เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่3ข้าคือไป๋ซูเหยา
วันที่เผยแพร่:
2026-05-05 21:09:33ตอนที่3 ข้าคือไป๋ซูเหยา
จวนแม่ทัพเว่ยหยาง กลิ่นหอมอ่อนจางของสมุนไพรลอยอบอวล ปลุกร่างบางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ไป๋หยาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เปลือกตาหนักอึ้ง นางกระพริบตาถี่ ๆ พลางกวาดตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องเรือนยุคโบราณสลักลายอย่างประณีต ม่านบางสีอ่อนที่ไหวตามแรงลม “ไม่ใช่ฝัน….ยังอยู่ที่เดิมเลย…” นางพึมพำเสียงเบา พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขมับเบา ๆ “คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?” เสียงใสดังขึ้นจากด้านข้าง นางหันไปตามเสียงก็พบหญิงสาวคนเดิม เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาอุ่นในมือ หญิงสาวก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะยื่นถ้วยชาอุ่นในมือให้ด้วยท่าทางนอบน้อม “น้ำชาอุ่นเจ้าค่ะ” ไป๋หยายื่นมือไปรับถ้วยชามา จิบชาเล็กน้อย ก่อนจะส่งคืน แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ฉัน…เอ่อ ข้าคือไป๋ซูเหยา?” สาวใช้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบอย่างงุนงง “ใช่เจ้าค่ะ” “…อืม แล้วเจ้าล่ะ ชื่ออะไร?” “ลี่อิง…เจ้าค่ะ คุณหนูท่านลืมแล้วหรือเจ้าคะ” “ข้า…ข้าไม่ลืม แต่เพียงอ่านผ่านไปตั้งนานแล้ว จำเรื่องราวไม่ค่อยได้…” “คุณหนู ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ” ไป๋หยายิ้มนิดหนึ่งกลบเกลื่อน แล้วรีบกล่าว “อ่อ เปล่า ไม่มีอะไร” ทันใดนั้นเสียงโครก ดังขึ้นจากท้องน้อยของนาง ไป๋หยาเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วเปล่งเสียงแผ่วเบา “ข้า…หิวแล้ว” “เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” ลี่อิงตอบพลางย่อคำนับอย่างนอบน้อม แล้วถอยหลังก่อนจะก้าวออกจากห้องไปในทันที ไป๋หยาที่กำลังจะเอ่ยต่อก็ต้องหยุดชะงัก แล้วลุกขึ้นก้าวเดินตามนางไปสองสามก้าว ทว่าเบื้องหน้านางไร้เงาของลี่อิงเสียแล้ว “…หายไปไหนเร็วขนาดนี้…” นางพึมพำแล้วก็หันไปกวาดสายตาสำรวจเครื่องเรือนในห้องอย่างสนใจ ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็ทยอยยกอาหารเข้ามาทีละชุด จนอากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารร้อน ๆ ทั้งเป็ดอบชา หมั่นโถวยัดไส้ สาหร่ายตุ๋นเห็ดหอม และซุปกระดูกไก่ใส่โสม ไป๋หยาที่กำลังลูบไล้ลวดลายของแจกันโบราณที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะอย่างเพลิดเพลิน มือเรียวลูบไล้เบา ๆ ตามลายดอกเหมยบนเนื้อเคลือบเงางาม แต่ทันทีที่กลิ่นหอมของอาหารลอยแตะจมูกนางก็ชะงัก แล้วหันขวับไปมอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ยิ้มกว้างจนตาหยี “ว้าววว…” นางรีบสาวเท้าไปยังโต๊ะอาหาร ยืนมองอย่างตะลึง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งเฮือกแล้วหันไปถามลี่อิงสาวใช้ที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยเสียงเบา ๆ “กินได้เลยใช่ไหม?” ลี่อิงพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ” ได้คำตอบปุ๊บ ไป๋หยาก็ไม่รอช้า รีบทรุดตัวนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นคีบอาหารอย่างคล่องแคล่ว ลิ้มรสอาหารตรงหน้าอย่างอร็อดอร่อย พลันคิดในใจ โอ๊ย…ฟินจนอยากจะร้องให้ เป็นไป๋ซูเหยาเนี่ยมันดีจริง ๆ …กินแต่อาหารหรู ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปเบียดรถไฟฟ้า ถ้าสายต้องเสียเงินนั่งแท็กซี่แล้วโดนหัวหน้าด่าอีก ไม่ต้องกินมาม่าคัพประทังชีวิตสิ้นเดือน แถมยังมีสาวใช้อีกด้วย…ไม่กลับแล้วเรา! อยู่ที่นี่แหละ เป็นคุณหนูไป๋ซูเหยาไปจนตายก็ยอม! “คุณหนู!!” เสียงกระซิบเร่งเร้าของลี่อิงทำให้ไป๋หยาที่กำลังคีบซี่โครงตุ๋นเข้าปากอย่างอร็อดอร่อยถึงกับชะงัก นางพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับอย่างมิได้ละสายตาจากอาหาร แต่ก็ต้องหยุดเคี้ยวทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำต่อมา “ท่านกินเยอะเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!” มือที่กำลังจะคีบหมั่นโถวถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ไป๋หยากลืนน้ำลายพร้อมกับเคี้ยวคำในปากให้หมดอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าสาวใช้ด้วยสีหน้างุนงง “ข้ายังไม่อิ่มเลย…” ลี่อิงยื่นผ้าเช็ดปากมาให้อย่างสุภาพ พร้อมกับใบหน้าแปลกใจ “คุณหนู ปกติท่านจะกินอย่างละ2คำเท่านั้น เพราะท่านกลัวว่าจะอ้วนเกินไป…” “ห๊า…เอ่อ อืม” นางพยักหน้าตอบรับทั้งที่สีหน้าไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพึมพำในใจ สองคำ! สองคำมันอิ่มได้ด้วยเหรอ! นางหันไปมองอาหารบนโต๊ะที่ถูกเก็บไปทีละจานด้วยความเสียดาย สายตาอาลัยปนเศร้า ลาก่อนเป็ดอบชาของข้า… “คุณหนู บ่าวเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของลี่อิงทำให้นางหันขวับมาทันที แล้วมองชุดผ้าไหมในถาดที่จัดวางไว้อย่างบรรจง “อ๋อ..อื้ม…” ไป๋หยาพยักหน้ารับคล้ายเข้าใจแต่จริง ๆ ก็ยังงงอยู่ครึ่งหนึ่ง นางลุกขึ้นยกชายอาภรณ์ขึ้นนิดให้พอเดินคล่อง ก่อนจะโน้มตัว กระซิบเบา ๆ กับลี่อิง “เจ้านำทางเลย” “เจ้าค่ะ” ลี่อิงรับคำพลางย่อกายอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องนอนไป ไป๋หยาจึงก้าวตามไปทันที สายตากวาดมองไปรอบ ๆ จวนตลอดทางเดินและจดจำทุกอย่าง อย่างตั้งใจ เพราะต่อจากนี้นางคือไป๋ซูเหยา… …..
บทล่าสุด
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่32
ตอนพิเศษ2สองปีต่อมา ณ ห้องหนังสือ จวนจิ้นอ๋องแสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่าง กระดาษโปร่งลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นหมึกลอยคลุ้งในอากาศบนตั่งไม้ใกล้หน้าต่าง ไป๋ซูเหยานั่งถือตำราอยู่ข้างบุตรชายวัยสองขวบกว่า เด็กน้อยในอาภรณ์แพรสีเขียวอ่อนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะนุ่ม ตากลมใสกวาดมองตัวอักษรบนตำรา เส้นผมอ่อนยุ่งเล็กน้อยตามประสาเด็ก มืออ้วนกลมยกขึ้นลูบคิ้วตัวเอง“ท่านแม่ ข้าอยากออกไปเที่ยวข้างนอก ท่านพาข้าไปได้หรือไม่… ”เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมดวงตากลมใสที่มองนางอย่างอ้อนวอน มืออ้วนกลมยื่นมาดึงแขนเสื้อนางเบา ๆ ไป๋ซูเหยามองดวงหน้ากลมเล็กที่แดงระเรื่อราวลูกพีชนก่อนจะหัวเราะแผ่ว ยิ้มบาง ดวงตาฉายแววซุกซน“แต่พ่อเจ้าสั่งให้เจ้าท่องตำราอยู่นี่นะ… ”เด็กน้อยเบะปากเล็กน้อย ตากลมใสยังมองไม่กระพริบ“แต่ไม่เป็นไร… ”ไป๋ซูเหยาก้มลงมากระซิบพร้อมยิ้มขำ“แม่จะพาเจ้าหนีเอง เด็กน้อยเพียงสองขวบกว่าจะต้องท่องตำรามากมายเช่นนี้ น่าเบื่อออก… ”เด็กน้อยพยักหน้างึก ๆ พร้อมรอยยิ้ม“ไปกัน!”“อื้ม!”มือเล็กยื่นออกมาอย่างเร่งรีบ ไป๋ซูเหยาจับมือกลมเล็กนั้นไว้ ก่อนจะย่องลงจากตั่งไม้เบา ๆ ชายกระโปรงผ้าโปร่งสีอ่อนสะบัดไหวไปตามจั
