บทนำ แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน 3

กระท่อมร้างแห่งนี้ห่างจากแหล่งกบดานของคนร้ายไม่ไกลนัก เมื่อเปิดเข้าไปดูก็เจอดรุณีน้อย และเด็กเล็กหน้าจิ้มลิ้ม พร้อมกับทารกวัยแบเบาะตามจำนวนที่ได้รายงานไว้ กลุ่มคนสามช่วงวัยกำลังร้องไห้ระงมเพราะหวาดกลัว

"ดูแลเรื่องอาหารการกินหรือยัง?"

"ให้ทหารไปหาซื้อของกินในเมืองแล้ว ส่วนเด็กทารกคงต้องเป็นน้ำข้าวไปก่อนขอรับ"

"ทารกควรกินนม หาใช่น้ำข้าว" ซื่อเซี่ยยี่มีท่าทีไม่พอใจ นางโกรธพวกโจรสารเลวนี่จนตัวสั่น

หันซ้ายหันขวา สตรีที่ถูกจับมายังเป็นเพียงเด็กสาว ไม่มีใครเป็นสตรีเพิ่งคลอด นางเดินเข้าไปถามสตรีที่อุ้มทารกไว้ "ทารกสองคนนี้ถูกลักพาตัวมานานหรือยัง"

"ประมาณ สองสามวันแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่รู้จะทำอย่างไร เลยบดหมั่นโถวที่คนพวกนั้นเอามาให้ แล้วผสมน้ำ แล้วค่อยกรองเอาแต่น้ำให้พวกเขาดื่ม" เด็กสาวนางนั้นตอบ พลางมองทารกที่อ้าปากร้องแทบไม่มีเสียงอย่างนึกสงสาร

ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้า เดินออกมาพร้อมกับส่งสัญญาณเรียกลูกน้องมารวมแถว "บ้านใครมีเหนียงซื่อ (ภรรยา) หรือสตรีเพิ่งคลอดลูก ก้าวออกมา!"

นายทหารสองนายยกมือขึ้นและร้องตอบ

"ข้าขอรับ"

"ข้าด้วย"

"เจ้าสองคนแบ่งเด็กสองคนนี้ไปดูแลให้ดีจนกว่าจะหาบิดามารดาของเด็กเจอ ทำได้หรือไม่!?"

"ทำได้ขอรับ!" ทั้งสองขานรับพร้อมกัน แม้นายของเขาไม่สั่งก็เต็มใจทำอยู่ เด็กน้อยน่าเวทนาเช่นนี้จะดูดายก็ใจดำเกินไป

"ข้าอนุญาตให้เจ้าทั้งสองคนพาทารกกลับบ้านได้ทันที ไปได้!"

"ขอรับ!" ทั้งสองคำนับนายเหนือหัวอีกครั้ง ก่อนแบ่งกันรับทารกน้อยไปอุ้มทีละคน

ซื่อเซี่ยยี่เดินตามไป หยิบถุงเงินออกมาและแบ่งเงินให้ทหารทั้งสอง "เงินนี่เอาไว้ซื้อของใช้จำเป็นให้เจ้าตัวน้อย หากไม่พอ มาขอเพิ่มที่ข้า"

ทั้งคู่ต่างรับถุงเงินไป ใจนึกชื่นชมแม่ทัพของพวกเขานัก แม้ภายนอกจะดูเข้มแข็ง ไร้ความอ่อนโยนนุ่มนวล แต่แท้จริงแล้วนางเป็นคนดีมากคนหนึ่ง และด้วยเหตุนี้กับฝีมืออันเก่งฉกาจ พวกเขาจึงยอมรับซื่อเซี่ยยี่เป็นนาย ทั้งที่นางเป็นสตรี

"รีบไปเถอะ เจ้าก้อนแป้งสองก้อนนี้หิวเสียจนไม่มีเสียงร้องแล้ว" นางบอกพร้อมกับเอานิ้วเขี่ยแก้มทารกคนหนึ่ง

เมื่อหมุนตัวเดินมาได้สามสี่ก้าวก็เจอจู้เฉิงที่ยืนโบกพัดยิ้มแต้ "...อะไร?"

"เจ้า....รักเด็กกว่าที่คิดนะ" เขาเดินไปกระแซะนาง "ไหนๆเราก็จะแต่งงานกันแล้ว มีสักคนสองคนค่อยแต่งก็ไม่น่าเกลียดนัก"

ฉีจู้เฉิงคาดว่านางจะตบตีเขาสักทีสองทีและต่อปากกับเขา แต่นางกลับทำหน้ายิ้มเยาะ

"เสียใจด้วยนะ ข้ามีลูกให้เจ้าไม่ได้หรอก"

"ร่างกายเจ้าสมบูรณ์ดีมิใช่หรือ ตอนที่เจ้าบาดเจ็บคราวก่อนข้า หมอตรวจแล้วก็ว่าปกติดี" ฉีจู้เฉิงเลิกคิ้ว

"เหตุผลง่ายๆ ข้าไม่อยากมีลูกอย่างไรเล่า!"

"ได้! ถ้าเจ้าไม่อยากมี เราก็ไม่มี!"

ฉีจู้เฉิงตอบไม่ต้องคิด เขาไม่เคยขัดใจนางอยู่แล้ว...แต่ถ้า "พลาดพลั้ง" ก็ถือว่ายกผลประโยชน์ให้จำเลยเช่นเขาก็แล้วกัน อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่านางแอบกินยาที่พวกนางคณิกากินเพื่อป้องกันมิให้ตั้งครรภ์ เอาไว้รอพวกเขาแต่งงานกันก่อนเถอะ เขาจะกำจัดยาพวกนั้นให้หมดจากจวนเลยคอยดู!

"ยิ้มหน้าเป็นอยู่ได้" ซื่อเซี่ยยี่ย่นคิ้วมอง "เสร็จธุระตรงนี้แล้วก็เข้าเมืองกันเสียที!"

เงาตามตัวของนางได้ยินเช่นนั้นก็รีบตามติดไปทันที

ข้าแซ่ ฉี นามว่า จู้เฉิง

อายุสี่ปี สามารถท่องตำราพันอักษรได้

อายุสิบปี สามารถถกปรัชญาแข่งกับปราชญ์เลื่องชื่อแห่งฉางอันชนะขาดลอย

อายุสิบสี่ปี สอบได้เป็นจิ้นซื่อ (บัณฑิตที่สอบหน้าพระที่นั่ง) และเป็นจอหงวน

อายุสิบห้าปี เกือบถูกเสือฆ่าในงานขบวนตามเสด็จประพาสล่าสัตว์ แต่รอดตายเพราะมีดรุณีน้อยมาช่วยไว้ หลังจากนั้นข้าก็ตกหลุมรักนางอย่างมิอาจถอนตัว

อายุสิบแปดปี ออกเดินทางบุกเบิกเจรจากับนอกด่าน จนเส้นทางสายไหมถือกำเนิดขึ้นในอีกเจ็ดปีต่อมา

อายุยี่สิบห้าปี ภารกิจยิ่งใหญ่เสร็จสมบูรณ์ลงได้ กลับจากเส้นทางสายไหม ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้น เลี่ยโหว เป็น ฉางผิงโหว

ในปีเดียวกัน ทูลขอสมรสพระราชทาน แต่งตั้งแม่ทัพซื่อ ซื่อเซี่ยยี่ เป็นฟูเหริน...นางคือพี่สาวที่ช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อสิบปีก่อนนั่นเอง

ฉีจู้เฉิงเป็นบุรุษร่างสูงสง่า สวมเสื้อผ้าเนื้อดีที่มีใส่กันจำกัดเพียงในกลุ่มเชื้อพระวงศ์ทว่ามีรอยเลือดย้อมอยู่เป็นรอยด่างดวง เดินถือถาดที่มีกาและจอกเหล้าเข้ามาในห้อง

เส้นผมสีดำละเอียดรวบสูง ครอบด้วยกวานสีเงินราคาแพงระยับ เขาเดินอกผายไหล่ผึ่ง ใบหน้าประดับรอยยิ้มแพรวพราวที่มุมปากอย่างทรงเสน่ห์ ตรงมาหานางในดวงใจ

นาง แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ผู้ถอดเสื้อผ้าท่อนบนทิ้งเกลื่อนกลาดบนพื้นจนเหลือเพียงผ้ารัดหน้าอกกับกางเกงขาสั้นท่อนล่าง นอนไขว่ห้างอยู่บนเตียงอย่างไม่สนสายตาบุรุษเช่นเขา...หรือแม้แต่บุรุษใด

ผู้ที่อยู่เหนือคนมากมายเช่นเขา มิเคยใส่ใจสตรีใดเท่านาง

"เซี่ยเอ๋อร์..."

ร่างของสตรีนั้นเด้งขึ้นจากเตียงมานั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มกว้างเปิดออก "เหล้าจ๋า...!" นางนุ่งเพียงกางเกงขาสั้น แค่นางชันเข่าข้างหนึ่ง เขาก็เห็นไปถึงไหนต่อไหน

เขาชอบที่นางมีรางวัลพิเศษให้เขาแบบไม่ตั้งใจทุกที

นางยื่นมือมารับถาดสุราอาหารว่างจากมือเขา "ไปอาบน้ำเสียสิ จะได้มาร่วมดื่มกับข้า" นางบอกเมื่อเห็นเขายังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียด้วยซ้ำ

เขาเป็นคนรักความสะอาดยิ่งสิ่งใด แต่เพราะนางอยากดื่มเหล้าหลังอาบน้ำ เขาจึงยกมาให้ก่อน

"เช่นนั้นเจ้าก็ดื่มไปก่อน ไม่ต้องรอ" เขาบอกและเดินไปห้องน้ำ

ซื่อเซี่ยยี่กลับเดินตามมาพร้อมกาสุราสีขาว

อาภรณ์หรูร่วงหล่นจากกายสูงลงพื้น ร่างกายเขาเปลือยเปล่าขณะหันมองนางที่ยืนพิงกรอบประตูและมองเขากลับอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย

"เอาแต่จ้องเช่นนั้น เพราะตัวข้าน่ามองใช่หรือไม่?" เขายิ้ม พลางมองหญิงสาวที่ปล่อยผมยาวสยายดั่งม่านน้ำตก พร้อมทั้งเสื้อผ้าน้อยชิ้นทำให้นางดูมีเสน่ห์สมเป็นสตรีขึ้นมา

"โหวเหย๋หลงตัวเองเกินไปแล้ว" นางตอบและยกกาเหล้ากรอกเหล้ารสเลิศลงคอ

เขาเพียงยิ้มและก้าวลงไปนั่งในอ่าง หันหลังให้นาง ในถังอาบน้ำมีควันสีขาวลอยเอื่อยอยู่บนผิว

เสียงฝีเท้านางดังมาจากด้านหลังและหยุดเหนือศีรษะเขา "น้ำร้อนพอหรือไม่?"

"กำลังดีทีเดียว" เขาครางอย่างสบายตัว ก่อนที่มือน้อยๆจะยื่นจอกสุรามาให้

"ดื่มคนเดียวจะไปสนุกอันใด?"