เข้าสู่ระบบแชร์
บทนำ แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน 2
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 17:53:41"ขอรับ!" เสียงเหล่าทหารขานรับกันพร้อมเพรียง วิ่งวุ่นทำตามคำสั่ง
"แบ่งกำลังส่วนหนึ่งค้นหาให้ทั่วว่ามันเอาเด็กและสตรีไปซ่อนไว้ที่ใด หากหาไม่เจอก็ไปลากพวกมันมาถาม หากมันไม่ตอบก็เฆี่ยนพวกมันจนกว่าจะตอบ!"
"ขอรับ!"
"เหนื่อยหรือไม่ เซี่ยเอ๋อร์?" ฉีจู้เฉิงเดินมาหาพร้อมถุงใส่น้ำใบย่อมที่ทำจากกระเพาะแกะ
นางคว้าไป ไม่มีแม้แต่คำว่าขอบใจ เมื่อน้ำถ่ายเทจากถุงเข้าปาก นางก็พ่นออกมา
"นี่มันน้ำนี่!" นางบอกสายตาขุ่น เหวี่ยงถุงน้ำฟาดกับอกแกร่ง "ข้าต้องการสุรา หาใช่น้ำไม่"
"เพิ่งใช้แรงกาย ถ้าดื่มเหล้าทันทีจะไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ชายหนุ่มยิ้มบาง "เอาไว้เราเข้าตัวเมืองแล้วข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าให้จุใจทีเดียว"
ดวงตาหรี่น้อยๆยังคงมองมาที่เขา
"อีกอย่าง...จะเมาในเวลางานได้อย่างไร?"
ซื่อเซี่ยยี่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างนึกขัดใจ "ขอกินให้ชื่นใจสักสามสี่อึกน่า" นางต่อรอง
"ทำไมพูดเหมือนข้าพกติดตัว?" เขาทำหน้าฉงน
"ก็..." ซื่อเซี่ยยี่ทำจมูกฟุดฟิด "มีกลิ่นเหล้าจางๆออกมาจากตัวเจ้า..." นางเดินวนรอบตัวชายหนุ่มและกระดิกนิ้วเป็นเชิงบอกว่าให้ส่งมันมาให้นาง "ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าชมชอบสุราเพียงใด ส่งมา"
เขาหัวเราะน้อยๆ แล้วหยิบขวดกระเบื้องขนาดเท่าฝ่ามือมา "เหล้าบรรณาการที่ฝ่าบาทพระราชทานมา ดื่มระวังๆหน่อยนะ"
นางหยิบไปยกจิบหนึ่งอึกและปิดฝาส่งคืนเขา "สุราดี แต่กลับเก็บไว้คนเดียว มันน่านัก" นางปรายหางตามอง
"เก็บไว้ให้เจ้า" เขาเอ่ยประจบนาง "รู้อยู่ว่าเจ้าชอบร่ำสุราหลังเสร็จศึก ทั้งศึกรบและศึกรัก"
คราวนี้นางไหวไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ขึ้นสีเช่นสตรีทั่วไป สำหรับสตรีที่ถูกเลี้ยงดูดั่งบุรุษเช่นนางย่อมคิดว่าเรื่องบนเตียงเป็นเพียงการเสพสุขอย่างหนึ่งเท่านั้น
เขาอมยิ้มน้อยๆ รู้แก่ใจว่าการหยอกเย้าเช่นนี้ใช้กับนางไม่ได้ผล "หลังศึกเรียบร้อย พวกเราก็กลับบ้านก่อนเถอะ เลือดเลอะเนื้อเลอะตัวจนเหนอะหนะไปหมดแล้ว" ร่างสูงเอ่ยบอก ถลกแขนเสื้อขึ้นมาสำรวจ คิ้วเข้มพลันขมวด
"ดูสิ มีแผลด้วย ข้าจะตายหรือไม่เซี่ยเอ๋อร์?"
"...แผลเท่าแมวข่วน" นางมองผ่านๆแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่น
ทหารคนหนึ่งวิ่งมาคุกเข่ารายงาน "เรียนท่านแม่ทัพ เจอสตรีทั้งหมดยี่สิบคน เด็กเล็กสิบสามคน เด็กทารกสองคนขอรับ!"
"มารดามันเถอะ! แม้แต่ทารกก็ยังขโมยมา! ส่งพวกมันให้กรมอาญา บอกด้วยว่าตัวการใหญ่ควรตัดหัวเสียบประจานให้เป็นเยี่ยงอย่าง!!" ดวงตาคมของนางวาวโรจน์ด้วยโทสะ
"สตรีขายให้พ่อค้าต่างชาติได้ ทารกชายขายให้พวกผู้ดีมีสกุลที่ไร้บุตรได้สินะ" เขาเปรยเบาๆ "เดรัจฉาน..."
