LOGINกระท่อมร้างแห่งนี้ห่างจากแหล่งกบดานของคนร้ายไม่ไกลนัก เมื่อเปิดเข้าไปดูก็เจอดรุณีน้อย และเด็กเล็กหน้าจิ้มลิ้ม พร้อมกับทารกวัยแบเบาะตามจำนวนที่ได้รายงานไว้ กลุ่มคนสามช่วงวัยกำลังร้องไห้ระงมเพราะหวาดกลัว
"ดูแลเรื่องอาหารการกินหรือยัง?"
"ให้ทหารไปหาซื้อของกินในเมืองแล้ว ส่วนเด็กทารกคงต้องเป็นน้ำข้าวไปก่อนขอรับ"
"ทารกควรกินนม หาใช่น้ำข้าว" ซื่อเซี่ยยี่มีท่าทีไม่พอใจ นางโกรธพวกโจรสารเลวนี่จนตัวสั่น
หันซ้ายหันขวา สตรีที่ถูกจับมายังเป็นเพียงเด็กสาว ไม่มีใครเป็นสตรีเพิ่งคลอด นางเดินเข้าไปถามสตรีที่อุ้มทารกไว้ "ทารกสองคนนี้ถูกลักพาตัวมานานหรือยัง"
"ประมาณ สองสามวันแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่รู้จะทำอย่างไร เลยบดหมั่นโถวที่คนพวกนั้นเอามาให้ แล้วผสมน้ำ แล้วค่อยกรองเอาแต่น้ำให้พวกเขาดื่ม" เด็กสาวนางนั้นตอบ พลางมองทารกที่อ้าปากร้องแทบไม่มีเสียงอย่างนึกสงสาร
ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้า เดินออกมาพร้อมกับส่งสัญญาณเรียกลูกน้องมารวมแถว "บ้านใครมีเหนียงซื่อ (ภรรยา) หรือสตรีเพิ่งคลอดลูก ก้าวออกมา!"
นายทหารสองนายยกมือขึ้นและร้องตอบ
"ข้าขอรับ"
"ข้าด้วย"
"เจ้าสองคนแบ่งเด็กสองคนนี้ไปดูแลให้ดีจนกว่าจะหาบิดามารดาของเด็กเจอ ทำได้หรือไม่!?"
"ทำได้ขอรับ!" ทั้งสองขานรับพร้อมกัน แม้นายของเขาไม่สั่งก็เต็มใจทำอยู่ เด็กน้อยน่าเวทนาเช่นนี้จะดูดายก็ใจดำเกินไป
"ข้าอนุญาตให้เจ้าทั้งสองคนพาทารกกลับบ้านได้ทันที ไปได้!"
"ขอรับ!" ทั้งสองคำนับนายเหนือหัวอีกครั้ง ก่อนแบ่งกันรับทารกน้อยไปอุ้มทีละคน
ซื่อเซี่ยยี่เดินตามไป หยิบถุงเงินออกมาและแบ่งเงินให้ทหารทั้งสอง "เงินนี่เอาไว้ซื้อของใช้จำเป็นให้เจ้าตัวน้อย หากไม่พอ มาขอเพิ่มที่ข้า"
ทั้งคู่ต่างรับถุงเงินไป ใจนึกชื่นชมแม่ทัพของพวกเขานัก แม้ภายนอกจะดูเข้มแข็ง ไร้ความอ่อนโยนนุ่มนวล แต่แท้จริงแล้วนางเป็นคนดีมากคนหนึ่ง และด้วยเหตุนี้กับฝีมืออันเก่งฉกาจ พวกเขาจึงยอมรับซื่อเซี่ยยี่เป็นนาย ทั้งที่นางเป็นสตรี
"รีบไปเถอะ เจ้าก้อนแป้งสองก้อนนี้หิวเสียจนไม่มีเสียงร้องแล้ว" นางบอกพร้อมกับเอานิ้วเขี่ยแก้มทารกคนหนึ่ง
เมื่อหมุนตัวเดินมาได้สามสี่ก้าวก็เจอจู้เฉิงที่ยืนโบกพัดยิ้มแต้ "...อะไร?"
