เข้าสู่ระบบสำหรับโรซี่ นี่เป็นเพียงงานพื้นฐาน ชีวิตก่อนนางเคยวิเคราะห์ทรัพย์สินที่ซับซ้อนกว่านี้หลายเท่า มีท
“นี่ไม่ใช่ศาล เจ้าจะถามพวกเราทีละข้อเช่นนี้ทำไม”“เพราะทุกคนกำลังกล่าวหาภรรยาข้า”น้ำเสียงของเผยจิ่งเหิงยังคงสงบ แต่คำว่า ภรรยาข้า ทำให้หลายคนชะงัก“ข้าย่อมต้องรู้ว่านางทำผิดตรงไหน”เผยหมิงชางกล่าว “นางไม่ควรมีอำนาจมากเพียงนี้”“เพราะเหตุใด”“เพราะนางเป็นผู้หญิง”เผยจิ่งเหิงมองเขานิ่ง ๆ “ท่านแม่ก็ดูแลเรือนในมาหลายสิบปี”ชายผู้นั้นพูดไม่ออก อีกคนจึงรีบแก้“พวกเราหมายถึงนางเพิ่งเริ่มจัดการบัญชี ไม่ควรเปลี่ยนทุกอย่างเร็วเกินไป”ครั้งนี้เผยจิ่งเหิงพยักหน้า “เหตุผลนี้พอฟังได้”ญาติหลายคนเหมือนเห็นความหวัง แต่ประโยคถัดมากลับทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยน“ดังนั้นข้าจึงให้คนเก็บตัวเลขไว้ทุกวัน”เผยจิ่งเหิงหันไปทางบ่าว “เอาบัญชีเข้ามา”ไม่นาน ผู้ช่วยบัญชีสองคนก็ยกสมุดและกระดาษหลายแผ่นเข้ามาวางบนโต๊ะ ญาติทั้งหมดมองด้วยความสงสัย เผยจิ่งเหิงเปิดแผ่นแรก&l
เผยจื่อคังซึ่งนั่งเงียบมาตลอดเงยหน้าขึ้น ซูหว่านหนิงมองคนทั้งหมด“แต่สำหรับคนที่แข็งแรง มีความสามารถ และไม่มีหน้าที่อะไร ข้าจะไม่จ่ายเงินเพียงเพราะท่านเคยได้รับมันมาตลอด”ญาติผู้หนึ่งถามอย่างไม่พอใจ “แล้วถ้าพวกเราต้องการเงินเพิ่มเล่า”ซูหว่านหนิงยิ้ม คำถามนี้ต่างหากที่นางรออยู่“ง่ายมากเจ้าค่ะ”นางกวาดตามองบรรดาคุณชายและญาติสกุลเผยทีละคน ก่อนประกาศชัดเจน“ใครอยากได้เงินเพิ่ม ก็ต้องทำงาน”สามีเริ่มเข้าข้างหลังจากซูหว่านหนิงประกาศต่อหน้าญาติสกุลเผยว่า หากใครต้องการเงินเพิ่มก็ต้องทำงานจริง บรรยากาศภายในจวนฉางหนิงโหวก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คนที่เคยรับเงินทุกเดือนโดยไม่เคยคิดว่าตนมีหน้าที่อะไร เริ่มรู้สึกว่าความสบายกำลังถูกพรากไปบางคนโกรธ บางคนไม่พอใจ บางคนมองว่าซูหว่านหนิงเป็นสะใภ้แต่งเข้ามา ไม่มีสิทธิ์แตะต้องธรรมเนียมที่สกุลเผยใช้มานานหลายสิบปี และเมื่อไปหาแม่สามีแล้วไม่ได้ผลอย่างที่ต้องการ คนเหล่านั้นก็เริ่มเปลี่ยนเป้าหมาย&
