ตอนที่ 17 ข่าวดี

เมื่อกลับมาถึงบ้านสกุลเฉิน เฉินอี้เซียวก็ประกาศข่าวดี นำเงินเดือนของเดือนที่แล้วที่ผ่านมาหลายวันจ่ายจำนวนเต็มให้แก่ทุกคน และไม่ลืมที่จะจ่ายเงินเดือนส่วนที่ค้างเอาไว้ในเดือนที่ผ่านมาจนครบ สร้างความดีใจให้แก่ทุกคนเป็นอย่างมาก

จ้าวหลันเฟยเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับซองเงินเดือน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะไม่มีอะไรที่ต้องใช้จ่ายอยู่แล้ว

“ในที่สุดสวรรค์ก็เมตตา กิจการของคุณเฉินเจริญรุ่งเรือง ร่ำรวย ร่ำรวย” ลู่หงพูดด้วยความยินดี น้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน

“ขอบคุณป้าลู่ที่ดูแลผมและบ้านสกุลเฉินมาตลอด หากกิจการผมก้าวหน้าขึ้นอย่างที่ป้าอวยพร หลังปีใหม่นี้ผมจะขึ้นเงินเดือนให้ทุกคน” ประธานหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี ก่อนจะหันมาทางเสี่ยวอิงและจ้าวหลันเฟย

“เสี่ยวอิง ที่เธอขออยู่ต่อชั่วคราว ตอนนี้ฉันขอให้เธออยู่ต่อเลยได้ไหม ฉันอยากให้เธอช่วยงานบ้านต่อไป ส่วนหลันเฟยตอนนี้ฉันจะให้เธอทำหน้าที่พี่เลี้ยงเพียงอย่างเดียว งานบ้านอื่น ๆ ของเด็ก ๆ และงานบ้านทั่วไปต้องรบกวนเธอแล้ว” เขาบอกกับสาวใช้วัยยี่สิบ ขอให้เธออยู่ทำงานต่อ

“ได้ค่ะคุณเฉิน ได้ค่ะ” หญิงสาวรับปากแทบจะทันที ถือซองเงินในมือเอาไว้แน่นด้วยความดีใจ จะได้ส่งเงินให้ที่บ้านและไม่ต้องกลับไปชนบทแล้ว

จ้าวหลันเฟยมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่ให้เธอทำงานบ้านอื่น ๆ แล้ว นอกจากหน้าที่พี่เลี้ยงเพียงอย่างเดียว เพราะอะไรกัน หรือว่าอดีตภรรยาเขาโทรไปกุเรื่องฟ้องเขาเรื่องคุยโทรศัพท์เมื่อตอนกลางวัน

แต่ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่การลงโทษ การที่ลดหน้าที่ของเธอลงเป็นการดีต่อเธอไม่ใช่หรือ

“ส่วนคุณ” เขาหันมาทางเธอแล้วใช้สรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้จ้าวหลันเฟยทั้งประหลาดใจและเป็นกังวลว่าเขาจะมาไม้ไหน

“คะ คุณเฉิน”

“คุณทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง คอยสอนเด็ก ๆ เรื่องคุณธรรม จริยธรรม มารยาท และความรู้พื้นฐาน ผมจะเขียนตารางออกมาให้คุณ”

“แต่ว่า ถ้าทำตามตาราง...” เธอขัดเขา พอเจอสายตาที่หรี่มองนั้นก็เงียบฟังเขาพูดให้จบ

“ตารางที่ผมเขียนให้ คุณสามารถประยุกต์ในแบบของคุณได้” เขาพูดแล้วมองเธอด้วยสายตาที่วางใจ หญิงสาวจึงพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ

“ปะป๊า เสร็จหรือยัง เราสองคนพร้อมแล้ว” เฉินจินจ้านร้องเรียกบิดาเสียงดังด้วยความตื่นเต้น

เฉินอี้เซียวพยักหน้าให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน จากนั้นก็เดินไปหาเด็ก ๆ ที่ห้องนั่งเล่น มองดูการทดลองน้ำเปลี่ยนสีที่พวกเขากำลังจะอวด

