ทั่วทั้งใต้หล้าข้ายอมสยบเพียงนาง

ทั่วทั้งใต้หล้าข้ายอมสยบเพียงนาง

last update最終更新日 : 2025-05-06
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
14 評価. 14 レビュー
141チャプター
12.0Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

อัจฉริยะตัวน้อยน่ารัก

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

แก้แค้น

ราชวงศ์

กำลังภายใน

อ่านฟิน

พลังพิเศษ

เด็กน้อยถูกตระกูลทอดทิ้ง เพียงเพราะไร้พลังธาตุทั้งที่ความจริงมีเบื้องหลังชั่วร้ายแอบแฝง แต่นางกลับได้รับพรจากสวรรค์ทั้งมีมหาเทพเป็นอาจารย์ แม้แต่สัตว์อสูรในตำนานสุดเก๋ายังยอมเป็นคู่หู ความฮาป่วนกวนล้นจึงบังเกิดไม่รู้จบ จากขยะของตระกูลกลายเป็นธิดาเทพผู้สูงส่ง เมื่อถึงเวลานางจะกลับทวงทุกสิ่งคืนอย่างสาสม กระทั่งจอมอหังการแห่งอาณาจักรยังทำทุกอย่างเพื่อพิชิตหัวใจของนาง

もっと見る

第1話

บทที่ 1 ขอพรกับดาวตก

Lena’s Pov

“You’re late on the rent again, Lena. Third month in a row.”

I clutched the phone tighter, my back pressed against the peeling wall of the break room at the diner. “I know, Mr. Hayes. I swear I’ll have it by Friday. I just need….”

“Friday,” he cut me off. “Or you and your stuff are on the sidewalk. I’m not running a charity.”

The line went dead. I closed my eyes for a second, breathing through the knot in my throat. Twenty-two years old and already drowning. Noah in prison for something he didn’t do, Mom gone two years now, and the debt collectors circling like vultures. Two jobs, twelve-hour shifts, and it still wasn’t enough.

I shoved the phone into my apron pocket and stepped back onto the floor. The dinner rush was dying down, but Table Seven still had a man sitting there who looked completely out of place. Expensive suit. Watch that probably cost more than my yearly rent. He’d been nursing a black coffee for forty minutes.

He looked up as I approached, silver-gray eyes locking onto mine.

“Lena Vale?” His voice was low, controlled.

I froze, coffee pot in hand. “How do you know my name?”

“Because I’ve been looking for you.” He leaned back slightly. “My name is Damien Laurent. Sit down. We need to talk.”

I glanced around the diner. My manager was in the back. “I can’t. I’m working.”

“Five minutes,” he said. “What I’m offering could change everything for you.”

Something in his tone made me pull out the chair. I sat, heart hammering. “Talk fast.”

He didn’t waste words. “My grandfather’s will has a marriage clause. I need a wife. Temporary. In return, I clear all your debts, get your brother Noah out of prison, and pay you enough money that you’ll never work in a place like this again.”

I laughed, the sound bitter. “Is this a joke? You’re serious?”

“Dead serious.” He slid a folder across the table. “Sign, and your brother walks free within weeks. Refuse, and you keep drowning. Your choice.”

I stared at the papers, my hands shaking. Noah’s face flashed in my mind, his last visit behind glass, telling me to hold on. Mom’s voice in my head: “Protect your brother, Lena.”

“What’s the catch?” I asked quietly.

“You live with me for one year. Play the part in public. Then we divorce quietly and you disappear with more money than you’ve ever seen.”

I swallowed hard. “And if I say no?”

He shrugged, but his eyes stayed cold. “Then good luck with the collectors. They seem… persistent.”

I picked up the pen before I could talk myself out of it. “If you’re lying about Noah, I’ll kill you myself.”

A ghost of a smile touched his lips. “I don’t lie about deals, Lena.”

I signed.

“Tell me more about this contract,” I said, pushing the folder back toward him. “How do I know you can actually get Noah out? He’s been locked up for over a year on charges that were clearly made up.”

Damien leaned forward, voice steady. “My lawyers are the best. The evidence against him is weak. With the right pressure and new investigators, he walks. I can have the first motions filed tomorrow if you agree.”

I rubbed my temples. “This sounds insane. Marriage? To a complete stranger? What if you’re some kind of creep or worse?”