"เจ้า....รักเด็กกว่าที่คิดนะ" เขาเดินไปกระแซะนาง "ไหนๆเราก็จะแต่งงานกันแล้ว มีสักคนสองคนค่อยแต่งก็ไม่น่าเกลียดนัก"
ฉีจู้เฉิงคาดว่านางจะตบตีเขาสักทีสองทีและต่อปากกับเขา แต่นางกลับทำหน้ายิ้มเยาะ
"เสียใจด้วยนะ ข้ามีลูกให้เจ้าไม่ได้หรอก"
"ร่างกายเจ้าสมบูรณ์ดีมิใช่หรือ ตอนที่เจ้าบาดเจ็บคราวก่อนข้า หมอตรวจแล้วก็ว่าปกติดี" ฉีจู้เฉิงเลิกคิ้ว
"เหตุผลง่ายๆ ข้าไม่อยากมีลูกอย่างไรเล่า!"
"ได้! ถ้าเจ้าไม่อยากมี เราก็ไม่มี!"
ฉีจู้เฉิงตอบไม่ต้องคิด เขาไม่เคยขัดใจนางอยู่แล้ว...แต่ถ้า "พลาดพลั้ง" ก็ถือว่ายกผลประโยชน์ให้จำเลยเช่นเขาก็แล้วกัน อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่านางแอบกินยาที่พวกนางคณิกากินเพื่อป้องกันมิให้ตั้งครรภ์ เอาไว้รอพวกเขาแต่งงานกันก่อนเถอะ เขาจะกำจัดยาพวกนั้นให้หมดจากจวนเลยคอยดู!
"ยิ้มหน้าเป็นอยู่ได้" ซื่อเซี่ยยี่ย่นคิ้วมอง "เสร็จธุระตรงนี้แล้วก็เข้าเมืองกันเสียที!"
เงาตามตัวของนางได้ยินเช่นนั้นก็รีบตามติดไปทันที
ข้าแซ่ ฉี นามว่า จู้เฉิง
อายุสี่ปี สามารถท่องตำราพันอักษรได้
อายุสิบปี สามารถถกปรัชญาแข่งกับปราชญ์เลื่องชื่อแห่งฉางอันชนะขาดลอย
อายุสิบสี่ปี สอบได้เป็นจิ้นซื่อ (บัณฑิตที่สอบหน้าพระที่นั่ง) และเป็นจอหงวน
อายุสิบห้าปี เกือบถูกเสือฆ่าในงานขบวนตามเสด็จประพาสล่าสัตว์ แต่รอดตายเพราะมีดรุณีน้อยมาช่วยไว้ หลังจากนั้นข้าก็ตกหลุมรักนางอย่างมิอาจถอนตัว
อายุสิบแปดปี ออกเดินทางบุกเบิกเจรจากับนอกด่าน จนเส้นทางสายไหมถือกำเนิดขึ้นในอีกเจ็ดปีต่อมา
อายุยี่สิบห้าปี ภารกิจยิ่งใหญ่เสร็จสมบูรณ์ลงได้ กลับจากเส้นทางสายไหม ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้น เลี่ยโหว เป็น ฉางผิงโหว
ในปีเดียวกัน ทูลขอสมรสพระราชทาน แต่งตั้งแม่ทัพซื่อ ซื่อเซี่ยยี่ เป็นฟูเหริน...นางคือพี่สาวที่ช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อสิบปีก่อนนั่นเอง
ฉีจู้เฉิงเป็นบุรุษร่างสูงสง่า สวมเสื้อผ้าเนื้อดีที่มีใส่กันจำกัดเพียงในกลุ่มเชื้อพระวงศ์ทว่ามีรอยเลือดย้อมอยู่เป็นรอยด่างดวง เดินถือถาดที่มีกาและจอกเหล้าเข้ามาในห้อง
เส้นผมสีดำละเอียดรวบสูง ครอบด้วยกวานสีเงินราคาแพงระยับ เขาเดินอกผายไหล่ผึ่ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มแพรวพราวที่มุมปากอย่างทรงเสน่ห์ ตรงมาหานางในดวงใจ
นาง แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ผู้ถอดเสื้อผ้าท่อนบนทิ้งเกลื่อนกลาดบนพื้นจนเหลือเพียงผ้ารัดหน้าอกกับกางเกงขาสั้นท่อนล่าง นอนไขว่ห้างอยู่บนเตียงอย่างไม่สนสายตาบุรุษเช่นเขา...หรือแม้แต่บุรุษใด
ผู้ที่อยู่เหนือคนมากมายเช่นเขา มิเคยใส่ใจสตรีใดเท่านาง
"เซี่ยเอ๋อร์..."
