ซ่อมใจด้วยไฟสวาท

ซ่อมใจด้วยไฟสวาท

last update最終更新日 : 2025-08-09
作家:  จินต์พิชา連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
35チャプター
2.8Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักแรกพบ

ต่างวัย

เศรษฐี

ความรักหวาน

อีโรติก

อ่านฟิน

พิมพ์พลอยหอบหัวใจที่บอบช้ำหลับบ้านเกิดเพราะถูกคนรักและเพื่อสนิทหักหลัง เธอกลับไปใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายจนกกระทั่งได้เจอกับนายหัวธนธรรศ เขาเข้าทำให้หัวใจเธอกลับมาแข็งแรงอีกครั้งด้วยไฟรักและไฟพิศวาสที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 จุดแตกหัก

 ――子どもは、まだなの。

 御門家の朝食卓で、その問いは天気の話みたいな顔で落ちてきた。

 問いというより、確認だ。いつまで待たせるつもりなのか、と。銀のスプーンが白い皿に触れる小さな音のほうが、よほどやさしい。

「仕事が忙しいのはわかるけれど、女には期限がありますからね」

 義母の冴子は穏やかに微笑んだ。

 露骨に責める人より、こういう人のほうが厄介だ。やさしい声のまま、逃げ場のないところだけを刺してくる。

 隣では、義祖母の千鶴が新聞を畳み、こちらも見ずに口を開いた。

「会社を支えたことは評価しているわ。でもね、真尋さん。妻の仕事は、それだけじゃないの」

 喉の奥が細くなる。飲み込んだ味噌汁の温度だけが、やけに熱かった。

 ええ、知っています。私は道具です。会社でも、家でも。用途が違うだけで。

 何度もそう言おうとしたのに、結局口に出せなかった。

 年長者との上下関係を気にしてしまうのかもしれない。

 あるいはただ彼に自分をかばってほしいと期待しているだけ。

「高齢出産は、どうしても虚弱のリスクがありますからね」

 義母は気遣うように微笑んだ。

「男の子なら朔臣、女の子なら美琴。あまり虚弱では、名前に負けてしまうでしょう?」

 一瞬、意味がわからなかった。

 まだ性別もわからない。そもそも、名前の話など一度もしていない。

「……その名前」

「この家の子の名前よ」

 義母は穏やかに紅茶を口に運ぶ。

「もう決めてあるの」

 その瞬間、隣で朔弥さんがカップを置く音が、かすかに硬く響いた。思わずそちらを見ると、彼は伏し目がちのまま黙っている。けれど、その横顔だけが、ひどく冷えて見えた。まるで何かを押し殺すように。

 その沈黙すら、私を守るものではなかった。

 会社に着くころには、肩がもう硬かった。

 私は経営管理と再建実務を握る上級マネージャーで、表向きの肩書き以上に、この会社の継ぎ目を縫う側の人間だ。人が嫌がる穴埋めほど、たいてい私の机に落ちてくる。

 九時前だというのに、デスクには三つの付箋と四件のメッセージが積まれていた。役員会資料の差し替え、来週の銀行説明の数字確認、ホテル部門の予算再計算、ブライダル案件の火消し。どれも急ぎで、どれも本来は別の誰かの仕事だ。

「高瀬さん、こっちも見てもらえます?」

「悪い、これ今日中」

「真尋さんなら早いから」

 感謝ではない。信頼に似た、もっと雑なものだ。水道の蛇口をひねるみたいに、当然の顔で私を使う。

 午前中だけで二つ会議を回し、昼前には役員の言い争いを止め、午後には数字の穴を埋めた。社内政治まで含めて帳尻を合わせるのが私の仕事らしい。決算書に載らない部分ほど、どうしていつも人の体温を削っていくのだろう。

 助かりましたの一言もないまま会議室を出る背中を見送って、私はやっと息を吐いた。胃のあたりが空っぽなのに重い。

 心から好きな仕事が、いつの間にかこうなってしまった。

 社長夫人になっても部下から尊重されず、かえって仕事をこなすだけの存在になった。

 ――その根本にはやはり社長――朔弥さんの態度がある。

 もういい。仕事は、ここまでだ。

 会社を辞めよう。家庭に入ろう。そうすれば少なくとも、役に立つ場所を一つに絞れる。全部を満たして、それでも足りないと言われるよりはましだ。

 そう決めた夜、私はいつもより少しだけ早く帰宅した。朔弥さんに話そうと思ったのだ。仕事を辞めること。子どものことを、ちゃんと考えたいこと。これ以上何も取りこぼしたくなかった。こうすれば、もしかしたら私たちの関係も、もう一歩進めるかもしれない。

