ตอนที่ 22 พิษราคะและห้องลับกลางดึก

กลิ่นควันเทียนและไอเย็นเยียบของเหมันตฤดูภายนอกระเบียงเลือนหายไปทันทีเมื่อประตูไม้ฉลุหนาหนักของตำหนักองค์รัชทายาทถูกปิดลงอย่างมิดชิด ความมืดสลัวและบรรยากาศอันหนักอึ้งเข้าเกาะกุมพื้นที่จนชวนให้ลมหายใจติดขัด สาวใช้และผู้ติดตามคนอื่นถูกกันออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงร่างระหงของ ‘มัสยา’ ในร่างของ ‘เสิ่นเมี่ยวหลิง’ ที่กำลังใช้สองมือดันร่างกำยำเพื่อกำลังรองรับน้ำหนักจากพระวรกายอันสูงใหญ่ของ ‘จูเซวียนหรง’ ที่กำลังถาโถมเข้ามา

“เสี่ยวหลาน! พี่เจี้ยน! พวกท่านจะไปไหนกลับมาช่วยข้าก่อนสิ!”

มัสยาตะโกนเรียกเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เมื่อเห็นแผ่นหลังขององครักษ์มือขวาและสาวใช้คนสนิทที่จงใจก้าวเท้าถอยฉากออกไปและเตรียมจะปิดบานประตูห้องสรงน้ำและห้องบรรทมชั้นในลง เพื่อปล่อยให้เธออยู่กับองค์รัชทายาทตามลำพัง

องค์รักษ์เกราะเหล็กและคนสนิททุกคนต่างรู้ดีแก่ใจจากสภาพการณ์เบื้องหน้า ว่าเหตุการณ์บีบคั้นหลังจากนี้...มีเพียงแม่นางเสิ่นผู้เดียวเท่านั้นที่จะช่วยดับไฟราคะและรักษาตำแหน่งราชบัลลังก์ขององค์รัชทายาทเอาไว้ได้

ทว่ามัสยาที่กำลังสับสนมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก กลับทำได้เพียงดิ้นรนและพยายามดันร่างร้อนผ่าวประดุจเปลวเพลิงของจูเซวียนหรงออกจากเรือนร่างของเธอ พระวรกายอันกำยำขององค์รัชทายาทหนุ่มบัดนี้สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรงลึกซึ้ง ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดร้ายแรงที่สุดในวังหลวงของเสนาบดีเว่ยแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดและครอบงำสติสัมปชัญญะของพญามังกรหนุ่มจนเต็มร้อยส่วนอย่างสมบูรณ์...

ความอดทนอดกลั้นมลายหายสิ้น จูเซวียนหรงเริ่มขยับสองวงแขนแกร่งดุจคีมเหล็กรัดกอดเรือนร่างอวบอิ่มของเธอเอาไว้แน่นจนเนื้อแนบเนื้อ ริมฝีปากหยักลึกอันร้อนผ่าวสติหลุดลอยเริ่มซุกไซร้ ก้มลงสูดดมและบดจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นระหงและลาดไหล่บอบบางของเธออย่างหิวกระหายสั่นสะท้าน

“เสี่ยวหลาน! ได้ยินที่ข้าเรียกไหมฮะ! มาช่วยกันดึงเจ้านายของพวกคุณออกไปที ฉันจะรับน้ำหนักไม่ไหวแล้ว!”

เมี่ยวหลิงโวยวายลั่น พยายามเบี่ยงคอหลบสัมผัสซาบซ่านชวนขนลุก

เสี่ยวหลาน ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูชั้นนอก ทอดสายตามองกลับมาด้วยแววตาห่วงใยระคนวิงวอน นางรู้ดีอยู่แล้วว่านี่คือพิษร้ายจากเหล้าผูกมัด จึงเอ่ยตอบกลับมาเสียงแผ่วเบา

“คุณหนูเสิ่นเจ้าคะ...ยามนี้ฤทธิ์ยาร้ายแรงนัก ไม่มีผู้ใดในแผ่นดินจะช่วยดับไฟร้อนและช่วยชีวิตองค์รัชทายาทได้หรอกเจ้าค่ะ...นอกจากตัวคุณหนูเสิ่นเพียงผู้เดียวเท่านั้น คุณหนูโปรดเมตตาองค์รัชทายาทด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

พูดจบ บ่าวสาวก็รีบปิดประตูดัง ปัง! ล็อกลงกลอนจากด้านนอกทันที

“เฮ้ย! พูดเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!”

คำพูดของสาวใช้ยิ่งทำให้มัสยางงเป็นไก่ตาแตกและสับสนเข้าไปใหญ่ มัสยาในโลกปัจจุบันขยันทำงานสู้ชีวิตสัปดาห์ละเจ็ดวันจนไม่เคยมีเวลาสนใจเรื่องความรักหรือเรื่องชายหญิงเลยสักครั้ง ตัวตนของเธอยังคง ‘เวอร์จิ้น’ ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ในเรื่องพรรค์นี้มาก ประกอบกับร่างกายดั้งเดิมของเสิ่นเมี่ยวหลิงที่เธอทะลุมิติตื่นมาใช้อยู่นี้ ก็มีอายุเพียงแค่สิบแปดปีแรกรุ่น ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ความเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาข้ามภพจึงทำให้มัสยาไม่เข้าใจความหมายของ ‘การดับไฟราคะ’ หรือคำว่ายาปลุกกำหนัดเลยสักนิด

ทว่าในขณะเดียวกัน...

จูเซวียนหรงกลับไม่เปิดโอกาสให้มัสยาได้ขบคิดนาน พระองค์เริ่มรุกเร้าหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณบุรุษเพศที่โดนพิษยาแผดเผา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดจนสั่นสะท้าน สองพระหัตถ์เริ่มบีบเคล้นเอวบางและสะโพกมนอย่างลืมพระองค์ รัชทายาทหนุ่มผู้เคยเยือกเย็นเคร่งขรึม บัดนี้ซุกพระพักตร์ลงกับนวลปรางอมชมพู พลางพร่ำเอ่ยสุรเสียงแหบพร่าเว้าวอนร้องขอความช่วยเหลือจากนางซ้ำๆ

“เมี่ยวหลิง...ช่วยข้า...ข้าร้อนเหลือเกิน...อย่าทิ้งข้า...”

กระแสเสียงเว้าวอนระคนสัมผัสบดเบียดเนื้อแนบเนื้อที่รุกรานหนักขึ้น เริ่มทำให้มัสยาที่ฉลาดปราดเปรื่องเกิดความตระหนักรู้และเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที! สมองอันชาญฉลาดประมวลผลคำศัพท์วังหลวงและภาพในซีรีส์จีนที่เคยผ่านตา

‘บ้าไปแล้ว! ยาปลุกกำหนัดเรท20+ของจริงนี่หว่า! ไอ้ที่เสี่ยวหลานบอกว่ามีแต่ฉันที่ช่วยได้...หมายถึงจะให้ฉันเป็นยาสลายพิษด้วยร่างกายเรารึไง! ไม่เอาด้วยหรอกนะ!’

เมื่อรู้ชัดถึงชะตากรรมที่เธอต้องเผชิญ มัสยาก็เริ่มคิดที่จะต้านทานและดิ้นรนสุดฤทธิ์ สองมือของเธอพยายามผลักไสแผงอกแกร่ง พยายามทุบตีและขยับดิ้นสะบัดออกจากการเกาะกุม

“ปล่อยข้านะไอ้องค์รัชทายาทบ้า! ตั้งสติหน่อยสิคุณ! ข้าไม่ใช่ยารักษาโรค ข้าไม่ยอมนะ ปล่อย!”

ทว่าแรงอันน้อยนิดของดรุณีวัยแรกรุ่นหรือจะสู้พละกำลังของพญามังกรหนุ่มที่กำลังคลั่งด้วยฤทธิ์ยา จูเซวียนหรงที่โดนยาปลุกกำหนัดเล่นงานจนสติสัมปชัญญะขาดผึง ไม่รับรู้รับฟังคำทัดทานใดๆ ทั้งสิ้น พระองค์ตวัดวงแขนแกร่งช้อนอุ้มร่างระหงอ้อนแอ้นของมัสยาขึ้นแนบพระอุรา ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปยังห้องบรรทมชั้นในสุดอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ!

ร่างระหงของมัสยาถูกโยนหล่นลงบนแท่นบรรทมไม้จันทน์หอมหนานุ่ม เบาะผ้าไหมเนื้อดีกระจายตัวรองรับ มัสยาตกใจสุดขีด เธอรีบตะเกียกตะกายคุกเข่ายันกายลุกขึ้นนั่ง ถอยร่นไปจนชิดหัวเตียง นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่บุรุษตรงหน้าที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาประดุจเสือป่ากำลังล่าเหยื่อ

“จูเซวียนหรง! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ! ฟังข้า...ตั้งสติหน่อยสิ! ท่านเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้เกรียงไกร จะมาหน้ามืดเพราะยาชั้นต่ำพรรค์นี้ไม่ได้นะ! ได้สติสิคุณ!”

มัสยาตะโกนพยายามเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับไร้ผล...

เสียงของเธอละลายหายไปในความเงียบเมื่อจูเซวียนหรงโถมร่างกำยำอันสูงใหญ่ตามลงมาคร่อมร่างอวบอิ่มเอาไว้จนมิดชิด สองพระหัตถ์กดตรึงข้อมือของมัสยาไว้กับที่นอน ก่อนจะก้มพระพักตร์ลงมาบดเบียดริมฝีปากหยักลึก มอบรสจูบอันหนักหน่วง ร้อนแรง และทวีความเร่าร้อนดูดดื่มให้แก่มัสยาอย่างบ้าคลั่งทันทีเพื่อปิดริมฝีปากบางมิให้เอ่ยคำทัดทานใดๆ อีกต่อไป!

“อึก!...อื้อออ!...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จูบครั้งนี้ช่างรุนแรงและป่าเถื่อนกว่าบนหลังม้านับพันเท่า ฤทธิ์ยาขับเคลื่อนให้อารมณ์รักและแรงปรารถนาของจูเซวียนหรงปะทุถึงขีดสุด เรียวลิ้นร้อนชื้นแฉะแทรกซึมเข้ามารุกรานตักตวงความหวานละมุนภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจและกระหายหิว มัสยาดิ้นรนขยับร่างของเธอและประท้วงในลำคอ ทว่ายิ่งดิ้น ร่างหนาก็ยิ่งเบียดกระชับจนเธอแทบจะหลอมละลายหายไปกับแผงอกอุ่น

ฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าวขององค์รัชทายาทหนุ่มละจากการเกาะกุมข้อมือ เริ่มขยับตะบมลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างระหงอ้อนแอ้นของมัสยาอย่างหนักหน่วง ผ่านเนื้อผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มบางเบา สัมผัสส่วนโค้งเว้าอันอวบอิ่มชวนให้ร่างกายของเด็กสาวสั่นสะท้าน ซาบซ่าน และซ่านสยิวจนสมองขาวโพลนไปหมด แรงอารมณ์พิศวาสของบุรุษเพศปะทุจนกู่ไม่กลับ

จูเซวียนหรงถอนริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจแหบพร่าร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ริมฝีปากเจ่อบวมแดงก่ำของหญิงสาว นัยน์ตาพญาเหยี่ยวสีแดงก่ำสบประสานดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของมัสยา พระองค์ซุกพระพักตร์ลงบดจูบไซร้ไปตามหน้าผากและแก้มเนียน พลางเอ่ยสุรเสียงต่ำพร่าพร่ำบอกประโยคเผด็จการคลั่งรักออกมาจากส่วนลึกของจิตใจสั่นระรัว

“เสิ่นเมี่ยวหลิง...เจ้าเป็นของข้า...เจ้าไม่มีวันหนีจากอ้อมกอดนี้ไปได้ และเจ้า...ไม่ควรจะเป็นของชายใดหน้าไหนในใต้หล้า...นอกจากข้า...จูเซวียนหรง ผู้นี้เพียงคนเดียวเท่านั้น!”

สิ้นประโยคเผด็จการเอาแต่ใจ ฝ่ามือร้อนระอุก็ขยับเลื่อนต่ำลูบไล้ดุดันเตรียมจะปลดเปลื้องพันธนาการผ้าคลุมชิ้นสุดท้ายออก ท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่และเสียงหอบหายใจรัญจวนใจ...