ร่างของสตรีนั้นเด้งขึ้นจากเตียงมานั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มกว้างเปิดออก "เหล้าจ๋า...!" นางนุ่งเพียงกางเกงขาสั้น แค่นางชันเข่าข้างหนึ่ง เขาก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน
เขาชอบที่นางมีรางวัลพิเศษให้เขาแบบไม่ตั้งใจทุกที
นางยื่นมือมารับถาดสุราอาหารว่างจากมือเขา "ไปอาบน้ำเสียสิ จะได้มาร่วมดื่มกับข้า" นางบอกเมื่อเห็นเขายังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียด้วยซ้ำ
เขาเป็นคนรักความสะอาดยิ่งสิ่งใด แต่เพราะนางอยากดื่มเหล้าหลังอาบน้ำ เขาจึงยกมาให้ก่อน
"เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มไปก่อน ไม่ต้องรอ" เขาบอกและเดินไปห้องน้ำ
ซื่อเซี่ยยี่กลับเดินตามมาพร้อมกาสุราสีขาว
อาภรณ์หรูร่วงหล่นจากกายสูงลงพื้น ร่างกายเขาเปลือยเปล่าขณะหันมองนางที่ยืนพิงกรอบประตูและมองเขากลับอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย
"เอาแต่จ้องเช่นนั้น เพราะตัวข้าน่ามองใช่หรือไม่?" เขายิ้ม พลางมองหญิงสาวที่ปล่อยผมยาวสยายดั่งม่านน้ำตก พร้อมทั้งเสื้อผ้าน้อยชิ้นทำให้นางดูมีเสน่ห์สมเป็นสตรีขึ้นมา
"โหวเหย๋หลงตัวเองเกินไปแล้ว" นางตอบและยกกาเหล้ากรอกเหล้ารสเลิศลงคอ
เขาเพียงยิ้มและก้าวลงไปนั่งในอ่าง หันหลังให้นาง ในถังอาบน้ำมีควันสีขาวลอยเอื่อยอยู่บนผิว
เสียงฝีเท้านางดังมาจากด้านหลังและหยุดเหนือศีรษะเขา "น้ำร้อนพอหรือไม่?"
"กำลังดีทีเดียว" เขาครางอย่างสบายตัว ก่อนที่มือน้อยๆจะยื่นจอกสุรามาให้
"ดื่มคนเดียวจะไปสนุกอันใด?"