 冷蔵庫にあった食材で、簡単なおかずを二品だけ作った。前に一度、朔弥さんが「君の料理はうまい」と言ったことがある。忙しくて、そういうことをする余裕なんてほとんどなかったのに、あのとき少しうれしかったから、その一言だけは案外きれいに覚えていた。

 今日の朔弥さんはなんだか機嫌がよさそうで、何かを待っているみたいだった。

 もしかして、彼も私と同じことを考えているのだろうか。

 今夜こそ、私たちは……。

「朔弥さん、大事な話があるの……」

 言いかけたそのとき、彼のスマホが鳴った。

 遠慮する間もなく、彼はすぐに電話に出た。

「……わかった。今行く」

 彼は立ち上がるのが早かった。私を見る。何か言いかけて、言わない。

「悪い。急ぎだ。話は後で」

 彼が待っていたのは、電話だったんだ。

 仕事の急用?

 でも、どうも仕事という感じでもない……。

 その夜、社員用のグループチャットに流れてきた雑談が目に入った。

〈見た?〉

〈マジで帰国したって〉

〈一条澄麗さん〉

〈社長、自分で空港まで迎えに行ったらしい〉

 一条|澄麗《すみれ》。

 あの女が......帰ってきた。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
35 チャプター
ตอนที่ 1 จุดแตกหัก
พิมพ์พลอยหญิงสาววัยสิบสี่ปีขับรถยนต์คันเล็กที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตนกลับเองกลับมาจากงานเลี้ยงสิ้นปีของบริษัทที่เธอแอบออกมาก่อนงานจะเลิกเพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดยาวและชลวิทย์แฟนหนุ่มของเธอบอกว่าจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดพรุ่งนี้เช้าหญิงสาวอยากเอาเครื่องนวดเท้าอัตโนมัติที่ซื้อมาเมื่อหลายวันก่อนเธออยากจะฝากให้เขาเอาไปให้มารดาของเขาเธอกับชลวิทย์คบหากันมาได้หนึ่งปีแล้ว ช่วงครึ่งปีหลังทั้งสองไม่ค่อยมีเวลาให้กันเท่าไหร่เพราะเขาออกไปดูไซต์งานที่ต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ แต่ก็ยังโทรศัพท์คุยกันอยู่เกือบทุกวันพิมพ์พลอยขับรถมาจอดหน้าคอนโดหรูที่ชลวิทย์เช่าอยู่หญิงสาวเอาคีย์การ์ดที่คนรักของเธอเคยให้ไว้เพื่อเข้าลิฟต์ไปยังห้องของชายหนุ่มที่อยู่ชั้น 19 เธอไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าเพราะโทรศัพท์ของเธอแบตหมดตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยงเมื่อช่วงหัวค่ำพิมพ์พลอยเปิดประตูห้องเขามาก็ตกใจจนกรี๊ดออกมาจนสุดเสียง หญิงสาวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงเพราะภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันเกินกว่าเธอจะรับไหว เมื่อชลวิทย์แฟนหนุ่มของเธอที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนเตียงกว้างหญิงสาวอยากจะกรี๊ดเป็นครั้งที่สองแต่เสียง
続きを読む
ตอนที่ 2 พักหัวใจที่บ้านเก่า
หลังจากยื่นจดหมายลาออกและทนใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพจนครบสามสิบวันตามกฎบริษัท พิมพ์พลอยก็เก็บของใช้ออกจากห้องพักที่อยู่มานานสองปีหญิงสาวขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้าด้วยความเร็วที่เกือบจะเกินลิมิตที่กฎหมายกำหนด ความเศร้าจากการถูกหักหลังเริ่มจางหาย เธอกำลังจะลืมเรื่องราวทุกอย่างและเพื่อจะให้ลืมได้ง่ายขึ้นการกลับไปตั้งหลักที่บ้านเกิดจึงเป็นทางเลือกที่ดีของเธอบ้านของสาวอยู่ที่อ่าวลึกจังหวัดกระบี่บ้านที่เธอจากมาเมื่อหลายปีก่อนเพื่อมาตามความฝันในเมืองหลวง