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่31
ตอนพิเศษจวนแม่ทัพเว่ยหยางกลิ่นสุราอบอวลในห้องนอนที่หน้าต่างถูกเปิดแง้มรับลมยามเช้า แสงแดดอ่อนลอดผ่านระแนงไม้ ส่องลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยไหสุราที่ถูกทิ้งระเกะระกะร่างสูงในชุดชั้นในสีดำหม่นนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ผมยาวสีดำกระจายคลอแก้มซีด เส้นผมเปียกชื้นเพราะเหงื่อและสุราที่กระเด็นเลอะเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกขององค์รักษ์คนสนิท“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!”เปลือกตาหนักอึ้งของเว่ยหยางกระตุก ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์สุราเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า คิ้วเข้มขมวดแน่น เขาใช้มือยันโต๊ะ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงไปเปิดประตูออกช้า ๆ ดวงตาคมหรี่ลง มององค์รักษ์คนสนิทของตนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มแหบด้วยฤทธิ์สุรา“อะไร…”องค์รักษ์ก้มศีรษะต่ำ เอ่ยขึ้น“ฝูกงกงจากวังหลวงมาส่งเทียบเชิญให้ท่าน… ตอนนี้รออยู่ที่ห้องโถงใหญ่ขอรับ”“อืม… ”เสียงตอบรับเบาราวสายลม เว่ยหยางหมุนตัวกลับเข้าไป หยิบเสื้อคลุมสีดำสนิทที่พาดบนเตียงมาสวมทับ ก่อนจะก้าวออกจากห้องตรงไปยังห้องโถงใหญ่ณ ห้องโถงใหญ่ประดับด้วยม่านสีเข้มและแจกันที่มีดอกโบตั๋นประดับอยู่ ฝูกงกงยืนรออยู่ด้านหน้า พอเห็นร่างสูงของแม
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่30
ตอนที่30จบสายลมยามรุ่งสางพัดแผ่วลอดหน้าต่างรถม้ากระทบใบหน้าคมเข้มของจิ้นอ๋อง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กวาดสายตามองรอบกายอย่างงุนงงบัดนี้ เขามิได้อยู่ในห้องลับอับชื้นอีกต่อไป แต่กลับพบว่าตนอยู่ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปบนถนนเมื่อสายตาหันไปด้านข้าง เขาเห็นร่างบอบบางที่ซิบพิงอยู่ใกล้กัน ดวงหน้าที่คุ้นเคย แม้ซีดเผือด แต่ยังคงความงดงามราวภาพวาดมือใหญ่สั่นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมไปคว้าร่างบางของไป๋ซูเหยาเข้ามากอดแน่น ดวงตาคมเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่รั้งไว้ไม่อยู่ไป๋ซูเหยารู้สึกถึงแรงกอดอันแน่นหนา ความเจ็บเล็ก ๆ ทำให้นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสบตากับเขาอย่างอ่อนแรง“ท่านอ๋อง… เพคะ”เสียงแผ่วเบาของนาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง จิ้นอ๋องก้มลงมองนางในอ้อมแขน สายตาเต็มไปด้วยความดีใจและห่วงใย“เจ้า… เจ็บตรงไหนหรือไม่”นางส่ายศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง จิ้นอ๋องกระซับอ้อมแขนแน่นขึ้น ซบใบหน้าลงบนเรือนผมของนาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนางทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นช้า ๆ แผ่วเบาราวสายลม“ข้าคิดว่าต้องเสียเจ้าไปเสียแล้ว… ดี… ดีจริง ๆ ”น้ำเสียงนั้นทั้งสั่นทั้งอ่อนโยน ค
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่29เลือก
