ตอนที่ 23 พิษราคะสะท้านราตรี

ภายใต้ความสลัวเลือนลางของม่านมุ้งไหมปักลายมังกรคาบแก้วที่ทิ้งตัวลงมาตัดขาดจากโลกภายนอก ควันกำยานและไอเย็นเยียบของเหมันตฤดูภายในห้องบรรทมชั้นใน บัดนี้ถูกแผดเผาจนกลายเป็นกระแสความร้อนรุ่มอันลึกล้ำ...

ลมหายใจของ ‘จูเซวียนหรง’ สะท้านกระชั้นรุนแรงจนบดบังความสุขุมเยือกเย็นไปจนสิ้น ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดร้ายแรงที่แฝงมาในจอกสุราหยกขาวแผ่ซ่านเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของพญามังกรหนุ่มจนเต็มสิบส่วน บวกรวมกับความรักความหวงแหนอันท่วมท้นที่มีต่อสตรีใต้ร่าง ยิ่งขับเน้นให้ความปรารถนาที่จะกักขังครอบครองตัวนางปะทุขึ้นจนยากจะหักห้าม

“ข้าบอกเจ้าแล้ว...ว่าเจ้าต้องเป็นของข้า...เป็นของข้าผู้เดียว เสิ่นเมี่ยวหลิง...”

สุรเสียงขององค์รัชทายาทหนุ่มแหบพร่าและสั่นสะท้านประดุจเสียงครางของราชสีห์ที่กำลังกระหายหิว

มัสยา ในร่างดรุณีแรกรุ่นสั่นเทิ้มไปทั้งสรรพางค์กายด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดชีวิต สัญชาตญาณสาวไร้เดียงสาที่ไม่เคยผ่านมือชายใดบีบคั้นให้เธอใช้สองมือพยายามผลักไสแผงอกหนาแน่นอันอุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ถาโถมลงมาอย่างสุดกำลัง เรียวขาทั้งสองข้างพยายามดิ้นรนเพื่อหาทางรอดพ้นจากวงแขนแกร่งดุจคีมเหล็ก ทว่าแรงอันน้อยนิดของสตรีหรือจะสู้พละกำลังอันล้นหลามของบุรุษผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน ซึ่งบัดนี้ทวีคูณขึ้นด้วยฤทธิ์ยาของศัตรู

“ปล่อยนะ! ไอ้รัชทายาทบ้าอำนาจ! ปล่อยข้า...อื้อออ!...”

คำพูดที่พ่นออกมาและทุกลมหายใจถูกกลืนหายไปในความเงียบทันที เมื่อจูเซวียนหรงบดเบียดริมฝีปากหยักลึกอันร้อนผ่าวลงมาครอบครองปิดริมฝีปากบางอย่างดุดัน ร้อนแรง และเอาแต่ใจขีดสุด

“อึก!...อื้อออ...”

เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปตักตวงควานหาความหวานละมุนภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างลึกล้ำหนักหน่วง สองมือหนารวบจับข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่ว่างลงก็เริ่มตะบมลูบไล้ดุดัน ปลดเปลื้องพันธนาการผ้าฝ้ายบางเบาออกจากเรือนร่างระหงอ้อนแอ้นอย่างรวดเร็ว จนเผยให้เห็นผิวกายขาวนวลเนียนผุดผ่องอมชมพูท่ามกลางแสงเทียนสีทองอร่าม

“ไม่นะ! ปล่อย...”

มัสยาพยายามต่อต้านและสะบัดหน้าหนีรสจูบอันซาบซ่านชวนให้สมองขาวโพลน ทว่ากระแสความความร้อนระอุที่ฝ่ามือของชายหนุ่มขยับลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบขึ้นมาบีบเคล้นเกาะกุมเข้าที่เนินอกอวบอิ่มนุ่มนิ่มอย่างหนักหน่วง กลับจุดชนวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นระทึก ร่างกายอันบอบบางปฏิเสธขัดขืน แต่ทว่ากระแสความรู้สึกทางธรรมชาติกลับเริ่มหลอมละลายเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสรุกรานอันแสนเย้ายวนใจ

“อึ้มม์...เมี่ยวหลิง...”

จูเซวียนหรงถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจสั่นพร่าเป่ารดทรวงอกอวบหยุ่น นัยน์ตาคู่คมสีแดงก่ำจ้องมองดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยคราบน้ำตาของมัสยา ก่อนที่พระองค์จะขยับแทรกพระวรกายอันกำยำแข็งแกร่งเข้าระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของกายสาวแววตาของจูเซวียนหรงลุกโชนด้วยราคะลุ่มหลงจนกู่ไม่กลับ มือหนาเกี่ยวแยกเรียวขานวลเนียนออกกว้าง บีบคั้นบังคับให้ดรุณีแรกรุ่นต้องเปิดทางรับรองพญามังกรหนุ่มอย่างไม่มีทางเลือก

“ข้าเจ็บ...หยุดนะ...ข้ากลัวแล้ว...”

มัสยาครางสะอื้นเสียงสั่นเครือ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงและสั่นสะท้านของช่วงล่างส่วนลี้ลับหนาแน่นของพระองค์ที่บดเบียดเข้าประชิดจุดกึ่งกลางความเป็นสาว

“อดทน...อดทนเพื่อข้าเถิด เมี่ยวหลิง...ข้าทนมิไหวแล้ว...”