"เค้นพวกมันให้ได้ว่าขโมยเด็กมาจากที่ใดและส่งคนไปตามหาบิดามารดาของเด็กให้เจอ!" นางสั่งอีก บุตรหายไปเช่นนี้ ป่านนี้บิดามารดาคงตรอมใจแทบแย่แล้ว
"เราไปดูพวกเขากัน อย่างน้อยก็ต้องดูแลเบื้องต้นก่อนจนกว่าจะมีพ่อแม่มารับ" ฉีจู้เฉิงเสนอ
"ดียิ่ง" ซื่อเซี่ยยี่ว่า แล้วหันไปถามลูกน้อง "พวกมันจับคนไว้ที่ใด?"
"กระท่อมร้าง ห่างจากที่นี่ไปเล็กน้อยขอรับ"
หญิงสาวยิ้มบาง "ไปกันเถอะ จู้เฉิง"
บทล่าสุด
ตื๊อรักแม่ทัพสาว ทัณฑ์ทรมาน 3
สามวันต่อมา…ซื่อเซี่ยยี่ที่สูบยาจนไม่รู้วันรู้เดือน ห้องที่นางอยู่นั้นก่ออิฐปิดหมดทั้งสี่ด้านจนแม้แต่ลมก็แทบไม่พัดเข้ามา แต่ก็ดีนักเพราะในฤดูหนาวอันโหดร้ายเช่นนี้ ห้องอับทึบมิดชิดเช่นนี้กลับช่วยให้ห้องอุ่น สิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวนางไม่ให้เสียสติด้วยฤทธิ์ยา มีแต่เพียงลูกในท้อง…แค่เพียงได้คุย ได้ลูบท้องบ้าง ก็ทำให้รู้สึกว่านางมีกำลังใจดีพอที่จะคิดหาทางหนีต่อไปได้ไม่รู้ข้างนอกจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว เจ้าพวกนั้นจะตามหานางเจอหรือยัง เฮอะ! หากตามเจอ ป่านนี้คงบุกมาช่วยนางแล้ว ที่ยังเงียบแบบนี้ แปลว่ายังงมหากันอยู่น่ะสิ! ทั้งๆที่รู้ถึงแหล่งกบดานแล้ว ไฉนจึงไม่มาเสียทีที่เซี่ยอี่ไม่รู้คือ ตลอดสามวันมานี้หยางหมี่เฟิงนำกำลังเข้าค้นบ้านของผู้ต้องสงสัยหมดทุกรายแล้ว แต่ยังไม่พบร่องรอยซื่อเซี่ยยี่แม้แต่เงา ไม่ว่าจะเค้นถามคนเหล่านั้นแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้เห็นเบาะแสของซื่อเซี่ยยี่เลยราวกับว่า อยู่ๆนางก็อันตรธานหายไปอย่างไรอย่างนั้น…แม้แต่โกดังและบ้านหลังใหญ่ที่อยู่นอกเมืองที่ต้องสงสัยว่าเป็นที่กบดานและเก็บยาเหล่านั้นเอาไว้ก็ถูกตรวจค้นหมด แต่พวกเขาคว้าน้ำเหลว ไม่เจอสิ่งใดต้องสงสัยสักอย่างเดียวสำหรับ
ตื๊อรักแม่ทัพสาว ทัณฑ์ทรมาน 2
“จู้เฉิง…ฮะๆๆๆ…”นานเท่าไรไม่รู้ที่นางถูกพวกมันบังคับให้สูบยา สูบจนกระทั่งนางมองเห็นฉีจู้เฉิงมายืนอยู่ตรงหน้า“เอ…ทำไมมีจู้เฉิงหลายคนนักเล่า?”“หลอนซะแล้วว่ะ” เสียงหัวเราะครึกครื้นดังเข้าหู “จัดแทนโหวเหย๋สักดอกดีไหมวะ?”“บ้าเหรอ เดี๋ยวมันก็แท้งหรอก”“จะช้าจะเร็วก็ต้องแท้งอยู่แล้วน่า” ใครคนหนึ่งพูดขึ้น “สูบมากๆสูบบ่อยๆ ท้องอ่อนๆแบบนี้ข้าเห็นแท้งทุกราย”“หน้าตาสวยก็จริง แต่ดำเป็นถ่านแบบนี้ ข้าก็เอาไม่ลงหรอกว่ะ” เสียงอีกเสียงหนึ่งพูดขึ้น “ปล่อยให้มันหลอนยาไปแบบนี้เถอะ”“เจ้าไม่เอา ข้าเอาเอง” ใครอีกคนพูดพลางผลักคนที่บอกว่านางดำเป็นถ่านออกไปแล้วมาหยุดยืนตรงหน้านาง “คลายเชือกแล้วจับมันคุกเข่าหน่อย” เสียงนั้นพูดอีกพลางถอดกางเกงลง เสียงเชือกถูกผ่อน ทำให้นางขยับไม้ขยับมือได้มากขึ้น ร่างที่เมายาจนหลอนได้ที่โผคุกเข่ากอดขาคนผู้นั้น“จู้เฉิง เจ้ามาหาข้าแล้ว”“ใช่ จู้เฉิงมาหาเจ้าแล้ว มาอมแท่งหยกให้ข้าหน่อยสิเด็กดี”อีกฝ่ายคลายเชือกรัดเอวออกแล้วถอดกางเกง ตัวตนน่าขยะแขยงปรากฏต่อหน้านาง…มันยื่นมือมาบีบปากนางบังคับให้นางอ้าปาก “อ้าปากสิ”นางอ้าปากอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ก่อนที่สิ่งนั้นจะถูกสอดเข้ามาในปาก
