ตอนที่ 56 รอยแตกร้าวที่เริ่มก่อตัว (1)

29 1-2

            ตอนที่ 56 รอยแตกร้าวที่เริ่มก่อตัว (1)

            หลินชิงอี้กลัวเหลือกเกินว่าอู๋ซิ่วเหลียนจะเผลอหลุดปากพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกมา เขาจึงรีบดักทางด้วยการพูดสวนแทรกขึ้นทันควัน

            “ซิ่วเหลียน อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปสิ ไว้ผมจะปรึกษาเรื่องนี้กับเสวี่ยเหม่ยและจิงซูอีกที”

            อู๋ซิ่วเหลียนกำลังจะอ้าปากโวยวายต่อ แต่เมื่อได้เห็นสีหน้าท่าทางที่สุดจะอดกลั้นแล้วของหลินชิงอี้ในตอนนี้ ท้ายที่สุด เธอจำต้องกลืนคำพูดทุกอย่างกลับลงท้องไปด้วยความจำยอม เพราะมั่นใจว่า ผู้หญิงที่เอาแต่โหวกเหวกโวยวายจนเกินเกินขอบเขตนั้น ไม่มีผู้ชายที่ไหนพอใจทั้งนั้น คิดได้เช่นนี้ อู๋ซิ่วเหลียนย่อมไม่ทำต่ออย่างแน่นอน เธอไม่ใช่คนโง่เขลาเหมือนติงเสวี่ยเหม่ย ที่เวลาไม่พอใจอะไรก็เอาแต่เอะอะโวยวายไม่หยุด ผลสุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยการแยกกันอยู่อย่างที่เห็น ต้องย้ายออกไปอยู่ในบ้านซอมซ่อติดริมแม่น้ำ จุดจบที่น่าอับอายแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับเธอเป็นอันขาด!

            ผู้หญิงที่มากด้วยศักดิ์ศรีและมีความมั่นใจอย่างเธอ ผู้ชายที่ไหนจะไม่ชื่นชอบกันล่ะ?

            เห็นว่าอู๋ซิ่วเหลียยอมหยุดไม่สืบสานสร้างปัญหาใดๆต่อ สีหน้าท่าทางของหลินชิงอี้จึงค่อยคลายความดุดันลงมาก จากนั้น จึงค่อยหันไปบอกกับหลินจิงซูว่า

            “กลับไปกินข้าวกับแม่ก่อนเถอะนะ วันนี้ฉันไม่ว่างจริงๆ”

            หลินจิงซูเหลือบมองหลินชิงอี้และอู๋ซิ่วเหลียวที่ยืนเคียงข้างกันพลางตัดสลับสายตาไปมา ระหว่างนั้น ดวงตากลมโตก็ฉายประกายความเจ้าเล่ห์ขึ้นวูบหนึ่ง แล้วจู่ๆก็พูดขึ้นว่า

            “พ่อคะ หนูได้ยินป้าจางบอกว่าพ่อเพิ่งจะได้ตั๋วเที่ยวรีสอร์ทสำหรับทั้งครอบครัวมาใช่มั้ยคะ? แล้วเมื่อไหร่พวกเราจะไปเที่ยวกันเหรอคะ? ได้ยินว่าเป็นรีสอร์ทหรูระดับห้าดาวเชียว ตอนเย็นก็มีอาหารเลี้ยงฟรีพร้อมผลไม้ด้วย แถมยังมีน้ำพุร้อนให้แช่อีกด้วย!”

            ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับแสดงสีหน้าวิตกจริตเป็นกังวลขึ้นฉับพลัน

            ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเฝ้าฝันและตั้งหน้าตั้งตารอตั๋วเที่ยวรีสอร์ทใบนี้ยิ่งกว่าอะไรดี เธอปรารถนาและเฝ้าหวังเหลือเกินว่าหลินชิงอี้จะพาเธอกับหลินเสวี่ยไปเที่ยวรีสอร์ทแห่งนั้นด้วยกัน เธอได้ยินมาว่า ที่นั่นเป็นรีสอร์ทระดับห้าดาวที่หรูหราที่สุดในผิงฉาง เทียบชั้นได้กับโรงแรมใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงหลายๆแห่งเลยทีเดียว

อู๋ซิ่วเหลียนรอคอยสิ่งนี้อย่างใจจดใจจ่อ เฝ้านับวันรอให้ถึงวันไปเที่ยวเร็วๆ แต่ความหวังทั้งหมดที่มีกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ประโยคคำพูดเมื่อครู่ของหลินจิงซูเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง ดับฝันของเธอลงในพริบตา

 หลินชิงอี้ชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจเช่นกัน หากเขาพาติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูไปด้วยจริงๆ เขาจะต้องมีปัญหากับอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยอย่างแน่นอน

เขาจึงรีบอธิบายให้หลินจิงซูฟังโดยเร็ว

“เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ตั๋วเที่ยวใบนั้นฉันตั้งใจจะมอบให้เจ้านายในโรงงานเป็นของขวัญ แต่อย่าเสียใจไปเลยนะ เดี๋ยวฉันจะพาแกกับแม่ของแกไปเที่ยวแน่ๆถ้ามีโอกาส”

ดวงตากลมโตของหลินจิงซูกระพริบปริบๆ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสนปนไม่เข้าใจ

“แต่พ่อคะ เท่าที่ได้ยินมาจากป้าจาง เจ้านายในโรงงานที่ว่าเป็นคนมอบตั๋วใบนี้ให้กับพ่อเองไม่ใช่เหรอคะ?”

หลินชิงอี้ใบหน้ายู่ยับย่นเหี่ยวแห้งแทบเป็นหนังไข่ในพริบตา

                  อู๋ซิ่วเหลียนที่ทนฟังมาถึงตอนนี้ ก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้วเช่นกัน เธอตวาดเสียงดังใส่หน้าหลินจิงซูด้วยความโมโหสุดขีด

                  “แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง! หรือแกจะบอกว่าพ่อตัวเองพูดโกหกงั้นเหรอ? แกจะไปไหนก็รีบไสหัวไปเลย!!”

                  “ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

                  หลินจิงซูรีบก้มหน้าก้มตาลงด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ พร้อมพูดขึ้นด้วยท่าทางเลิกลักว่า

                  “เอ่อ…พ่อคะ ป้ารอง หนูขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ”

                  ทันทีที่เอ่ยลาและก้าวพ้นประตูออกมา มุมปากน้อยๆของหลินจิงซูก็กระดกโค้งขึ้นฉับพลัน ก่อเกิดเป็นรอยกระหยิ่มยิ้มระคนร้ายลึก แววแห่งความอำมหิตฉายสว่างวูบวาบผ่านประกายตาจางๆ

                  ทันทีที่หลินจิงซูจากไป สีหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนก็มืดทมิฬดำสนิทโดยสมบูรณ์ เธอเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด

                  “ไหนพี่สัญญาว่าจะพาฉันกับเสวี่ยเสวี่ยไปที่นั่น?”

                  หลินชิงอี้รีบแก้ตัวเช่นกัน

                  “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว! ผมตั้งใจจะพาคุณกับเสวี่ยเสวี่ยไปเที่ยวรีสอร์ทด้วยกันตั้งแต่แรก! คุณเองก็ได้ยินเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ทั้งหมดเป็นเพราะจางหลานเล่าให้จิงซูฟัง!”

                  “แล้วถ้าจางหลานขอให้พี่พาพวกมันไปแทนล่ะ พี่จะทำตามมั้ย?”

                  “เอ่อ…”

                  หลินชิงอี้ถึงกับพูดไม่ออก

                  หากจางหลานเอ่ยปากขึ้นมาจริงๆ เขาก็ไม่สามารถหาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธได้เช่นกัน

                  แลเห็นปฏิกิริยานิ่งเงียบไร้คำตอบของหลินชิงอี้ อู๋ซิ่วเหลียนก็เริ่มวิตกจริตมากขึ้น และเริ่มส่งเสียงโวยวายอีกครั้ง

                  “หลินชิงอี้! นี่พี่จะเอานังสองแม่ลูกนั่นไปด้วยจริงๆเหรอ!! หรือถ้ามันตัดสินใจยากนัก งั้นพรุ่งนี้เราสามคนก็ไปใช้ตั๋วเที่ยวรีสอร์ทนั่นให้จบๆเลยก็แล้วกัน!”

                  หลินชิงอี้ปฏิเสธไม่เห็นด้วยทันที

                  “ไม่ได้หรอก ช่วงนี้ผมไม่สะดวก”

                  “ไม่สะดวกงั้นเหรอ? หรือว่าใจจริงพี่เองก็อยากจะพานังติงเสวี่ยเหม่ยกับลูกสาวของมันไปกันแน่?!! เพราะพวกมันสองคนเป็นครอบครัวแท้ๆของพี่ใช่มั้ย? ส่วนฉันกับลูกก็แค่ของเล่นฆ่าเวลา?! หลินชิงอี้ นี่พี่คิดยังไงกับฉันกันแน่? ฉัน อู๋ซิ่วเหลียนรักพี่มาก ยอมทำเพื่อพี่ได้ทุกอย่าง! แต่ฉันแค่ขอให้พี่ไปใช้ตั๋วใบนี้กับพวกเราสองแม่ลูก มันเป็นเรื่องที่พี่ตัดสินใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”