ตอนที่ 267 ที่แท้ก็เป็นฝีมือครูใหญ่!

134 2-2

            ตอนที่ 267 ที่แท้ก็เป็นฝีมือครูใหญ่!

            การรักษาวงจรอุบาทว์นี้ไว้ได้นานนับสิบปี คิดจริงๆหรือว่าจะมีการติดสินบนเพียงแค่เจ้าหน้าที่ระดับสูงในกระทรวงศึกษาแค่คนสองคน? ไม่แน่ว่าบางที เจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ในกระทรวงล้วนเป็นพรรคพวกของผู้บงการอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น! ใครที่หลวมตัวเผลอเข้าร่วมวงจรนี้ไปแล้ว หากไม่อยากถูกไล่ออกจากราชการ มีแต่จำต้องปิดปากเงียบไม่แพร่งพรายเท่านั้น

            ได้เห็นคำตอบผ่านท่าทางของศาสตราจารย์หวัง ทำเอาหลินจิงซูถึงกับชาไปทั่วใบหน้า

            กระทั่งเจ้าหน้าที่ในกระทรวงศึกษายังไม่ยินยอมเปิดเผยเอกสารต้นฉบับของเธอแบบนี้ นี่จึงชี้ชัดแล้วว่า จะต้องเกิดเรื่องผิดปกติกับผลคะแนนสอบของเธออย่างแน่นอน! และต่อให้เธอจะสอบใหม่อีกรอบ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องฉาวโฉ่นี้ถูกเปิดโปง ในปีหน้าเธอย่อมต้องกลายเป็นเหยื่ออีกอย่างแน่นอน

            หลินจิงซูถึงกับมืดแปดด้าน ไม่ว่าเธอจะพยายามออกแรงวิ่งหนีจากจุดนี้สักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่มีทางหนีรอดจากเงื้อมมือของพวกนายทุนสกปรกเหล่านี้ได้เลย

            หลังออกจากบ้านศาสตราจารย์หวังมา หลินจิงซูก็เดินไปตามท้องถนนในผิงเฉิงอย่างไร้จุดหมาย

            จู้หยานแอบกลัวเหลือเกินว่า หลินจิงซูจะคิดสั้นทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป เขาจึงรีบวิ่งตามติดออกมา

            ส่วนผลคะแนนสอบของเขาก็ออกมาแล้วเช่นกัน

            แน่นอนว่า จู้หยานสอบติดมหาวิทยาลัยประจำมณฑลชนิดผ่านฉลุย

            ชื่อที่กรอกลงในใบสมัครตอนนั้น แท้ที่จริงแล้วไม่ใช่ชื่อมหาวิทยาลัยปักกิ่ง แต่เป็นมหาวิทยาลัยประจำมณฑลแห่งนี้

            ด้วยคะแนนสอบที่จู้หยานทำได้ ย่อมสามารถนำพาให้เขาเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยปักกิ่งได้อย่างสบายๆ และเมื่อย้อนเวลากลับไปตอนนั้น วินาทีที่ย่าของเขารู้ว่า เขาเลือกที่จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในชนบท แทนที่จะเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศ เธอก็ถึงขั้นลมจับแทบป่วยไข้ วันนั้นตลอดทั้งวันถึงกับกินข้าวกินปลาไม่ลงเลยทีเดียว

            “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย? หรือเพื่อเด็กผู้หญิงจากผิงเฉิงคนนั้น?”

            ย่าของเขาเอ่ยถามด้วยอารมณ์ที่กรุ่นไปด้วยโทสะ

            เธอคาดไม่ถึงจริงๆว่า หลานชายของเธอจะโง่เขลาได้เพียงนี้ ถึงขนาดยอมทิ้งอนาคตของตัวเองไปเข้าเรียนมหาวิทยาลัยระดับล่าง เพียงเพราะเด็กผู้หญิงคนเดียว!

            จู้หยานนั่งเงียบไม่ตอบโต้ผู้เป็นย่าเลยแม้แต่คำเดียว

            “ฉันไม่อนุญาต มหาวิทยาลัยนั่นคุณภาพต่ำกว่าเกณฑ์เกินไป! ผลการเรียนที่ผ่านมาของหลานเข้าขั้นดีเลิศ ทำไมต้องไปเสียเวลาชีวิตอยู่ในสถานที่เล็กๆแบบนั้นด้วย! อาหยาน ทำไมหลานไม่ไปเรียนต่อต่างประเทศล่ะ? ถ้าเอาคะแนนสอบฉบับนี้ไปยื่น เชื่อย่าเถอะ ไม่ว่าที่ไหนในโลกก็ล้วนต้องปูพรมแดงต้อนรับหลานอย่างแน่นอน!”

