บทที่ 5 นี่มันแกล้งกันชัด ๆ

อิริคนอนซมหมดสภาพบนเตียงคิงไซส์ เพราะเซอร์คานเล่นเอาเขาแทบไม่ให้เขาได้มีเวลาพัก แม้เขาจะอ้อนวอนร้องขอว่าให้พอก่อน แต่เซอร์คานก็ไม่ยอมหยุด ยังคงทำตามใจอยาก ทำกับเขาราวกับว่าเป็นเครื่องระบายอารมณ์ความใคร่

“ลุกขึ้นมาแต่งตัวได้แล้ว มัวนอนอยู่ทำไม...ฉันจะกลับบ้าน”

เซอร์คานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า เย็นชาไร้ความรู้สึก

อิริคค่อย ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้เข้าที่ ก่อนที่จะเดินตามหลังเซอร์คานไปติด ๆ พลางคิดในใจ จะไม่ให้เขาได้พักบ้างเลยหรืออย่างไร ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเอาเสร็จไปเมื่อกี้นี้เอง ขอเขานอนพักสักหน่อยก็ยังดี ให้ล้างห้องน้ำยังไม่ทันหายเหนื่อย ก็มาเอาเขาต่อ แล้วจะไม่ให้เขาเหนื่อยได้ยังไง

ทั้งคู่เดินมาที่รถยุโรปคันสีดำที่จอดอยู่ลานจอดรถของคาสิโน อิริคมองซ้ายมองขวาหาพนักงานขับรถ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

“มองหาอะไร...ต่อไปนี้นายต้องเป็นคนขับรถให้ฉันอิริค”

“ผมต้องเป็นคนขับรถด้วยเหรอ?”

“ใช่ไง...หรือนายมีปัญหา!!”

“เปล่าครับ”

อิริคก้มหน้าหลุบต่ำ เมื่อเห็นสายตาอำมหิตของเซอร์คาน ที่จ้องมองมายังเขา เขาเปิดประตูด้านหลังให้เซอร์คานเข้าไปนั่งด้านใน เมื่อเซอร์คานเข้าไปแล้ว เขาก็ปิดประตูลงอย่างแรง แสดงถึงความไม่พอใจ ในสิ่งที่ตัวเองถูกกระทำ

อิริคเดินอ้อมหน้ารถแล้วเปิดประตูรถฝั่งคนขับ เขาพาตัวเองเข้ามาในรถ แล้วสตาร์ทรถเหยียบคันเร่งออกไปจากคาสิโนอย่างเร็ว

คฤหาสน์เซอร์คาน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงรถก็มาจอดที่คฤหาสน์ใหญ่ อิริครีบเดินมาเปิดประตูรถให้เซอร์คาน เขาทำตามหน้าที่ราวกับคนขับรถไม่มีผิด เซอร์คานก้าวขาออกมาจากรถ แล้วเดินนำหน้าอิริคไป เขารีบเดินตามเซอร์คานไปอย่างไว

“คุณจะให้ผมนอนตรงไหนครับ”

อิริคดึงมือของเซอร์คานให้หยุดเดิน ตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเขาต้องอยู่ส่วนไหนของคฤหาสน์ใหญ่นี้

“ก็ให้คนเอาของไปเก็บห้องฉัน ก็ต้องนอนกับฉันสิ จะไปนอนที่ไหน”

เซอร์คานเอ่ยเสียงเรียบ แล้วหมุนตัวกลับ เขาก้าวขาเดินต่อเข้าไปด้านใน โดยไม่รออิริคเลยแม้แต่น้อย อิริคยังคงมึนงงกับคำตอบของเซอร์คาน ในเมื่อเซอร์คานเกลียดเขา ทำไมถึงต้องเอาเขามาอยู่ข้างกายอย่างนี้ด้วย

อิริคเดินตามเซอร์คานขึ้นไปด้านบน เซอร์คานกำลังถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวสีดำออก สายตาของอิริครีบหลุบต่ำก้มมองลงพื้นทันที

“ผมหิวข้าว วันนี้ทั้งวันผมยังไม่ได้กินข้าวเลย ในครัวพอจะมีอะไรให้ผมทานไหมครับ”

ความหิวโหยทำให้อิริคเอ่ยปากร้องขออาหารเพื่อประทังความหิว เซอร์คานเอียงคอมอง พลางกระตุกยิ้มมุมปาก นึกขำคำพูดของอิริค

