยานลงไปจากเวทีประลองแล้วค่อยๆ เหยียบลงบนพื้นที่อยู่ด้านหน้าของเสิ่นเยว่ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของนาง

“เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกเยว่เอ่อ”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินจากไปทันที กว่าที่ผู้ชุมนุมจะหายจากอาการตกตะลึงหลี่เซวียนก็หายตัวไปแล้ว ทิ้งเอาไว้เพียงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตามมา

“น้องเล็กเจ้ารู้จักเขาจริงๆ ด้วย”

เสิ่นเจี้ยนชิงกระซิบข้างหูเสิ่นเยว่หลังจากที่เขาได้สติกลับมาเสิ่นเยว่มองไปรอบๆ เกรงว่าจะมีคนได้ยินที่นางพูดกับพี่รอง

“เขาคือ หลี่เซวียน”

นางพูดเพียงสองประโยคเท่านั้น เสิ่นเจี้ยนชิงถึงกับตกใจจนอ้าปากค้าง บุรุษหน้ากากดำที่สามารถเอาชนะผู้ที่ได้อันดับหนึ่งของการประลองยุทธเมื่อสองปีก่อนคือน้องเขยของเขาหรือ เป็นไปได้อย่างไร ถึงเขาจะรู้ว่าหลี่เซวียนเก่งกาจแต่เขาไม่คิดว่าจะเก่งเพียงนี้ โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ทำให้ตนเองขายหน้าไปท้าประลองกับหลี่เซวียนก่อนหน้านี้

เมื่อความวุ่นวายทั้งหมดผ่านไป การประลองรอบแรกก็ได้เริ่มขึ้นจ้าวเหมิ่งอี้ได้รับบาดเจ็บไปแล้วตัวเต็งในรอบนี้จึงกลายเป็นอวิ๋นชิงเฟิง ซึ่งเป็นผู้ที่ได้อันดับสองจากเมื่อสองปีก่อน แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกดดันเท่าใดนักเพราะเขารู้ว่าตนเองมีฝีมือระดับไหน