            จู้หยานตอบปฏิเสธอย่างไม่ใยดี และเขาก็ตัดสินใจเดินทางกลับผิงเฉิงในค่ำคืนนั้นทันที โดยไม่มีแม้แต่คำร่ำลาใดๆ

            ใช่จะไม่รู้ว่า เวลานี้ย่าของเขาคงต้องกำลังโกรธมาก แต่จะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ?

            เพียงแค่จะให้อยู่ในเมืองหลวง จู้หยานยังไม่ต้องการเลย จึงแทบไม่ต้องพูดถึงชีวิตในต่างแดน?

             ……

            ระหว่างทางกลับบ้าน เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงตรอกซอยแห่งหนึ่ง ฝีเท้าของหลินจิงซูกลับต้องชะงักหยุดอย่างฉับพลัน

            ปรากฏเงาดำคุ้นเคยร่างหนึ่ง กำลังเปิดประตูเดินลงมาจากรถคลาสลิคสีดำที่จอดเทียบข้างถนนอยู่อีกฟากฝั่ง

            หลินจิงซูหรี่ตาเพ่งพินิจมองอย่างละเอียด นั่นมัน…ครูใหญ่โรงเรียนเธอเองไม่ใช่เหรอ?

            จากนั้น ก็มีอีกสองคนเดินลงมาจากรถเช่นกัน

            คนหนึ่งเป็นผู้หญิงวัยกลางคน ส่วนอีกคน…ก็คือเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นของเธอ!

            ใช่แล้ว! เป็นเพื่อนร่วมชั้นคนเดียวกับที่หลินจิงซูกำลังสงสัยอยู่นั่นเอง!!

            ครูใหญ่จับมือร่ำลากับหญิงวัยกลางคนที่ว่า ลักษณะท่าทางดูอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นอย่างมาก ราวกับเป็นทาสตัวน้อยของนายหญิงก็ไม่ปาน

            รถทรงคลาสสิกสีดำแล่นจากไป ครูใหญ่จึงค่อยหมุนตัวกลับหลังหัน แล้วเดินฮัมเพลงเข้าไปในอาคารที่พักแห่งหนึ่งอย่างอารมณ์ดี

            “นับเป็นปีที่เหนื่อยมากอีกปีจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ ผู้ปกครองบ้านนี้ใจป้ำจ่ายหนักไม่เบา! ได้ค่าขนมมาเพิ่มตั้ง20,000หยวน!”

            ก่อนเดินผ่านประตูอาคารเข้าไป ครูใหญ่ก็ได้ยืนบิดขี้เกียจพร้อมกับพูดพึมพำออกมาตามประสาคนแก่

            น้ำเสียงของเขาไม่ดังแต่ก็ไม่เบาจนเกินไป หลินจิงซูและจู้หยานที่สะกดรอยตามมาอย่างใกล้ชิดจึงได้ยินชัดแจ้ง ทั้งสองไม่หยุดแต่เพียงเท่านั้น ยังลอบเร้นเดินขึ้นอาคารตามไป จนกระทั่งได้ยินการเคลื่อนไหวอีกครั้งที่ชั้นบนเหนือศีรษะ

            “แล้วถ้าปีหน้านักเรียนคนนั้นดันสอบผ่านล่ะ พวกเราจะทำยังไงกันล่ะครับ?”

            เสียงของชายหนึ่งเอ่ยถามขึ้น คาดว่าเขาน่าจะกำลังพูดคุยอยู่กับครูใหญ่

            “ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า เรื่องแบบนี้ปล่อยให้ความแตกได้ที่ไหนกันล่ะ? ก็ถ้าสาวน้อยคนนั้นยังเรียนซ้ำชั้นอยู่เรื่อยๆ พวกเราก็สามารถใช้คะแนนสอบของเธอหากินต่อไปได้อีกหลายปี! แบบนี้ไม่ดีรึไง? ตอนนี้เราค้นพบเครื่องจักรผลิตเงินชิ้นใหม่แล้ว! ฉันมั่นใจว่าแม่สาวน้อยนั่นยังไงก็ต้องสอบผ่านอีกแน่นอน ก็ดูสิ…อุตส่าห์พยายามตั้งขนาดนั้น!”

            หลินจิงซูกัดฟันกรอดด้วยความอาฆาตแค้น ขณะอดทนฟังอยู่ที่บันไดชั้นล่าง ร่างทั้งร่างของเธอถึงกับสั่นสะท้าน!

            ที่แท้ก็เป็นฝีมือของครูใหญ่ของเธอนี่เอง!!!

            จู้หยานเอื้อมไปกุมมือน้อยๆที่สั่นเทาของอีกฝ่ายไว้ ทว่าใบหน้าของเขาในตอนนี้กลับมืดทมิฬน่ากลัวเสียยิ่งกว่า ประหนึ่งพายุคลั่งที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งได้ อึดใจเดียวกันนั้น เขาก็แทบจะเปิดตัววิ่งออกไปประจันหน้า แต่นับว่าโชคดีที่หลินจิงซูหยุดเอาไว้ได้ทัน