“You can have your own room. Separate lives mostly. We only appear together when necessary for events. No physical expectations beyond what’s public. I don’t need a real wife, Lena. I need someone who won’t complicate my life.”

I glanced at the contract pages. “And the money? How much exactly?”

“Five million after the year, plus debts cleared immediately and a monthly allowance while you’re with me. Your brother’s freedom is separate from that.”

My heart raced. Five million. Noah free. No more collectors banging on the door at midnight. “Why me? There must be a thousand women who would jump at this.”

“You have no powerful family, no connections that could cause issues later. You need this as badly as I do. It’s clean.” He checked his watch. “Decide now. I have another meeting.”

I tapped the pen on the table. “What happens if I get attached or something? Or if you change your mind?”

“You won’t get attached. I’m not the type men write love stories about. And I don’t change my mind on deals.” Damien’s tone was flat. “Sign or walk away. Your rent is due, collectors are calling, and your brother is rotting in a cell. This is your miracle, Lena.”

I thought of Noah’s tired smile during visits, the way he always told me not to worry. I thought of the eviction notice on my fridge. My hand moved before my brain caught up.

“Fine. I’ll do it. But if anything feels off, I’m gone. Contract or no contract.”

“Understood.” Damien stood and buttoned his jacket. “My driver will pick you up tomorrow evening. Pack light. Everything else will be provided.”

As he walked out, I whispered to myself, “What did I just do?”

The rest of my shift dragged on. I told my manager I was quitting, collected my last tips, and went home to the tiny apartment. That night I called the prison.

“Noah, something big might happen soon,” I said into the phone, voice shaking. “Just hold on a little longer, okay? I think I found a way.”

“Lena, what are you talking about? Don’t do anything stupid,” my brother replied, worry clear even through the bad line.

“I’m not. I’m fixing this. For both of us.”

The next evening, the black car arrived exactly on time. Damien’s driver barely spoke as he loaded my small suitcase. When we reached the penthouse, Damien was waiting in the massive living room.

“Welcome home, Lena,” he said without warmth. “Ground rules. No questions about my business. Stay out of my way and I’ll stay out of yours.”

“Nice to see you too,” I muttered. “This place is huge. Do I really get my own room?”

“Yes. Down the hall. Dinner is at seven if you want it. Otherwise, fend for yourself.”

I explored the kitchen later, opening cabinets full of food I could never afford. “Do you really live like this every day?” I called out.

Damien appeared in the doorway. “Yes. And now you do too. Temporarily.”

I grabbed ingredients and started cooking pasta. “You want some? Might as well eat together since we’re stuck with each other.”

He hesitated, then sat at the island. “Fine. But don’t expect conversation.”

We ate mostly in silence at first. Then I asked, “Why does your grandfather’s will need you to be married? That seems old-fashioned.”

“Control. He thought marriage would make me seem stable for the company. It’s a requirement to fully inherit control. One year minimum with a wife.”

I nodded slowly. “And after that I just leave? With the money?”

“Exactly. Clean break.” He looked at me over his glass. “You seem too calm about this. Most people would be asking a hundred questions.”

“I’m too tired to freak out properly,” I admitted. “Just tell me one thing. Is getting Noah out really possible?”

“Yes. My team is already reviewing his case.” Damien checked his phone. “First update comes in two days.”

Those first weeks passed in awkward conversations like that. He worked late, I tried to adjust to luxury I didn’t trust. We circled each other carefully, trading short dialogues about meals and schedules.

One night I left the hall light on for him. He noticed.

“You don’t have to do that,” he said the next morning.

“I know. But you come home after midnight every time. Figured it was polite.”

He paused. “Thank you.”