"เซี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงอ่อนโยนของสามีที่ซื่อเซี่ยยี่เคยชอบฟังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาคิ้วเรียวขมวดฉับ "มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา" นางไม่หันไป สนใจง่วนอยู่กับการเกาคางนุ่มให้ซิงซิงที่หมอบข้างๆ "ข้าไม่มีอันใดแก้ตัว" ฉีจู้เฉิงยื่นมือให้หยางเอ๋อร์เลียมือเขาอย่างประจบ "ที่ข้าทำไปเพราะอยากปกเจ้า...ปกป้องครอบครัวของเรา..." "อ้อ ปกป้องข้า ปกป้องครอบครัวของเรา ด้วยการสังเวยหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยไปให้บุรุษอื่นน่ะรึ?!" เสียงนางทั้งเจือโมโหทั้งเย็นเยือก "หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ไม่รู้เรื่อง ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง บอกด้วยว่าหลิวลู่เฉินทำอันใดกับเจ้าบ้าง ข้ามิได้บังคับ มิได้ฝืนใจ นางยอมเสียสละเพื่อเรา ข้ายังนึกขอบคุณนางมิคลาย" ซื่อเซี่ยยี่แค่นยิ้มรังเกียจ "ใช่สิ โหวเหย๋ผู้สูงส่งเช่นท่านมิเคยบังคับใครตรงๆ เพียงหว่านล้อมเล็กน้อย อ้อมค้อมอีกหน่อย ใส่ความสงสารอีกนิดและเล่นละครอีกสักบท หลิงเอ๋อร์ก็ตามมารยาท่านไม่ทันแล้ว จะมีปัญญาใดคิดแย้งท่านได้?" คำพูดนี้ทำเอาฉีจู้เฉิงสะอึก คำเหล่านี้ใครพูดเท่าใดเขามิเคยสะท้าน แต่พอออกมาจากนางที่เขารัก กลับสะ
"เจ้าร่วมมือกับองค์ชายใหญ่ตั้งแต่เมื่อใด?" ฉีจู้เฉิงทำเป็นไม่สนใจคำอาฆาตของซื่อเซี่ยยี่"ตั้งแต่...ข้าย่างเท้ามายังฉางอัน...ไม่นาน...นัก" หลิวลู่เฉินยังยิ้มออกมาได้ "...ข้าที่...สิ้นหวัง...ที่พี่สาวไม่รับรัก...ก็เจอกับ...คนๆหนึ่งเข้า""ปู่เจ้าเถอะ!" ซื่อเซี่ยยี่สบถ ร่ำๆจะไปกระทืบเขาต่อให้ได้ "ตระกูลหลิวไม่มีดีซักคนจริงๆ!!""ก็เขาเป็นญาติผู้พี่ห่างๆของข้า ในเมื่อเขาจะช่วย เหตุใดข้าจะไม่รับไว้?""ตอนอยู่หน่วยลับ เจ้าป๋อไห่เคยเล่าให้ฟังว่ามันมีญาติห่างๆอยู่ที่เหอเป่ย ที่แท้ก็แกนี่เอง!" ซื่อเซี่ยยี่กำหมัดแน่น อยากลากเจ้าพี่น้องนี่มากระทืบให้จมดินจริงๆ"อ้อ...ข้ามีเรื่องอยากรู้..." หลิวลู่เฉินเอ่ยเบาๆ "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนทำ?""ตัวโสโครก!" ซื่อเซี่ยยี่ร้องด่าก่อน "ข้าระแวงเรื่องของเจ้ามาระยะหนึ่งแล้ว พอหลิงเอ๋อร์หายไปแล้วเจ้ากระเหี้ยนกระหือรือใส่ความเซียวปิง ข้าจึงแน่ใจว่าเป็นฝีมือของเจ้าแน่!""หึ...ขนาดว่าข้าเตรียมหลักฐานเป็นอย่างดีแล้วนะ" เขาแค่นหัวเราะ "ทั้งปิ่นปักผม ทั้งเอี๊ยมเปื้อนน้ำกาม พี่สาวคิดว่าข้าต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใดกว่าจะเตรียมเสร็จ?"ซื่อเซี่ยยี่ขนลุกเกรียวเมื่อนึก
