ตอนที่ 19 เอกสารสำคัญ

สัญญาในการซื้อขายกับตู้ชิงอวิ๋นถูกเก็บเอาไว้อย่างดีในตู้เอกสารหลังโต๊ะทำงานของประธานหนุ่ม เฉินอี้เซียวนั่งยิ้มด้วยความพึงพอใจ มองดูเอกสารนำเสนองานและสัญญาฉบับใหม่ที่จะใช้พูดคุยกับบริษัทหลงจื่ออสังหาในวันพรุ่งนี้ คิดว่าจะต้องเป็นไปด้วยดีและราบรื่นเหมือนอย่างวันนี้อย่างแน่นอน 

ทั้งนี้เพราะประธานตู้และประธานหลง ทั้งสอง เป็นคู่เขยกัน ภรรยาของทั้งสองเป็นพี่น้องที่มาจากตระกูลเดียวกัน ดังนั้นย่อมมีการพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ และแน่นอนว่าประธานตู้เองก็ได้รับรองกับเขาแล้วว่า จะเอาเรื่องการทดสอบโปรแกรมในวันนี้ไปพูดกับประธานหลงให้ฟังคร่าว ๆ หากเป็นอย่างที่พูดคุยกันไว้ การเจรจาในวันพรุ่งนี้ก็จะต้องสำเร็จลุล่วงด้วยดี

“อาหมิง วันนี้ฉันจะกลับบ้านเร็วหน่อย นายไปเตรียมรถรอ” ประธานหนุ่มบอกด้วยอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่เขาขายกิจการร้านสิ่งทอของครอบครัวแล้วนำเงินมาลงทุนในบริษัทเทคโนโลยีที่ตนใฝ่ฝัน เขาก็ทุ่มเทและจริงจังกับงานจนแทบไม่มีเวลาพัก ยิ่งตอนที่หย่าและแบ่งทรัพย์สินกันกับภรรยา เขาก็ไม่เคยมีรอยยิ้มอีกเลย

“ครับ คุณเฉิน” อาหมิงรับปากแล้วรีบออกไปจัดการตามที่เจ้านายของตนสั่ง

ปกติแล้วเฉินอี้เซียวไม่เคยที่จะกลับบ้านก่อนเวลา มีแต่กลับบ้านมืดค่ำ แต่วันนี้สีหน้าที่ดูยิ้มแย้ม และมีประกายจากดวงตาที่แตกต่างออกไป ทำให้เขานึกสงสัยแต่ก็ยังไม่ได้ถาม คิดว่าเจ้านายต้องมีเหตุผลและมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอน

เฉินอี้เซียวนำเอกสารสัญญาและเอกสารนำเสนองานถูกเก็บไว้ในซองเตรียมที่จะไปนำเสนอในวันพรุ่งนี้เช้าติดตัวกลับไปที่บ้านด้วย พอถึงห้องทำงานเขาก็เรียกให้จ้าวหลันเฟยเข้าไปพบในห้องทำงานเพื่อที่จะพูดคุยและปรึกษากับเธอเพิ่มเติมในฐานะหุ้นส่วน

ในระหว่างที่เด็ก ๆ กำลังนอนกลางวันและยังไม่ตื่น จ้าวหลันเฟยที่กำลังช่วยงานบ้านแม้เขาจะไม่ให้เธอทำ ก็วางมือลงแล้วรีบไปพบเขาตามที่สั่ง

หญิงสาวเคาะประตูห้องแล้วเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าโดยที่เขายังไม่ได้อนุญาต แต่ถึงอย่างนั้นประธานหนุ่มก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรเธอ

“คุณเฉินเรียกฉันมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเขา พร้อมกับมองสีหน้าที่ดูจริงจัง ทว่าวันนี้ไม่ได้ใช้สายตากดดันเธอเหมือนที่เคยทำให้หญิงสาวเบาใจลงมาก

“ผมอยากขอบคุณคุณอีกครั้งเรื่องแนวความคิดของคุณ แล้วก็อยากจะปรึกษาด้วยว่าเราควรจะทำโปรแกรมอะไรอีกต่อไป คุณพอจะมีความคิดดี ๆ หรือไม่” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงและสรรพนามที่เปลี่ยนไป แม้ไม่คุ้นหูแต่เธอก็รู้สึกดีกว่าตอนแรก

