ร่วมงานประลองยุทธ

ดังนั้นจ้าวหว่านหนิงจึงได้ลั่นปณิธานเอาไว้ว่านางจะต้องเอาชนะใจอวิ๋นชิงเฟิงให้ได้และเขาจะต้องเป็นสามีของนางเพียงคนเดียว

หลังจากที่ทั้งเจ็ดคนกลับมาถึงโรงเตี๊ยมต่างแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน เสิ่นเยว่กลับมาที่ห้องของนางไม่เห็นเจ้าลู่ลู่ นางจึงเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้เพราะคิดว่าอีกเดี๋ยวเจ้านกน้อยจะต้องกลับมาที่ห้องนี้แน่

เสิ่นเยว่หลับไปได้สักพักเสียงกุกกักก็ดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง ร่างเงาในชุดดำทะยานเข้ามาในห้องของเสิ่นเยว่ เพราะเทียนดับไปแล้วจึงทำให้มองไม่เห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นใครแต่รูปร่างที่สูงใหญ่ของเขาทำให้ดูออกว่าจะต้องเป็นบุรุษอย่างแน่นอน

ชายชุดดำเดินตรงมาที่เตียงของเสิ่นเยว่เขาเปิดม่านโปร่งบางออกทำให้มองเห็นใบหน้างามที่กำลังหลับสนิทชายชุดดำยื่นมือไปที่ลำคอของนางแต่แล้วมือนั้นก็เปลี่ยนทิศทางมาที่ผ้าห่มที่ไหลลื่นหล่นลงมาที่หน้าอกของนางเขายกผ้าห่มขึ้นห่มให้นางอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่านางจะตื่นขึ้นมา แสงจันทร์ในคืนจันทร์เพ็ญส่องลอดเข้ามาที่หน้าต่างทำให้เห็นใบหน้าคมคร้ามที่แสนหล่อเหลาด้านข้างของชายชุดดำ

หลี่เซวียนใช้หลังมือลูบไล้ใบหน้าเนียนที่แสนคิดถึง ความจริงเขาขี่ม้ามาที่เมืองเหยาสุ่ยด้วยทางลัดจึงทำให้มาถึงที่นี่ก่อนรถม้าของเสิ่นเยว่ เขารู้ว่านางจะต้องมาพักที่นี่แน่เพราะตรงข้ามถนนคือโรงเตี๊ยมลี่หลงของเขาเอง

หลี่เซวียนเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ทำการค้าที่เหยาสุ่ยแต่เขาไม่เคยออกหน้ามาที่นี่เอง เรื่องของคนที่มาทำการค้าที่เมืองเหยาสุ่ยเขานั้นรู้ดีว่ามีใครบ้าง

“เจ้าไม่มีวันหนีข้าพ้นหรอกเสิ่นเยว่ข้าจะทำอย่างไรกับเด็กดื้อที่เอาแต่ใจดีนะ”

หลี่เซวียนมองใบหน้าเล็กด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เสิ่นเยว่นอนพลิกไปมาท่าทางกระสับกระส่ายทั้งที่ยังหลับอยู่ เหมือนจะรู้ชะตากรรมของตนเองว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

วันงานประลองยุทธได้มาถึงเสิ่นเยว่พี่ชายทั้งห้าของนางและอวิ๋นชิงเฟิงนั่งรถม้าไปที่หุบเขาม่านหมอก ที่ด้านหน้าทางขึ้นเขามีรถม้าจอดเรียงรายอยู่มากมาย ทุกคนที่มาที่นี่ต่างต้องลงจากรถม้าและเดินขึ้นเขานั่นเป็นกฎ เสิ่นเยว่และพี่น้องของนางก็ต้องทำเช่นนั้นเหมือนกัน

“คนที่ให้ความสนใจในการประลองมีมากเหมือนกันนะเจ้าคะ”

อวิ๋นชิงเฟิงหันมายิ้มให้เสิ่นเยว่

 

“ถูกต้องแล้วแต่ถ้าหากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าคนที่มาชมการประลองในวันนี้เป็นพวกที่มาจากราชสำนักเป็นส่วนใหญ่”

