บทนำ แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน 2

"ขอรับ!" เสียงเหล่าทหารขานรับกันพร้อมเพรียง วิ่งวุ่นทำตามคำสั่ง

"แบ่งกำลังส่วนหนึ่งค้นหาให้ทั่วว่ามันเอาเด็กและสตรีไปซ่อนไว้ที่ใด หากหาไม่เจอก็ไปลากพวกมันมาถาม หากมันไม่ตอบก็เฆี่ยนพวกมันจนกว่าจะตอบ!"

"ขอรับ!"

"เหนื่อยหรือไม่ เซี่ยเอ๋อร์?" ฉีจู้เฉิงเดินมาหาพร้อมถุงใส่น้ำใบย่อมที่ทำจากกระเพาะแกะ

นางคว้าไป ไม่มีแม้แต่คำว่าขอบใจ เมื่อน้ำถ่ายเทจากถุงเข้าปาก นางก็พ่นออกมา

"นี่มันน้ำนี่!" นางบอกสายตาขุ่น เหวี่ยงถุงน้ำฟาดกับอกแกร่ง "ข้าต้องการสุรา หาใช่น้ำไม่"

"เพิ่งใช้แรงกาย ถ้าดื่มเหล้าทันทีจะไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ชายหนุ่มยิ้มบาง "เอาไว้เราเข้าตัวเมืองแล้วข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าให้จุใจทีเดียว"

ดวงตาหรี่น้อยๆยังคงมองมาที่เขา

"อีกอย่าง...จะเมาในเวลางานได้อย่างไร?"

ซื่อเซี่ยยี่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างนึกขัดใจ "ขอกินให้ชื่นใจสักสามสี่อึกน่า" นางต่อรอง

"ทำไมพูดเหมือนข้าพกติดตัว?" เขาทำหน้าฉงน

"ก็..." ซื่อเซี่ยยี่ทำจมูกฟุดฟิด "มีกลิ่นเหล้าจางๆออกมาจากตัวเจ้า..." นางเดินวนรอบตัวชายหนุ่มและกระดิกนิ้วเป็นเชิงบอกว่าให้ส่งมันมาให้นาง "ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าชมชอบสุราเพียงใด ส่งมา"

เขาหัวเราะน้อยๆ แล้วหยิบขวดกระเบื้องขนาดเท่าฝ่ามือมา "เหล้าบรรณาการที่ฝ่าบาทพระราชทานมา ดื่มระวังๆหน่อยนะ"

นางหยิบไปยกจิบหนึ่งอึกและปิดฝาส่งคืนเขา "สุราดี แต่กลับเก็บไว้คนเดียว มันน่านัก" นางปรายหางตามอง

"เก็บไว้ให้เจ้า" เขาเอ่ยประจบนาง "รู้อยู่ว่าเจ้าชอบร่ำสุราหลังเสร็จศึก ทั้งศึกรบและศึกรัก"

คราวนี้นางไหวไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ขึ้นสีเช่นสตรีทั่วไป สำหรับสตรีที่ถูกเลี้ยงดูดั่งบุรุษเช่นนางย่อมคิดว่าเรื่องบนเตียงเป็นเพียงการเสพสุขอย่างหนึ่งเท่านั้น

เขาอมยิ้มน้อยๆ รู้แก่ใจว่าการหยอกเย้าเช่นนี้ใช้กับนางไม่ได้ผล "หลังศึกเรียบร้อย พวกเราก็กลับบ้านก่อนเถอะ เลือดเลอะเนื้อเลอะตัวจนเหนอะหนะไปหมดแล้ว" ร่างสูงเอ่ยบอก ถลกแขนเสื้อขึ้นมาสำรวจ คิ้วเข้มพลันขมวด

"ดูสิ มีแผลด้วย ข้าจะตายหรือไม่เซี่ยเอ๋อร์?"

"...แผลเท่าแมวข่วน" นางมองผ่านๆแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่น

ทหารคนหนึ่งวิ่งมาคุกเข่ารายงาน "เรียนท่านแม่ทัพ เจอสตรีทั้งหมดยี่สิบคน เด็กเล็กสิบสามคน เด็กทารกสองคนขอรับ!"

"มารดามันเถอะ! แม้แต่ทารกก็ยังขโมยมา! ส่งพวกมันให้กรมอาญา บอกด้วยว่าตัวการใหญ่ควรตัดหัวเสียบประจานให้เป็นเยี่ยงอย่าง!!" ดวงตาคมของนางวาวโรจน์ด้วยโทสะ

"สตรีขายให้พ่อค้าต่างชาติได้ ทารกชายขายให้พวกผู้ดีมีสกุลที่ไร้บุตรได้สินะ" เขาเปรยเบาๆ "เดรัจฉาน..."

"เค้นพวกมันให้ได้ว่าขโมยเด็กมาจากที่ใดและส่งคนไปตามหาบิดามารดาของเด็กให้เจอ!" นางสั่งอีก บุตรหายไปเช่นนี้ ป่านนี้บิดามารดาคงตรอมใจแทบแย่แล้ว

"เราไปดูพวกเขากัน อย่างน้อยก็ต้องดูแลเบื้องต้นก่อนจนกว่าจะมีพ่อแม่มารับ" ฉีจู้เฉิงเสนอ

"ดียิ่ง" ซื่อเซี่ยยี่ว่า แล้วหันไปถามลูกน้อง "พวกมันจับคนไว้ที่ใด?"

"กระท่อมร้าง ห่างจากที่นี่ไปเล็กน้อยขอรับ"

หญิงสาวยิ้มบาง "ไปกันเถอะ จู้เฉิง"