รีบหนีไป

ทุกคนส่ายหน้า เพราะความเร่งรีบทำให้พวกเขาไม่ทันได้สังเกตว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้นหรือไม่ แต่เรื่องที่บุตรสาวบอกว่าบิดาที่ตายจากไปแล้วมาช่วยพวกตน เรื่องนี้ฟังดูแล้วน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก

“ลูกพูดจริงหรือ มิใช่ว่าคิดไปเองนะ หลิงเอ๋อลูกก็รู้ว่าพ่อของลูกเขา...ตายไปแล้ว”

เสียงสุดท้ายของนางเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน ความเจ็บปวดที่ผ่านมาของนางแม้มิได้แสดงออก แต่มันยังคงฝังลึกอยู่ภายในใจ เมื่อยามที่นางนึกถึงใบหน้าคนเข้มของชายผู้อันเป็นที่รัก

“เมื่อท่านพ่อกลับมา พวกท่านก็จะได้เห็นกับตาตนเองเจ้าค่ะ ว่าท่านยังไม่ตาย”

หยวนชิงหลิงเอ่ยด้วยท่าทางอารมณ์ดี นางแกะห่อผ้าที่มีเสบียงและน้ำออก ก่อนจะแบ่งอาหารให้ทุกคน จากนั้นจึงป้อนน้ำให้ท่านย่าของนาง

“ท่านย่าดื่มน้ำสักหน่อยนะเจ้าคะ อีกไม่นานเมื่อท่านพ่อกลับมา พวกเราจะพาท่านไปรักษากับหมอที่ดีที่สุด”

แม้ส่วนลึกภายในใจของหยวนชิงหลิงเอง จะรู้สึกไม่แน่ใจเช่นกัน แต่นางก็อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่นางเห็นนั้นเป็นความจริง ไม่สิ นางขอภาวนาให้สิ่งที่นางเห็นมิใช่เพียงมโนสำนึกที่นางสร้างขึ้น

ภายนอกห้องลับ การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งฟ้าสางทุกอย่างจึงได้สงบลง เสียงต่อสู้ที่หยวนชิงหลิงเข้าใจว่าเป็นฝ่ายบิดาของตนและคนของเฉิงอ๋องนั้น ความจริงมิใช่อย่างที่นางคิด

ย้อนกลับไปในตอนที่หยวนชิงหลิงพึ่งออกมาจากเส้นทางลับ เสียงการต่อสู้ที่นางได้ยินนั้นเป็นเสียงทหารของเฉิงอ๋องที่ทำหน้าที่เฝ้าหุบเขา และคนขององค์ชายห้าที่ตามหยวนชิงหลิงมาเพราะได้รับรายงานว่ามีคนเดินทางออกจากเมืองเฉิงโจวไปยังเส้นทางเหมืองที่อยู่ในหุบเขาหิน องค์ชายห้าเดาว่าหยวนชิงหลิงจะต้องได้ข่าวระแคะระคายเรื่องที่ครอบครัวของนางถูกย้ายมาคุมขังในที่แห่งนั้น นางจึงได้ออกติดตามไป

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงทำให้ทหารที่เฝ้าเหมืองมองเห็นคนขององค์ชายห้าเป็นทหารในชุดเกราะสีดำที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้พวกเขาลงมือโจมตี จากนั้นทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการต่อสู้ขึ้น แต่เมื่อยามฟ้าสางทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างต่อสู้กันจนบาดเจ็บล้มตายเหลือเพียงไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือองค์ชายห้าฉินฉู่อี้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่คนของเขาก็พาร่างโชกเลือดของเจ้านายหนีออกมาได้

หลังจากที่ช่วยครอบครัวหนีออกมาจากที่คุมขังได้สำเร็จ ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยวางอยู่บนบ่าของนางก็เหมือนได้ถูกปล่อยวาง ร่างบางเอนกายพิงผนังด้วยความอ่อนล้า จากนั้นเพียงไม่นานนางก็ผล็อยหลับไป

“หลิงเอ๋อ!! หลิงเอ๋อ!! เด็กดี ภารกิจสุดท้ายของพ่อได้ลุล่วงแล้ว ถึงเวลาที่พ่อจำต้องจากไป จากนี้เป็นหน้าที่ของลูกแล้วขอฝากท่านแม่ท่านย่าและน้องชายของลูกให้ลูกดูแลพวกเขาด้วย ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหนพ่อคนนี้จะเฝ้ามองลูกอยู่เสมอ ไม่ว่าเมื่อใดที่เจ้าเหนื่อยล้าหรือเสียใจ จงอย่าลืมว่ายังมีพ่อคนนี้อยู่ พ่อจะคอยอยู่เคียงข้างลูก ลูกสาวคนดีของพ่อเจ้าเป็นเด็กที่เข้มแข็งและแข็งแกร่งมาก ลูกจะเป็นผู้นำพาตระกูลซวนหยวนของเรารุ่งเรืองสืบไป”

หยวนชิงหลิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่านักรบเกราะดำนับแสน กวาดตามองพวกเขาทุกคนด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ นางไม่เข้าใจว่าตอนนี้เหตุใดตนเองถึงได้รู้สึกเช่นนั้น บิดาที่นั่งอยู่บนหลังอาชาตัวใหญ่ มองลงมายังบุตรสาวคนโตของตนด้วยสายตาอบอุ่น ร่างสูงตระหง่านยกยิ้มบางๆ ก่อนจะพาคนเหล่านั้นควบม้าหายไปท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

“ท่านพ่อ!! รอเดี๋ยวก่อน!! ท่านจะไปไหน รอข้าก่อน”

หยวนชิงหลิงวิ่งตามพวกเขาไป พลางร้องตะโกนเรียกบิดาของตนไม่หยุดปาก

“หลิงเอ๋อ!! หลิงเอ๋อ!!ตื่นเร็วเข้า ลูกฝันอะไร”

แม่นางหงเขย่าปลุกบุตรสาวที่ผล็อยหลับและละเมอเรียกบิดาออกมาเสียงดัง หยวนชิงหลิงลืมตาตื่นขึ้นใบหน้าของนางเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา นางมองมารดาที่นั่งอยู่ข้างตนด้วยสายตางุนงง

“ท่านแม่ ท่านพ่อเล่าเจ้าคะ ท่านพ่อกลับมาหรือยัง”

หยวนชิงหลิงละล่ำละลักถามมารดาของตนด้วยน้ำเสียงร้อนรน แม่นางหงส่ายหน้า

“อย่างนั้นหรือ ท่านพ่อจากไปแล้วจริงๆ สินะ ที่ข้าเห็นทั้งหมดเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ข้าสร้างขึ้นเท่านั้นเอง”

น้ำตาเม็ดโตรินไหลออกมาจากดวงตางามไม่ขาดสายตอนนี้นางมิอาจสะกดกลั้นความเสียใจและผิดหวังเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว ความหวังที่ว่าบิดายังคงมีชีวิตอยู่ได้พังทลายลงไปในพริบตา นางมิอาจยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้ ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น สีหน้าของนางในยามนี้บ่งบอกถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ร่างบางโผเข้าสู่อ้อมแขนอันอบอุ่นของมารดา เวลานี้นางแทบตั้งสติเอาไว้ไม่อยู่แล้ว แม่นางหงเห็นบุตรสาวพูดบางสิ่งที่ไม่สามารถเข้าใจได้ออกมาหลังจากที่ตื่นขึ้น แต่นางก็มิได้เอ่ยถามเพราะรู้ว่าบุตรสาวกำลังเสียใจ นางใช้อ้อมแขนของตนเป็นที่พึ่งพิงให้บุตรสาวในยามที่ไร้เรี่ยวแรงและท้อแท้ แม้นางจะเป็นเพียงสตรีที่อ่อนแอไร้กำลัง แต่หัวใจของนางนั้นเข้มแข็งยิ่งนัก

“หลิงเอ๋อ เด็กดีอย่าร้องไห้ อย่าเสียใจ พ่อจะอยู่ในใจของลูกเสมอและตลอดไป ตอนนี้จงเปิดโลงศพที่อยู่ตรงหน้าลูกออก ความลับทุกอย่างถูกซ่อนอยู่ข้างในนั้น หลิงเอ๋อจงอย่าลืมเด็ดขาด”

เสียงแว่วที่ดังเข้ามาในโสตของนางทำให้หยวนชิงหลิงหยุดชะงักไป นางผละจากอ้อมแขนของมารดาก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังโลงศพที่อยู่ตรงหน้า

“ลูกจะทำอะไรหรือ รบกวนคนตายไม่ใช่เรื่องที่ดีนะหลิงเอ๋อ”

แม่นางหงเห็นบุตรสาวเดินไปยืนที่ด้านหน้าโลงศพสีแดง นางดูออกว่าบุตรสาวจะต้องคิดทำอะไรบางอย่างแน่ และนางก็เดาถูก หยวนชิงหลิงผลักฝาโลงที่อยู่ด้านบนทิ้งไป ก่อนแสงสีทองจะสาดกระจายออกมาจากภายในโลงศพนั้น

หยวนชิงหลิงยกมือขึ้นป้องดวงตาของตนก่อนจะกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงเหล่านั้น แสงที่ถูกส่องมาจากภายในโลกศพค่อยๆ เคลื่อนตัวไปมา เสียงกระพือปีกของแมลงชนิดหนึ่งดังหึ่งๆ ขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่พวกมันจะค่อยๆ บินออกมาจากด้านในและวนไปรอบๆ ตัวของนาง

หยวนชิงหลิงไม่กล้าขยับ เพราะนางไม่รู้ว่าพวกมันคือแมลงชนิดใด จะมีพิษหรืออันตรายหรือไม่ ไม่นานแมลงเหล่านั้นที่บินรอบตัวนางก็บินจากไป หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางมองเข้าไปข้างในโลงศพอีกครั้ง พบว่าด้านในไม่มีโครงกระดูกหรือศพของใครเลย

“แมลงพวกนั้นแม้จะดูงดงาม แต่พวกมันก็ทำให้ข้าหวาดกลัวไม่น้อยเลยทีเดียว”

นางพึมพำเสียงเบา ก่อนจะหยิบม้วนหนังและม้วนกระดาษออกมาจากด้านใน หยวนชิงหลิงคลี่ม้วนกระดาษออก ก่อนจะเห็นว่ามีตัวหนังสือเขียนเอาไว้ด้านในมากมาย

บนหัวม้วนกระดาษเขียนเอาไว้ว่า บันทึกตระกูลซวนหยวน หยวนชิงหลิงคลี่ม้วนกระดาษออกอ่านดูข้อความด้านในทั้งหมด ก่อนนางจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้กระจ่างชัดเมื่ออ่านมาถึงข้อความสุดท้าย

หยวนชิงหลิงถอนหายใจออกมาเบาๆ นางมองม้วนกระดาษที่อยู่ในมือ ก่อนจะกอดมันเอาไว้ในอ้อมแขน ทุกคนมองการกระทำอันแปลกประหลาดของนาง ตั้งแต่ที่นางลืมตาตื่นขึ้น จากนั้นจึงหันมองหน้ากันไปมาด้วยความสงสัย

“หลิงเอ๋อ ข้างในเขียนเอาไว้ว่าอย่างไรบ้างหรือ”

หยวนชิงหลิงมองใบหน้าของมารดา ท่านย่า และน้องชายเป็นคนสุดท้าย ก่อนเอ่ยเรื่องที่น่าเหลือเชื่อออกมา

“ตระกูลซวนหยวนก็คือตระกูลหยวนเจ้าค่ะ แต่ถูกทำลายลงไปเมื่อสี่ร้อยปีก่อนด้วยน้ำมือของฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแคว้นฉินคนแรก”

หยวนชิงหลิงเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งชี้นิ้วไปยังโลงศพและชุดเกราะที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า