เสิ่นเยว่มองตามสายตาของอวิ๋นชิงเฟิงเป็นอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องของนางพูด มีหลายคนที่แต่งตัวเหมือนพ่อค้าแต่กลับดูมีอำนาจแผ่กระจายออกมากดข่มผู้คน

“ทำไมถึงมีคนที่มาจากราชสำนักเล่าเจ้าคะข้านึกว่านี่เป็นเรื่องของยุทธภพเสียอีก”

เสิ่นเยว่และพวกพี่ชายของนางยืนมองเหล่าคนที่เดินขึ้นเขาไปหลายกลุ่ม บางกลุ่มก็ทำท่าทักทายกันเหมือนกับรู้จักกันมาก่อนบางกลุ่มก็เดินเชิดหน้าขึ้นเขาไปอย่างเย่อหยิ่งเหมือนกับไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา

อวิ๋นชิงเฟิงละสายตาจากพวกเขาแล้วหันมาตอบคำถามให้เสิ่นเยว่

“ก็เพราะว่าถึงราชสำนักบอกว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของยุทธภพแต่เมื่อใดที่ต้องการคนทำงานสกปรกให้ก็ต้องจ้างคนนอกติดต่อสำนักที่มีคนฝีมือดีให้มาทำงานให้อย่างไรเล่า ถึงปากจะพูดว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกันแต่ถ้าเป็นเรื่องของอำนาจทั้งสองอย่างก็ยังเกี่ยวพันกันอยู่ดี”

เสิ่นเยว่พยักหน้าเข้าใจ

“เช่นนั้นที่หุบเขาแสงจันทร์ก็รับงานจากราชสำนักเช่นกันหรือเจ้าคะ”

อวิ๋นชิงเฟิงส่ายหัว

“ท่านปู่สั่งเอาไว้เด็ดขาดสำนักมังกรผงาดไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักห้ามรับงานถ้าใครกล้าฝ่าฝืนจะต้องถูกทำลายยวรยุทธและขับไล่ออกจากสำนักทันที”

เสิ่นเยว่ฟังอวิ๋นชิงเฟิงเล่าเรื่องเกี่ยวกับราชสำนักและสำนักต่างๆ ในยุทธภพอย่างเพลิดเพลิน

“สายมากแล้วพวกเรารีบไปกันเถอะ”

เสิ่นเจี้ยนหมิงชวนทุกคนขึ้นเขาเมื่อเห็นว่าคนที่เดินทางมาเริ่มบางตาลงแล้ว มีหลายสำนักที่มาถึงก่อนและขึ้นเขาไปแล้วและมีหลายสำนักที่พึ่งมาถึงเช่นกันและยังมีชาวเมืองที่มาจากเมืองอื่นเดินทางมาที่นี่เพื่อชมการประลองยุทธ

โดยปกติแล้วหุบเขาม่านหมอกไม่เปิดให้บุคคลธรรมดาเข้ามาได้นอกจากจะเป็นลูกศิษย์ของสำนักเลี่ยงหวงหรือคนที่มีป้ายหยกผ่านทางของสำนักเลี่ยงหวงเท่านั้น

ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นคนที่มาติดต่อการค้ากับหุบเขาม่านหมอกหรือคนสนิทของเจ้าสำนัก

เสิ่นเยว่เดินชมธรรมชาติของหุบเขาม่านหมอกที่มีหมอกหนาแน่นสมชื่อของมัน นางเดินไปด้วยสายตาก็เอาแต่มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

“มองไม่ค่อยเห็นด้านหน้าเลยนะเจ้าคะ”

“ที่นี่มีหมอกหนาแน่นตลอดทั้งปีจึงได้ชื่อว่าหุบเขาม่านหมอกอย่างไรเล่า”

อวิ๋นชิงเฟิงยังคงทำหน้าที่ผู้นำทางให้เสิ่นเยว่และเหล่าพี่ชายของนางที่พึ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก

“งดงามสมชื่อจริงๆ ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามีสถานที่เช่นนี้อยู่ด้วย”

ตลอดทางพบผู้คนที่กำลังเดินขึ้นเขาประปราย เสิ่นเยว่หันไปมองด้านหลังเพราะรู้สึกเหมือนกำลังมีใครมองนางอยู่ นางหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

“หรือว่าข้าจะคิดไปเอง”