“เดี๋ยวให้แม่บ้านทำให้ จะกินอะไร”

“บะหมี่ก็ได้ครับ ผมกินได้ง่าย ๆ”

“ถ้าอย่างนั้นนายลงไปทำเองแล้วกัน ถ้าจะกินแค่นั้น บะหมี่อยู่ในตู้”

เซอร์คานพูดพลางหยิบเสื้อยืดตัวสีขาวมาสวมใส่ เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ อิริค สายตาทอดมองอิริคด้วยความเฉยชา พลางเดินผ่านหน้าอิริคไป

“ลงมาเดี๋ยวฉันพาไปที่ครัว”

“ครับ”

อิริครีบเดินตามเซอร์คานลงไปทันที ถ้าจะให้เขาหาว่าครัวอยู่ตรงไหน คืนนี้ก็คงไม่ได้กินบะหมี่แน่ ๆ เพราะคฤหาสน์ของเขาใหญ่เหลือเกิน แล้วตอนกลางคืนยิ่งวังเวงราวกับปราสาทผีสิง ไม่มีผู้คนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

เซอร์คานแบ่งโซนให้พวกลูกน้องอยู่ด้านหลังของคฤหาสน์ ส่วนที่อยู่ด้านหน้าจะไม่ค่อยมีใครเข้ามายุ่งวุ่นวาย ถ้าเจ้านายไม่ได้เรียกใช้งาน

อิริคเดินมาหยุดอยู่ที่ครัว เขาเอื้อมมือขึ้นไปหยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในตู้มาหนึ่งซอง

“เอามาอีกซอง...ทำให้ฉันด้วย ฉันก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

อิริคตวัดหางตาไปมองคนที่เอาแต่ออกคำสั่งเขาอยู่ด้านหลัง เขาหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาเพิ่มอีกหนึ่งซอง แล้วจัดการกับบะหมี่อยู่สักพัก หมูสับ ไข่ กุ้ง ปลาหมึก ผักสด ๆ เป็นส่วนหนึ่งของเมนูบะหมี่ในมื้อนี้

เมื่อเสร็จแล้วอิริคก็ใส่ชามมาเสิร์ฟให้เจ้านายหนุ่ม กลิ่นบะหมี่หอม ๆ ตีเข้าจมูก เซอร์คานถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ตอนนี้เขาหิวมาก เซอร์คานชำเลืองมองชามบะหมี่ที่มีสีสันหน้าตาน่าทาน

“หน้าตาใช้ได้ ทำไมตอนฉันทำมันไม่เป็นแบบนี้วะ?”

เซอร์คานพึมพำอยู่กับตัวเองคนเดียว แต่อิริคได้ยินเขาอดนึกขำไม่ได้กับสิ่งที่เซอร์คานพูด

“ก็คนทำมันคนละคนกันไงครับ มันเลยไม่เหมือนกัน”

อิริคเอ่ยแซวคนที่นั่งกินบะหมี่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขา สายตาคมของเซอร์คานเหลือบขึ้นมามองอิริค แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เซอร์คานก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ต่อจนหมด เมื่อทั้งสองทานเสร็จ อิริคก็เป็นคนจัดการเก็บชามล้างทำความสะอาด

เมื่อพวกเขาทานบะหมี่เสร็จ ก็พากันขึ้นไปด้านบน เซอร์คานให้อิริคนอนบนพื้นห้องข้าง ๆ เตียงเขา ไม่ได้ให้อิริคนอนร่วมเตียงเดียวกัน ฟูกนอนที่ปูพื้นมันไม่ได้หนามาก เลยทำให้อิริคปวดหลังไม่เบา

อิริคนึกในใจจะให้เขานอนที่ดี ๆ ไม่ได้หรือไง ห้องเล็ก ๆ สักห้อง มีเตียงเล็ก ๆ ก็ได้ แค่นี้เขาก็อยู่ได้แล้ว แต่กับให้เขานอนหลังขดหลังแข็งอยู่แบบนี้ มันแกล้งกันชัด ๆ

“อย่าให้ถึงตาฉันบ้างนะ หึ๊ย!!!”

อิริคบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เขานอนกอดเข่าคุดคู้แลดูน่าสงสาร แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาเป็นเพียงลูกน้องของเซอร์คาน เจ้านายสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำตามนั้น ไม่นานด้วยความเหนื่อยล้า ก็ทำให้อิริคเผลอหลับไปอย่างง่ายดาย