LOGINเขารับมาและกรอกมันลงคอบ้าง เหล้าร้อนไหลผ่านลำคอ ผิวกายร้อน ขณะนี้ภายในยิ่งร้อนกว่า เขายกมันขึ้นดื่มอีก แต่ยังไม่ทันได้กลืนลงคอ นางก็ก้มศีรษะในท่ากลับหัวนั้นมาตรงหน้าหน้าเขาและประทับริมฝีปากนางเข้ากับริมฝีปากเขา บังคับให้เขาแบ่งปันมันให้นาง
"หวานจริง" ชายหนุ่มเอ่ยชมขณะผละจากริมฝีปากบาง "ชิมจากจอกยังไม่หวานเท่านี้"
นางไม่ตอบคำเขา เพียงยืนและช่วยเขาแกะกวานออกจากศีรษะ ปล่อยผมเขาลงมา และช่วยเขาสระผม
"ข้าทำเองก็ได้ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก เซี่ยเอ๋อร์..."
"เจ้าทำช้ายิ่ง กว่าจะอาบน้ำสระผมเสร็จ จันทร์คงลับฟ้าไปแล้ว"
แม้จะผ่านศึกมาหมาดๆ แต่ผมของเขายังเป็นเงางามกว่านางเสียอีก...ซื่อเซี่ยยี่ตักน้ำรดศีรษะเขา แล้วใช้หวีหวีให้ผมไม่พันกัน จากนั้นจึงใช้สบู่สระผมให้เขาอย่างนุ่มนวลเท่าที่จะทำได้
"เจ้าจะทำเช่นนี้ให้ข้าทุกวันได้หรือไม่?" เขาถามเสียงออดอ้อนยิ่ง
"ไม่ได้ ข้าเมื่อยขาแทบตายแล้ว"
"เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะนวดให้ เจ้าปรารถนาท่าไหน บอกข้ามาได้"
"มีดีอันใดก็ใช้ออกมาให้หมด"
"ตามแต่ท่านแม่ทัพจะบัญชาขอรับ" เขาเอ่ยยิ้มๆ
นางสระผมให้เขาเป็นครั้งที่สองจึงตักน้ำล้างฟองออกจนเกลี้ยง หยิบน้ำมันหอมออกมา
"กลิ่นหอมแปลกดี" ฉีจู้เฉิงทำจมูกฟุดฟิด
"ได้ยินว่าทำมาจากดอกกุหลาบของปอสื่อ (เปอร์เซีย)" นางว่า
"ซื้อมาหรือ?"
"ขโมยมาจากน้องชายตัวดี"
"จิ้งเหอสินะ"
"จะมีใครอีก"
เขาไม่กล่าวคำใด เมื่อเห็นว่านางจัดการสระผมให้เขาเรียบร้อยก็ลุกขึ้นยืน
นางสะบัดมือและเท้าร่าๆเพื่อไล่หยดน้ำ
"แบบนี้ตัวเจ้าก็เปียกหมดสิ" เขาเห็นนางสะบัดมือจนน้ำกระโดนเสื้อเป็นดวง อดขำไม่ได้จริงๆ "อีกอย่าง เจ้ารัดหน้าอกไว้แบบนี้ไม่อึดอัดหรือ? ให้ข้าคลายออกให้หรือไม่?"
"เดี๋ยวก็ได้คลายแล้ว จะใจร้อนไปไย" นางตอบพลางหยิบเสื้อนอนสีขาวโยนส่งให้เขา
เขาบิดน้ำที่เรือนผมจนหมาดอีกครั้ง แล้วจึงสวมเสื้อที่นางโยนมาให้ "เอาล่ะ คลายผ้าได้หรือยังเห็นแล้วอึดอัดแทนจริง"
ยามต้องอยู่ในสนามรบ นางมักคิดว่าหน้าอกนางช่างเป็นภาระ เพราะหนักและใหญ่โตทำให้เคลื่อนไหวลำบาก ดังนั้นยามศึกทุกครา นางจะรัดหน้าอกไว้ ทำให้ข้าศึกบางคนนึกว่านางเป็นชายเลยทีเดียว
นางหันมาส่งเสียงจิ๊จ๊ะ "หน้าอกก็หน้าอกข้า เดือดร้อนอะไรเจ้ากัน?"