“ท่านป้า ข้ากำลังเตรียมสอบ หากไม่มีเงิน ข้าจะเข้าสังคมกับบัณฑิตคนอื่นอย่างไร”“นางตัดทั้งหมดหรือ”“เหลือเพียงค่าตำราและค่าเรียนขอรับ!”ฉินซูอี๋ขมวดคิ้ว “แล้วอาหารกับที่พัก?”“ยังเหมือนเดิม”“บ่าว?”“ยังมี”“เช่นนั้นนางตัดอะไร”เผยจื่อหมิงอึกอัก“เงินใช้ส่วนตัวขอรับ”ญาติผู้ใหญ่อีกคนรีบพูด “แต่คนหนุ่มต้องมีเงินติดตัวนะเจ้าคะ”“ใช่แล้ว”“ออกไปพบผู้คนก็ต้องใช้เงิน”“หากแต่งตัวไม่สมฐานะ คนภายนอกจะหัวเราะจวนโหว”เมื่อได้ยินเรื่องหน้าตาตระกูล ฉินซูอี๋ก็เริ่มคล้อยตาม “ไปเรียกหว่านหนิงมา”หลิวมามาไม่อยู่รับใช้แล้ว สาวใช้คนใหม่จึงรีบไปตาม ไม่นานซูหว่านหนิงก็มาถึง เมื่อเห็นคนเต็มห้อง นางก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น“ท่านแม่เรียกข้าหรือเจ้าคะ”ฉินซูอี๋ชี้เก้าอี้ “นั่ง”ซูหว่านหนิงนั่งอย่างสงบ“หว่านหนิง เจ้าตัดเงินญาติหลายคนจริงหรือ”“จริงเจ้าค่ะ”“เหตุใดไม่ปรึกษาข้าก่อน”“เพราะท่านพ่อกับเผยจิ่งเหิงอนุญาตให้ข้าจัดระเบียบรายจ่ายแล้วเจ้าค่ะ”
“เงินงานเลี้ยง?”“ตัด”“เงินสำหรับพบปะสหาย?”“ตัด”“ของขวัญเทศกาลพิเศษ?”“ถ้าเป็นธรรมเนียมของครอบครัวให้ตามสมควร แต่ไม่ใช่เงินก้อนพิเศษที่ขอเพิ่มเอง”ผู้ช่วยบัญชีกลืนน้ำลาย “ฮูหยินใหญ่ขอรับ”“ว่าอย่างไร”“ถ้าทำเช่นนี้ คุณชายหลายท่านคงไม่พอใจ”“ข้ารู้”“พวกเขาอาจไปหาฮูหยินผู้เฒ่า”“ข้าก็รู้”“แล้ว…” ซูหว่านหนิงมองเขา “หน้าที่ของเจ้าคือทำบัญชี ไม่ใช่กลัวแทนข้า”ชายคนนั้นรีบก้มหน้า “ขอรับ”คำสั่งใหม่ถูกส่งออกไปในวันเดียวกัน และผลของมันรวดเร็วกว่าที่ซูหว่านหนิงคาด ยังไม่ถึงเที่ยง คุณชายสามเผยจื่อหมิงก็เดินเข้าห้องบัญชีด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ซูหว่านหนิง!”ชิงหลัวขมวดคิ้ว “คุณชายสาม กรุณาให้เกียรติฮูหยินใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ”เผยจื่อหมิงชะงัก เมื่อก่อนสาวใช้คนนี้ไม่กล้าพูดกับเขาเช่นนี้ แต่ตั้งแต่เจ้านายเปลี่ยนไป สาวใช้ก็เหมือนมีความกล้าตามไปด้วย“ข้ามาพบพี่สะใภ้ของข้า ต้องให้เจ้าสอนด้วยหรือ”ซูหว่านหนิงไม่เงยหน้า “มีอะไร”“เหตุใดเงินเดือนของข้าถูกตัด”“เ
เงินเดือนของคุณชายทั้งหลายหลังจากจัดการเรื่องการยักยอกทรัพย์ในคลัง ซูหว่านหนิงคิดว่าปัญหาใหญ่ของจวนฉางหนิงโหวคงเบาลงไปส่วนหนึ่ง แต่เมื่อเริ่มตรวจรายจ่ายประจำของแต่ละเรือนอย่างละเอียด นางกลับพบว่าเงินที่ถูกขโมยไปยังไม่ใช่สิ่งน่าปวดหัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือเงินที่ไม่มีใครขโมย แต่ถูกใช้ไปอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมทุกเดือนจนกลายเป็นภาระก้อนใหญ่เช้าวันนั้น ซูหว่านหนิงนั่งอยู่ในห้องบัญชีใหม่ซึ่งเพิ่งจัดระเบียบเสร็จ บนโต๊ะมีรายชื่อสมาชิกและญาติของสกุลเผยเรียงอยู่หลายแผ่น ชิงหลัวยืนช่วยอยู่ด้านข้าง“คุณชายสาม เผยจื่อหมิง เดือนละห้าสิบตำลึง ค่าเสื้อผ้าต่างหาก ค่าเลี้ยงม้าต่างหาก บ่าวรับใช้หกคนจวนเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด”ซูหว่านหนิงถาม “ทำอะไร”“เตรียมสอบขุนนางเจ้าค่ะ”“ข้ารู้ว่าเตรียมสอบมาห้าปีแล้ว ข้าถามว่าแต่ละวันทำอะไร”ชิงหลัวเปิดรายงานที่ให้คนไปสืบมา“ช่วงเช้ามักตื่นยามสาย บ่ายบางวันไปโรงน้ำชา เย็นพบสหาย เดือนหนึ่งไปสำนักศึกษาประมาณสี่ถึงห้าครั้งเจ้าค่ะ”ซูหว่านหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง “เขาเตรียมสอบหรือ
เผยจิ่งเหิงซึ่งยืนฟังอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย นางแยกหน้าที่ออกจากกัน คนหนึ่งเบิก คนหนึ่งจ่าย อีกคนตรวจ เท่ากับไม่มีใครสามารถเปลี่ยนตัวเลขได้ตามใจเหมือนที่ผ่านมา“ทุกสิ้นเดือนจะตรวจเงินสดกับของในคลัง” นางกล่าว “และสุ่มตรวจโดยไม่แจ้งล่วงหน้า”คนหลายคนเริ่มหน้าซีด ซูหว่านหนิงมองแล้วรู้ทันทีว่าคงยังมีหนูตัวเล็กซ่อนอยู่อีก แต่ไม่เป็นไร นางมีเวลา“คนที่ทำงานถูกต้องไม่ต้องกลัว” นางกล่าว“ข้าไม่สนว่าเมื่อก่อนพวกเจ้าทำงานอย่างไร ตั้งแต่วันนี้ทำตามกฎใหม่”คนทั้งหมดรับคำพร้อมกัน หลังการประชุม บ่าวหลายคนเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเหมือนเพิ่งรอดจากสนามรบ ข่าวเรื่องเฉียนฝูถูกปลดแพร่ไปทั่วจวนอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านใหญ่ที่รับใช้มานานยี่สิบสามปีถูกจัดการภายในไม่กี่วันญาติฝ่ายฮูหยินผู้เฒ่าต้องขายทรัพย์สินเพื่อคืนของ หลิวมามาซึ่งเคยไม่มีบ่าวคนใดกล้าขัดก็ถูกถอดอำนาจ คนในจวนเริ่มระวังตัวมากขึ้นทันที แม้แต่คนครัวยังไม่กล้าเบิกข้าวสารเกินบัญชี คนดูแลม้าเริ่มนับถุงอาหารสัตว์ก่อนรับผู้ดูแลเรือนต่าง ๆ รีบตรวจของตัวเองว่ามีอะไรเคยเบิกแล้วลืมลงบัญชีหรือไม่ เพราะทุกคนเห็







