เทศกาลแห่งเมืองเหยาสุ่ย

เสิ่นเยว่และเหล่าพี่ชายของนางเดินทางออกจากหุบเขาแสงจันทร์มาได้ครึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้ทุกคนหยุดรถม้าที่เมืองเหยาสุ่ย ที่ตั้งอยู่ใกล้กับหุบเขาม่านหมอกอีกห้าวันถึงจะมีการประลองพวกเขายังมีเวลาเที่ยวเล่นที่นี่อีกหลายวัน

 

“ที่นี่เปลี่ยนไปจากที่ข้าจำได้มากเลย สิบปีก่อนพวกเราเคยมาที่นี่กับท่านตาพวกเจ้าจำได้หรือไม่”

เสิ่นซีห่าวพูดขึ้นหลังจากที่ลงจากรถม้าเป็นคนแรกท่าทางของเขาตื่นเต้นเหมือนกับเด็กๆ

“น้องเล็กเจ้าว่าที่นี่เป็นอย่างไรบ้างถึงจะไม่ใหญ่โตเท่าเมืองหลวงแคว้นโจวของเรา แต่เรื่องอาหารพี่ใหญ่รับรองว่าเจ้าจะต้องถูกใจอย่างแน่นอน เพราะว่าที่นี่เป็นเมืองที่อยู่ใต้การปกครองของหุบเขาม่านหมอกและยังเป็นทางผ่านของเหล่าพ่อค้าจึงมีหลายชนเผ่าเดินทางมาทำการค้าที่นี่”

เสิ่นเยว่พยักหน้าตามคำบอกเล่าของเหล่าพี่ชายที่ผลัดกันเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับเมืองเหยาสุ่ยให้นางฟัง

“ข้าว่าเราน่าจะให้เยว่เอ่อได้พักผ่อนดีหรือไม่ นางพึ่งจะเดินทางมาถึงหากอยากเที่ยวเอาไว้ตอนเย็นพวกเราทั้งหมดค่อยออกไปพร้อมกันที่นี่มีการจัดงานที่ถนนสายหลักที่ตรงไปที่หุบเขาม่านหมอกตลอดทั้งสายเราค่อยพานางไปที่นั่นเถอะ”

อวิ๋นชิงเฟิงเป็นคนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา เขาเดินทางมาที่นี่บ่อยครั้งเพราะเรื่องการค้าที่ต้องติดต่อกับหุบเขาม่านหมอก ถือว่าเขาเป็นเจ้าถิ่นของที่นี่ก็ว่าได้

จากนั้นทั้งเจ็ดคนก็เข้าพักที่โรงเตี๊ยมม่านฝานซึ่งเป็นกิจการของตระกูลอวิ๋นที่เปิดขึ้นที่เมืองเหยาสุ่ยและตระกูลอวิ๋นยังมีโรงเตี๊ยมอีกหลายสิบแห่งกระจายอยู่ทั่วหลายเมือง

เสิ่นเยว่ได้ห้องพักพิเศษที่ดีที่สุดที่จัดเอาไว้สำหรับคนตระกูลอวิ๋นเท่านั้น เมื่อต้องเดินทางมาติดต่อการค้าที่หุบเขาม่านหมอก

หลังจากที่กำชับให้เสิ่นเยว่พักผ่อนทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปที่ห้องของตน เสิ่นเยว่นั่งลงที่เตียงนุ่มที่ถูกจัดเอาไว้อย่างดีเพื่อนาง นางก็รู้สึกขอบคุณเหล่าพี่ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อนางยิ่งนัก

เสิ่นเยว่รู้ดีว่าพวกเขาทราบเรื่องของนางกับหลี่เซวียนแล้วที่พวกเขาไม่เคยพูดถึงมันคงเป็นเพราะห่วงใยความรู้สึกของนาง

แกว๊ก แกว๊ก!!!

เสียงร้องดังขึ้นที่นอกหน้าต่างของเสิ่นเยว่ลุกเดินออกไปดู เมื่อผลักหน้าต่างเปิดออกภาพที่นางเห็นคือเจ้าลู่ลู่ที่นางไม่รู้ว่ามันมาที่นี่ได้อย่างไร กำลังเกาะอยู่บนกิ่งท้อที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งเต็ม

“เจ้านกน้อยเหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่”

เสิ่นเยว่ร้องทักเจ้าลู่ลู่อย่างดีใจ ก่อนออกจากหุบเขาแสงจันทร์เสิ่นเยว่ได้ปล่อยเจ้าลู่ลู่กลับไปแล้ว นางไม่นึกว่าเจ้านกนี่จะบินตามนางมาถึงที่นี่ เสิ่นเยว่ยื่นมือสองข้างออกไปทำท่ารับมัน ลู่ลู่เหมือนจะเข้าใจภาษากายของนางมันรีบบินเข้าห้องมาเกาะบนไหล่ของเสิ่นเยว่อย่างนุ่มนวล

