ตอนที่ 266 มุมมืดของกระทรวงศึกษา

134 1-2

      ตอนที่ 266 มุมมืดของกระทรวงศึกษา

            ทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ หลินจิงซูก็ทำใจเชื่อแทบไม่ลง เธอหวังเพียงว่า มีแต่ทางกระทรวงศึกษาเท่านั้นที่จะสามารถเปิดโปงความจริงนี้ได้ ทว่าใครจะไปคาดคิด แม้แต่กระทรวงศึกษาเองก็ยังปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเธอ

            เจ้าหน้าที่โจวและจางหลานคงช่วยได้เพียงเท่านี้จริงๆ เพราะทั้งคู่ไม่มีทั้งเส้นสายหรือความเกี่ยวข้องใดๆกับคนในกระทรวงศึกษาเลย คราวนี้นับเป็นเรื่องจวนตัวเกินกว่าจะช่วยเหลือหลินจิงซูได้แล้วจริงๆ

            จางหลานที่กลัวว่าหลินจิงซูจะคิดมาก จึงได้พูดปลอบใจไปว่า

            “จิงซูน้อย บางทีผลคะแนนสอบของเราอาจไม่ได้ถูกสวมรอยหรอก เราอาจเผลอเขียนคำตอบสลับข้อโดยไม่รู้ตัวรึเปล่า?”

            แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณของหลินจิงซูกลับบอกว่า ‘ไม่ใช่อย่างแน่นอน’ ประการแรก เธอมั่นใจยิ่งกว่าอะไรว่า ตนเองทำข้อสอบชุดนี้ได้ และสอง เธอได้ตรวจทานเป็นอย่างดีก่อนส่งกระดาษคำตอบแล้ว เมื่อตัดทั้งสองข้อนี้ทิ้งไป ความเป็นไปได้จึงเหลือเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือผลคะแนนสอบของเธอถูกเพื่อนคนนั้นสวมรอยไปไม่ผิดแน่!

            ในเมื่อผลการเรียนที่ผ่านมาคือเครื่องชี้วัดความเข้าใจต่อเนื้อหาการศึกษา ฉะนั้น คุณจะสามารถทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างไรในเมื่อเกรดเฉลี่ยการเรียนไม่ดี? จะบอกว่าจู่ๆก็เก่งขึ้นมาภายในข้ามคืนอย่างนั้นหรือ?

            หากหลินจิงซูไม่สามารถไขความจริงเรื่องคะแนนถูกสวมรอยนี้ได้ การจะเดินบนเส้นทางการเรียนต่อไปคงไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

            อย่างที่เจ้าหน้าที่โจวเพิ่งพูดไป นักเรียนที่เคยตกเป็นเหยื่อแล้วครั้งหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับนี้ถูกเปิดโปง คนร้ายทุกคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมต้องทำทุกวิธีทาง เพื่อป้องกันไม่ให้เหยื่อคนนั้นมีโอกาสผ่านเข้ารั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างเด็ดขาด

            มิฉะนั้นแล้ว ข้อมูลส่วนตัวทุกอย่างที่เคยถูกสวมรอย ก็จะถูกเปิดโปงทันที

            หลินจิงซูก้าวออกจากบ้านของจางหลาน เธอแหงนหน้ามองแผ่นฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาลด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า

            ใครเห็นก็ย่อมสัมผัสได้ว่า วันนี้แดดร้อนแรงมากเพียงใด แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงพายุฝนใหญ่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า

            ในชาติก่อนหน้า เธอใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนศตวรรษ เผชิญพบกับด้านมืดของสังคมมาแทบทุกแง่มุม ต้องปรับตัวเปลี่ยนสีตามสถานการณ์เพื่อความอยู่รอดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เคยคาดคิดที่ไหนกันว่า กลับมาชาตินี้เธอยังจะต้องพบเจอกับเรื่องเหล่านี้อยู่อีก!           

            ระหว่างที่เดินไปตามท้องถนนท่ามกลางความสิ้นหวัง ทันใดนั้น หลินจิงซูก็พลันได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

            “จิงซู!”

            ปรากฏว่าเป็นเสียงของจู้หยาน

            สาวน้อยหันขวับเหลียวกลับไปมอง เห็นจู้หยานที่สวมใส่เสื้อเชิ้้ตสีดำกำลังยืนอยู่ไม่ไกล

            “จู้หยาน…”

            หลินจิงซูถึงกับต้องหลั่งน้ำตาอีกครั้ง

            จู้หยานก้าวฉับเข้าหาอย่างไม่รีรอ ตรงเข้าสวมกอดสาวน้อยไว้ในอ้อมแขนโดยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง เขาลูบหลังปลอบประโลมหลินจิงซูอย่างเบามือ ขณะเดียวกัน เจ้าสาหร่ายที่มาด้วยก็ยังพยายามใช้อุ้งเท้าของมันเขี่ยๆ ราวกับต้องการเป็นกำลังใจให้เธออีกคน

            หลินจิงซูไม่คิดจะปิดบังใดๆ เธอบอกเล่าให้จู้หยานฟังไปตามตรงว่า ผลคะแนนสอบของเธอน่าจะถูกคนสวมรอยไม่ผิดแน่

            ได้ฟังเช่นนั้น จู้หยานก็ถึงกับตื่นตกใจเป็นอย่างมากเช่นกัน

                       

            …..

           

            ไม่พูดพล่ามให้เสียเวลา จู้หยานรีบพาเธอกลับไปที่บ้านของศาสตราจารย์หวังโดยเร็ว

            “คุณตา เรื่องการสวมรอยคะแนนสอบนี่มันมีจริงๆเหรอครับ?”

            จู้หยานไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนจึงไม่เข้าใจ ทำได้เพียงแค่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย และอดที่เอ่ยถามศาสตาจารย์หวังออกมาไม่ได้

            ศาสตราจารย์หวังยิ้มปลอบประโลมสาวน้อยที่กำลังวิตกกังวล เขาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วจึงตอบกลับไปว่า

            “มีจริงๆ ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่มีวาระการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเกิดขึ้น มักจะมีเรื่องพรรค์นี้อยู่ควบคู่กันเสมอ กระทั่งตาเองก็เคยได้ยินได้ฟังมา แต่เท่าที่รู้ สุดท้ายคนที่ตกเป็นเหยื่อก็ไม่เห็นจะเคยได้รับความเป็นธรรมอะไรเลย ช่วงแรกที่ทางกระทรวงได้รับแจ้ง ก็ดูเหมือนจะกระตือรือร้นอยู่หรอก แต่พอเวลาผ่านไป เรื่องมันก็ค่อยๆเงียบหายไปเอง”

            “คุณตาพอจะช่วยอะไรได้บ้างรึเปล่าครับ? พอจะไปที่กระทรวงศึกษาตรวจดูผลสอบจริงๆของจิงซูได้รึเปล่าครับ?”

            จู้หยานเอ่ยปากขอร้อง

           

            เนื่องด้วยศาสตราจารย์หวังเป็นอาจารย์ระดับอาวุโสในมหาวิทยาลัย ย่อมต้องมีทั้งเพื่อนฝูงทั้งคนรู้จักอยู่ในกระทรวงศึกษาเป็นธรรมดา

            หลินจิงซูจ้องหน้าศาสตราจารย์หวังตาไม่กระพริบ ดวงตากลมโตของเธอทอประกายเปี่ยมไปด้วยความหวัง

            “ได้สิ พอดีรุ่นน้องคนหนึ่งทำงานอยู่ในกระทรวงศึกษาพอดี เดี๋ยวจะวานให้เจ้านั่นช่วยไปตรวจสอบดูให้นะ”

            ศาสตราจารย์หวังพยักหน้าตอบตกลงด้วยความเต็มใจ

            “อย่ากังวลไปเลย ขอเพียงเรื่องนี้ถึงมือคุณตาของผม ก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วล่ะ แต่ถ้าผลออกมาว่า คะแนนสอบของคุณไม่ได้ถูกสวมรอยจริงๆ ยังไงปีหน้าคุณก็ต้องสอบผ่านอย่างแน่นอน! ผมเชื่อแบบนั้น!”

            จู้หยานส่งยิ้มให้หลินจิงซูเป็นการปลอบใจ

            หลินจิงซูพยักหน้าอย่างเข้าใจ และได้แต่หวังว่า เธอจะสอบไม่ผ่านด้วยตัวเองจริงๆ…

            เวลาล่วงเลยไปอีกวัน ก็มีข่าวสำคัญส่งมาจากรุ่นน้องคนนั้นที่ศาสตราจารย์หวังไหว้วานให้ช่วยเหลือ

            “ทางกระทรวงศึกษายังคงยืนยันว่า ผลคะแนนที่เคยแจ้งผ่านมาทางโรงเรียน เป็นผลคะแนนที่จิงซูน้อยสอบได้จริงๆ แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น…”

            ศาสตราจารย์หวังเปรยประโยคท้ายอย่างมีนัยยะแฝง

            “หมายความว่ายังไงครับ?”

            จู้หยานเกิดคำถามขึ้นในใจทันที

            “ก็ตาขอให้รุ่นน้องคนนั้นช่วยเอากระดาษคำตอบต้นฉบับของจิงซูออกมาตรวจสอบอีกที แต่ทางสำนักงานกระทรวงศึกษากลับปฏิเสธนี่สิ…”

            ตำแหน่งงานในกระทรวงศึกษาของรุ่นน้องเขาคนนี้ใช่ว่าเล็กๆเสียเมื่อไหร่ แต่เหตุใดเจ้าหน้าที่ในสำนักงานถึงยังกล้าปฏิเสธคำขอล่ะ? ศาสตราจารย์หวังรู้สึกว่า เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลนัก

            เพราะโดยปกติแล้ว ตามกฎข้อบังคับทั่วไปของกระทรวงศึกษาระบุไว้ว่า หากมีคดีเข้าข่ายการทุจริตการสอบเกิดขึ้น ผู้ร้องทุกข์สามารถยื่นหนังสือเพื่อขออนุมัติการตรวจทานเอกสารต้นฉบับของตนได้ ทว่าคราวนี้พฤติกรรมของเจ้าหน้าที่ในสำนักงานกลับดูผิดปกติจนเกินไป ทำเอาศาสตราจารย์หวังรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก

            “แล้วทีนี้จะพิสูจน์ยังไงล่ะครับ ว่าคะแนนสอบของจิงซูถูกสวมรอยจริงรึเปล่า?”

            พูดจบ จู้หลายก็เหลือบไปมองหลินจิงซูเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะพูดต่อว่า

            “คุณตา ไม่มีหนทางไหนที่จะช่วยจิงซูได้แล้วเหรอครับ?”

            ศาสตราจารย์หวังจำใจส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

            แม้รุ่นน้องของเขาที่ทำงานอยู่ในกระทรวงศึกษาจะพอมีตำแหน่งอยู่บ้าง แต่สำหรับเรื่องนี้ที่มีผู้ทรงอำนาจกว่าในกระทรวงอยู่เบื้องหลัง กับไม้ขีดก้านเดียวอย่างเขาจะเอาอะไรไปต่อกรได้?