ตอนที่29เลือกณ แคว้นฉงฉิ่งห้องลับสายลมเย็นจากหน้าต่างเล็ก ๆ พัดต้องร่างบางที่นอนอยู่บนพื้นห้องเย็นเฉียบ ความหนาวปลุกให้ไป๋ซูเหยาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นนางกวาดสายตามองรอบตัว เห็นแท่งเหล็กสีดำเรียงราย เมื่อลองขยับตัวก็พบว่าถูกมัดมือมัดเท้าไว้แน่น อยู่ในกรงเหล็กที่มีกุญแจล็อกไว้อย่างแน่นหนา“กรงเหล็ก… ?”นางพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะพยายามขยับเชือกแต่ไม่สำเร็จ ได้แต่ถอนหายใจ ในขณะที่นางกำลังพยายามตั้งสติ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้น ในความเงียบของห้องไป๋ซูเหยากันไปตามเสียง ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ชายสูงวัยผู้หนึ่งก้าวเข้ามา ในอาภรณ์สีเข้มปักลายมังกรเงิน ผมยาวสีดำแซมขาว ใบหน้าแม้มีรอยวัย แต่ยังคงแฝงด้วยอำนาจด้านหลังมีขันทีร่างอ้วนเดินตามมา และองค์รักษ์ในชุดดำอีกสองคนก้าวตามอย่างเงียบงันไป๋ซูเหยาเงยหน้ามองชายสูงวัยผู้นั้น พลันครุ่นคิดในใจ เขาดูทรงคล้ายฮ่องเต้ แต่องค์ทรงเครื่องต่างออกไปนิดหน่อย หรือว่าข้าจะถูกจับมาที่แคว้นฉงฉิ่งเสียแล้วนางสูดลมหายใจลึก เอ่ยถามด้วยเสียงหนักแน่น“พวกเจ้าจับข้ามาที่นี่ทำไม?”ชายสูงวัยไม่ได้ตอบทันที เขาเหลือบสายตามองนางอย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามขันทีข้างก
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่28เงา
ตอนที่28 เงาจวนแม่ทัพเว่ยหยางแสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดลอดใบไม้ พาดเงาลายลงบนพื้นศาลาแม่ทัพเว่ยหยางนั่งดื่มสุราลำพัง เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ปลิวสายตาคมทอดมองไปยังสวนดอกไม้ ที่ไป๋ซูเหยาชอบมาเดินเล่นอยู่บ่อย ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่เคร่งขรึม เมื่อเขาเห็นเงาของนางสะท้อนกับแสงแดด ร่างนั้นหันมายิ้มหวานให้เขาแต่รอยยิ้มนั้นกลับอยู่เพียงแค่ครู่เดียว ก่อนภาพนั้นจะเลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า“ท่านแม่ทัพ… ”เสียงสะอื้นดังขึ้น หลันอวี้คุกเข่าอยู่เบื้องล่างศาลา น้ำตานางไหลอาบแก้ม แววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความอ้อนวอนแม่ทัพเว้ยหยางเหลือบมองนาง แววตานิ่งสงบก่อนจะถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นจะก้าวเดินจากไป โดยไม่คิดจะหยุดแต่ทันทีที่เขาก้าวผ่านร่างเล็กนั้น สองมือของหลันอวี้ก็ยื่นมาคว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้แน่น“ท่านแม่ทัพ…ข้าผิดไปแล้ว..ได้โปรด…”นางเงยหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดลงบนแขนที่กำเสื้อเขาไว้แม่ทัพเว่ยหยางชะงัก หันกลับมามองนาง ในดวงตาคมเข้มปรากฏแววตาโกรธวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าเขาสะบัดแขนเสื้อออกจากมือเล็กนั้นอย่างไม่ใยดี ก้าวจากไปอย่างไม่ใยดี ชายแข
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่27หลับตา
ตอนที่27หลับตาจิ้นอ๋องก้าวออกจากหอชิงเหออ้อมแขนกว้างของเขายังคงอุ้มไป๋ซูเหยาไว้แนบอก เสื้อคลุมสีดำของเขาปลิวเบา ๆ ตามสายลม แสงโคมไฟแขวนเรียงราย ส่องแสงอุ่นสว่างตามทางเดินไป๋ซูเหยาขยับตัวเล็กน้อย มือขาวสะกิดแขนเสื้อเขาอย่างเก้อเขิน เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“… ปล่อยได้แล้วเพคะ”จิ้นอ๋องก้มมองนาง สายตาคมนั้นอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเขายกยิ้มบาง“เจ้าเสียใจแล้วหรือ… ที่หย่ากับเขา”ไป๋ซูเหยาชะงัก คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย นางกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเสียงเบา “หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ”ได้ยินเช่นนั้นจิ้นอ๋องก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอดวงตาทอดมองนางด้วยความเอ็นดู“ถ้าเช่นนั้น… ก็อยู่นิ่ง ๆ ”เพียงคำพูดนั้น แก้มของไป๋ซูเหยาก็แดงระเรื่อขึ้นทันตา นางพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าซบอกเขาอย่างเขินอายจิ้นอ๋องกระชับอ้อมแขนก้าวเดินโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างมากมายไป๋ซูเหยากำชายเสื้อเขาแน่น หลบสายตาผู้คน แต่กลับแอบยิ้มบางด้วยความสุข ที่ไม่อาจซ่อนไว้ได้อีก พลันคิดในใจ นี่นางจะตกหลุมรักตัวร้ายในนิยายแล้วหรือ แต่ถึงแม้เขาจะโหดไปหน่อยแต่ก็จริงใจกับนาง เวลาอยู่ใกล้เขากลับรู้สึก
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่8หนี
ตอนที่8หนีจวนแม่ทัพเว่ยสายลมค่ำพัดเอื่อย แสงจันทร์นวลสาดส่องลงมากระทบร่างบางที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในจวนไป๋ซูเหยาก้าวฉับเข้ามาภายในเรือนของตนเองอย่างเร่งรีบ ลี่อิงที่นั่งรออยู่ในห้องรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายสาวของตนกลับมา นางรีบก้าวไปหาพร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา“คุณหนู…ท่านไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ”ไป๋ซู
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่7
ตอนที่7ผู้รู้ความลับต้องตาย“ฆ่านางเสีย…”วาจานั้นเปล่งออกโดยไร้แววลังเล แต่ทันใดนั้น…สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที“อ๊าก!”เสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดพลันดังสนั่นทั่วผืนป่า ร่างสูงโปร่งทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน มือทั้งสองกุมขมับแน่นด้วยความเจ็บปวด“ท่านอ๋อง!!!”องค์รักษ์ร้องออกมาเสียงหลง สา
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่6ขอหย่า
ตอนที่6ขอหย่าณ ท้องพระโรงกลิ่นหอมของสุราชั้นดีลอยละคลุ้งทั่วท้องพระโรง ท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงแห่งงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะ เหล่าบรรดาขุนนางน้อยใหญ่แต่งกายเต็มยศ ต่างมากล่าวแสดงความยินดีกับแม่ทัพหนุ่มเว่ยหยางที่ได้รับชัยชนะกลับมาฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีพระพักตร์ยิ้มแย้ม ยกจอกสุราขึ้นจิบ
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายผู้ร่ำรวย ตอนที่5ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว
ตอนที่5ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วณ สวนดอกไม้ในจวนแม่ทัพกลีบดอกเหมยปลิวตามสายลมราวหิมะโปรยในฤดูหนาว ไป๋ซูเหยาสวมชุดผ้าไหมสีอ่อนนั่งอยู่ใต้ศาลากลางสวน มือเรียวถือถ้วยชาอุ่น พลางชมดอกไม้ด้วยแววตาเปี่ยมสุข ลมอ่อนพัดกลิ่นหอมเย็นของดอกไม้เคล้าสมุนไพรในน้ำชา“คุณหนู! คุณหนู!”เสียงเร่งเร้าดังขึ้นจากทางเดินหิน
บางทีคุณอาจจะชอบ
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.2K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.9K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.6K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.6K viewsข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง
ภัสสพิชชา1.9K viewsสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน54 viewsหมดแรงรัก
ปกแดง1.6K viewsเถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ
กระดิ่งจันทร์221 views