เสิ้นเยว่ลูบขนเจ้าลู่ลู่ที่เอาหัวเล็กถูไถที่แก้มนุ่มของนางคล้ายกำลังบอกว่ามันคิดถึงนางมาก

“ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน”

ทุกอิริยาบถของเสิ่นเยว่ที่ปฏิบัติต่อลู่ลู่ล้วนอยู่ในสายตาของใครบางคน ที่กำลังจ้องมองมาโดยที่นางไม่รู้ตัวเลยสักนิด

ช่วงเย็นหลังจากที่ทุกคนพักผ่อนกันอย่างเต็มที่อวิ๋นชิงเฟิงก็ทำหน้าที่เจ้าถิ่นพาคนทั้งหกเดินเที่ยวงานที่เมืองเหยาสุ่ย บุรุษทั้งหกเดินล้อมรอบเสิ่นเยว่อยู่ตรงกลางเพื่อปกป้องนางเอาไว้ ตอนนี้ผู้คนต่างหลั่งไหลมาที่เมืองเหยาสุ่ยมากมายเพราะงานประลองครั้งนี้ และนี่ก็เปรียบเสมือนงานประจำปีของหุบเขาม่านหมอกเช่นกัน

ทุกปีหลังจากผ่านพ้นหน้าหนาวแล้วที่เมืองเหยาสุ่ยจะจัดงานเทศกาลขึ้นสิบวันของทุกปีในเดือนสี่ และครั้งนี่ตรงกับงานประลองยุทธพอดีจึงทำให้ดูคึกคักกว่าปีก่อนๆ

“ข้าไม่เคยเห็นคนมากมายเพียงนี้เลย”

เสิ่นเยว่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กเล็กๆ ที่พึ่งเคยออกจากบ้านเป็นครั้งแรก

“ที่นี่จัดงานถึงสิบวันน้องเล็กเจ้าจะได้เดินเที่ยวจนเบื่อเชียวล่ะ”

เสิ่นอี้เฉิงพูดขึ้นด้วยความเอ็นดูเขามองดวงตากลมโตเป็นประกายที่กำลังเบิกกว้างอย่างตื่นเต้นของน้องสาวแล้วนึกอยากจะอุ้มนางวิ่งไปรอบๆ แล้วตะโกนว่าน้องสาวของเขาช่างน่ารักเหลือเกิน เหมือนที่เคยทำเมื่อตอนนางยังเล็ก

ทั้งเจ็ดคนเดินดูการแสดงและแวะชิมอาหารแทบทุกร้าน เพราะใบหน้าที่หล่อเหลาของบุรุษทั้งหกและยังมีสตรีที่มีใบหน้างดงามถูกล้อมไว้ตรงกลางจึงทำให้พวกเขาดูโดดเด่นกว่าใคร ผู้คนที่มาเที่ยวชมงานเทศกาลต่างมองพวกเขาเป็นตาเดียว

เมื่อเดินจนเหนื่อยพวกเขาจึงนั่งพักที่ร้านน้ำชาริมน้ำ เสิ่นเยว่เห็นว่ามีหลายคนเดินมาลอยโคมอยู่ที่ริมแม่น้ำนางจึงเดินไปดูด้วยความสนใจ

เสิ่นเยว่ยยืนอยู่ริมน้ำ นางมองไปรอบๆ ทุกที่ล้วนสว่างไสวไปด้วยโคมไฟที่กำลังลอยขึ้นฟ้า ทั้งวันนี้ยังเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงยิ่งทำให้ภาพที่เห็นเหมือนนางยืนอยู่บนท้องฟ้ายามมืดมิดท่ามกลางหมู่ดาวที่กำลังรายล้อมและมีพระจันทร์ดวงโตเป็นฉากพื้นหลัง

“ช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก”

เสิ่นเยว่พึมพำออกมาเบาๆ

“ใช่งดงามเหลือเกิน”

เสิ่นเยว่หันไปมองตามเสียงพูดที่อยู่ด้านข้างของนาง บุรุษชุดแดงที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังมองนางด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เสิ่นเยว่เอียงคอมองเขา กิริยาเช่นนี้ของนางช่างดูน่ารักยิ่งเขาไม่เคยพบสตรีที่งดงามเช่นแม่นางน้อยผู้นี้มาก่อนเลยนางเป็นใครกันนะ

“เจ้าเองหรือข้าก็นึกว่าเป็นผู้ใดเสียอีกที่ช่างใจกล้ามาเกี้ยวพาน้องสาวของข้า”

อวิ๋นชิงเฟิงและพี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่เดินตรงมาที่ริมน้ำทันทีที่เห็นบุรุษชุดแดงเดินเข้าใกล้นาง

“พี่อวิ๋นเป็นท่านเองหรือ”