“ฉันยังไม่ได้คิดเอาไว้เลยค่ะ ว่าแต่ โปรแกรมเริ่มวางขายอย่างเป็นทางการตอนไหนคะ”

“วางขายหรือ ผมไม่ได้วางขาย ผมนำโปรแกรมไปเสนอตามบริษัทพร้อมกับวางระบบขายทั้งผลิตภัณฑ์และบริการ มีการติดตามหลังการ” เขาอธิบายให้เธอฟังถึงวิธีการขายของเขา

“จริงสิ ฉันลืมไปเลยว่ายุคนี้ยังไม่มีพวกซีดีรอมอะไรพวกนั้นใช้กันอย่างแพร่หลายเหมือนในยุคของฉัน” เธอเข้าใจว่าเขาทำโปรแกรมสำเร็จรูปออกมาขายเป็นแผ่นซีดีให้คนซื้อไปลงโปรแกรมเอง

“ยุคนี้กับยุคของคุณ มันคนละยุคสมัยกันหรืออย่างไร” เขารู้สึกขบขันกับคำพูดที่แปลก ๆ ของเธอ แล้วมองหญิงสาวที่กำลังเม้มริมฝีปากของเธออยู่

“ช่างมันเถอะค่ะ วิธีการของคุณก็ดีเหมือนกัน ส่วนเรื่องโปรแกรมแบบใหม่เดี๋ยวฉันจะลองไปคิดดูอีกทีนะคะ อ้อ...จริงสิ พอมีตัวซอฟต์แวร์แล้วทำไมบริษัทของคุณไม่ทำฮาร์ดแวร์เพิ่มเติมล่ะคะ อย่างเช่น โปรแกรมสำเร็จรูปทางบัญชีตอนนี้ที่ฉันเสนอไป ความจุน่าจะเก็บได้ปีต่อปี หากใช้งานไปนาน ๆ เข้าก็จะต้องมีที่เก็บข้อมูลเพิ่มเติม คุณก็ทำที่เก็บข้อมูลเพิ่มเติมขึ้นมาอีกเพื่อแยกขายต่างหาก เป็นอุปกรณ์เสริมเข้าไปกับคอมพิวเตอร์ให้ช่วยเก็บข้อมูลได้ในปริมาณที่เยอะ” เธอเสนอแนวคิดใหม่เข้าไปทันทีที่นึกได้

“ทำแบบนั้นก็ดีนะ แต่จะให้ผมผลิตอุปกรณ์ขึ้นมาเองก็คงลำบาก และต้องใช้เงินลงทุนอีกเยอะ” เขาพูดอย่างชั่งใจ

“อย่างนั้นคุณก็ต้องขายซอฟต์แวร์ให้ได้จำนวนมาก ๆ จากนั้นมีเวลาอีกหนึ่งปีที่คุณจะพัฒนาตัวเก็บข้อมูล ให้เก็บข้อมูลดูย้อนหลังได้มากกว่าหนึ่งปี พวกเขาก็จะต้องสนใจอย่างแน่นอน ส่วนตัวอุปกรณ์ คุณสร้างทีมผลิตขึ้นมาอีกทีม โดยที่ฉันจะเข้าไปช่วยงานในทีมนี้ด้วย จากนั้นก็ให้นำอุปกรณ์ต้นแบบที่เราทำขึ้นไปให้โรงงานผลิตออกมาตามจำนวน เท่านี้ก็ได้แล้วค่ะ” หญิงสาวนำเสนอแนวความคิดและไม่ลืมที่จะใส่ตัวเองลงไปในแผนการนั้นด้วย เพื่อให้เข้าใกล้ ความปรารถนาของตนเองให้มากที่สุด

ความคิดของเธอที่พูดออกมาเป็นฉาก ๆ อย่างต่อเนื่องนั้นรวมถึงการที่นำเสนอให้ตนเองเข้ามาช่วยในการวิจัยอุปกรณ์ ทำให้เขามั่นใจว่าเธอจะต้องมีความรู้และเชี่ยวชาญในเรื่องนี้พอสมควร

“อืม ผมจะลองเอาไปปรึกษากับทีมดู”

“ดีค่ะ” หญิงสาวกล่าวแล้วก็ยิ้มขึ้นมา ความหวังของเธอเริ่มส่องแสงสว่างชัดเจนขึ้นทุกที

หลังจากที่เด็ก ๆ ตื่นนอน แล้วพบว่าบิดาอยู่ที่บ้าน ก็ดีใจเป็นอย่างมาก เพราะปกติแล้วแม้กระทั่งวันเสาร์อาทิตย์เขาก็ยังคงไปทำงานไม่หยุด นาน ๆ ครั้งจะอยู่บ้านเล่นกับพวกตน จ้าวหลันเฟยจึงปล่อยให้พวกเขาอยู่กับบิดาตามที่ขอร้อง แล้วเธอก็เข้าไปช่วยงานในครัวเพื่อที่จะเตรียมอาหารเย็นให้แก่ทั้งคู่

ในระหว่างนั้นเฉินอี้เซียวนั่งฟังลูกสาวเล่านิทาน เรื่อง ‘พระจันทร์ในน้ำ’ ที่ฟังมาจากพี่เลี้ยงให้เขาฟังต่อ เฉินจินจ้านที่กำลังวาดรูปอยู่พบว่ากระดาษวาดรูปของเขาหมด และจำได้ว่าในห้องของบิดามีกระดาษอยู่ ในลิ้นชักจึงเข้าไปเอา

ขณะที่กำลังจะเปิดลิ้นชักก็ทำซองเอกสารหล่นลงมา เมื่อเห็นกระดาษเอกสารที่หล่นอยู่ ด้านหน้ามีข้อความ แต่ด้านหลังเป็นกระดาษว่าง จำได้ว่าบิดาเคยบอกว่าให้ประหยัดกระดาษและใช้กระดาษที่ใช้แล้วมาใช้ในการวาดรูป จึงคิดว่าเอกสารนี้สามารถใช้ได้แล้วนำมาวาดรูปที่ห้องนั่งเล่นต่อ โดยไม่รู้ว่าเอกสารนั้นคือเอกสารสำคัญที่บิดาต้องใช้ในวันพรุ่งนี้

“อาหารของคุณหนูเสร็จแล้วค่ะ เราไปรับประทานอาหารกันนะคะ” จ้าวหลันเฟยเดินเข้ามาบอกเด็กแฝดทั้งสอง คนหนึ่งกำลังนั่งวาดรูปอย่างอารมณ์ดี อีกคนกำลังเล่านิทานให้บิดาฟัง

ทั้งสองหันมา ยิ้มให้พี่เลี้ยงแล้วก็ลุกไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย

“คุณเฉินจะรับอาหารเย็นพร้อมกับคุณหนูเลยไหมคะ” เสียวอิงเดินเข้ามาถาม เพราะปกติแล้วเขาจะวางตารางให้เด็ก ๆ รับประทานมื้อเย็นกันก่อนเวลาสี่โมงเย็น แต่ว่าเขาจะรับประทานมื้อเย็นในช่วงเวลาประมาณหกโมงเย็นไม่เกินหนึ่งทุ่ม

“ไม่เป็นไร ฉันจะกินตามเวลาปกติ” เขาบอกแก่สาวใช้ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของตน สักพักก็เดินกลับออกมาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด

“หลันเฟย เมื่อครู่ที่คุณคุยกับผมในห้อง คุณเห็นเอกสารของผมที่วางอยู่บนโต๊ะหรือไม่”

“ค่ะ ฉันเห็นคุณวางไว้บนโต๊ะที่มุมซ้ายมือ มันไม่อยู่แล้วหรือคะ”

“ใช่เป็นเอกสารสำคัญที่ผมต้องใช้ในวันพรุ่งนี้” เขาพูดด้วยความร้อนใจ เมื่อได้ยินอย่างนั้นเสี่ยวจ้านที่หยิบเอกสารของบิดาออกมาก็รู้สึกกลัวความผิด จึงไม่กล้าพูดอะไรออกไป เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารทำเหมือนไม่รู้เรื่อง

“เสี่ยวอิง ฝากดูแลคุณหนูด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปหาเอกสารช่วยคุณเฉิน” จ้าวหลันเฟยบอกแก่สาวใช้ สังเกตเห็นเสี่ยวจ้านที่เงียบผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร ในตอนนี้เธอรีบเข้าไปช่วยเขาหาเอกสารสำคัญก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันในภายหลัง

************************