เสิ่นเยว่หยุดเดินและพึมพำกับตนเอง เหล่าพี่ชายของนางเห็นว่าเสิ่นเยว่เดินช้าลงจึงหันไปมอง

“มีอะไรหรือ”

เสิ่นเจี้ยนชิงพี่รองของนางหันมาถามเสิ่นเยว่เบาๆ

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะเราเดินต่อเถอะ”

เสิ่นเยว่ดันหลังพวกเขาให้เดินต่อ หลี่เซวียนที่ตามาตลอดทางดีดก้อนหินใส่จ้าวหว่านหนิงที่แอบอยู่บนต้นไม้จนตกลงมา เพราะเขารู้สึกว่าสายตาของนางมุ่งร้ายมาที่เสิ่นเยว่

“ใครกล้าบังอาจลอบทำร้ายข้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ”

ไร้การเคลื่อนไหวนางมองไปรอบๆ เห็นเพียงคนที่กำลังเดินขึ้นเขาอยู่ไกลๆ จ้าวหว่านหนิงลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหเพราะนางไม่สามารถหาคนที่ทำร้ายตนเองได้

เสิ่นเยว่และพี่ชายของนางไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับจ้าวหว่านหนิงพวกเขาเดินมาถึงลานประลองที่ทำเวทีประลองขนาดใหญ่เอาไว้ถึงห้าแห่ง รอบๆ บริเวณนั้นยังจัดที่นั่งแยกเอาไว้ให้แต่ละสำนักและยังมีที่นั่งสำหรับบุคคลสำคัญที่มาเยี่ยมชมการประลองอีกด้วย

สถานที่ใหญ่โตที่สำนักเลี่ยงหวงจัดเอาไว้ดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อผู้คนมากมายหลั่งไหล่เข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

“ที่นั่งของพวกเราอยู่ตรงไหนหรือเจ้าคะ”

เสิ่นเยว่เขย่งตัวขึ้นมองหาป้ายชื่อของสำนักมังกรผงาดและในตอนนั้นเองจ้าวเหมิ่งอี้ก็เดินเข้ามาทักทายเสิ่นเยว่และเหล่าพี่น้องของนาง

“ยินดีต้องรับลูกศิษย์สำนักมังกรผงาดทุกท่าน”

จ้าวเหมิ่งอี้ในชุดสีแดงเดินเข้ามาหาพวกเขาที่กำลังมองหาที่นั่งท่ามกลางฝูงชน ถึงจะมีคนมากมายเช่นนี้แต่พวกเขาก็ยังคงดูโดดเด่นสะดุดตาเพราะรูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าที่หล่อเหลาของพวกเขา

“นายน้อยจ้าว”

อวิ๋นชิงเฟิงพยักหน้าให้เขาจ้าวเหมิ่งอี้ทำท่าคารวะอวิ๋นชิงเฟิงแต่สายตาของเขากลับมองไปที่เสิ่นเยว่เท่านั้น

เสียง ตุ๊บ!! ดังขึ้นและตามด้วยเสียงร้อง โอ๊ย!!! ของจ้าวเหมิ่งอี้ จากนั้นหน้าผากของเขาก็บวมปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใครบางคนที่ยืนมองอยู่ไกลๆ ซัดก้อนหินใส่เขาเพราะหมั่นไส้สายตาที่เขาใช้มองเสิ่นเยว่

“ใครกล้าบังอาจลอบทำร้ายข้า”

จ้าวเหมิ่งอี้ยกมือกุมหน้าผากที่บวมปูดทั้งยังตวาดเสียงดังก้อง คนมากมายที่กำลังคุยกันอยู่ต่างหยุดเงียบพร้อมกันแล้วหันมามองที่จ้าวเหมิ่งอี้เป็นตาเดียว

“กล้าลอบทำร้ายข้าแต่ไม่กล้าออกมายอมรับ ที่นี่เป็นงานชุมนุมประลองยุทธทำตัวมีศักดิ์ศรีหน่อยเจ้าเป็นคนของสำนักใดถึงได้ขี้ขลาดลอบกัดลับหลังเช่นนี้”

พวกเขาต่างหันมองหน้ากันไปมาเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จ้าวเหมิ่งอี้ใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนลานประลองที่อยู่ไม่ไกลนัก