ตอนนี้เธอไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกแล้วบ้านคือที่เดียวที่เธออยากจะกลับไปพักใจระหว่างทางพิมพ์พลอยแวะจอดพักรถที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง เธอลงไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำสาธารณะ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกแล้วยิ้มให้กำลังใจเองก่อนขับรถต่ออย่างไม่รู้เหนื่อยตลอดการเดินทางที่แสนยาวนานนับพันกิโลเมตร พิมพ์พลอยไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าและกาแฟสำเร็จรูปที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อตามปั๊มน้ำมัน เธอเปิดเพลงฟังเพื่อกลบความเงียบภายในรถ เสียงเพลงเป็นเพื่อนร่วมทางเธอขับรถผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ที่รายล้อมไปด้วยสวนปาล์มและสวนยางพารา จนกระทั่งมาถึงบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ
続きを読む
ตอนที่ 3 เล็กน้อยแต่ทำให้รู้สึกดี
“พลอยเคยทำงานที่กรุงเทพรับเงินเดือนหลายหมื่นแล้วจะมาขายของกำไรชิ้นละบาทสองบาทน่ะเหรอ มันจะคุ้มกับค่าเหนื่อยไหม” น้าอัมพรเตือน“แต่อยู่ที่นี่พลอยไม่ค่าเช่าห้องนะคะ พลอยมีเงินเก็บ มีเงินที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ ถ้าอยู่แบบมาหรูหราพลอยคิดว่าจะอยู่ได้ค่ะ”“น้าว่าดีเหมือนกันนะ ที่นี่ไม่มีร้านขายของชำเลย จะมีก็แต่ร้านยายเป้า ของก็แพงบางอย่างก็เก่าเก็บ ถ้าพลอยเปิดร้านที่นี่คนงานในสวนปาล์มก็คงไม่ต้องนั่งรถไปซื้อกันหรอก” ประทีปสามีของอัมพรเห็นด้วยกับหลานของภรรยาเขาทำงานเป็นผู้จัดการที่สวนปาล์มของนายหัวธนธรรศที่มีคนงานนับร้อยซึ่งคนเหล่านั้นก็ต้องนั่งรถจากสวนเข้าไปซื้อของในตัวอำเภอกันทุกอาทิตย์ แต่ถ้ามีร้านมาเปิดใกล้ๆ คนงานเหล่านั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาวันหยุดไปกับการเข้าไปซื้อของ“น้าประทีปว่าดีใช่ไหมคะ”“น้าว่าดีนะ หน้าบ้านของพลอยถ้าปรับปรุงอีกนิด ทำเพิงยื่นออกมาอีกหน่อย เอาโต๊ะหินอ่อนมาวางสักชุดก็ดี”“มันจะเหนื่อยเอานะพลอย” อัมพรยังเป็นห่วงหลานสาว“พลอยว่าแรกๆ ก็อาจจะเหนื่อยแต่ถ้าเราทำทุกอย่างเป็นระบบพลอยว่าคงไม่เหนื่อยเท่าไหร่”“เอาล่ะถ้าพลอยจะทำจริง น้าก็จะช่วย”“แล้วน้าไม่ต้องทำงานเหรอคะ”“น้าก็
続きを読む
ตอนที่ 4 พลอยหลานน้าอัมพร
เช้าวันอาทิตย์ที่บ้านไม้ยกสูงกลางสวนปาล์มอันกว้างใหญ่และเขียวขจี ตัวบ้านหลังไม่ใหญ่มากมีระเบียงยื่นออกมาด้านหน้าเพื่อรับสายลมและแสงแดดธนธรรศหรือนายหัวธรรศชายหนุ่มวัย 32 ปี เจ้าของสวนปาล์มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอำเภออ่าวลึก เขากำลังยืนเปลือยท่อนบน ล้างรถกระบะคันโปรดด้วยตัวเอง เหงื่อและหยดน้ำเกาะพราวอยู่เต็มลำตัวที่มีแต่มีแต่มัดกล้ามเนื้อชายหนุ่มไม่ออกกำลังกายหรือเข้ายิมเลยหากแต่เพราะทำงานมาตลอดตั้งแต่เป็นวัยรุ่น“นายหัวครับ เดี๋ยวผมช่วยครับ” เสียงของสินธพหรือไอ้สิน คนงานที่เขาสนิทด้วยถามขึ้น เขาเดิมมาพร้อมกับผ้าเช็ดรถในมือ“ทำไมโผล่หัวมาที่นี่ได้ล่ะ”“ก็ผมว่างนี่ ก็เลยอยากมาช่วย” สินธพยังโสดเวลาว่างจึงมักจะมาขลุกอยู่กับเจ้านาย“แล้วนี่ไม่ไปซื้อของในอำเภอเหรอ เห็นปกติวันอาทิตย์พวกคนงานจะเข้าเมืองไปซื้อของใช้กันไม่ใช่เหรอ” นายหัวหนุ่มถามขณะที่มือก็ระวิงอยู่กับการเช็ดคราบน้ำที่อยู่บนรถคันงามเขารู้ว่าทุกวันหยุดคนงานส่วนใหญ่จะเข้าไปซื้อของกินและของในเมือง บางคนก็ซื้อที่ตัวอำเภอแต่บางคนก็ไปไกลถึงตัวจังหวัดที่มีระยะทางไกลมากกว่า 50 กิโลเมตร“ไม่ต้องไปไกลขาดนั้นหรอกครับนายหัว ตอนนี้มีร้านขายของชำม
続きを読む
ตอนที่ 5 เจ้านายของน้าอัมพร
“นี่หลานสาวน้าเองค่ะ ชื่อพลอยค่ะเพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ แล้วก็มาเปิดร้านนี้แหละค่ะ” น้าอัมพรแนะนำเพิ่มด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณพลอย” นายหัวธนธรรศเอ่ยทักทายเสียงอีกครั้ง“นายหัวเรียกพลอยเฉยๆ ก็ได้ค่ะ วันนี้จะมาซื้ออะไรดีคะ”“ยังไม่รู้เลยขอเดินดูก่อนนะ”นายหัวหนุ่มเดินสำรวจสินค้าไปทั่วราวกับมาซื้อของจริงจัง แต่เดินวนอยู่นานก็ยังไม่รู้จะซื้ออะไรเพาะปกติแล้วไม่ค่อยซื้อของใช้เข้าบ้างเองและคนที่ซื้อก็คือน้าอัมพร แต่ถ้าหากไม่ซื้อก็คงไม่ดีแน่สุดท้ายเลยซื้อเบียร์แบบกระป๋องและกาแฟอย่างละถาดเพราะเป็นสองสิ่งที่น้าอัมพรไม่เคยซื้อให้“นายหัวจะจ่ายเป็นเงินสดหรือสแกนคะ” พิมพ์พลอยวางแผ่นอะคริลิคขนาดครึ่งเอสี่ที่ด้านในเธอปริ้นคิวอาร์โค้ตสำหรับชำระเงินไว้“สะดวกดีเหมือนกันนะที่มีบริการสแกนสำหรับจ่ายเงินแต่คงไม่มีคนใช้บ่อยไหม”“ค่ะ ส่วนใหญ่ชาวบ้านจะจ่ายเป็นเงินสด”“ที่นี่ก็แบบนี้แหละครับ เวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาหมดไปกับงานตลอดทั้งวันเลยไม่มีใครสนใจใช้โทรศัพท์มือถือเท่าไหร่”“นายหัวก็จ่ายเงินค่าจ้างเป็นเงินสดเหรอคะ”“ก็ส่วนใหญ่นะ แต่ก็มีบ้างที่โอนเข้าบัญชี”นายหัวหนุ่มจ่ายเงินค่าเบียร์และ
続きを読む
ตอนที่ 6 สายตาที่คอยจับจ้อง
“สวัสดีค่ะนายหัวจะมาซื้อของเหรอคะ” พิมพ์พลอยทักทายด้วยความดีใจ“อยากได้กาวดักหนูสักหน่อยน่ะ หนูที่สวนมันเยอะกำจัดยังไงก็ไม่หมดที่ร้านมีขายไหม” เขาพูดแล้วหันไปมองชายที่เอามือออกจากประตูและกำลังเดินคอตกกลับไปที่ร้านยาดองเสียงแซวเงียบสนิททำให้พิมพ์พลอยพอจะรู้ว่าคนพวกนั้นก็คงกลัวนายหัวธนธรรศอยู่บ้าง“มีค่ะ นายหัวเอากี่กล่องดีคะ”“เอามาสักสามกล่องนะ”หญิงสาวเดินไปหยิบกล่องกาวดักหนูและใส่ถุงส่งให้นายหัว“165 ค่ะ แต่พลอยลดให้นายหัวเหลือ 160 นะคะ”“ของซื้อของขายไม่ต้องลดก็ได้” นายหัวหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโอนเงินให้กับเธอเต็มตามจำนวนก่อนลดราคา“ขอบคุณนะคะนายหัว”“ขอบคุณที่ซื้อของเหรอ” เขามองแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ นายหัวพอจะรู้ว่าเมื่อครู่หญิงสาวคงกลัวที่มีผู้ชายมายืนขวางขณะกำลังจะปิดร้าน“ขอบคุณที่มาเป็นลูกค้าในเวลาที่พลอยกำลังอยากให้ใครสักคนมาช่วย”“พวกนั้นทำอะไรคุณบ้าง”“ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ พวกเขาเมาแล้วก็แซวไปตามประสา แต่วันนี้หนักหน่อยที่เขาเดินมาที่ร้านคงเพราะเห็นว่าพลอยอยู่คนเดียว”“แล้วน้าอัมพรไม่มาช่วยเหรอ”“พลอยบอกน้าอัมพรว่าไม่ต้องมาก็ได้เพราะตอนนี้พลอยขายคนเดียวคล่องแล้วพลอยเกรงใจน่
続きを読む
ตอนที่ 7 กำแพงที่อยู่ในใจ
ในคืนหนึ่งหลังจากลูกค้าคนสุดท้ายของร้านพลอยหลานน้าอัมพรเดินจากไปและน้าอัมพรก็กลับบ้านไปแล้ว พิมพ์พลอยจัดการปิดประตูร้านก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์ตัวเล็กๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันทำให้พิงไปบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังมาจากพงหญ้านอกร้านพิมพ์พลอยหยิบมือถือเครื่องเก่าขึ้นมาเปิดเธอเลื่อนดูรูปภาพในแกลเลอรีไปเรื่อยๆ ภาพแล้วภาพเล่าฉายวนเวียนอยู่ในหน้าจอ ก่อนที่นิ้วเรียวจะหยุดชะงักลงที่รูปภาพใบหนึ่งมันเป็นรูปที่เธอกับชลวิทย์ยืนกอดกันแน่นบนชายหาดแห่งหนึ่งในวันหยุดพักร้อน ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข แววตาของพิมพ์พลอยในรูปนั้นเต็มไปด้วยความรักและความสดใสที่เธอแทบจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยมีมัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันก็คืออดีตไปแล้วน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาจนภาพในหน้าจอพร่าเบลอไปหมด พิมพ์พลอยใช้นิ้วลูบไปบนหน้าจอที่มีรูปถ่ายของชลวิทย์เบาๆ ความทรงจำเก่าๆ ปรากฏขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง“พลอยพี่รักพลอยที่สุดเลยนะ” เสียงของชลวิทย์ดังแว่วอยู่ในห้วงความคิด พร้อมกับภาพในวันที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานในร้านอาหารแห่งหนึ่งอ
続きを読む
ตอนที่ 8 ความช่วยเหลือ
เช้าวันพุธพิมพ์พลอยติดป้ายหน้าร้านว่าหยุดหนึ่งวันเพราะวันนี้หญิงสาวขับรถเข้ามาในตัวเมืองกระบี่ เพื่อไปซื้อสินค้าเข้าร้าน ปกติเธอจะสั่งของจากร้านขายส่งที่มีบริการจัดส่งสินค้าให้ถึงร้าน แต่ครั้งนี้เธออยากจะไปเลือกของด้วยตัวเอง เพราะมีสินค้าหลายอย่างที่อยากได้เป็นพิเศษ หญิงสาวใช้เวลาเดินเลือกซื้อของอยู่หลายชั่วโมงจนได้ของเต็มรถคันเล็กและบางส่วนเธอก็ให้ร้านค้าเอาไปส่งที่ร้านของเธอเมื่อจัดการธุระของตัวเองเสร็จแล้วพิมพ์พลอยก็ไปซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้กับน้าอัมพร จากนั้นก็ไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังทานเสร็จก็ขับรถมุ่งหน้ากลับอ่าวลึกในเวลาบ่าย ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอากาศเริ่มเย็นสบายเพราะสองข้างทางเต็มไปด้วยสวนยางพาราและสวนปาล์มพิมพ์พลอยเปิดกระจกรถลงเล็กน้อยแล้วปล่อยให้สายลมพัดปะทะใบหน้าหญิงสาวรู้สึกดีกับธรรมชาติสองข้างทางขณะกำลังรับลมเย็นรถของพิมพ์พลอยก็กระตุกติดหลายครั้งก่อนจะกระชากและดับสนิทลงกลางถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยว สองข้างทางไร้ผู้คนหรือบ้านเรือนมีเพียงต้นยางพาราและต้นปาล์มที่สูงท่วมหัว พิมพ์พลอยรู้สึกกลัวจับใจ“อะไรกันเนี่ย” พิมพ์พลอยบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เธอพยายามบ
