ความลับอะไรที่ซ่อนอยู่

หยวนชิงหลิงหยิบชุดเกราะที่วางอยู่มุมหนึ่งขึ้นมาพิจารณาเล็กน้อย ชุดนี้ถูกตีขึ้นมาได้อย่างประณีตเลยทีเดียวจากนั้นจึงใช้มือเคาะไปที่ชุดเกราะนั้นเบาๆ เสียงใสดังกังวานขึ้นท่ามกลางห้องโถงขนาดใหญ่

นางหยิบทวนที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา จากนั้นจึงจ้วงแทงไปยังชุดเกราะนั้นเต็มแรง ไร้รอยขีดข่วน หยวนชิงหลิงคิดว่าแรงของตนนั้นคงจะไม่มากพอที่จะทำให้ชุดเกราะนั้นเป็นรอยได้

นางจึงจ้วงแทงไปที่ชุดเกราะนั้นอีกหลายครั้ง ก่อนจะวางทวนที่อยู่ในมือลง ไร้ผล นางไม่สามารถทำให้ชุดเกราะชุดนั้นมีแม้แต่รอยขีดข่วนได้ ช่างไร้ความสามารถเสียจริง เสียทีที่เกิดเป็นลูกหลานของตระกูลนักรบ

หยวนชิงหลิงนั่งหมดแรงอยู่ตรงนั้นเป็นนาน ก่อนจะลุกขึ้นเดินสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง ห้องด้านในสุดห้องสุดท้ายเป็นห้องที่ดูลึกลับที่สุด แม้ทุกห้องจะถูกแยกออกจากกันแต่กลับไม่มีประตูปิดเอาไว้ แต่ห้องสุดท้ายกลับมีประตูบานใหญ่สีดำกั้นระหว่างนางกับบางสิ่งที่อยู่ด้านใน

หยวนชิงหลิงสองจิตสองใจ นางจะเปิดประตูบานนั้นดีหรือไม่ บางทีด้านหลังประตูบานนี้อาจมีความลับของใครบางคนที่ไม่ต้องการให้ใครรู้ซ่อนอยู่ จึงได้ทำประตูขวางเอาไว้ แต่อีกใจนางก็คิดว่าด้านหลังประตูบานนี้จะเป็นทางรอดเดียวของนางที่จะสามารถพาออกไปจากที่นี่ได้

ร่างบางยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตูสีดำอยู่อึดใจ ก่อนจะลองผลักประตูบานนั้นเบาๆ เสียงแอ๊ดดด!! ดังขึ้น จากนั้นสายลมหอบหนึ่งก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้าของนาง เมื่อหยวนชิงหลิงเห็นว่าด้านหลังประตูบานนั้นมีลมพัดผ่าน เช่นนั้นทางออกจะต้องอยู่ที่นี่แน่

นางผลักประตูบานใหญ่สีดำจนสุดแรง เมื่อประตูถูกเปิดออกจนสุด ด้านในเป็นห้องขนาดไม่ใหญ่ไม่มีการตกแต่งใดๆ ไร้ไข่มุกราตรีประดับแต่กลับมีแสงส่องลอดลงมาได้ ตรงกลางมีโลงศพสีแดงวางอยู่ ด้านข้างมีชุดเกราะสีดำทะมึนถูกสวมอยู่ในหุ่นไม้

หยวนชิงหลิงไม่ได้สนใจในสิ่งเหล่านั้น นางเดินสำรวจหาที่มาของสายลม แต่ห้องหินสี่เหลี่ยมนั้นกลับไม่มีช่องว่าเลย แล้วมันมีแสงสว่างได้อย่างไร ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองเพดานหินที่อยู่สูงจากนั้นก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง ไข่มุกราตรีมากมายถูกติดเอาไว้ในผนังด้านบนเป็นตัวอักษรเฉิน 晨 ที่แปลว่ารุ่งอรุณ

“ช่างเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดเสียจริง ไม่รู้ว่าใครที่มีความคิดบ้าๆ ให้สร้างสถานที่เช่นนี้ขึ้น”

ร่างบางสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะคลำไปบนผนังสำรวจทุกพื้นที่ภายในห้องนั้น นางคิดว่าจะต้องมีกลไกอะไรบางอย่างซ่อนอยู่แน่ เหมือนตอนที่นางกลิ้งลงมายังที่ลึกลับแห่งนี้

แล้วก็เป็นอย่างที่นางคิด กลไกที่ถูกติดตั้งอยู่ที่ผนังถ้าหากไม่สังเกตอย่างละเอียดจะไม่มีทางรู้ได้เลย แต่ตรงนั้นสีของมันจะเข้มกว่าผนังรอบๆ เล็กน้อย หยวนชิงหลิงกดลงไปเบาๆ เสียงครืนก็ดังขึ้น ลมร้อนสายใหญ่พัดเข้าปะทะใบหน้าของนางอย่างแรงจนนางต้องยกมือขึ้นบังเอาไว้

เมื่อหยวนชิงหลิงสามารถปรับสายตาของตนได้ จึงพบว่านางยืนอยู่ท่ามกลางหุบเขาหินแห่งหนึ่ง เสียงค้อนกระทบหินและเสียงพูดคุยสนทนาดังแว่วมาไกลๆ

หรือว่านี่จะเป็นทางลับทำให้นางสามารถเข้ามาในพื้นที่ของเฉิงอ๋องได้ จากที่นางเดินดูรอบๆ ทางลับนั่นน่าจะยังไม่ทันถูกค้นพบ หากปล่อยให้พวกเขาขุดต่อไปไม่แน่ว่าที่นี่คงจะถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว

หยวนชิงหลิงสำรวจด้านนอกหาว่าตรงไหนคือกลไกสำหรับเปิดปิดประตูห้องลับ จากนั้นทำเครื่องหมายเอาไว้เผื่อเวลาฉุกเฉิน นางกลับเข้าห้องลับไปอีกครั้งเพื่อรอเวลากลางคืน เพราะหากบุ่มบ่ามเข้าไปตอนนี้ นางอาจถูกพวกองครักษ์จับตัวเอาได้

หยวนชิงหลิงนั่งลงพิงผนังหิน คิดใคร่ครวญเกี่ยวกับวิธีหลบหนีไปจากที่นี่อีกครั้ง ความรู้สึกอ่อนเพลียเข้าจู่โจมเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน จึงคิดจะงีบหลับเพื่อเอาแรงสักหน่อย แต่แล้วสายตาของนางก็สะดุดเข้ากับตัวอักษรที่สลักเอาไว้ด้านข้างโลงศพ ด้วยความสงสัยนางจึงคลานเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้แขนเสื้อเช็ดคราบฝุ่นที่ติดอยู่บนตัวอักษรนั้นออก

“ซวนหยวนอย่างนั้นหรือ ไม่คุ้นเลยแฮะ ราชวงศ์นี้อยู่มานานแค่ไหนกันแน่ หรือว่าเป็นแค่ตระกูลใหญ่ที่เคยล่มสลายไปนานแล้ว”

หยวนชิงหลิงสำรวจไปรอบๆ โลง เผื่อว่าจะยังมีตัวอักษรอื่นเพื่อชี้ไปยังเบาะแสเกี่ยวกับคนที่สร้างทางลับนี้ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่พบสิ่งใด นางจึงคลานกลับมานอนพิงผนังที่เดิมก่อนจะงีบหลับไปในเวลารวดเร็ว

เสียงงืมงำดังออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของนาง จากนั้นร่างเล็กที่กำลังหลับสนิทก็ถูกเขย่าปลุกเบาๆ หยวนชิงหลิงปัดมือที่กำลังเขย่าตนทิ้งไปด้วยความรำคาญ เปลือกตาของนางขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตากลมโตมองไปยังผู้มาใหม่ที่กำลังยืนรายล้อมนางด้วยใบหน้างุนงง

“พวกเจ้า....เป็นใครกัน”

นางถามออกไปน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ก่อนที่หยวนชิงหลิงจะนึกได้ว่าในเวลานี้ตนเองกำลังอยู่ในพื้นที่ของศัตรู ร่างเล็กดีดตัวขึ้นจนสุดกำลังก่อนจะคว้ากริชที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว นางวาดมันออกไปเพื่อให้พวกเขาถอยห่างจากตน

“พวกเจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร!! อยู่ให้ห่างจากข้าไว้”

หยวนชิงหลิงตะคอกออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน ใบหน้าของนางยามนี้ไม่มีความหวั่นเกรงต่อผู้คนเหล่านั้นแม้เพียงนิด ถึงแม้ในยามนี้นางเหลือจะตัวคนเดียวก็ตาม

คำถามของนางไม่ได้รับการตอบกลับ พวกเขายังคงยืนนิ่งเฉยไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือต้องการทำร้ายนาง และเมื่อหยวนชิงหลิงสังเกตให้ดีพวกเขาทุกคนต่างก็สวมชุดเกราะสีดำทะมึนไม่ต่างกัน ชุดเกราะที่ทหารเหล่านั้นสวมใส่ช่างดูคุ้นตานัก หรือว่า...

“พวกเจ้าเป็นคนของเฉิงอ๋องใช่หรือไม่ ถ้าหากไม่ใช่ก็จงบอกมาว่าพวกเจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด”

ในระหว่างที่หยวนชิงหลิงกำลังค้นหาคำตอบ เสียงเดินจากทางด้านหลังทหารในชุดเกราะดำกลุ่มนั้น เรียกความสนใจจากนางที่กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาระแวดระวัง

ร่างสูงตระหง่านในชุดเกราะดำที่กำลังยืนรุมล้อมนางถูกแหวกออกเป็นสองฝั่ง เพื่อให้ผู้มาใหม่เดินเข้ามาได้อย่างสะดวก ใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของคนผู้นั้นเรียกน้ำตาจากดวงตากลมโตให้เอ่อคลอขึ้น

“ทะ..ท่านพ่อ!!”

นางทั้งตกใจและตื่นตะลึงที่ได้เห็นเขาอีกครั้ง ร่างบางถลาเข้าหาบิดาที่ตนคิดว่าตายจากไปนานแล้ว โลกทั้งใบที่เคยพังทลายไปเพราะฝีมือของคนตระกูลฉินเวลานี้ได้กลับมาหานางแล้ว สองพ่อลูกยืนกอดกันท่ามกลางเหล่านักรบที่ไม่รู้ที่มา

หยวนชิงหลิงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่รู้สึกอาย ราวกับเด็กน้อยหลงทางที่ได้พบครอบครัว นางคิดว่าชาตินี้ตนเองจะไม่ได้พบหน้าบิดาอีกต่อไปแล้ว ใบหน้างามบิดเบี้ยวเพราะการร้องไห้และเปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา

“ฮื่อๆๆๆ!!! ท่านพ่อ!! ท่านพ่อ!!เป็นไปได้อย่างไร ข้าเป็นคนฝังท่านเองกับมือ แต่ตอนนี้ท่านกลับยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดท่านไม่ยอมกลับบ้านไปหาพวกเรา ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านแม่ถูกคนชั่วจับตัวไปแล้ว ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า เป็นข้าที่อวดฉลาดเลยทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในอันตราย ท่านพ่อท่านเองก็มาช่วยท่านแม่ ใช่หรือไม่ ข้าดีใจนักที่ท่านยังมีชีวิตอยู่”

หยวนหมิงมิได้ตอบคำถามของนาง เขาใช้มือหนาและหยาบกร้านจากการจับทวนออกศึก ลูบไปยังหัวทุยของบุตรสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู ดวงตาคมดุดันเมื่อยามอยู่ในสนามรบมองไปยังไปบุตรสาวมีทั้งความเอื้ออารีอ่อนโยนและเศร้าสร้อย