ตื๊อรักแม่ทัพสาว ทัณฑ์ทรมาน 1
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอยู่รีบทำงานเหนือสัญชาตญาณโดยบังคับร่างนางให้นอนนิ่งดั่งว่านางยังคงตกอยู่ใต้ฤทธิ์ยาสลบในเมื่ออีกฝ่ายยังคิดว่านางสลบอยู่ย่อมหลุดปากพูดสิ่งที่เป็นประโยชน์กับนางแน่ ช่วงเวลาสำคัญนี้นางต้องเก็บข้อมูลที่ผ่านหูให้มากที่สุด//สักครู่ขอรับ ข้าขอจับชีพจรนางก่อน// มือเหี่ยวย่นจับชีพจรที่แขนนางเพียงครู่ จากนั้นจึงปล่อย//…แม่นางคนนี้กำลังตั้งครรภ์อยู่ขอรับ//ตั้งครรภ์!?!คราวนี้ซื่อเซี่ยยี่ถึงกับหยุดลมหายใจไปจริงๆ…จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อนางกินยามาตลอด????ภาพของชายคนรักเข้ามาในห้วงคิดหรือว่า จู้เฉิงจะ…//น่ายินดีแทนฉีโหวเหย๋นะ ในที่สุดจะได้มีลูกเสียที////แต่น่าเสียดาย…ที่อีกไม่นาน เด็กก็คงจะไม่ได้อยู่ในท้องฟูเหรินอีกแล้ว//ซื่อเซี่ยยี่พยายามสะกดกลั้นลมหายใจ แต่ทำได้ยากเย็นนัก//ท่านหมอพอจะบอกได้หรือ
ตื๊อรักแม่ทัพสาว มีภัย 3
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมมากินแทน อู๋เม่ยเหนียงกระตุกคิ้วเล็กน้อยจนแทบหากไม่สังเกตก็ไม่เห็น แต่ซื่อเซี่ยยี่ตาไวจึงมองได้ทัน"ขนมนี่ก็เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เหมาะจะกินกับน้ำชาจริงๆด้วยล่ะ" อู๋เม่ยเหนี่ยงยิ้มแล้วหยิบขนมจานของซื่อเซี่ยยี่ไปกัดคำหนึ่ง "หวานกำลังดีจริงๆ "ข้ากินส่วนของเจ้า เจ้าคงไม่โกรธข้านะ?""ท่านแม่ก็พูดเกินไปเจ้าค่ะ" ซื่อเซี่ยยี่ยิ้มน้อยๆอย่างเป็นธรรมชาติ "ขนมนี่ก็ขนมของท่านแม่ ข้าเสียอีกที่ต้องเกรงใจท่าน"อู๋เม่ยเหนียงยิ้มหวาน ก่อนเดินกลับไปนั่งที่เดิม "เรื่องจนคนเขียนบทอึเหม็นนั่น ข้าคงต้องจ่ายเงินให้เพิ่มเสียแล้วล่ะ""แล้วแต่ท่านแม่เห็นสมควรเถอะเจ้าค่ะ" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "เอ่อ....ท่านแม่เจ้าคะ""หืม?""ข้ารู้ว่าไม่เหมาะ แต่ว่าช่วงนี้...ดูเหมือนยาจะหาซื้อยากขึ้น" นางว่าพลางจิบชาแก้เขิน "ไม่ทราบว่าท่านแม่พอจ
ตื๊อรักแม่ทัพสาว มีภัย 2
ลั่วหยาง…หิมะกำลังโปรยปรายลงจากฟ้า หลังคาสีอิฐล้วนกลายเป็นสีขาวโพลน ซื่อเซี่ยยี่กำลังนั่งผิงเอาไออุ่นจากกระถางถ่าน อีกไม่ถึงสัปดาห์ก็จะปีใหม่แล้ว ยามว่างก็อดคิดถึงคนรักไม่ได้ทุกที แต่ตอนนี้นางยังไม่มีเวลาคิดถึงเขา นางกำลังคิดทบทวนแผนการบุกไปจับเจ้าคนชั่วช้าสามานย์ที่มีฉายาว่าเสี่ยวเสอผู้นั้น ตอนนี้ งานของนางคืบหน้าไปมาก สามารถสืบได้ว่ามีบ้านของคหบดีสามหลังที่เข้าข่ายว่าอาจจะเป็นที่กบดานของเสี่ยวเสอและนายท่านของมันกับเป็นแหล่งเก็บต้าหมาเหล่านั้นเอาไว้ นางจึงสั่งให้ทุกคนเตรียมพร้อมทั้งกำลังคนและอาวุธ รวมทั้งติดต่อทางเจ้าหน้าที่ทางการเอาไว้ ส่วนตัวนางเองนั้น นางตั้งใจไว้ว่า ภายในวันนี้จะเค้นและล่อลวงถามจากปากของอู๋เม่ยเหนียงให้ได้ว่าเสี่ยวเสอนั้นอยู่ที่ใดแน่"พี่เสี่ยวเมา" เยี่ยเซียงเดินเข้ามาหานายของตนพร้อมชาป้านใหม่ "วันนี้มีเครื่องประดับมาขายอีกแล้วเจ้าค่ะ""ดียิ่ง รีบเชิญ! ข้ากำลังอยากได้แหวนวงใหม่อยู่พอดีเลย" ซื่อเซี่ยยี่รีบบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปหาเยี่ยเซียงที่ยิ้มมองนาง "เจ้าก็เลือกสักชิ้นสิ ถ้าไม่แพงมากนัก ข้าจะซื้อให้""ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่เสี่ยวเมา!" เด็กสาวยิ้มแป้น รีบตัดหน้าส
ตื๊อรักแม่ทัพสาว มีภัย 1
"..." ฉีจู้เฉิงลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า พลางกะพริบตาปริบๆ คิดทบทวนถึงฝันเมื่อคืนเขากับเซี่ยเอ๋อร์อยู่ในชุดสีขาวแปลกตา...กำลังเข้าพิธีแต่งงาน...ฝันว่าเซี่ยเอ๋อร์มีน้องชาย และเขากับเธอก็กำลังจะมีลูก...และยัง...ของเล่นประหลาดที่ทำจากหยกนั่นอีก…พลันเขาทำท่านึกอะไรขึ้นได้ ร่างสูงผุดลุกทันที จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่และเรียกสาวใช้ทั้งสามคนเข้ามา"ท่านเขย / นายท่าน" สามสาวน้อยผู้คอยดูแลติดตามไม่ห่างย่อกายคารวะฉีจู้เฉิงเดินไปหยิบพู่กันกับกระดาษออกมาและวาดบางอย่างลงไปเร็วๆก่อนจะส่งให้ทั้งสามสาว"ว้าย!!!"หลิงเอ๋อร์แทบจะปากระดาษทิ้ง แต่ติดว่าเป็นของเจ้านาย เลยไม่กล้า ได้แต่ถือมันแล้วเหยียดแขนสุดแขนเพื่อให้พ้นตัวมากที่สุด "อะ...อะไรกันเจ้าคะ ท่านเขย บัดสีบัดเถลิงที่สุด!""ข้าจะสั่งทำของขวัญให้เซี่ยเอ๋อร์ พวกเจ้าช่วยเรียกช่างทำเครื่องประดับมาให้ทีได้หรือไม่?" ฉีจู้เฉิงยิ้มบอก"จ...จะดีหรือเจ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ที่เป็นพี่ใหญ่สุดหัวใจจะวายอยู่รอมร่อ ครานี้ไม่รู้ท่านเขยของนางจะประสาทกลับอีกหรืออย่างไรที่สั่งทำของพรรค์นี้เป็นของขวัญ!"ดีสิ" เขาว่า "ข้าเปลี่ยนใจแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องเรียกช่างมา แต่ข้าจะให้พ
บางทีคุณอาจจะชอบ
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ป่าดอกท้อ34.6K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน124.3K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์393.4K viewsย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์97.7K viewsคุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง
เยว่หลง8.8K viewsกลยุทธ์ลับเปลี่ยนคุณหนูตกอับเป็นเศรษฐีนี
หมอนบนโซฟา3.4K viewsยากจะหวนคืน
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง4.9K viewsของหวงจอมทมิฬ
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง1.7K views