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビューもっと

ชวี่เหว่ย
ชวี่เหว่ย
สวัสดีเพื่อนๆนักอ่านที่รัก ฝากนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะคะ ขื่อเรื่อง เพียงนางที่ข้าจะรัก นางเอกเก่งฮาป่วนน่ารักขี้อ้อน พระเอกซึมมึนหื่นหน้านิ่ง คลั่งรักสุดๆ ฟินจิกหมอน สนุกแน่นอนค่ะ มีน้องแมวอ้วนด้วยน้า ฝากติดตามด้วยค่า
2025-10-10 21:33:53
3
0
ชวี่เหว่ย
ชวี่เหว่ย
สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่า ฝากนิยายเรื่องใหม่ของนักเขียนตัวเล็กๆคนนี้ด้วยนะคะ ชื่อเรื่อง *** ทะลุมิติคราวนี้นางร้ายขอทำสวน นิยายแนวโรแมนติก คอมเมดี้ อ่านไป ยิ้มไป ขำไป จิกหมอนกระจุย ฮีลใจน่ารักสุดๆ สนุกจริงๆค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ กราบงามๆแทบอก ^^
2025-08-07 18:44:22
6
0
Rose88
Rose88
สนุกมาก ภาษาไหลรื่น อ่านเพลิน เนื้อหาน่าติดตามตลอดทั้งเรื่อง ตัวละครมีมิติ น่ารัก อ่านไปยิ้มไปขำไป มีความสุขมากค่ะ ไรท์แต่งดีมากๆ
2025-05-14 20:03:01
4
0
ชวี่เหว่ย
ชวี่เหว่ย
เพื่อนๆนักอ่านที่รักของไรท์ นิยายเรื่องใหม่ของไรท์มาแล้วนะคะ ชื่อเรื่อง นางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง เป็นแนวทะลุมิติ นางเอกเก่ง ฮา ร้ายมาร้ายกลับไม่โกง ทำอาหาร สร้างตัว ทาสแมว แก้แค้น พระเอกหล่อ ร้าย สายเปย์ ยอมนางเอกคนเดียว คลั่งรักสุดๆ สนุกเหมือนเดิมค่า ฝากติดตามด้วยน้า กราบงามๆแทบอก ...🩷...
2025-05-14 19:51:32
6
2
Chaibeen
Chaibeen
สนุกค่ะ แนะนำลงเรื่องใหม่เร็วๆนะค่ะ
2025-05-11 15:01:11
1
1
141 チャプター
บทที่ 1 ขอพรกับดาวตก
บทที่ 1 ขอพรกับดาวตก ณ แดนเทพอันศักดิ์สิทธิ์ มหาเทพหวงหลงนั่งหรี่ตาเล็งศิลาเทวะธาตุหลายลูกในกล่องด้วยสีหน้าคร่ำเครียด ครุ่นคิดว่าจะหยิบศิลาลูกไหนขึ้นมาดีดใส่ศิลาของอีกฝ่ายเพื่อทำแต้มตีเสมอ คู่ต่อสู้ที่นั่งอยู่ตรงข้ามมีใบหน้างดงามราวอิสตรี เอนกายอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน พิงหมอนอิงใบใหญ่บนตั่ง อากัปกิริยาค่อนไปทางเกียจคร้าน มือขาวหมุนจอกสุราดอกท้อหยกพันปี ส่งกลิ่นหอมกรุ่นละมุนไปทั่วสวนลอยฟ้า ณ ตำหนักของมหาเทพหวงหลง ริมฝีปากหยักสีลูกท้อสุกเหยียดยิ้มยียวน เอื้อนเอ่ยเย้ยหยันฝีมือดีดลูกแก้วของสหายรัก "ท่านจะเลือกศิลาอีกนานเท่าใด หวงหลง ข้ารอจนรากจะงอกอยู่แล้ว สู้ไม่ได้ก็ยอมแพ้เสียเถิด ดันทุรังไปก็เปล่าประโยชน์" "เฮอะ! สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร ชิงหลง รอบนี้ข้าไม่แพ้เจ้าแน่!" มหาเทพหวงหลงแค่นเสียง ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลักดูยุ่งเหยิง ตัดสินใจหยิบก้อนศิลา ซึ่งกำลังเปล่งแสงเรืองรองสีขาวสลับดำออกมาจากกลางกล่องถือไว้ในมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดพรายที่มุมปาก "เพ้ย! แบบนี้ขี้โกงกันนี่หวงหลง! ท่านจะเอาศิลาเทวะธาตุลูกนั้นออกมาใช้ไม่ได้นะ!" เสียงคัดค้านของมหาเทพชิงหลงดังขึ้นทันที หล