"ข้ากลัวเลือดลมเจ้าไม่ไหลเวียน เสียสุขภาพเอาได้น่ะสิ" เขาว่า "ผู้อื่นอุตส่าห์หวังดีแท้ๆ"
"อยากถอดก็มาถอดเอาเอง ข้าจะไปรอที่เตียง" ซื่อเซี่ยยี่เดินไปนั่งลงไขว่ห้างบนเตียง แล้วกระดิกนิ้วเรียวเรียก
ฉีจู้เฉิงเดินไปหาอย่างว่าง่าย ทว่าเมื่อไปถึงขอบเตียงกลับถูกนางผลักลงนั่ง ส่วนตนเองเป็นฝ่ายขึ้นนั่งคร่อมร่างเขาเสียอย่างนั้น
นางวางแขนทั้งสองประกบศีรษะเขา "ถอดสิ"
เขาโอบกอดนางกลับที่เอวบาง แล้วค่อยๆเลื่อนมือขึ้น สะกิดปมผ้าที่ผูกเอาไว้จนคลายออก จนทรวงอกนุ่มหยุ่นคู่ใหญ่นั้นเบียดเข้ากับอกแกร่ง
"อา...หายใจสะดวกจริงๆด้วยสิ..." นางยิ้มยวนยั่ว ทั้งเลื่อนหน้าอกไปถูไถที่ริมฝีปากเขา
"ข้าแกะให้แล้ว เจ้าก็ลงไปได้แล้วเซี่ยเอ๋อร์..."
"พูดจาผายลมสุนัขอะไรของเจ้า?" นางหรี่ตามองอย่างอันตราย อุตส่าห์กำลังอารมณ์ดีแท้ๆ "เจ้าคิดว่าข้าลงทุนทำเช่นนี้แล้วเจ้าจะกลับไปนั่งดื่มเหล้าอย่างนั้นรึ?"
"กินทั้งแบบนี้ก็ได้นี่" ใช่ว่าจะไม่เคยทำ”
"หุบปาก!" นางตวาดใส่และพุ่งริมฝีปากเข้าประกบกลีบปากเขา ก่อนจุมพิตร้อนพัวพันจะตามมาติดๆ
เขาเองก็ตอบโต้กลับอย่างร้อนแรงไม่แพ้กัน ถ้าไม่แรงกลับ ก็รับมือว่าที่ฟูเหรินจอมหื่นเช่นนางมิได้หรอก
พลังฝ่ามือปล่อยออก ม่านทั้งสองฝั่งจึงหล่นร่วงลงมาปิด เปลวเทียนไหววูบและดับลง เป็นอีกคืนที่เตียงของเขาและนางลุกเป็นไฟ
"เซี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงอ่อนโยนของสามีที่ซื่อเซี่ยยี่เคยชอบฟังดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาคิ้วเรียวขมวดฉับ "มีอะไรจะแก้ตัวก็ว่ามา" นางไม่หันไป สนใจง่วนอยู่กับการเกาคางนุ่มให้ซิงซิงที่หมอบข้างๆ "ข้าไม่มีอันใดแก้ตัว" ฉีจู้เฉิงยื่นมือให้หยางเอ๋อร์เลียมือเขาอย่างประจบ "ที่ข้าทำไปเพราะอยากปกเจ้า...ปกป้องครอบครัวของเรา..." "อ้อ ปกป้องข้า ปกป้องครอบครัวของเรา ด้วยการสังเวยหลิงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยไปให้บุรุษอื่นน่ะรึ?!" เสียงนางทั้งเจือโมโหทั้งเย็นเยือก "หลิงเอ๋อร์ไม่ได้ไม่รู้เรื่อง ข้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง บอกด้วยว่าหลิวลู่เฉินทำอันใดกับเจ้าบ้าง ข้ามิได้บังคับ มิได้ฝืนใจ นางยอมเสียสละเพื่อเรา ข้ายังนึกขอบคุณนางมิคลาย" ซื่อเซี่ยยี่แค่นยิ้มรังเกียจ "ใช่สิ โหวเหย๋ผู้สูงส่งเช่นท่านมิเคยบังคับใครตรงๆ เพียงหว่านล้อมเล็กน้อย อ้อมค้อมอีกหน่อย ใส่ความสงสารอีกนิดและเล่นละครอีกสักบท หลิงเอ๋อร์ก็ตามมารยาท่านไม่ทันแล้ว จะมีปัญญาใดคิดแย้งท่านได้?" คำพูดนี้ทำเอาฉีจู้เฉิงสะอึก คำเหล่านี้ใครพูดเท่าใดเขามิเคยสะท้าน แต่พอออกมาจากนางที่เขารัก กลับสะ
