บทที่ 1 โลกของธารตะวัน

“เฮือก...”

เสียงสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ดังขึ้น ร่างบางก็ลุกพรวดจากเตียงขึ้นมานั่ง หยาดเหงื่อแตกกาฬเผยอปากกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีซับเลือดก้านสมองถูกกระตุ้นจนปวดร้าวราวกับถูกกดทับ

“อึก ปวดหัว...” เธอยกมือคลึงข้างขมับที่เส้นเลือดเต้นตุบราวกับมีชีวิต คมฟันขบริมฝีปากกับอาการปวดหัวรุนแรง

เรียวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น ปลายเท้าขยับไปมาอย่างทุรนทุรายให้ร้องไม่ออก อาการปวดร้าวที่ก้านสมองลามมายังดวงตาทำให้เธอครางเจ็บ ก่อนภาพความทรงจำขนาดย่อมจะหลั่งไหลเข้ามาในหัวเธอทั้งหมด

...มันคือภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวย กำลังหันมายิ้มให้โดยมีเสียงของชายหนุ่มแทรกมาเป็นระยะ ปะปนกับเสียงหัวเราะของทั้งคู่ ในภาพเบื้องหลังคือวิวของทะเลกว้างและเส้นผมเธอก็ปลิวลู่ไปกับสายลม

พวกเขาดูมีความสุขกับรักครั้งนี้มาก หวานชื่นจนน้ำตาลแทบจะจืดจางอยู่แล้ว

ทว่าความสุขกำลังเอ่อล้นอยู่ดีๆ หน้ากระดาษความทรงจำก็ถูกพลิกเปลี่ยนในฉับพลัน ให้เห็นอีกมุมที่ผู้หญิงคนนี้ต้องเจอ ทับซ้อนเป็นฉากที่สลับอย่างรวดเร็ว

เธอทั้งโดนแม่สามีโขกสับ จับได้ว่าชายคนรักนอกใจไปมีอะไรกับคนอื่น หลังจากนั้นก็ดันตั้งท้องแต่แท้งก่อนกำหนดเพราะความเครียดที่รุมเร้า ในภาพสุดท้ายที่ฉายชัดคือเธอเดินขึ้นไปนั่งบนราวสะพานสูง…

“ฮึก... ธารตะวัน...”

ชื่อหนึ่งหลุดออกจากริมฝีปากเธอ ดวงตาที่ปิดลงก็เบิกโพลงกับเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอก ก้อนความทรงจำเหล่านี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครธารตะวันในนิยายที่เคยอ่าน

คนบนเตียงที่เพิ่งสะดุ้งขึ้นมาส่ายตาสับสน ไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเจอจนกุลีกุจอลงจากเตียง แต่กลับสะดุดผ้าห่มที่พันขาจนล้มลงเข่ากระแทกพื้น นั่งโอดครวญร้องเจ็บให้เธอตั้งสติเสียก่อน

“อ่า เจ็บจัง...” เธอถูหัวเข่าที่ขึ้นรอยแดง ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบบริเวณห้องที่ไม่คุ้นเคย

ห้องเช่าสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มาก มีข้าวของเครื่องใช้วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะตู้เตียงโซฟาเครื่องใช้ครบครัน เหมือนห้องของสาวโสดที่อาศัยเพียงลำพังจากรองเท้าหน้าประตูที่มีแต่ของผู้หญิง

“แล้วที่นี่ที่ไหนล่ะเนี่ย... ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงว้า” มือบางขยุ้มกลุ่มผมของตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย

แต่พอตั้งสติได้สักพักเธอก็ลุกพรวดพราดอีกรอบ จำได้ว่านั่งรออยู่ที่ป้ายรถเมล์อยู่ดีๆ รู้ตัวอีกทีทำไมถึงมาโผล่ในห้องใครก็ไม่รู้ แถมยังรู้สึกมึนเบลอคล้ายคนถูกป้ายยาให้สติพร่าเลือนอีกต่างหาก

คิดไปคิดมาก็นึกว่าโดนลักพาตัวจะเอาไปขายอวัยวะ เธอจึงจะพุ่งตัวไปเปิดประตูเพื่อหลบหนีตอนที่ยังมีโอกาส แต่ทว่าจังหวะที่เดินผ่านกระจกตั้งพื้นเต็มตัว ฝ่าเท้าเล็กก็หยุดชะงักลงในทันที

เดี๋ยวนะ...

เธอพยายามจะประกอบสติเข้าที่ ค่อยๆ ขยับปลายเท้ากลับมายืนที่หน้ากระจก ก่อนจะเบิกตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นสภาพของตัวเอง

“นี่มันอะไรกันเนี่ย...”

พบตะวันมองตัวเองที่สวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยว เปิดเผยให้เห็นช่วงเนินหน้าอกที่ขาวเนียน ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสยายถึงกลางหลังลอนใหญ่ธรรมชาติ แบบที่เธอไม่เคยทำและสวมใส่ชุดแบบนี้ที่บ้านมาก่อน

ชุดนอนที่เธอเคยใส่มีแต่เสื้อยืดเก่าๆ กับกางเกงขาสั้นตัวย้วย ไม่มีของประเภทนี้ติดอยู่ในตู้เสื้อผ้าเด็ดขาด แล้วทำไมเธอถึงตกอยู่ในสภาพนี้ได้กันล่ะ

ภาพสะท้อนในกระจกคือตัวเธอ...

แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกแปลกจากความรู้สึกข้างในแบบบอกไม่ถูก

สองขายืนจังก้าอยู่กลางห้อง เริ่มกวาดมองไปรอบบริเวณอีกครั้ง ถึงได้พบกับปริศนาใหม่ที่ทำเธอแทบจะเป็นลมล้มตึง เพราะรูปในกรอบที่ตั้งวางอยู่ทุกที่คือภาพของเธอในเหตุการณ์ต่างๆ

ไปถ่ายตอนไหน

ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย

มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

คำถามเหล่านี้มันโพล่งขึ้นมาในหัวเธอ จำไม่เห็นได้เลยว่าเคยถ่ายรูปแบบนี้ตอนเรียนจบ หรือมีเพื่อนสาวที่กอดคอถ่ายรูปกันอย่างสนิทสนมด้วย ทั้งที่รูปในกรอบก็เป็นหน้าของเธอเองแท้ๆ ไม่มีใครอื่นผสมเลย

เธอยกมือขึ้นเกาหัวแกรกเริ่มสับสนหนักกว่าเก่า ก่อนจะยกมือขึ้นกุมศีรษะที่ปวดหน่วงให้เธอเบ้หน้าเหยเกเจ็บจี๊ดที่ขมับทั้งสองข้าง

แต่มันคงไม่สุดไปมากกว่านี้ ถ้าหากเธอไม่เดินไปที่กองเอกสาร หยิบแฟ้มตรงหน้าขึ้นมาไล่สายตาอ่านดูเพราะมีรูปถ่ายสมัครงานติดไว้ หน้าเธอที่เด่นหรากับพื้นหลังสีน้ำเงินเข้มทำเธอขมวดคิ้วเครียดหนัก

ดวงตาไล่กวาดอ่านไปทีละนิด จนสะดุดเข้ากับชื่อที่เขียนกำกับไว้

 “ธารตะวัน... ฉัตรวรารักษ์”