続きを読む
บทเสริม
บทเสริมมหาพิภพทงเทียนเหอ ประกอบไปด้วยสี่อาณาจักรทิศเหนือ อาณาจักรอู๋ซางทิศใต้ อาณาจักรหวงซาทิศตะวันออก อาณาจักรตงหลงทิศตะวันตก อาณาจักรเว่ยเสินพลังธาตุในมหาพิภพทงเทียนเหอชนิดพลังธาตุและสีของไฟธาตุต้นกำเนิด (ที่เรียกว่าไฟธาตุ เพราะดูเก๋ตามจินตนาการของนักเขียนค่ะ หากฟังดูไม่เข้าท่าในความคิดของนักอ่านบางท่าน ก็อย่าเก็บมาคิดมากนะคะเน้นจินตนาการและความบันเทิงค่ะ)พลังธาตุปกติดิน ปฐพีธาตุ ไฟธาตุสีน้ำตาลน้ำ วารีธาตุ ไฟธาตุสีขาวใสลม วาโยธาตุ ไฟธาตุสีขาวแกมเขียวอ่อนไฟ อัคคีธาตุ ไฟธาตุสีส้มแดงไม้ พฤกษาธาตุ ไฟธาตุสีเขียวเข้มพลังธาตุพิเศษ แบ่งเป็นสายฟ้า อัสนีธาตุ ไฟธาตุสีเงินน้ำแข็ง หรือ หิมะ เหมันต์ธาตุ ไฟธาตุสีฟ้าพลังธาตุพิเศษหายาก หรือ มหาธาตุหยินหยางธาตุแสง ไฟธาตุสีทอง เรียกอีกชื่อว่า อัคคีหิรัณย์ธาตุมืด ไฟธาตุสีดำ เรียกอีกชื่อว่า อัคคีนิลกาฬอาณาจักรอู๋ซางราชวงศ์หวงฝู่ ปกครองโดยเผ่ามนุษย์สี่สำนักใหญ่สำนักเพลิงจักรพรรดิสำนักหงสาจันทราสำนักกระบี่สวรรค์สำนักอัสนีเทพสองตำหนักใหญ่ในอาณาจักรอู๋ซาง มีราชวงศ์ปกครองตนเอง ได้แก่ตำหนักเทวาอนธการ ปกครองโดยเผ่ามนุษย์สายเลือดมารส
続きを読む
บทที่ 2 พลังที่ตื่นขึ้น
บทที่ 2 พลังที่ตื่นขึ้น แสงทองของวันใหม่ทาบทับขอบฟ้า เสียงสกุณาขับขานบทเพลงแห่งชีวิต สายลมอุ่นยามเช้าโลมเลียผิวอ่อนของเด็กหญิงตัวน้อยบนกองฟาง เปลือกตาของร่างเล็กพลันเคลื่อนไหว "คิกๆๆ จั๊กจี้ เช้าแล้วเหรอ นี่ข้ายังไม่ตายเหรอ?!" หวังลี่ถิงปรือตาตื่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงมีฟางติดผมหลายเส้น ดวงตาดอกท้อกลอกไปมาแลดูสับสน "ก็เช้าแล้วน่ะสิ ถิงเอ๋อร์ ไยเจ้าถึงมาหลับอยู่ตรงนี้กัน แล้วที่บอกว่ายังไม่ตายอีก แปลกจริงเขียว ว่าแต่เจ้าไปทำอะไรมาถึงได้สกปรกเหม็นหึ่งขนาดนี้" นกกระเต็นสีฟ้าสดใสใช้ปากของมันเขี่ยใบหูของเด็กหญิง ส่งเสียงเจื้อยแจ้วทักทายอยู่ข้างหูเล็ก นี่คือความพิเศษของหวังลี่ถิง ซึ่งมีเพียงแม่นมและสาวใช้คนสนิทเท่านั้นที่รู้ แม้ว่านางจะไม่มีพลังธาตุ ทว่ากลับสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ทุกชนิด ยกเว้นจำพวกแมลง… "อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวหลาน!" เด็กหญิงเอ่ยทักทายนกน้อยเสียงใส ก้มหน้าสำรวจคราบสีดำส่งกลิ่นคละคลุ้งบนร่างกาย "เห คราบสีดำพวกนี้มาได้อย่างไรเนี่ย เหม็นชะมัด" หรือว่านางนอนละเมอไปเล่นกับหมูอสูรในเล้ามากันนะ ร่างเล็กรีบไถลลงจากกองฟาง วิ่งตรงไปยังบ้านของตนเพื่อชำระร่างกาย "ข้ารีบกลับบ้านไ