ผัวะ!เท้าของฉีจู้เฉิงเตะเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น "ใกล้ตายแล้วยังจะปากสุนัขอีกหรือ?"เขาเอ่ยเสียงขุ่น "ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่ที่บ้านหมอเฟิงหวงด้วยซ้ำ"หลิวเก๋อลี่เช็ดเลือดริมฝีปาก หากมือกลับถูกเท้าสตรีเตะออกแล้วกดเท้าลงลำคอเขาแทน"หลิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?!""หาเอาเองสิ ฉลาดนักมิใช่หรือ?" วาจายียวนยังเอ่ยมาไม่หยุดซื่อเซี่ยยี่ทำหน้าระอา นางมิได้อยากได้ยินถ้อยคำยียวนเช่นนี้ นางเงยหน้ามองฉีจู้เฉิง คิ้วเชิดขึ้นน้อยๆก่อนจะหันกลับไป และตะบันหน้าเก๋อลี่ด้วยหมัดลุ่นๆไม่ยั้ง"บ้านตระกูลหลิวถูกสังหารยกครัวก่อนที่เจ้ามาเจอกับข้าและซื่อเซี่ยยี่ มือปราบหลิวหายสาบสูญไประยะหนึ่ง" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเบาๆ "เจ้าคงฆ่าเขาและสวมรอยเป็นเขาสินะ น่านับถือจริงๆ"ซื่อเซี่ยยี่หยุดมือเพื่อให้หลิวเก๋อลี่ได้พูดร่างที่นอนเลือดกลบใบหน้า ดั้งจมูกหัก ปากและแก้มแตกยับ กลับหัวเราะขึ้นมา "สวมรอยรึ?! ฮ่าๆๆ""หมายความว่าอย่างไร?""ตลกน่า ตัวจริงตัวปลอมอะไร ข้าก็คือหลิวลู่เฉินอยู่แต่แรกแล้ว แค่กๆ" เขาหยุดถ่มเลือดที่ค้างในปากลงพื้น "ที่ข้าหายไปมิได้ถูกฆ่า ก็แค่หลบไปรักษาตัวเท่านั้น""อ้อ..." เช่นนั้นข้อสงสัยที่ซื่อเซี
หลังจากสลบมาได้ราวสามวัน สิ่งแรกที่หลิงเอ๋อร์ได้ยินคือเสียงคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่ง "หลิงเอ๋อร์...ได้ยินข้าหรือไม่? หลิงเอ๋อร์...""พี่...เซียวปิง?" นางพยายามลืมตาขึ้น แต่กลับมองเห็นได้แค่เลือนลาง "ใคร...ใครเอาผ้าปิดตาข้าไว้ ข้ามองอะไรไม่เห็นเลย"เซียวปิงในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าฟังแล้วตกใจยิ่ง "หลิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เจ้าบาดเจ็บทั้งร่าง อย่าเพิ่งรีบร้อนขยับเกินไป""เจ้าคนสารเลวนั่น...ฮึก...." หลิงเอ๋อร์ครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด "ไม่นึกว่าเขาจะทำกับข้าเช่นนี้"หลิงเอ๋อร์นอนร่ำไห้บนพื้นแข็ง แต่นางในสภาพนี้จะทำอันใดได้? แข้งขาปวดลึกถึงกระดูก ลำตัวปวดจนอยากอาเจียนตลอดเวลา ยิ่งใบหน้ารู้สึกชาคันคล้ายกับว่าไม่ใช่ใบหน้าตนเองอย่างไรอย่างนั้น"...หลิวลู่เฉิน ข้าขอสาบาน ว่าถ้ารอดไปได้ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!""อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย เดี๋ยวร่างกายก็กระทบเทือนไปมากกว่านี้หรอก" ชายหนุ่มพยายามปลอบหญิงสาว จากนั้นจึงมองไปรอบๆตัว "ดูท่าว่าที่นี่คงเป็นห้องเก็บของของจวนที่ไหนสักแห่ง""ท่านก็...ถูกเขาจับมารึ?" นางพยายามตั้งสติเซียวปิงพยักหน้า "ตอนที่ข้าออกมาตามหาเจ้า ข้าไปพร้อมกับหลิวลู่เฉิน จู่
