LOGIN"ขอรับ!" เสียงเหล่าทหารขานรับกันพร้อมเพรียง วิ่งวุ่นทำตามคำสั่ง
"แบ่งกำลังส่วนหนึ่งค้นหาให้ทั่วว่ามันเอาเด็กและสตรีไปซ่อนไว้ที่ใด หากหาไม่เจอก็ไปลากพวกมันมาถาม หากมันไม่ตอบก็เฆี่ยนพวกมันจนกว่าจะตอบ!"
"ขอรับ!"
"เหนื่อยหรือไม่ เซี่ยเอ๋อร์?" ฉีจู้เฉิงเดินมาหาพร้อมถุงใส่น้ำใบย่อมที่ทำจากกระเพาะแกะ
นางคว้าไป ไม่มีแม้แต่คำว่าขอบใจ เมื่อน้ำถ่ายเทจากถุงเข้าปาก นางก็พ่นออกมา
"นี่มันน้ำนี่!" นางบอกสายตาขุ่น เหวี่ยงถุงน้ำฟาดกับอกแกร่ง "ข้าต้องการสุรา หาใช่น้ำไม่"
"เพิ่งใช้แรงกาย ถ้าดื่มเหล้าทันทีจะไม่ดีต่อสุขภาพนะ" ชายหนุ่มยิ้มบาง "เอาไว้เราเข้าตัวเมืองแล้วข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าให้จุใจทีเดียว"
ดวงตาหรี่น้อยๆยังคงมองมาที่เขา
"อีกอย่าง...จะเมาในเวลางานได้อย่างไร?"
ซื่อเซี่ยยี่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างนึกขัดใจ "ขอกินให้ชื่นใจสักสามสี่อึกน่า" นางต่อรอง
"ทำไมพูดเหมือนข้าพกติดตัว?" เขาทำหน้าฉงน
"ก็..." ซื่อเซี่ยยี่ทำจมูกฟุดฟิด "มีกลิ่นเหล้าจางๆออกมาจากตัวเจ้า..." นางเดินวนรอบตัวชายหนุ่มและกระดิกนิ้วเป็นเชิงบอกว่าให้ส่งมันมาให้นาง "ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าชมชอบสุราเพียงใด ส่งมา"
เขาหัวเราะน้อยๆ แล้วหยิบขวดกระเบื้องขนาดเท่าฝ่ามือมา "เหล้าบรรณาการที่ฝ่าบาทพระราชทานมา ดื่มระวังๆหน่อยนะ"
นางหยิบไปยกจิบหนึ่งอึกและปิดฝาส่งคืนเขา "สุราดี แต่กลับเก็บไว้คนเดียว มันน่านัก" นางปรายหางตามอง
"เก็บไว้ให้เจ้า" เขาเอ่ยประจบนาง "รู้อยู่ว่าเจ้าชอบร่ำสุราหลังเสร็จศึก ทั้งศึกรบและศึกรัก"
คราวนี้นางไหวไหล่เบาๆ สีหน้าไม่ขึ้นสีเช่นสตรีทั่วไป สำหรับสตรีที่ถูกเลี้ยงดูดั่งบุรุษเช่นนางย่อมคิดว่าเรื่องบนเตียงเป็นเพียงการเสพสุขอย่างหนึ่งเท่านั้น
เขาอมยิ้มน้อยๆ รู้แก่ใจว่าการหยอกเย้าเช่นนี้ใช้กับนางไม่ได้ผล "หลังศึกเรียบร้อย พวกเราก็กลับบ้านก่อนเถอะ เลือดเลอะเนื้อเลอะตัวจนเหนอะหนะไปหมดแล้ว" ร่างสูงเอ่ยบอก ถลกแขนเสื้อขึ้นมาสำรวจ คิ้วเข้มพลันขมวด
"ดูสิ มีแผลด้วย ข้าจะตายหรือไม่เซี่ยเอ๋อร์?"
"...แผลเท่าแมวข่วน" นางมองผ่านๆแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่น
ทหารคนหนึ่งวิ่งมาคุกเข่ารายงาน "เรียนท่านแม่ทัพ เจอสตรีทั้งหมดยี่สิบคน เด็กเล็กสิบสามคน เด็กทารกสองคนขอรับ!"
"มารดามันเถอะ! แม้แต่ทารกก็ยังขโมยมา! ส่งพวกมันให้กรมอาญา บอกด้วยว่าตัวการใหญ่ควรตัดหัวเสียบประจานให้เป็นเยี่ยงอย่าง!!" ดวงตาคมของนางวาวโรจน์ด้วยโทสะ
"สตรีขายให้พ่อค้าต่างชาติได้ ทารกชายขายให้พวกผู้ดีมีสกุลที่ไร้บุตรได้สินะ" เขาเปรยเบาๆ "เดรัจฉาน..."
"เค้นพวกมันให้ได้ว่าขโมยเด็กมาจากที่ใดและส่งคนไปตามหาบิดามารดาของเด็กให้เจอ!" นางสั่งอีก บุตรหายไปเช่นนี้ ป่านนี้บิดามารดาคงตรอมใจแทบแย่แล้ว
"เราไปดูพวกเขากัน อย่างน้อยก็ต้องดูแลเบื้องต้นก่อนจนกว่าจะมีพ่อแม่มารับ" ฉีจู้เฉิงเสนอ
"ดียิ่ง" ซื่อเซี่ยยี่ว่า แล้วหันไปถามลูกน้อง "พวกมันจับคนไว้ที่ใด?"
"กระท่อมร้าง ห่างจากที่นี่ไปเล็กน้อยขอรับ"
หญิงสาวยิ้มบาง "ไปกันเถอะ จู้เฉิง"
"เซี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงอ่อนโยนของสามีที่ซื่อเซี่ยยี่เคยชอบฟังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาคิ้วเรียวขมวดฉับ "มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา" นางไม่หันไป สนใจง่วนอยู่กับการเกาคางนุ่มให้ซิงซิงที่หมอบข้างๆ "ข้าไม่มีอันใดแก้ตัว" ฉีจู้เฉิงยื่นมือให้หยางเอ๋อร์เลียมือเขาอย่างประจบ "ที่ข้าทำไปเพราะอยากปกเจ้า...ปกป้องครอบครัวของเรา..." "อ้อ ปกป้องข้า ปกป้องครอบครัวของเรา ด้วยการสังเวยหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยไปให้บุรุษอื่นน่ะรึ?!" เสียงนางทั้งเจือโมโหทั้งเย็นเยือก "หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ไม่รู้เรื่อง ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง บอกด้วยว่าหลิวลู่เฉินทำอันใดกับเจ้าบ้าง ข้ามิได้บังคับ มิได้ฝืนใจ นางยอมเสียสละเพื่อเรา ข้ายังนึกขอบคุณนางมิคลาย" ซื่อเซี่ยยี่แค่นยิ้มรังเกียจ "ใช่สิ โหวเหย๋ผู้สูงส่งเช่นท่านมิเคยบังคับใครตรงๆ เพียงหว่านล้อมเล็กน้อย อ้อมค้อมอีกหน่อย ใส่ความสงสารอีกนิดและเล่นละครอีกสักบท หลิงเอ๋อร์ก็ตามมารยาท่านไม่ทันแล้ว จะมีปัญญาใดคิดแย้งท่านได้?" คำพูดนี้ทำเอาฉีจู้เฉิงสะอึก คำเหล่านี้ใครพูดเท่าใดเขามิเคยสะท้าน แต่พอออกมาจากนางที่เขารัก กลับสะ
"เจ้าร่วมมือกับองค์ชายใหญ่ตั้งแต่เมื่อใด?" ฉีจู้เฉิงทำเป็นไม่สนใจคำอาฆาตของซื่อเซี่ยยี่"ตั้งแต่...ข้าย่างเท้ามายังฉางอัน...ไม่นาน...นัก" หลิวลู่เฉินยังยิ้มออกมาได้ "...ข้าที่...สิ้นหวัง...ที่พี่สาวไม่รับรัก...ก็เจอกับ...คนๆหนึ่งเข้า""ปู่เจ้าเถอะ!" ซื่อเซี่ยยี่สบถ ร่ำๆจะไปกระทืบเขาต่อให้ได้ "ตระกูลหลิวไม่มีดีซักคนจริงๆ!!""ก็เขาเป็นญาติผู้พี่ห่างๆของข้า ในเมื่อเขาจะช่วย เหตุใดข้าจะไม่รับไว้?""ตอนอยู่หน่วยลับ เจ้าป๋อไห่เคยเล่าให้ฟังว่ามันมีญาติห่างๆอยู่ที่เหอเป่ย ที่แท้ก็แกนี่เอง!" ซื่อเซี่ยยี่กำหมัดแน่น อยากลากเจ้าพี่น้องนี่มากระทืบให้จมดินจริงๆ"อ้อ...ข้ามีเรื่องอยากรู้..." หลิวลู่เฉินเอ่ยเบาๆ "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนทำ?""ตัวโสโครก!" ซื่อเซี่ยยี่ร้องด่าก่อน "ข้าระแวงเรื่องของเจ้ามาระยะหนึ่งแล้ว พอหลิงเอ๋อร์หายไปแล้วเจ้ากระเหี้ยนกระหือรือใส่ความเซียวปิง ข้าจึงแน่ใจว่าเป็นฝีมือของเจ้าแน่!""หึ...ขนาดว่าข้าเตรียมหลักฐานเป็นอย่างดีแล้วนะ" เขาแค่นหัวเราะ "ทั้งปิ่นปักผม ทั้งเอี๊ยมเปื้อนน้ำกาม พี่สาวคิดว่าข้าต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใดกว่าจะเตรียมเสร็จ?"ซื่อเซี่ยยี่ขนลุกเกรียวเมื่อนึก
ผัวะ!เท้าของฉีจู้เฉิงเตะเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น "ใกล้ตายแล้วยังจะปากสุนัขอีกหรือ?"เขาเอ่ยเสียงขุ่น "ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่ที่บ้านหมอเฟิงหวงด้วยซ้ำ"หลิวเก๋อลี่เช็ดเลือดริมฝีปาก หากมือกลับถูกเท้าสตรีเตะออกแล้วกดเท้าลงลำคอเขาแทน"หลิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?!""หาเอาเองสิ ฉลาดนักมิใช่หรือ?" วาจายียวนยังเอ่ยมาไม่หยุดซื่อเซี่ยยี่ทำหน้าระอา นางมิได้อยากได้ยินถ้อยคำยียวนเช่นนี้ นางเงยหน้ามองฉีจู้เฉิง คิ้วเชิดขึ้นน้อยๆก่อนจะหันกลับไป และตะบันหน้าเก๋อลี่ด้วยหมัดลุ่นๆไม่ยั้ง"บ้านตระกูลหลิวถูกสังหารยกครัวก่อนที่เจ้ามาเจอกับข้าและซื่อเซี่ยยี่ มือปราบหลิวหายสาบสูญไประยะหนึ่ง" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเบาๆ "เจ้าคงฆ่าเขาและสวมรอยเป็นเขาสินะ น่านับถือจริงๆ"ซื่อเซี่ยยี่หยุดมือเพื่อให้หลิวเก๋อลี่ได้พูดร่างที่นอนเลือดกลบใบหน้า ดั้งจมูกหัก ปากและแก้มแตกยับ กลับหัวเราะขึ้นมา "สวมรอยรึ?! ฮ่าๆๆ""หมายความว่าอย่างไร?""ตลกน่า ตัวจริงตัวปลอมอะไร ข้าก็คือหลิวลู่เฉินอยู่แต่แรกแล้ว แค่กๆ" เขาหยุดถ่มเลือดที่ค้างในปากลงพื้น "ที่ข้าหายไปมิได้ถูกฆ่า ก็แค่หลบไปรักษาตัวเท่านั้น""อ้อ..." เช่นนั้นข้อสงสัยที่ซื่อเซี
หลังจากสลบมาได้ราวสามวัน สิ่งแรกที่หลิงเอ๋อร์ได้ยินคือเสียงคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่ง "หลิงเอ๋อร์...ได้ยินข้าหรือไม่? หลิงเอ๋อร์...""พี่...เซียวปิง?" นางพยายามลืมตาขึ้น แต่กลับมองเห็นได้แค่เลือนลาง "ใคร...ใครเอาผ้าปิดตาข้าไว้ ข้ามองอะไรไม่เห็นเลย"เซียวปิงในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าฟังแล้วตกใจยิ่ง "หลิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เจ้าบาดเจ็บทั้งร่าง อย่าเพิ่งรีบร้อนขยับเกินไป""เจ้าคนสารเลวนั่น...ฮึก...." หลิงเอ๋อร์ครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด "ไม่นึกว่าเขาจะทำกับข้าเช่นนี้"หลิงเอ๋อร์นอนร่ำไห้บนพื้นแข็ง แต่นางในสภาพนี้จะทำอันใดได้? แข้งขาปวดลึกถึงกระดูก ลำตัวปวดจนอยากอาเจียนตลอดเวลา ยิ่งใบหน้ารู้สึกชาคันคล้ายกับว่าไม่ใช่ใบหน้าตนเองอย่างไรอย่างนั้น"...หลิวลู่เฉิน ข้าขอสาบาน ว่าถ้ารอดไปได้ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!""อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย เดี๋ยวร่างกายก็กระทบเทือนไปมากกว่านี้หรอก" ชายหนุ่มพยายามปลอบหญิงสาว จากนั้นจึงมองไปรอบๆตัว "ดูท่าว่าที่นี่คงเป็นห้องเก็บของของจวนที่ไหนสักแห่ง""ท่านก็...ถูกเขาจับมารึ?" นางพยายามตั้งสติเซียวปิงพยักหน้า "ตอนที่ข้าออกมาตามหาเจ้า ข้าไปพร้อมกับหลิวลู่เฉิน จู่
"...ยาสามตะวันสองจันทรา" หมอเฟิงหวงเอ่ยเรียบๆ กินไปแล้วอวัยวะภายในจะถูกกัดกร่อนจนตายภายในสามวัน"ซื่อเซี่ยยี่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "แล้วนี่...""น่าจะสองวันแล้ว อวัยวะภายในเริ่มไม่ไหวแล้ว" เฟิงหวงชี้ไปที่เลือดสีดำ "อาเจียนเป็นเลือดขนาดนี้ กระเพาะเอย ลำไส้เอยคงไม่เหลือแล้ว...""ไม่...ไม่จริง" ซื่อเซี่ยยี่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนร่วงเผาะๆลงยังมือที่จับเขาไว้ "ฉีจู้เฉิง เจ้าจะตายไม่ได้นะ แล้วงานแต่งงานของเราล่ะ จิ้นหลี่ของเราล่ะ ถ้าไม่มีเจ้าแล้วข้าจะอยู่กับใคร?!"ร่างน้อยสะอื้น ซบศีรษะลงที่หน้าท้องของเขา ขณะที่มือแกร่งลูบหัวนางคล้ายกับจะปลอบให้นางหยุดร้องไห้ "อย่า...ร้องไห้...""ไม่เอา...แบบนี้ไม่เอา..." นางดึงมือเขาแนบแก้มเนียน หันหน้าหาเฟิงหวง "ยาถอนพิษล่ะ มีหรือไม่? การรักษาล่ะ?!"เฟิงหวงเพียงส่ายหน้าตอบกลับมา"พี่สาว! เกิดอะไรขึ้นกับพี่ฉี?!" หลิวลู่เฉินที่วุ่นกับการออกไปตามหาหลิงเอ๋อร์ เมื่อได้ข่าวก็รีบแจ้นกลับมาในทันที"...เขาถูกพิษ" นางว่าเสียงสะอื้น "ขนาดว่าเขาเป็นคนระวังตัวขนาดนี้ยังเสียท่าให้ศัตรูจนได้ ข้ามันไม่ดีเอง ไม่ระวังให้เขา"ฉีจู้เฉิงพยายามจะบีบมือนางแต่กลับไร้เรี่ยวแร
ฉีจู้เฉิงเอียงตัวไปกระซิบบางอย่างกับนาง ทั้งยังใช้พัดปิดราวกับคุยกันถึงเรื่องของความลับสุดยอดซื่อเซี่ยยี่ฟังแล้วหัวเราะพรืด "ได้ ตกลงตามนี้" นางขยิบตาให้ฉีจู้เฉิงแล้วเรียกหยางหมี่เฟิงมา สั่งการให้กองกำลังพิทักษ์แผ่นดินออกตามหาหลิงเอ๋อร์ ต่อให้ต้องพลิกฉางอัน ต้องหานางให้เจอ!ตั้งแต่ตะวันเริ่มพ้นขอบฟ้าจนกระทั่งตะวันขึ้นตรงหัว หลิวลู่เฉินก็กลับมาในสภาพคนหมดอาลัยตายอยาก เขาเดินเข้ามาหาซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิงที่เตรียมจะรับประทานอาหารกลางวันทั้งสองคนนั้นนั่งคุยหัวเราะเล่นหัวกันราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดกับชีวิตของซื่อเซี่ยยี่เลยแม้แต่น้อยหลิวลู่เฉินชักสีหน้า กระแทกตัวลงนั่ง อดไม่ได้ต้องเอ่ยออกมา "ข้าอกจะแตกอยู่แล้ว!"ซื่อเซี่ยยี่ที่กำลังหยอกฉีจู้เฉิงอยู่จึงลดรอยยิ้มบนใบหน้า หันมาเอ่ย "ถึงนางจะเป็นภรรยาของเจ้า แต่ก็เป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง อีกทั้งข้าเองก็สั่งคนไปค้นหานางกับเซียวปิงแล้ว อย่าร้อนใจไปเลยน่า""ถึงนางเป็นบ่าวแต่ก็เป็นคนนะ แถมติดตามพี่สาวมานาน น่าจะมีหัวจิตหัวใจกันหน่อย!" หลิวลู่เฉินเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนก็พาลให้ฉุนขึ้นมา"แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร? เพียงแค่ข้าสั่งให้กองกำล
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอ
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมม
"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""
ซื่อเซี่ยยี่ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ว่า คนพิลึกผู้นี้เหตุใดต้องการแต่งงานกับนางเพียงนี้ฟังจากที่เขาพูด หรือนางกับเขาจะเคยมีบุญคุณความแค้นต่อกัน?อีกประการหนึ่ง เขามีบรรดาศักดิ์ถึงชั้นเลี่ยโหว ซึ่งสูงกว่านางไม่กี่ขั้น เหตุใดนางจึงไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน? ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบให







