ตอนที่ 57 รอยแตกร้าวที่เริ่มก่อตัว (2)

29 2-2

                  ตอนที่ 57 รอยแตกร้าวที่เริ่มก่อตัว (2)

                  “ซิ่วเหลียน นี่คุณกำลังพูดอะไรอยู่รู้ตัวรึเปล่า? ผมสัญญากับคุณตรงนี้เลยว่าจะไม่มีวันพาสองแม่ลูกนั่นไปเที่ยวรีสอร์ทอย่างแน่นอน แต่จะพาคุณกับเสวี่ยเสวี่ยไปเท่านั้น เพราะฉะนั้น ผมขอร้องล่ะนะ ขอให้พ้นช่วงเลื่อนตำแหน่งของผมไปก่อน จากนั้น พวกเราสามคนค่อยไปเที่ยวด้วยกัน!”

                  อู๋ซิ่วเหลียนอารมณ์สงบลงเล็กน้อยและเริ่มชั่งน้ำหนักคิดใคร่ครวญตาม ภายใต้สถานการณ์ที่เป็นอยู่เวลานี้ ก็นับว่ากดดันหลินชิงอี้มากเกินพอแล้ว หากเธอยังฝืนทำอะไรมากไปกว่านี้ ผลลัพธ์อาจเลวร้ายเกินกว่าจะคาดเดาได้ เธอจึงพยักหน้าและกลับมาใช้มารยายั่วยวนอีกฝ่ายเหมือนเดิม

                  “อืม เข้าใจแล้วค่ะพี่ชิงอี้ ฉันขอโทษที่หึงหวงพี่มากเกินไปหน่อย ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ย้ายออกไปแล้ว แต่ก็ยังยืนกรานจะอยู่เป็นตัวปัญหาคั่นกลางเราสองคนแบบนี้ สิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่ก็แค่สถานะ ถ้าอย่างนั้น…ทำไมพี่ถึงไม่หย่ากับเธอให้จบๆไปซะล่ะคะ?”

                   หลินชิงอี้ถึงกับสะดุ้ง เขาไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยแม้สักครั้งเดียว

                  แม้ว่านิสัยส่วนตัวของติงเสวี่ยเหม่ยจะทำให้เขาไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก แต่นอกเหนือจากนั้น เธอนับว่าดีกว่าผู้หญิงทั่วไปมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเทียบกับผู้หญิงที่เกียจคร้านอย่างอู๋ซิ่วเหลียน และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ติงเสวี่ยเหม่ยไม่เพียงรับผิดชอบงานบ้านได้อย่างดีเยี่ยม กระทั่งเรื่องนอกบ้าน เธอยังสามารถทำงานหาเงินช่วยอีกแรงได้ และสิ่งที่เธอทำนี้ก็สามารถช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายให้แก่เขาได้ในระดับหนึ่งทีเดียว

                  สำหรับอู๋ซิ่วเหลียน หากเธอทำได้สักครึ่งหนึ่งของติงเสวี่ยเหม่ยก็คงจะดีมาก อย่างน้อยก็ไม่เป็นภาระให้เขาต้องรู้สึกหนักใจเพิ่มขึ้น

                  นับตั้งแต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยย้ายออกไป สิ่งหนึ่งที่หลิงชิงอี้สัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนก็คือ ชีวิตประจำวันของเขานั้นไม่ได้สะดวกสบายเหมือนเคย แม้ว่าเขาจะสามารถทำเรื่องชู้สาวกับอู๋ซิ่วเหลียนได้สะดวกมากขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว การแสวงหาความตื่นเต้นในกามารมณ์ก็เป็นเพียงแค่เรื่องชั่วครั้งชั่วคราว เพราะในชีวิตของคนเรานั้นยังต้องมีแง่มุมอื่นๆอีก

                    นอกจากนี้แล้ว อู๋ซิ่วเหลียนยังเป็นภรรยาของน้องชายเขาอีกด้วย หากเรื่องระหว่างเขากับเธอแพร่สะพัดออกไป เพื่อนบ้านทั้งหมู่บ้านคงได้ซุบซิบนินทากันทั้งวันไม่หลับไม่นอนแน่!

                  สรุปสุดท้ายก็คือ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด หลินชิงอี้ก็ไม่สามารถหย่าขาดจากติงเสวี่ยเหม่ยได้

                  อู๋ซิ่วเหลียนกระเซ้าออดอ้อนด้วยน้ำเสียงหวานฉ่ำ

                  “ทำไมล่ะคะพี่? หรือพี่ยังรักมันอยู่อีกงั้นเหรอ?”

                  หลินชิงอี้ยกสองมือขึ้นตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

                  “ผมนี่นะจะยังรักผู้หญิงหน้าเหลืองแบบนั้นได้ลง? แต่หย่ากับเธอแล้วจะได้อะไร? ซิ่วเหลียน คุณเองก็เป็นภรรยาของน้องชายผม แล้วถ้าเรื่องของเราแดงขึ้นมา เพื่อนบ้านจะไม่พากันนินทาคุณกับลูกกันให้วุ่นหรอกเหรอ? ถึงตอนนั้นคุณกับลูกจะรับมือไหวรึไง?”