"เจ้าร่วมมือกับองค์ชายใหญ่ตั้งแต่เมื่อใด?" ฉีจู้เฉิงทำเป็นไม่สนใจคำอาฆาตของซื่อเซี่ยยี่"ตั้งแต่...ข้าย่างเท้ามายังฉางอัน...ไม่นาน...นัก" หลิวลู่เฉินยังยิ้มออกมาได้ "...ข้าที่...สิ้นหวัง...ที่พี่สาวไม่รับรัก...ก็เจอกับ...คนๆหนึ่งเข้า""ปู่เจ้าเถอะ!" ซื่อเซี่ยยี่สบถ ร่ำๆจะไปกระทืบเขาต่อให้ได้ "ตระกูลหลิวไม่มีดีซักคนจริงๆ!!""ก็เขาเป็นญาติผู้พี่ห่างๆของข้า ในเมื่อเขาจะช่วย เหตุใดข้าจะไม่รับไว้?""ตอนอยู่หน่วยลับ เจ้าป๋อไห่เคยเล่าให้ฟังว่ามันมีญาติห่างๆอยู่ที่เหอเป่ย ที่แท้ก็แกนี่เอง!" ซื่อเซี่ยยี่กำหมัดแน่น อยากลากเจ้าพี่น้องนี่มากระทืบให้จมดินจริงๆ"อ้อ...ข้ามีเรื่องอยากรู้..." หลิวลู่เฉินเอ่ยเบาๆ "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนทำ?""ตัวโสโครก!" ซื่อเซี่ยยี่ร้องด่าก่อน "ข้าระแวงเรื่องของเจ้ามาระยะหนึ่งแล้ว พอหลิงเอ๋อร์หายไปแล้วเจ้ากระเหี้ยนกระหือรือใส่ความเซียวปิง ข้าจึงแน่ใจว่าเป็นฝีมือของเจ้าแน่!""หึ...ขนาดว่าข้าเตรียมหลักฐานเป็นอย่างดีแล้วนะ" เขาแค่นหัวเราะ "ทั้งปิ่นปักผม ทั้งเอี๊ยมเปื้อนน้ำกาม พี่สาวคิดว่าข้าต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใดกว่าจะเตรียมเสร็จ?"ซื่อเซี่ยยี่ขนลุกเกรียวเมื่อนึก
ผัวะ!เท้าของฉีจู้เฉิงเตะเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนลงไปกองกับพื้น "ใกล้ตายแล้วยังจะปากสุนัขอีกหรือ?"เขาเอ่ยเสียงขุ่น "ข้าน่าจะฆ่าเจ้าตั้งแต่ที่บ้านหมอเฟิงหวงด้วยซ้ำ"หลิวเก๋อลี่เช็ดเลือดริมฝีปาก หากมือกลับถูกเท้าสตรีเตะออกแล้วกดเท้าลงลำคอเขาแทน"หลิงเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?!""หาเอาเองสิ ฉลาดนักมิใช่หรือ?" วาจายียวนยังเอ่ยมาไม่หยุดซื่อเซี่ยยี่ทำหน้าระอา นางมิได้อยากได้ยินถ้อยคำยียวนเช่นนี้ นางเงยหน้ามองฉีจู้เฉิง คิ้วเชิดขึ้นน้อยๆก่อนจะหันกลับไป และตะบันหน้าเก๋อลี่ด้วยหมัดลุ่นๆไม่ยั้ง"บ้านตระกูลหลิวถูกสังหารยกครัวก่อนที่เจ้ามาเจอกับข้าและซื่อเซี่ยยี่ มือปราบหลิวหายสาบสูญไประยะหนึ่ง" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเบาๆ "เจ้าคงฆ่าเขาและสวมรอยเป็นเขาสินะ น่านับถือจริงๆ"ซื่อเซี่ยยี่หยุดมือเพื่อให้หลิวเก๋อลี่ได้พูดร่างที่นอนเลือดกลบใบหน้า ดั้งจมูกหัก ปากและแก้มแตกยับ กลับหัวเราะขึ้นมา "สวมรอยรึ?! ฮ่าๆๆ""หมายความว่าอย่างไร?""ตลกน่า ตัวจริงตัวปลอมอะไร ข้าก็คือหลิวลู่เฉินอยู่แต่แรกแล้ว แค่กๆ" เขาหยุดถ่มเลือดที่ค้างในปากลงพื้น "ที่ข้าหายไปมิได้ถูกฆ่า ก็แค่หลบไปรักษาตัวเท่านั้น""อ้อ..." เช่นนั้นข้อสงสัยที่ซื่อเซี