“ปะป๊าเห็นไหมคะว่าน้ำในแก้วเป็นสีอะไร” เฉินจินเจินถามแล้วทำหน้าทำตาอย่างคนที่กำลังจะอวดภูมิ

“สีน้ำเงิน” เขาตอบแล้วยิ้มมองทั้งสองที่กำลังจริงจังมาก

“น้ำมะนาวนี้ ถ้าหยดลงไป ปะป๊าว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เฉินจินจ้านถามแล้วผายมือไปยังถ้วยที่มีน้ำมะนาวให้บิดาลองทาย

การทดลองนั้นขึ้นชื่อว่าน้ำเปลี่ยนสีแล้ว แต่ถ้าเขาเดาถูกก็คงไม่สนุก จึงแกล้งตอบคำถามผิดเพื่อให้เด็ก ๆ ดีใจ

“พ่อว่าแก้วจะต้องระเบิดแน่”

“ผิดค่ะ” เฉินจินเจินบอกเสียงดังแล้วหัวเราะคิกคักที่บิดาเดาผิด

“งั้น ต้องมีฟองแน่” เขาแกล้งทายผิดอีกหน ทำให้สองพี่น้องยิ้มอย่างพอใจ

“คอยดูนะครับ” เฉินจินจ้านตักน้ำมะนาวลงไปแล้วใช้ช้อนคน จากนั้นน้ำสีน้ำเงินก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมแดง

“ว้าว อัศจรรย์มากเลย ลูกทำได้อย่างไร บอกพ่อได้หรือไม่” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

“ในน้ำมะนาวมีกรดบางอย่าง ที่ทำให้น้ำดอกอัญชันเปลี่ยนสีค่ะ” เฉินจินเจินตอบบิดาตามที่ท่องจำมาเป็นอย่างดี

“เก่งมากเลย ลูก ๆ ของพ่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ตัวน้อยทั้งคู่” เขาชื่นชมแล้วคุกเข่าลงสวมกอดลูก ๆ ทั้งสองเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพี่เลี้ยงสาวที่ทำหน้าที่ได้ดีเกินหน้าที่พี่เลี้ยง เพราะแบบนี้เขาถึงอยากให้เธอช่วยดูแลลูก ๆ ของเขาอย่างเต็มที่

“ตอนนี้ได้เวลาที่คุณเฉินต้องรับประทานอาหารเย็น และคุณหนูทั้งสองต้องไปอาบน้ำเข้านอนกันแล้วนะคะ เราไปกันเถอะค่ะ” เธอบอกกับแฝดนักวิทยาศาสตร์ตัวน้อยทั้งสอง

“ครับ พี่หลันเฟย” / “ค่ะ พี่หลันเฟย”

ทั้งสองรับปากอย่างพร้อมเพรียงเช่นเคย จากนั้นก็ช่วยกันนำอุปกรณ์ทดลองไปเก็บ โดยมีเสี่ยวอิงเข้ามาช่วยพาทั้งคู่ไปอาบน้ำ ส่วนหน้าที่พาเข้านอนจะเป็นหน้าที่ของจ้าวหลังเฟยในภายหลัง

“ตามผมไปที่ห้องทำงานสักครู่สิ” เขาบอกเธอเมื่อเห็นว่าเด็ก ๆ ไปอาบน้ำแล้ว

“ค่ะ” หญิงสาวรับปากแล้วเดินตามเจ้าของบ้านไปที่ห้องทำงานของเขา

เฉินอี้เซียวผายมือให้เธอนั่งลง จากนั้นก็หยิบซองเอกสารในลิ้นชักออกมาแล้วยื่นให้เธอ หญิงสาวรับมาถือไว้ แล้วมองด้วยความสงสัย

“นี่อะไรคะ” เธอถามด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าเอกสารนั้นคืออะไร

“ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร” เขาบอกเพียงแค่นั้นแล้วพยักหน้าให้เธอเปิดดูเอง

จ้าวหลันเฟยจึงเปิดดูซองข้างใน พบว่าเป็นเอกสารที่เขาให้เธอเป็นผู้ถือหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ในบริษัทของเขา

หญิงสาวเฟยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่งุนงง เข้าใจว่าเธอช่วยเขาคิดค้นโปรแกรมบัญชีสำเร็จรูป แต่เธอตั้งใจจะขอความช่วยเหลือจากเขาในภายหลัง แต่ถ้าเขาตอบแทนเธอแบบนี้ เธอจะขอความช่วยเหลือในภายหลังได้หรือ

“ที่เราตกลงกันไม่ใช่แบบนี้นี่คะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความผิดหวังและไม่พอใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เขามอบให้

“น้อยไปหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง คิดว่าเธอคงไม่พอใจกับจำนวนหุ้นที่เขาให้เธอ ในขณะที่เขาคิดว่ามันเป็นจำนวนที่มากเกินไปด้วยซ้ำสำหรับคนที่ไม่ได้ออกทุนเลยสักหยวน

“ไม่น้อยไปหรอกค่ะ แต่ว่าฉันไม่ได้ต้องการหุ้นของคุณ” เธอวางซองเอกสารคืนให้แก่เขา

“สิ่งที่คุณต้องการมันมีมูลค่ามากกว่าหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์นี้อีก หรือว่าคุณ... ต้องการครอบครองทั้งบริษัทและบ้านหลังนี้” เฉินอี้เซียวแค่อยากพูดแหย่เธอเล่น ความหมายของเขาก็คือ เธอต้องการเป็นภรรยาของเขาจึงจะได้ทุกอย่างไปทั้งหมด

“คุณรู้ไหมคะ ว่าคุณเป็นคนที่หลงตัวเองขั้นสุด ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้อยากเป็นคุณนายเฉิน และไม่ได้พิศวาสอะไรคุณเลยแม้แต่น้อย คุณประสาทพอ ๆ กับเมียเก่าเลยนะ รายนั้นรู้ไหมว่าบ้าหนักแค่ไหน เหมาะสมกันดีแล้ว ไม่น่าหย่ากันเลย คนหนึ่งก็ประสาท คนหนึ่งก็หลงตัวเอง” เธออดพูดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันไม่ได้

“หมายความว่าอย่างไร... คุณรู้จักเธอ?” เขาเริ่มใช้น้ำเสียงที่ดูเคร่งเครียดขึ้น ไม่ถือสาที่เธอด่าเขา แต่อยากรู้เรื่องนี้มากกว่า

“เธอโทรมาจะขอพูดกับเด็ก ๆ แล้วเล่นละครอยู่คนเดียวว่าคุณสั่งให้ฉันกีดกัน ร้องไห้ออเซาะผู้ชายคนใหม่ แสดงบทแม่ที่แสนรันทด หึ.. จะบอกให้นะว่าฉันรู้ทันแผนตื้น ๆ นั้น ดีแล้วที่เธอไม่กลับมา ผู้หญิงบ้าอะไรใช้ลูกเป็นเครื่องมืออ้อนผู้ชายคนใหม่ให้ตัวเองดูน่าเห็นใจ” เธอบ่นออกมาอย่างคนที่อัดอั้น ทำให้คนฟังนั่งมองเธอที่กล้าแสดงกิริยานี้กับเขา แต่แปลกที่เขากลับไม่โกรธเธอ

“บ่นพอหรือยัง รับหุ้นนี้เอาไว้ แล้วสิ่งที่คุณจะให้ช่วยผมก็ยังจะช่วยอยู่ดี ไม่ได้ลืมหรอก” เขาบอกเธอเสียงเรียบ

“งั้นรับไว้ก็ได้ค่ะ” เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้ลืมข้อตกลงแรกเธอก็ยิ้มออกมาแล้วรับเอาไว้ ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

‘ว่าแต่คนอื่นเป็นบ้า ตัวเองก็คุ้มดีคุ้มร้าย’ เขาคิดแล้วก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก ก่อนจะลดยิ้มลงเมื่อเธอมองมาที่เขา

“งั้นฉันขอตัวนะคะ” เธอยิ้มกว้างแล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ทำให้ประธานเฉินสนใจเธอจริง ๆ เข้าแล้ว

************************