                  อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันส่ายหน้าไปมาอย่างดื้อรั้น

                  “ฉันไม่สน!”

                  เธอรู้สึกเบื่อหน่ายเต็มทนแล้วกับฐานะที่ถูกคนตีตราว่า ‘แม่ม่าย’ เธอเองก็อยากมีชื่อเสียงดีๆให้เป็นที่เชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูล อีกทั้งมีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์แบบคนอื่นๆ

                  อู๋ซิ่วเหลียนเข้าใจดีว่าหลินชิงอี้นั้นกังวลเรื่องอะไร เพราะเหตุนี้ เธอจึงได้ตัดสินใจจัดฉากจ้างวานอันธพาลให้ไปดักข่มขื่นติงเสวี่ยเหม่ย แต่น่าเสียดายที่แผนการครั้งนั้นกลับล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า

                   สังเกตเห็นสีหน้าร้อนใจของอู๋ซิ่วเหลียน หลินชิงอี้ก็รู้สึกปวดใจเสมือนถูกคมมีดกรีด ใช่ว่าเขาเองจะไม่รู้สึกสัมผัสไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆกับสถานะครึ่งๆกลางๆระหว่างเธอกับ และนับตั้งแต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูแยกตัวออกไป ภายในใจลึกๆของหลินชิงอี้เองก็แอบกลัวเช่นกันว่า ตนจะเผลอไปยั่วยุผู้หญิงที่ชื่ออู๋ซิ่วเหลียนเข้าโดยไม่รู้ตัว

                  เพราะนี่เปรียบเสมือนระเบิดเวลาอย่างแท้จริง!

                  เขาระงับความไม่พอใจกักเก็บมันเอาไว้ภายใน บีบปั้นสีหน้ายิ้มแย้มและพูดปลอบประโลมกลับไปว่า

                  “ซิ่วเหลียน อย่าใจร้อนไปเลยนะ คุณจินตนาการไม่ออกหรอกว่า คำพูดของคนพวกนั้นจะเลวร้ายได้ถึงขนาดไหน ที่ผมทำไปทั้งหมดก็เพื่อคุณกับเสวี่ยเสวี่ยทั้งนั้น ชื่อเสียงกับผู้หญิงเป็นของคู่กัน ผมไม่อยากทนเห็นคุณต้องมาทนทุกข์ทรมานใจกับคำนินทาว่าร้ายพวกนั้น”

                  สิ้นคำพูดของหลินชิงอี้ อู๋ซิ่วเหลียนก็ค่อยๆโน้มศีรษะอิงแอบบนแผ่นอกของเขา น้ำตาหยดใสไหลรินคลอเบ้า

                  เวลานี้ เธอรู้สึกเกลียดชังนังบัดซบนั่นอย่างที่สุด! ติงเสวี่ยเหม่ย! ถ้าไม่มีแกสักคน ป่านนี้ตำแหน่งที่แกยืนอยู่ก็จะต้องเป็นของฉัน! ส่วนฉันก็ไม่ต้องมาคอยใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆกับหลินชิงอี้อย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้!

                 

                  ………

                  เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยเห็นหลินจิงซูกลับมาบ้านตามลำพัง ก็ตระหนักได้ทันทีว่าหลินชิงอี้ไม่มาร่วมทานอาหารเย็นด้วยกันแล้วในวันนี้ สีหน้าของเธอมืดหม่นลงมากด้วยความรู้สึกผิดหวัง

                  หลินจิงซูเห็นคนเป็นแม่ดูไร้อารมณ์ไม่อยากอาหารเท่าที่ควร จึงคิดพลางไปว่า หากเล่าเรื่องระหว่างหลินชิงอี้กับอู๋ซิ่วเหลียนให้อีกฝ่ายฟัง รังแต่จะทำให้เธอยิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น

                  สุดท้าย จึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกแล้วเฮือกเล่า หลินจิงซูทำได้เพียงแค่ปล่อยไป ฝืนพูดอะไรไปในตอนนี้ก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไรทั้งนั้น

                  หลังมื้ออาหารเย็น หลินจิงซูจึงบอกกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า

                  “แม่คะ หนูจะไปบ้านป้าจางนะคะ”

                  “เย็นขนาดนี้แล้วนะลูก?”

                  “ค่ะ ตั้งใจว่าจะไปตรวจการบ้านให้โจวอวี๋หานหน่อย”

                  แน่นอนว่าหลินจิงซูไม่ได้ไปบ้านป้าจางเพราะเรื่องของโจวอวี๋หานเพียงอย่างเดียว แต่เธอคิดแผนการใหม่ได้แล้ว และจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือจากจางหลานด้วยเช่นกัน

                  เธอจะไม่หยุดจนกว่าจะสามารถหาหลักฐานมามัดตัวชู้รักคู่นี้ได้!

                  อู๋ซิ่วเหลียน หลินชิงอี้ พวกแกสองคนไม่มีวันรอดพ้นเงื้อมมือของฉันแน่!