"...ยาสามตะวันสองจันทรา" หมอเฟิงหวงเอ่ยเรียบๆ กินไปแล้วอวัยวะภายในจะถูกกัดกร่อนจนตายภายในสามวัน"ซื่อเซี่ยยี่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "แล้วนี่...""น่าจะสองวันแล้ว อวัยวะภายในเริ่มไม่ไหวแล้ว" เฟิงหวงชี้ไปที่เลือดสีดำ "อาเจียนเป็นเลือดขนาดนี้ กระเพาะเอย ลำไส้เอยคงไม่เหลือแล้ว...""ไม่...ไม่จริง" ซื่อเซี่ยยี่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนร่วงเผาะๆลงยังมือที่จับเขาไว้ "ฉีจู้เฉิง เจ้าจะตายไม่ได้นะ แล้วงานแต่งงานของเราล่ะ จิ้นหลี่ของเราล่ะ ถ้าไม่มีเจ้าแล้วข้าจะอยู่กับใคร?!"ร่างน้อยสะอื้น ซบศีรษะลงที่หน้าท้องของเขา ขณะที่มือแกร่งลูบหัวนางคล้ายกับจะปลอบให้นางหยุดร้องไห้ "อย่า...ร้องไห้...""ไม่เอา...แบบนี้ไม่เอา..." นางดึงมือเขาแนบแก้มเนียน หันหน้าหาเฟิงหวง "ยาถอนพิษล่ะ มีหรือไม่? การรักษาล่ะ?!"เฟิงหวงเพียงส่ายหน้าตอบกลับมา"พี่สาว! เกิดอะไรขึ้นกับพี่ฉี?!" หลิวลู่เฉินที่วุ่นกับการออกไปตามหาหลิงเอ๋อร์ เมื่อได้ข่าวก็รีบแจ้นกลับมาในทันที"...เขาถูกพิษ" นางว่าเสียงสะอื้น "ขนาดว่าเขาเป็นคนระวังตัวขนาดนี้ยังเสียท่าให้ศัตรูจนได้ ข้ามันไม่ดีเอง ไม่ระวังให้เขา"ฉีจู้เฉิงพยายามจะบีบมือนางแต่กลับไร้เรี่ยวแร
ฉีจู้เฉิงเอียงตัวไปกระซิบบางอย่างกับนาง ทั้งยังใช้พัดปิดราวกับคุยกันถึงเรื่องของความลับสุดยอดซื่อเซี่ยยี่ฟังแล้วหัวเราะพรืด "ได้ ตกลงตามนี้" นางขยิบตาให้ฉีจู้เฉิงแล้วเรียกหยางหมี่เฟิงมา สั่งการให้กองกำลังพิทักษ์แผ่นดินออกตามหาหลิงเอ๋อร์ ต่อให้ต้องพลิกฉางอัน ต้องหานางให้เจอ!ตั้งแต่ตะวันเริ่มพ้นขอบฟ้าจนกระทั่งตะวันขึ้นตรงหัว หลิวลู่เฉินก็กลับมาในสภาพคนหมดอาลัยตายอยาก เขาเดินเข้ามาหาซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิงที่เตรียมจะรับประทานอาหารกลางวันทั้งสองคนนั้นนั่งคุยหัวเราะเล่นหัวกันราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดกับชีวิตของซื่อเซี่ยยี่เลยแม้แต่น้อยหลิวลู่เฉินชักสีหน้า กระแทกตัวลงนั่ง อดไม่ได้ต้องเอ่ยออกมา "ข้าอกจะแตกอยู่แล้ว!"ซื่อเซี่ยยี่ที่กำลังหยอกฉีจู้เฉิงอยู่จึงลดรอยยิ้มบนใบหน้า หันมาเอ่ย "ถึงนางจะเป็นภรรยาของเจ้า แต่ก็เป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง อีกทั้งข้าเองก็สั่งคนไปค้นหานางกับเซียวปิงแล้ว อย่าร้อนใจไปเลยน่า""ถึงนางเป็นบ่าวแต่ก็เป็นคนนะ แถมติดตามพี่สาวมานาน น่าจะมีหัวจิตหัวใจกันหน่อย!" หลิวลู่เฉินเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนก็พาลให้ฉุนขึ้นมา"แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร? เพียงแค่ข้าสั่งให้กองกำล
"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""
ซื่อเซี่ยยี่ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ว่า คนพิลึกผู้นี้เหตุใดต้องการแต่งงานกับนางเพียงนี้ฟังจากที่เขาพูด หรือนางกับเขาจะเคยมีบุญคุณความแค้นต่อกัน?อีกประการหนึ่ง เขามีบรรดาศักดิ์ถึงชั้นเลี่ยโหว ซึ่งสูงกว่านางไม่กี่ขั้น เหตุใดนางจึงไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน? ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบให
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอ
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมม







