บทนำ แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน 4

เขารับมาและกรอกมันลงคอบ้าง เหล้าร้อนไหลผ่านลำคอ ผิวกายร้อน ขณะนี้ภายในยิ่งร้อนกว่า เขายกมันขึ้นดื่มอีก แต่ยังไม่ทันได้กลืนลงคอ นางก็ก้มศีรษะในท่ากลับหัวนั้นมาตรงหน้าหน้าเขาและประทับริมฝีปากนางเข้ากับริมฝีปากเขา บังคับให้เขาแบ่งปันมันให้นาง

"หวานจริง" ชายหนุ่มเอ่ยชมขณะผละจากริมฝีปากบาง "ชิมจากจอกยังไม่หวานเท่านี้"

นางไม่ตอบคำเขา เพียงยืนและช่วยเขาแกะกวานออกจากศีรษะ ปล่อยผมเขาลงมา และช่วยเขาสระผม

"ข้าทำเองก็ได้ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก เซี่ยเอ๋อร์..."

"เจ้าทำช้ายิ่ง กว่าจะอาบน้ำสระผมเสร็จ จันทร์คงลับฟ้าไปแล้ว"

แม้จะผ่านศึกมาหมาดๆ แต่ผมของเขายังเป็นเงางามกว่านางเสียอีก...ซื่อเซี่ยยี่ตักน้ำรดศีรษะเขา แล้วใช้หวีหวีให้ผมไม่พันกัน จากนั้นจึงใช้สบู่สระผมให้เขาอย่างนุ่มนวลเท่าที่จะทำได้

"เจ้าจะทำเช่นนี้ให้ข้าทุกวันได้หรือไม่?" เขาถามเสียงออดอ้อนยิ่ง

"ไม่ได้ ข้าเมื่อยขาแทบตายแล้ว"

"เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะนวดให้ เจ้าปรารถนาท่าไหน บอกข้ามาได้"

"มีดีอันใดก็ใช้ออกมาให้หมด"

"ตามแต่ท่านแม่ทัพจะบัญชาขอรับ" เขาเอ่ยยิ้มๆ

นางสระผมให้เขาเป็นครั้งที่สองจึงตักน้ำล้างฟองออกจนเกลี้ยง หยิบน้ำมันหอมออกมา

"กลิ่นหอมแปลกดี" ฉีจู้เฉิงทำจมูกฟุดฟิด

"ได้ยินว่าทำมาจากดอกกุหลาบของปอสื่อ (เปอร์เซีย)" นางว่า

"ซื้อมาหรือ?"

"ขโมยมาจากน้องชายตัวดี"

"จิ้งเหอสินะ"

"จะมีใครอีก"

เขาไม่กล่าวคำใด เมื่อเห็นว่านางจัดการสระผมให้เขาเรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืน

นางสะบัดมือและเท้าร่าๆเพื่อไล่หยดน้ำ

"แบบนี้ตัวเจ้าก็เปียกหมดสิ" เขาเห็นนางสะบัดมือจนน้ำกระโดนเสื้อเป็นดวง อดขำไม่ได้จริงๆ "อีกอย่าง เจ้ารัดหน้าอกไว้แบบนี้ไม่อึดอัดหรือ? ให้ข้าคลายออกให้หรือไม่?"

"เดี๋ยวก็ได้คลายแล้ว จะใจร้อนไปไย" นางตอบพลางหยิบเสื้อนอนสีขาวโยนส่งให้เขา

เขาบิดน้ำที่เรือนผมจนหมาดอีกครั้ง แล้วจึงสวมเสื้อที่นางโยนมาให้ "เอาล่ะ คลายผ้าได้หรือยังเห็นแล้วอึดอัดแทนจริง"

ยามต้องอยู่ในสนามรบ นางมักคิดว่าหน้าอกนางช่างเป็นภาระ เพราะหนักและใหญ่โตทำให้เคลื่อนไหวลำบาก ดังนั้นยามศึกทุกครา นางจะรัดหน้าอกไว้ ทำให้ข้าศึกบางคนนึกว่านางเป็นชายเลยทีเดียว

นางหันมาส่งเสียงจิ๊จ๊ะ "หน้าอกก็หน้าอกข้า เดือดร้อนอะไรเจ้ากัน?"

"ข้ากลัวเลือดลมเจ้าไม่ไหลเวียน เสียสุขภาพเอาได้น่ะสิ" เขาว่า "ผู้อื่นอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ"

"อยากถอดก็มาถอดเอาเอง ข้าจะไปรอที่เตียง" ซื่อเซี่ยยี่เดินไปนั่งลงไขว่ห้างบนเตียง แล้วกระดิกนิ้วเรียวเรียก

ฉีจู้เฉิงเดินไปหาอย่างว่าง่าย ทว่าเมื่อไปถึงขอบเตียงกลับถูกนางผลักลงนั่ง ส่วนตนเองเป็นฝ่ายขึ้นนั่งคร่อมร่างเขาเสียอย่างนั้น

นางวางแขนทั้งสองประกบศีรษะเขา "ถอดสิ"

เขาโอบกอดนางกลับที่เอวบาง แล้วค่อยๆเลื่อนมือขึ้น สะกิดปมผ้าที่ผูกเอาไว้จนคลายออก จนทรวงอกนุ่มหยุ่นคู่ใหญ่นั้นเบียดเข้ากับอกแกร่ง

"อา...หายใจสะดวกจริงๆด้วยสิ..." นางยิ้มยวนยั่ว ทั้งเลื่อนหน้าอกไปถูไถที่ริมฝีปากเขา

"ข้าแกะให้แล้ว เจ้าก็ลงไปได้แล้วเซี่ยเอ๋อร์..."

"พูดจาผายลมสุนัขอะไรของเจ้า?" นางหรี่ตามองอย่างอันตราย อุตส่าห์กำลังอารมณ์ดีแท้ๆ "เจ้าคิดว่าข้าลงทุนทำเช่นนี้แล้วเจ้าจะกลับไปนั่งดื่มเหล้าอย่างนั้นรึ?"

"กินทั้งแบบนี้ก็ได้นี่" ใช่ว่าจะไม่เคยทำ”

"หุบปาก!" นางตวาดใส่และพุ่งริมฝีปากเข้าประกบกลีบปากเขา ก่อนจุมพิตร้อนพัวพันจะตามมาติดๆ

เขาเองก็ตอบโต้กลับอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน ถ้าไม่แรงกลับ ก็รับมือว่าที่ฟูเหรินจอมหื่นเช่นนางมิได้หรอก

พลังฝ่ามือปล่อยออก ม่านทั้งสองฝั่งจึงหล่นร่วงลงมาปิด เปลวเทียนไหววูบและดับลง เป็นอีกคืนที่เตียงของเขาและนางลุกเป็นไฟ