สุรเสียงแหบพร่าสิ้นสุดลง พร้อมกับที่จูเซวียนหรงขยับสะโพกแกร่ง กดแทรกสอดประสานตัวตนอันร้อนผ่าวแข็งขึงเข้าสู่ช่องทางรักอันคับแน่นและบริสุทธิ์ผุดผ่องของวัยสาวข้ามมิติอย่างดุดัน รุนแรง และลึกล้ำในคราเดียว!

“กรี๊ดดดดด!...”

เสียงหวีดร้องระคนสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดปานร่างจะฉีกขาดดังก้องกังวานในความเงียบ มัสยาเบิกตากว้าง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเนียน เล็บอันแหลมคมจิกครูดลงบนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขององค์รัชทายาทหนุ่มเพื่อระบายความเจ็บปวดแปลบจากการฉีกขาดของเยื่อพรหมจรรย์ครั้งแรกในชีวิต

ความคับแน่นและรัดตรึงบีบคั้นอย่างหนักหน่วงรุนแรงทำเอาพญามังกรหนุ่มถึงกับครางต่ำ สั่นสะท้านไปทั้งพระวรกาย หยาดเลือดพรหมจรรย์สีแดงชาดไหลซึมชโลมประสานเชื่อมโยงเนื้อหนังของคนทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

จูเซวียนหรงแช่ค้างพระวรกายอยู่นิ่งสนิท ทรงก้มลงจูบซับน้ำตาตามแก้มนวลและบดจูบริมฝีปากเจ่อบวมอย่างนุ่มนวล ปลอบประโลมเพื่อให้นางได้ปรับตัวรับความคับแน่นซ่านสยิว และเมื่อกระแสตัณหาบวกกับฤทธิ์ยาพิษกระตุ้นเตือนจนสะกดเอาไว้ไม่อยู่ สะโพกสอบกำยำก็เริ่มขยับขับเคลื่อน เดินหมากกระแทกกระทั้นสอดประสานเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ หนักหน่วง เร่าร้อน และทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ดิบ

ตั่บ...ตั่บ...ตั่บ...

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานไปกับเสียงเตียงนอนไม้จันทน์หอมที่สั่นคลอนโยกย้ายตามแรงอารมณ์รัก

มัสยาที่เคยต่อต้านสุดชีวิตเพราะความปวดหนึบ บัดนี้กลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสซาบซ่านลึกล้ำอย่างราบคาบ ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านรัญจวนใจชวนให้หลอมละลาย ร่างกายอันบอบบางสั่นสะท้าน ขยับสะโพกมนตอบรับแรงกระแทกกระทั้นอันดุดันขององค์รัชทายาทหนุ่มอย่างลืมตัว

สองมือโอบรัดรอบคอแกร่งขององค์รัชทายาทหนุ่มไว้แน่นปลดปล่อยเสียงครางเครือหวานหูระคนสะอื้นไห้ดังก้องแนบหู สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นให้จูเซวียนหรงโหมแรงกระแทกเข้าใส่เนินเนื้อนุ่มอย่างดุเดือด ตักตวงความบริสุทธิ์หวานล้ำจนเกือบจะสิ้นสติสัมปชัญญะไปด้วยกัน

ฟึ่บ...อึก!

สุรเสียงครางต่ำแผดลั่นพร้อมกับมวลน้ำรักอุ่นร้อนมหาศาลที่ถูกฉีดพ่นทะลักเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของเรือนกายสาวจนล้นเอ่อ

ทว่า...บทรักอันหนักหน่วงเร่าร้อนนี้ มิได้สิ้นสุดลงเพียงแค่ยกแรก พิษยาร้ายแรงของเสนาบดีเว่ยยังคงเดือดพล่านในกระแสเลือด ส่งผลให้ช่วงล่างอันดุดันของจูเซวียนหรงตื่นตัวและแข็งขึงขึ้นมาใหม่อีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว...

พระองค์ขยับพลิกเรือนร่างอ่อนระทวยของมัสยาให้อยู่ในท่วงท่าต่างๆ ขยับขับเคลื่อนบทรักยกต่อไปอย่างบ้าคลั่ง ต่อเนื่อง ยาวนานหลายชั่วโมงตลอดทั้งค่ำคืนดึกสงัดโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้หยุดพักหายใจ

มัสยาต้องรับศึกหนักจากสัมผัสอันเร่าร้อนป่าเถื่อนสลับนุ่มนวลนับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายอันบอบบางสั่นระรัวราวนกต้องลมพายุ จนกระทั่งในที่สุด...

ยามใกล้รุ่งสางที่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเริ่มมอดดับไปพร้อมกับความอิ่มเอมในรสรัก ร่างกายอันเหนื่อยล้าอ่อนแรงและบอบบางของมัสยาก็ต้านทานไม่ไหว สติของเธอดับวูบสลบเหมือดไปคาอ้อมกอดอบอุ่นของพญามังกรหนุ่มทันทีด้วยความอ่อนล้า ทิ้งไว้เพียงร่องรอยคราบน้ำรักระคนหยาดเลือดแดงชาดที่ประทับแน่นบนพื้นเตียงบรรทมยามแสงอรุณวันใหม่กำลังจะคืบคลานมาเยือน!

.................................