หลังจากสลบมาได้ราวสามวัน สิ่งแรกที่หลิงเอ๋อร์ได้ยินคือเสียงคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่ง "หลิงเอ๋อร์...ได้ยินข้าหรือไม่? หลิงเอ๋อร์...""พี่...เซียวปิง?" นางพยายามลืมตาขึ้น แต่กลับมองเห็นได้แค่เลือนลาง "ใคร...ใครเอาผ้าปิดตาข้าไว้ ข้ามองอะไรไม่เห็นเลย"เซียวปิงในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าฟังแล้วตกใจยิ่ง "หลิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เจ้าบาดเจ็บทั้งร่าง อย่าเพิ่งรีบร้อนขยับเกินไป""เจ้าคนสารเลวนั่น...ฮึก...." หลิงเอ๋อร์ครางออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวด "ไม่นึกว่าเขาจะทำกับข้าเช่นนี้"หลิงเอ๋อร์นอนร่ำไห้บนพื้นแข็ง แต่นางในสภาพนี้จะทำอันใดได้? แข้งขาปวดลึกถึงกระดูก ลำตัวปวดจนอยากอาเจียนตลอดเวลา ยิ่งใบหน้ารู้สึกชาคันคล้ายกับว่าไม่ใช่ใบหน้าตนเองอย่างไรอย่างนั้น"...หลิวลู่เฉิน ข้าขอสาบาน ว่าถ้ารอดไปได้ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!""อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย เดี๋ยวร่างกายก็กระทบเทือนไปมากกว่านี้หรอก" ชายหนุ่มพยายามปลอบหญิงสาว จากนั้นจึงมองไปรอบๆตัว "ดูท่าว่าที่นี่คงเป็นห้องเก็บของของจวนที่ไหนสักแห่ง""ท่านก็...ถูกเขาจับมารึ?" นางพยายามตั้งสติเซียวปิงพยักหน้า "ตอนที่ข้าออกมาตามหาเจ้า ข้าไปพร้อมกับหลิวลู่เฉิน จู่
"...ยาสามตะวันสองจันทรา" หมอเฟิงหวงเอ่ยเรียบๆ กินไปแล้วอวัยวะภายในจะถูกกัดกร่อนจนตายภายในสามวัน"ซื่อเซี่ยยี่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "แล้วนี่...""น่าจะสองวันแล้ว อวัยวะภายในเริ่มไม่ไหวแล้ว" เฟิงหวงชี้ไปที่เลือดสีดำ "อาเจียนเป็นเลือดขนาดนี้ กระเพาะเอย ลำไส้เอยคงไม่เหลือแล้ว...""ไม่...ไม่จริง" ซื่อเซี่ยยี่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จนร่วงเผาะๆลงยังมือที่จับเขาไว้ "ฉีจู้เฉิง เจ้าจะตายไม่ได้นะ แล้วงานแต่งงานของเราล่ะ จิ้นหลี่ของเราล่ะ ถ้าไม่มีเจ้าแล้วข้าจะอยู่กับใคร?!"ร่างน้อยสะอื้น ซบศีรษะลงที่หน้าท้องของเขา ขณะที่มือแกร่งลูบหัวนางคล้ายกับจะปลอบให้นางหยุดร้องไห้ "อย่า...ร้องไห้...""ไม่เอา...แบบนี้ไม่เอา..." นางดึงมือเขาแนบแก้มเนียน หันหน้าหาเฟิงหวง "ยาถอนพิษล่ะ มีหรือไม่? การรักษาล่ะ?!"เฟิงหวงเพียงส่ายหน้าตอบกลับมา"พี่สาว! เกิดอะไรขึ้นกับพี่ฉี?!" หลิวลู่เฉินที่วุ่นกับการออกไปตามหาหลิงเอ๋อร์ เมื่อได้ข่าวก็รีบแจ้นกลับมาในทันที"...เขาถูกพิษ" นางว่าเสียงสะอื้น "ขนาดว่าเขาเป็นคนระวังตัวขนาดนี้ยังเสียท่าให้ศัตรูจนได้ ข้ามันไม่ดีเอง ไม่ระวังให้เขา"ฉีจู้เฉิงพยายามจะบีบมือนางแต่กลับไร้เรี่ยวแร