จ้าวเหมิ่งอี้ยกมือประสานคารวะอวิ๋นชิงเฟิง

“คุณชายผู้นี้คือนายน้อยสำนักเลี่ยงหวงจ้าวเหมิ่งอี้ ส่วนนี่คือลูกพี่ลูกน้องของข้า”

อวิ๋นชิงเฟิงแนะนำง่ายๆ แก่พวกเขาทั้งหมดให้รู้จักกัน จ้าวเหมิ่งอี้มองแล้วบุรุษทั้งห้าคนยังอายุน้อยกว่าเขานักจึงพยักหน้าให้ตามมารยาทเพียงเท่านั้น แต่สายตาของเขายังคงตกอยู่ที่ใบหน้างามของเสิ่นเยว่ที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างของอวิ๋นชิงเฟิง เสิ่นซีซวนเห็นจ้าวเหมิ่งอี้เอาแต่มองน้องสาวของตน เขาจึงขยับร่างมาบังนางเอาไว้ด้านหลัง

หุบเขาแสงจันทร์และหุบเขาม่านหมอกทำการค้ากันมาช้านานทำให้อวิ๋นชิงเฟิงและจ้าวเหมิ่งอี้ค่อนข้างสนิทสนมกันและทั้งสองยังเป็นคู่ต่อสู้ในรอบสุดท้ายเมื่อสองปีก่อน

อวิ๋นชิงเฟิงและจ้าวเหมิ่งอี้มีฝีมือที่ต่อสู้ได้สูสีกันยิ่งนัก น่าเสียดายที่อวิ๋นชิงเฟิงกระบี่หลุดออกจากมือจึงทำให้เขาแพ้ไป

หลังจากที่ทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้วจ้าวเหมิ่งอี้ก็อาสาพาคนทั้งหมดเดินเที่ยวเมืองเหยาสุ่ยแต่เสียงเรียกที่ดังมาจากทางด้านหลังของพวกเขาไกลๆ ทำให้อวิ๋นชิงเฟิงขอตัวกลับโรงเตี๊ยมไปก่อน

“พี่เหมิ่งอี้ท่านอยู่ที่นี่เองข้าหาท่านตั้งนาน ท่านเห็นพี่ชิงเฟิงหรือไม่เจ้าคะ คนของข้าบอกว่าเห็นเขาเดินเที่ยวกับคนกลุ่มหนึ่งทั้งยังมีสตรีที่งดงามติดตามมาด้วย ข้าอยากรู้นักว่ายังมีดอกท้อเน่าที่ไหนกล้ามายั่วยวนพี่ชิงเฟิงของข้า”

จ้าวหว่านหนิงน้องสาวคนเล็กของจ้าวเหมิ่งอี้ถามพี่ชายของนางออกไปด้วยความหงุดหงิด จ้าวเหมิ่งอี้ขมวดคิ้วให้กับกิริยาของน้องสาวคนเดียวของตน เขานึกเปรียบเทียบกับแม่นางที่ดูอ่อนหวานและงดงามผู้นั้นช่างแตกต่างจากน้องสาวของเขาราวฟ้ากับเหว

“เพราะเจ้าเอาแต่ไล่ตามเขาเช่นนี้พี่อวิ๋นถึงได้เอาแต่วิ่งหนีเจ้า”

จ้าวเหมิ่งอี้พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไปทิ้งให้จ้าวหว่านหนิงยืนอยู่ที่เดิมด้วยความมึนงง ท่านพี่หงุดหงิดเรื่องใดมา

ในยุทธภพใครๆ ต่างก็รู้ว่าจ้าวหว่านหนิงนั้นชื่นชมอวิ๋นชิงเฟิงมากแค่ไหน หลายปีมานี้นางเอาแต่ไล่ตามอวิ๋นชิงเฟิงไม่หยุด เมื่อได้ยินว่ามีสตรีใดกล้าให้ท่าอวิ๋นชิงเฟิงล้วนถูกนางกลั่นแกล้งทั้งนั้น

เพราะนางเป็นบุตรสาวคนเล็กของเจ้าสำนักเลี่ยงหวงนางจึงถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเด็กอีกทั้งนางมีวรยุทธที่สูงส่งจึงทำให้ไม่มีใครกล้าต่อกรกับนาง คนที่ถูกนางกลั่นแกล้งได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้ในใจไม่กล้าเอาผิดกับนาง

ทุกครั้งเมื่อนางอยากได้สิ่งใดนางก็ต้องเอามันมาให้ได้ มีเพียงอวิ๋นชิงเฟิงเท่านั้นที่ไม่สนใจนาง ในสายตาของเขาจ้าวหว่านหนิงก็เป็นเพียงเด็กที่ถูกตามใจจนเสียนิสัยเท่านั้น และนั่นเป็นจุดเริ่มตนที่ทำให้จ้าวหว่านหนิงสนใจอวิ๋นชิงเฟิงที่แตกต่างจากบุรุษอื่น