続きを読む
ตอนที่ 9 ถ้าอยากจะเล่า
นายหัวธนธรรศนั่งคุยอยู่ในรถกับพิมพ์พลอยไม่ถึงสิบนาทีลูกน้องของเขาก็ขับรถกระบะคันเก่าเข้ามาจอดเทียบชายหนุ่มรีบลงไปบอกลูกน้องให้เติมน้ำมันที่รถคันเล็กของพิมพ์พลอยโดยมีเจ้าของรถลงมาดูอยู่ข้างๆ“แกลลอนใหญ่มากเลย กี่ลิตรคะนายหัว” หญิงสาวมองแกลลอนในมือคนของนายหัวแล้วคิดไม่ออกว่ามันขนาดเท่าไหร่“ยี่สิบลิตรครับ”“นายหัวต้องคิดค่าน้ำมันด้วยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ซื้อมาสักหน่อยมันอยู่ที่สวน” เขากอดอกพิงรถมองคนงานที่กำลังกรอกน้ำมันให้กับรถของหญิงสาว“แต่นายหัวก็ซื้อมานี่คะ ให้พิมพ์พลอยจ่ายค่าน้ำมันเถอะนะคะ” เธอรู้ว่าเขาเป็นคนมีน้ำใจแต่เธอก็ไม่ชอบเอาเปรียบใคร“ถ้าอยากจ่ายจริงก็จ่ายเป็นเบียร์เย็นๆ สักขวดให้นายสินก็แล้วกันนะดีไหมสิน” นายหัวธนธรรศพูดกับพิมพ์พลอยแล้วกันมาถามความคิดเห็นของลูกน้องที่กรอกน้ำมันลงถังเสร็จพอดี“เป็นความคิดที่ดีมากเลยครับนายหัว” สินธพยิ้มอย่างดีใจกับค่าจ้าง“ถ้างั้นพรุ่งนี้พี่ไปที่ร้านพลอยนะคะพลอยจะเตรียมไว้ให้ค่ะ” พิมพ์พลอยเคยเจอผู้ชายคนนี้มาหลายครั้งแล้วเพราะเขามักแวะไปอุดหนุนเธอที่ร้านเป็นประจำ“ไม่เป็นไรครับคุณพลอยผมแค่ล้อเล่นครับ”“แต่พลอยจริงจัง ถึงนายหัวจะไม่
続きを読む
ตอนที่ 10 บางอย่างเริ่มก่อตัว
เช้าวันพุธพิมพ์พลอยตื่นแต่เช้าด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเพราะวันนี้หญิงสาวจะเข้าไปทำธุระในเมืองกับนายหัวธนธรรศซึ่งเป็นครั้งแรกที่จะไปกับเขา หญิงสาวบอกเรื่องนี้กับน้าอัมพรแล้วและน้าสาวของเธอก็เห็นด้วยที่เธอจะไปกับนายหัวเราะเพราะอย่างน้อยก็มีคนไปเป็นเพื่อนระหว่างเดินทางพอถึงเวลานัดรถกระบะคันคุ้นตาก็ขับมาจอดเทียบหน้าร้าน นายหัวธนธรรศก้าวลงจากรถด้วยชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบซึ่งวันนี้เขาดูต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเธอเห็นแต่เขาสวมเสื้อสีเข้มหรือไม่ก็เสื้อลายตารางหมากรุก“สวัสดีครับพลอย พร้อมไหม” เขาทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“สวัสดีค่ะนายหัว พลอยพร้อมแล้วค่ะ” พิมพ์พลอยยิ้มตอบวันนี้หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตแขนกุดกับกางเกงผ้าขายาวสีเบจ ดูทะมัดทะแมงแต่ก็ยังคงความน่ารัก“ไปกันเลยไหมครับ” นายหัวธนธรรศผายมือเชื้อเชิญให้พิมพ์พลอยขึ้นรถ เมื่อก้าวขึ้นไปนั่งข้างเขาแล้วก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงพวกเขาเริ่มต้นวันด้วยการแวะทานข้าวเช้าที่ร้านโรตีชื่อดังในตัวอำเภออ่าวลึก นายหัวธนธรรศสั่งโรตีแกงเนื้อให้พิมพ์พลอยลองชิม ซึ่งเป็นเมนูที่เธอไม่เคยกินมาก่อน“อร่อยไหมคร
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status