ฉีจู้เฉิงเอียงตัวไปกระซิบบางอย่างกับนาง ทั้งยังใช้พัดปิดราวกับคุยกันถึงเรื่องของความลับสุดยอดซื่อเซี่ยยี่ฟังแล้วหัวเราะพรืด "ได้ ตกลงตามนี้" นางขยิบตาให้ฉีจู้เฉิงแล้วเรียกหยางหมี่เฟิงมา สั่งการให้กองกำลังพิทักษ์แผ่นดินออกตามหาหลิงเอ๋อร์ ต่อให้ต้องพลิกฉางอัน ต้องหานางให้เจอ!ตั้งแต่ตะวันเริ่มพ้นขอบฟ้าจนกระทั่งตะวันขึ้นตรงหัว หลิวลู่เฉินก็กลับมาในสภาพคนหมดอาลัยตายอยาก เขาเดินเข้ามาหาซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิงที่เตรียมจะรับประทานอาหารกลางวันทั้งสองคนนั้นนั่งคุยหัวเราะเล่นหัวกันราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดกับชีวิตของซื่อเซี่ยยี่เลยแม้แต่น้อยหลิวลู่เฉินชักสีหน้า กระแทกตัวลงนั่ง อดไม่ได้ต้องเอ่ยออกมา "ข้าอกจะแตกอยู่แล้ว!"ซื่อเซี่ยยี่ที่กำลังหยอกฉีจู้เฉิงอยู่จึงลดรอยยิ้มบนใบหน้า หันมาเอ่ย "ถึงนางจะเป็นภรรยาของเจ้า แต่ก็เป็นแค่บ่าวคนหนึ่ง อีกทั้งข้าเองก็สั่งคนไปค้นหานางกับเซียวปิงแล้ว อย่าร้อนใจไปเลยน่า""ถึงนางเป็นบ่าวแต่ก็เป็นคนนะ แถมติดตามพี่สาวมานาน น่าจะมีหัวจิตหัวใจกันหน่อย!" หลิวลู่เฉินเห็นท่าทีไม่ทุกข์ร้อนก็พาลให้ฉุนขึ้นมา"แล้วจะให้ข้าทำเช่นไร? เพียงแค่ข้าสั่งให้กองกำล
"ปกติสตรีต้องดื่มแล้วเมาจนลำบากยอดบุรุษพากลับบ้านมิใช่รึ? เหตุใดข้ากลับต้องทำหน้าที่บุรุษแทนกันล่ะ?!" นางบ่นอุบขณะพยุงเขากลับจวนแม่ทัพ"นั่นสิ..." จู่ๆเขาก็สร่างเมาเมื่อถึงประตูจวนแม่ทัพ เขายืนตัวตรงแล้วช้อนตัวซื่อเซี่ยยี่ไว้ในอ้อมแขน "ขอบคุณที่เตือนข้า""เจ้า...!""จากนี้ไปเป็นหน้าที่ของ...บุรุษ""
ซื่อเซี่ยยี่ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่อาจหาคำตอบให้ตนเองได้ว่า คนพิลึกผู้นี้เหตุใดต้องการแต่งงานกับนางเพียงนี้ฟังจากที่เขาพูด หรือนางกับเขาจะเคยมีบุญคุณความแค้นต่อกัน?อีกประการหนึ่ง เขามีบรรดาศักดิ์ถึงชั้นเลี่ยโหว ซึ่งสูงกว่านางไม่กี่ขั้น เหตุใดนางจึงไม่เคยพบเห็นเขามาก่อน? ยิ่งคิดก็ยิ่งหาคำตอบให
ซื่อเซี่ยยี่รู้สึกตัวเมื่อมีกลิ่นหอมของวัตถุบางอย่างมาอังที่จมูก ดวงตากลมเบิกกว้าง ทว่ามองเห็นเพียงความมืดนี่ไม่ใช่ยามค่ำคืน แต่นางถูกปิดตาเอาไว้ เมื่อลองขยับมือเล็กน้อย ก็พบว่าทั้งแขนและขาก็ถูกมัดเอาไว้…//ท่านหมอ อาการแม่นางท่านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?//เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นสติที่ยังคงอ
"ใช่แล้ว ภักดี" นางว่า "ความลับที่พูดคุยกันในหอสุ่ยเซียนจะไม่มีวันแย้มพรายไปถึงผู้ใดโดยเด็ดขาด นั่นเป็นข้อที่หนึ่ง"ซื่อเซี่ยยี่มองอีกฝ่ายนิ่งจนอู๋เม่ยเหนียงประหลาดใจ "เป็นอะไรล่ะ เสี่ยวเมา ดื่มชาอีกหน่อยสิ"ซื่อเซี่ยยี่ชักสงสัยที่ถูกคะยั้นคะยอจนเกินเหตุ สัญชาตญาณระวังภัยเริ่มทำงาน จึงหันไปหยิบขนมม







