พบหน้าครอบครัวอีกครั้ง

ความรู้สึกของหยวนหมิงในเวลานี้ทั้งความสุขและเศร้าผสมปนเป ถึงแม้จะมีผู้คนมากมายยกย่องสรรเสริญให้เขาเป็นดั่งยอดนักรบที่คอยปกป้องผืนแผ่นดิน แต่ในความเป็นจริงเขากลับเป็นบิดาและสามีที่ล้มเหลว หยวนหมิงไม่อาจเอ่ยขอให้ครอบครัวให้อภัยตน แต่เขาต้องการทำหน้าที่บิดาและสามีเป็นครั้งสุดท้าย

“หลิงเอ๋อ ได้เวลาตื่นแล้ว ลูกต้องเข้าไปที่นั่นเพื่อช่วยครอบครัวของเราออกมา พ่อและสหายเหล่านี้จะเป็นคนช่วยลูกเอง”

หยวนชิงหลิงผละจากอ้อมแขนแข็งแรงที่แสนอบอุ่นที่นางมิได้สัมผัสมาเนิ่นนาน นางมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นที่บิดาเรียกพวกเขาว่าสหายผ่านม่านน้ำตา หยวนชิงหลิงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดดวงตาของตน ทำให้นางพึ่งจะสังเกตว่าบิดาของตนก็อยู่ในชุดเกราะสีดำไม่ต่างจากพวกเขา

“ท่านพ่อ...”

หยวนชิงหลิงมีเรื่องมากมายที่ต้องการถาม แต่ในเวลานี้นางจำเป็นต้องทำเรื่องที่เร่งด่วนอย่างเช่นช่วยเหลือครอบครัวของนางออกมาก่อน

“ข้าจะทำตามที่ท่านสั่งเจ้าค่ะ”

“เด็กดี”

หยวนหมิงยกยิ้มบางๆ ให้แก่บุตรสาว ก่อนที่นางจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา หยวนชิงหลิงมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตามึนงง ท่านพ่อของนางเล่า แล้วนักรบกลุ่มนั้นอีก นางยันกายลุกขึ้นก่อนจะนึกถึงคำสั่งของบิดาขึ้นมา

“หรือว่าพวกเขาออกไปข้างนอกแล้ว”

หยวนชิงหลิงไม่มีเวลามามัวคิดว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นความจริงหรือความฝัน นางถูกฝึกอย่างเคร่งครัดมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเมื่อท่านพ่อบอกว่าได้เวลาแล้ว เช่นนั้นนางก็ต้องรีบไป

นางคว้าดาบใหญ่ที่มาวางอยู่ข้างกายได้อย่างไรไม่รู้ขึ้นมา ก่อนจะกดกลไกเปิดประตูห้องลับ ทำให้นางเห็นว่าด้านนอกนั้นมืดสนิทไปแล้ว เสียงต่อสู้ดังแว่วเข้ามากระทบโสต หยวนชิงหลิงคิดว่าต้องเป็นบิดาและสหายนักรบเหล่านั้นกำลังต่อสู้เพื่อเปิดทางให้นางเข้าไปช่วยครอบครัวของตน

หยวนชิงหลิงอาศัยความมืดและความคล่องตัวหลบเลี่ยงการต่อสู้ นางทะยานไปยังที่ต่างๆ เพื่อค้นหาที่คุมขังของมารดา เสียงโลหะกระทบกันยังคงดังแว่วอยู่ไม่ไกล นางค้นหาไปทีละห้องก่อนจะเห็นว่ามีห้องหนึ่งที่มีกรงเหล็กถูกใส่กลอนเอาไว้ หยวนชิง หลิงไม่รอช้า นางใช้ดาบใหญ่ในมือฟันฉับไปยังโซ่ที่พันธนาการกรงขังนั้นทันที

“ท่านแม่!! พวกท่านอยู่ในนี้หรือไม่เจ้าคะ”

ภายในห้องหินนั้นทั้งมืดมิดและเหม็นอับ เสียงขยับกายแผ่วเบาทำให้หยวนชิงหลิงรู้ว่ามีคนอยู่ด้านใน

“ท่านแม่!! ข้าเองหลิงเอ๋อ ข้ามาช่วยพวกท่านแล้ว”

หงอวี้เหยา มารดาของหยวนชิงหลิงที่นอนกอดบุตรชายอยู่ในซอกมุมหนึ่งของห้องนั้น ค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมามอง เพราะนางคิดว่าตนเองกำลังฝันไป

“หลิงเอ๋ออย่างนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าต้องหูแว่วไปเองแน่ๆ ตอนนี้นางอยู่ที่แคว้นเซี่ยแล้วนางจะมาช่วยพวกเราได้อย่างไร”

หงอวี้เหยาพึมพำเสียงเบา แต่หยวนชิงหลิงก็ยังได้ยิน อย่างชัดเจน นางรีบก้าวเข้าไปตามเสียงเพื่อค้นหาตัวมารดาของตน

“ท่านแม่ข้าเองหลิงเอ๋อ เอาไว้ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง เวลานี้พวกเราต้องรีบหนีแล้ว ตอนนี้เลยเร็วเข้า”

หยวนชิงหลิงเอ่ยกระตุ้นมารดา น้องชายในวัยสิบเอ็ดของนางเองก็ประสาทไวไม่ต่างจากพี่สาว เขามิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาแต่ทำตามที่พี่สาวสั่งอย่างไม่รีรอ

“ท่านย่าของเจ้าถูกขังแยกเอาไว้ ตอนนี้นางป่วยหนัก เราต้องไปช่วยนางก่อน ยังผู้คนมากมายที่ถูกจับมาที่นี่ด้วย”

หยวนชิงหลิงพึ่งจะสังเกตเห็นว่า ภายในห้องนี้ยังมีคนอีกนับร้อยที่รู้สึกตัวแล้วว่านางแอบเข้ามาที่นี่ แต่นางตัวคนเดียวไม่สามารถช่วยเหลือพวกเขาทุกคนได้

“ใครอยากรอดก็ให้รีบหนีไปจากที่นี่ซะ ตอนนี้มีทหารกำลังต่อสู้อยู่กับคนของเฉิงอ๋องอยู่ด้านนอก เป็นโอกาสของพวกเจ้าแล้วที่จะหนีไป แต่ถ้าหากไม่กล้าก็จงนอนรอความตายอยู่ที่นี่เสีย”

หยวนชิงหลิงไม่คิดพาคนพวกนี้ติดตามไปด้วย ครอบครัวของนางทำเพื่อคนแคว้นฉินมามากพอแล้ว จากนี้ไปก็แล้วแต่เวรกรรมของแต่ละคน

“ท่านย่าถูกขังอยู่ที่ใด”

หยวนเฉิงอี้วิ่งนำพี่สาวไป ตามหลังมาด้วยมารดาของพวกเขา ระหว่างทางหยวนชิงหลิงได้ใช้ดาบฟันโซ่ที่คุมขังพวกคนเหล่านั้น ก่อนจะตะโกนบอกพวกเขาว่ามีคนมาช่วยแล้ว ทุกคนที่อยู่ที่หุบเขาแห่งนี้ นอกจากนักโทษที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมแล้วยังมีคนจากแคว้นอื่นรวมถึง พ่อค้า และนักเดินทางที่ผ่านทางมา ถูกจับตัวมาเพื่อเป็นแรงงานในเหมืองหินแห่งนี้

หยวนเฉิงอี้พาหยวนชิงหลิงวิ่งตรงไปยังห้องสุดท้าย ห้องนั้นจะมีเพียงคนที่ป่วยหนักจนไม่สามารถทำงานได้ และนอนรอความตายเท่านั้น ไม่มีหมอมารักษาหรือยาสมุนไพรให้ทาน

นางฟันโซ่จนขาดก่อนจะเข้าไปในห้องเพื่อตรวจดูทีละคน หญิงชราผมขาวนางหนึ่งที่นอนหายใจรวยริน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“หลิง...เอ๋อ”

“ท่านย่า!!”

สองพี่น้องวิ่งตรงไปยังร่างหญิงชราที่นอนคุดคู้อยู่ในซอกมุมหนึ่ง

“ไม่เป็นไรแล้ว ท่านย่าหลิงเอ๋อมาช่วยท่านแล้ว”

หยวนชิงหลิงไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ฮูหยินเก้ามิ่งที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างให้ความเคารพ ต้องมานอนป่วยเพื่อรอความตายไม่ต่างจากขอทานข้างถนน เมื่อหยวนชิงหลิงเห็นสภาพของท่านย่าของนางเช่นนั้น นางก็อดที่จะน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“ท่านย่า อดทนเอาไว้นะเจ้าคะ หลิงเอ๋อจะพาท่านไปจากที่นี่เอง”

นางแบกร่างหญิงชราเอาไว้บนหลัง ก่อนจะพาร่างผอมแห้งดั่งไม่ฟืนของนางออกไปจากที่นั่น ภายนอกห้องขังกำลังเกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้น เมื่อนักโทษเหล่านั้นต่างก็วิ่งกรู่ออกมาพร้อมกันเพื่อหาทางหนีตาย หยวนชิงหลิงใช้โอกาสที่ไม่มีใครทันได้สังเกต พาคนทั้งสามหลบออกมาจากที่แห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

“หลิงเอ๋อ พวกเราจะไปที่ใด ทางนี้มิใช่ทางออกนะ”

แม่นางหงมารดาของหยวนชิงหลิงเอ่ยท้วงบุตรสาว หลังจากที่เห็นนางพาพวกตนไปคนละเส้นทางกับเหล่านักโทษคนอื่น

“ท่านแม่ เส้นทางนี้ปลอดภัยแน่นอน เราจะไปรอท่านพ่ออยู่ที่นั่น พวกท่านรีบตามข้ามาเร็วเข้า”

หยวนชิงหลิงไม่ฟังคำท้วงของมารดา นางยังคงเร่งฝีเท้าต่อไปเพื่อให้ไปถึงทางเข้าลับก่อนที่ทหารของเฉิงอ๋องตามมาทัน

เมื่อคนทั้งสี่ไปถึงผนังหินตอนหนึ่งหยวนชิงหลิงก็หยุดลง นางส่งร่างของท่านย่าให้มารดาประคองเอาไว้ ก่อนที่จะดึงกลไกที่นางทำสัญลักษณ์ไว้ก่อนหน้า ทันใดนั้นประตูหินก็ถูกเปิดออก

“รีบเข้าไปข้างในเร็วเข้า!!”

ทั้งสี่คนต่างก็รีบทะยานเข้าไปในห้องลับ ก่อนที่ประตูหินจะปิดลง หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พวกนางรอดแล้ว ตอนนี้รอเพียงท่านพ่อและสหายของเขากลับมาเท่านั้น จากนั้นพวกนางจะได้ไปจากที่แห่งนี้เสียที

ความจริงแม่นางหงสงสัยในสิ่งที่บุตรสาวเอ่ยตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่เวลานั้นพวกนางกำลังรีบหนีเอาตัวรอดจึงมิได้เอ่ยถาม ตอนนี้ทุกคนปลอดภัยดีแล้ว ความสงสัยที่อยู่ภายในใจของนางก็ไม่สามารถเก็บซ่อนเอาไว้ได้อีก

“หลิงเอ๋อ ลูกบอกว่าท่านพ่อของลูกก็มาช่วยพวกเราด้วยอย่างนั้นหรือ จะเป็นได้อย่างไรก็เขา...”

นางไม่สามารถเอ่ยคำที่แสนเสียดแทงใจคำนั้นออกมาได้ หลายครั้งแม่นางหงคิดจะสังหารตนเองให้ตายตกตามสามีไปซะ แต่เพราะบุตรชายที่ยังเล็กและแม่สามีที่แก่ชรา นางจึงไม่อาจทิ้งพวกเขาเอาไว้ ปล่อยให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพังได้

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อและสหายนักรบของท่าน พวกเขาอยู่ในชุดเกราะสีดำเหมือนๆ กัน ระหว่างที่เรากำลังหลบหนีออกมาจากที่นั่น พวกท่านไม่ได้ยินเสียงต่อสู้หรือเจ้าคะ”