ตอนที่ 74 ชีวิตต่อจากนี้

38 1-2

            ตอนที่ 74 ชีวิตต่อจากนี้

            การที่หลินชิงอี้ต้องยื่นข้อเสนอออกไปแบบนั้น เขาเองก็ต้องแบกรับความเสี่ยงเอาไว้เช่นกัน

            แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นว่า ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูคงไม่กล้าพอที่จะขูดรีดเขาถึงตายอย่างแน่นอน

            ด้านติงเสวี่ยเหม่ยต้องการจะเข้าต่อรองอีกครั้ง แต่คราวนี้หลินจิงซูกลับหยุดเอาไว้

            หลินจิงซูพูดกับหลินชิงอี้ว่า

            “ก็ได้ จะยอมถอยเรื่องบ้าน แต่เงินค่าชดเชยสำหรับการหย่าร้างจะต้องเพิ่มจำนวนเป็น2,000หยวน”

            ใช่ว่าเธอจะไม่ต้องการบ้านหลังนี้แล้ว แต่เธอเองก็รู้ดีว่า ถึงแม้หลินชิงอี้จะออกหน้าเอ่ยปากขอด้วยตนเอง แต่จนตายย่าอู๋ก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้แน่ การจะช่วงชิงมันมาให้ได้ตอนนี้จึงค่อนข้างเป็นเรื่องยาก ยังไม่ถึงเวลาอันควรที่จะยึดเอามา

            “นี่แก!!”

            ได้ยินแบบนั้น หลินชิงอี้ก็เดือดดาลเป็นอย่างมาก แต่เมื่อพิจารณาไตร่ตรองดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว หากสามารถปกป้องที่ดินไว้ได้ด้วยราคา1,200หยวนที่ต้องจ่ายเพิ่ม ก็นับว่าค่อนข้างคุ้มค่า เขาจึงกัดฟันจำใจตอบตกลงไป

            “ก็ได้สองพันหยวนก็สองพันหยวน ฉันจะจ่ายให้ภายในเวลาครึ่งปี”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเดือดดาลสุดขีดเมื่อได้ฟังคำพูดที่ไร้ความรับผิดชอบประโยคนี้ เธอสวนตอบทันทีว่า

            “ครี่งปีเชียวเหรอ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณมีเงินอยู่ในบัญชีธนาคารเท่าไหร่! คุณต้องจ่ายให้เราภายในวันนี้เท่านั้น! ถ้าไม่ก็เตรียมข่าวหลุดในที่ทำงานของคุณได้เลย!”

            “ก็ได้! ก็ได้!”

            หลินชิงอี้กัดฟันแน่นและพูดออกไปอย่างไม่สู้เต็มใจนัก

            “ฉันรับปากจะจ่ายให้แน่นอน แต่ต้องหลังจากที่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว!”

            หลังจากที่การเลื่อนตำแหน่งของเขาสิ้นสุดลง หลินชิงอี้ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวเรื่องซุบซิบเหล่านี้อีกต่อไป ถึงเวลานั้น มันก็สายเกินไปแล้วเช่นกันที่ติงเสวี่ยเหม่ยกับลูกสาวของเขาจะใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เขาได้อีก

            แต่มีหรือที่หลินจิงซูจะไม่รู้ทัน? เธออ่านออกว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธทันทีพร้อมกับยื่นคำขาดว่า

            “ไม่ค่ะ พวกเราต้องการเงินตอนนี้ ไม่อย่างนั้นหนูกับแม่จะไปหาป้าจาง แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง”

            ได้ยินหลินจิงซูเอ่ยชื่อ ‘จางหลาน’ ขึ้นมา หลินชิงอี้ที่พยายามดิ้นรนแทบเป็นแทบตาย สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เขาเดินทางไปที่ธนาคารเพื่อถอนเงินและมอบให้กับติงเสวี่ยเหม่ยด้วยตัวเอง

            ทั้งคู่เคยตกหลุมรักกันและกัน ทว่าตอนนี้ต่างคนต่างหันหลังให้กัน และแยกย้ายไปตามเส้นทางของตนเอง

            ติงเสวี่ยเหม่ยเป็นฝ่ายเหลียวหลังมอง แต่เมื่อได้เห็นหลินชิงอี้เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง วินาทีนั้นเธอรู้สึกว่าตนเองช่างไร้ค่าเหลือเกิน

            เธอคือคนที่ยืนกรานต้องการจะแต่งงานกับหลินชิงอี้ตั้งแต่แรก แต่เวลานี้เธอกลับต้องลงเอยแบบนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยทำได้เพียงตำหนิที่ตัวเองเป็นคนไม่ดี

            หลังจากการหย่าร้าง ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ได้รู้สึกมีความสุขหรือทุกข์ใจ แต่ภายในหัวกลับว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด

            แต่ครู่ต่อมา จู่ๆคลื่นความวิตกกังวลรอบด้านก็ทะลักถาโถมเข้ามาในหัวของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ยามที่ต้องนึกถึงชีวิตในอนาคตของเธอกับหลินจิงซูต่อจากนี้

            ปัจจุบันเธอมีเงินติดตัวอยู่ทั้งหมดกว่า3,000หยวน เธอจำเป็นต้องพึ่งพาเงินก้อนนี้เพื่อดำรงชีวิต และใช้จ่ายเป็นค่าเล่าเรียนของหลินจิงซู

            แม้เงินกว่า3,000หยวนจะสามารถหล่อเลี้ยงชีวิตของเธอสองคนได้เป็นเวลานาน แต่ระหว่างนั้น เธอก็ไม่สามารถปล่อยชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์เช่นกัน

                  ทั้งสองเดินทางกลับไปที่บ้านโทรมริมแม่น้ำ

                  หลินจิงซูบอกกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า เธอขอใช้สมาธิเก็บตัวอยู่ในห้องสักพักเพื่อทุ่มเวลาให้กับการอ่านทบทวนหนังสือเรียน เพราะระยะนี้การเรียนของเธอค่อนข้างช้ากว่าเพื่อนร่วมชั้นมาก

                  ติงเสวี่ยเหม่ยย่อมต้องอนุญาตอย่างแน่นอน เพราะสิ่งที่เธอเป็นกังวลในตอนนี้ก็คือ กลัวลูกสาวจะเอาแต่เครียดเรื่องของพ่อจนหย่อนยานเรื่องการเรียนไป

                  “อ่านหนังสือเสร็จแล้ว เดี๋ยวแม่จะทำอาหารอร่อยๆเตรียมไว้ให้นะจ๊ะ ช่วงนี้ลูกดูผอมลงมาก”

                  หลินจิงซูส่ายหน้า

                  “หนูสบายดีค่ะแม่ แค่กินอะไรง่ายๆก็พอแล้ว ใช่ว่าหนูรู้จะไม่รู้สถานการณ์ของบ้านเราในตอนนี้ เงินทุกหยวนล้วนต้องรู้จักใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด อีกอย่างหนูก็ไม่ใช่พวกรักสบายอะไรด้วย”

                  เหตุผลที่ก่อนหน้านี้เธอพยายามใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนั้น ก็เพื่อหลอกล่อคนตระกูลหลินให้มาติดกับนั่นเอง แต่ตอนนี้ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินชิงอี้ก็หย่าขาดจากกันแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นอีก 

            ติงเสวี่ยเหม่ยคิดตามเหตุและผลที่หลินจิงซูสาธยายให้ฟัง เธอเองก็เห็นด้วยและไม่คัดค้านใดๆ

            หลังจากอ่านหนังสือเสร็จแล้ว หลินจิงซูก็ออกมารับประทานอาหารง่ายๆพร้อมกับแม่ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปที่ห้องนอนของตนเอง

           

            วันต่อมา หลินจิงซูเลิกเรียนกลับบ้านตามเวลาปกติ และทันใดนั้นก็ได้พบว่า ภายในบ้านของเธอเวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตารวมตัวกันอยู่

            ย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนแนะนำสมาชิกทุกคนของตระกูลหลิน และบอกถึงจุดประสงค์ที่เรียกทุกคนมาในวันนี้ ก็เพื่อแจกแจงเรื่องทรัพย์สินที่ถูกเอาเปรียบ

            พบเห็นฝูงชนมากมายเช่นนี้ ภายในใจลึกๆหลินจิงซูก็แอบรู้สึกแย่ เธอเบียดเสียดฝูงชนแทรกตัวเข้าไปด้านใน และพบว่าติงเสวี่ยเหม่ยกำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้นที่กำลังรอฟังคำอธิบายจากเธออยู่

            ติงเสาวี่ยเหม่ยหันไปทางย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียน ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำด้วยความเคียดแค้น เธอพูดเสียงสั่นเครือว่า

            “แม่ นี่มันหมายความว่ายังไง? ฉันกับชิงอี้ก็หย่าขาดจากกันแล้ว เรามีสิทธิ์จะอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว! จะมาขับไล่ไสส่งกันแบบนี้ไม่ได้!”

            “นังคนชั้นต่ำ! อย่ามาเรียกฉันว่าแม่! แค่ได้ยินก็รู้สึกขยะแขยงจะแย่แล้ว! บ้านหลังนี้เป็นสมบัติเก่าแก่ของตระกูลหลิน คนที่เรียกร้องขอหย่าเองอย่างแก ไม่มีคุณสมบัติคู่ควรจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป!!”

            คราวนี้ย่าอู๋ได้ขนพรรคพวกมาคอยหนุนหลังด้วย เธอชี้หน้าพ่นน้ำลายขับไล่ติงเสวี่ยเหม่ยด้วยความภาคภูมิใจราวกับตนเองคือผู้ชนะ