続きを読む
บทที่ 3 /1 มหาธาตุหยินหยาง
บทที่ 3 /1 มหาธาตุหยินหยาง เสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวหลานช่วยเรียกสติหวังลี่ถิงให้กลับมา ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ จ้องมองไฟธาตุสีทองและสีดำที่เพิ่งเรียกขึ้นมาในมือด้วยแววตาใคร่รู้ จนแทบมองเห็นเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือศีรษะเล็กๆ ของนาง "เสี่ยวหลาน ท่านปู่นกฮูกได้บอกหรือไม่ ว่าไฟธาตุพิเศษมีสีอะไรบ้าง ธาตุปกติข้าพอรู้ ธาตุพิเศษอย่างสายฟ้ากับน้ำแข็งก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ธาตุแสงกับธาตุมืดนี่สิ ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน" นกกระเต็นที่ดื่มน้ำจนหายคอแห้ง รีบยืดอกของตนก่อนเอ่ยตอบเด็กหญิง ด้วยท่าทางคล้ายผู้คงแก่เรียน "อ่ะ แฮ่ม นี่ใคร นี่เสี่ยวหลานนะ เรื่องรอบคอบขอให้บอกนกกระเต็นแสนสวยอย่างข้า ไฟธาตุต้นกำเนิดในมือของถิงเอ๋อร์ก็คือธาตุแสงและธาตุมืดอย่างไรล่ะ เห็นชัดออกขนาดนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ข้าไม่ได้บอกเรื่องของเจ้ากับท่านปู่นกฮูกหรือใครๆทั้งสิ้น" "ธาตุแสงและธาตุมืดอย่างนั้นหรือ?" หวังลี่พึมพำเสียงแผ่วก่อนที่… "ว้ายยย ถิงเอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไป! จวี๋จื่อช่วยที" เสี่ยวหลานร้องเสียงหลง ยามเห็นสหายมนุษย์ตัวน้อยของมันลมจับหงายท้องตึง ลงไปกองอยู่บนตั่งจากอารามตกใจเรื่องธาตุสุดพิเศษของตน แมวส้มหน้า
続きを読む
บทที่ 3 /2 มหาธาตุหยินหยาง
บทที่ 3/2 มหาธาตุหยินหยาง "โอ้ นี่มันธาตุลมเหมือนกับของฮูหยินเลยเจ้าค่ะ" ดวงตาสองคู่จดจ้องลมหมุนสีเขียวอ่อนบนฝ่ามือเล็กอย่างยินดี พวกนางดีใจที่หวังลี่ถิงมีธาตุลมเหมือนมารดา หาใช่ธาตุไฟเหมือนบุรษใจดำผู้นั้น! หวังลี่ถิงเก็บพลังของตน ก่อนขอให้แม่นมและสาวใช้ตามนางเข้าไปห้องนอน เอ่ยขอให้ทั้งสองนั่งลงบนตั่ง พลางหันไปพูดกับนกกระเต็น "เสี่ยวหลาน ช่วยดูให้ถิงเอ๋อร์ทีว่ามีใครอยู่แถวหน้าบ้านหรือด้านหลังหรือเปล่า" "ได้เลย" นกกระเต็นผละออกไปตามคำขอ ครู่หนึ่งจึงบินกลับมาหาเด็กหญิง ยามได้รับคำตอบว่ารอบบ้านปลอดคน หวังลี่ถิงจึงหันมาหาแม่นมและสาวใช้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ที่มองอย่างไรก็น่าเอ็นดูที่สุดในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง "แม่นมเจ้าคะ พี่ชุนอิ่งเจ้าคะ สิ่งที่ถิงเอ๋อร์กำลังจะบอก เป็นเรื่องสำคัญมากเจ้าค่ะ และถิงเอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี แต่ก่อนอื่น ถิงเอ๋อร์อยากให้พวกท่านสัญญาก่อนเจ้าค่ะว่าจะไม่ตกใจ" แม่นมชุนหงหันมาสบตากับหลานสาว คล้ายกำลังสื่อสารว่าวันนี้คุณหนูดูมีลับลมคมนัยแปลกๆ ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนหันมาตอบรับคำของเจ้านายตัวน้อยอย่างพร้อมเพรียง "พวกเราสัญญาว่าจะไม่ตกใจเจ้า
続きを読む
บทที่ 4 /1 รวี่เยว่
บทที่ 4/1 รวี่เยว่ "คุณหนูคิดถึงท่านเสนาธิการมากเลยหรือเจ้าคะ" เสียงของแม่นมชุนราบเรียบทว่าแฝงความขุ่นมัวอยู่ในนั้น หวังลี่ถิงเป็นเด็กไวต่อความรู้สึกและอ่อนไหว นางจึงจับสังเกตได้จากน้ำเสียงของแม่นม ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้ากันจนเป็นเส้นตรง ก้มหน้าลงเล็กน้อย หลังจากผ่านไปราวสามอึดใจจึงตัดสินใจเอ่ยปากออกมา "ถิงเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะแม่นม แต่ทำไมแม่นมถึงดูไม่ค่อยพอใจหรือเจ้าคะ ท่านพ่อ…ทำอะไรผิดหรือเจ้าคะ" ชุนอิ่งหันไปสบตาท่านป้าของนาง ส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่เห็นด้วย คุณหนูยังเด็กเกินไปที่จะมารับรู้เรื่องราวน่าอดสูที่กำลังเผชิญ "ช้าเร็วก็ต้องบอกอยู่ดี ไม่บอกวันนี้จะรอให้ข้าบอกวันไหนอาอิ่ง" ท่าทีของแม่นมชุนดูเคร่งเครียด ปฏิเสธความเห็นของหลานสาว จริงอยู่ที่หวังลี่ถิงยังเด็ก ทว่ากลับฉลาดหลักแหลมและรู้ความไม่น้อยไปกว่าผู้ใหญ่ นางมีค่าเกินกว่าจะมีบุรุษไร้ใจเห็นแก่ตัวอย่างหวังเหลียงเป็นบิดา หากเขาทราบว่าบัดนี้บุตรสาวพลังธาตุตื่นขึ้นแล้ว ทั้งยังเป็นมหาธาตุหยินหยาง คงไม่แคล้วจะมาพาตัวกลับไปและฉกฉวยหาผลประโยชน์จากนางเป็นแน่ "คุณหนูรอสักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวแม่นมกลับมา" ร่างท้วมขอ
続きを読む
บทที่ 4 รวี่เยว่ /2
บทที่ 4 รวี่เยว่ /2 "ด่าได้ดีจวี๋จื่อ!" เสี่ยวหลานถูหัวของมันกับแก้มของแมวสาว แม่นมชุนยกยิ้ม ชื่นชมคุณหนูของตนว่าสมแล้วที่เป็นบุตรีของนักรบผู้หาญกล้า สายเลือดของเยว่หนิงลี่เข้มข้นกว่าสายเลือดคนตระกูลหวังโดยแท้จริง นางชอบใจตรงที่คุณหนูใช้คำว่า ข้าอนุญาต!!! สาแก่ใจยิ่งนัก นางเลยเขียนตัวหนังสือของคำนั้นใหญ่กว่าตัวหนังสืออื่นๆในสาร เมื่อเขียนสารจบพวกนางจึงนั่งรถม้าเข้าไปในเมืองเพื่อส่งสารไปยังเมืองหลวง ระหว่างทางได้เห็นประกาศของสำนักบำเพ็ญติดไว้ที่จตุรัสกลางเมือง - ในอีกสามเดือนตัวแทนของสี่สำนักใหญ่จะมาดูการทดสอบนักเรียนของสำนักกระบี่จันทรา หรือผู้ที่ประสงค์จะเข้าร่วมการทดสอบ อายุต้องไม่เกินสิบสองหนาว หากเด็กคนใดสนใจ สามารถลงชื่อสมัครได้ที่สำนักกระบี่จันทราโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ดวงตาของหวังลี่ถิงสว่างวาบนางหันไปหาแม่นมกับสาวใช้ เอ่ยปากบอกความประสงค์ของตนออกมาอย่างไม่ลังเล "ข้าต้องเข้าร่วมการทดสอบนี้เจ้าค่ะ ช่วยพาข้าไปลงชื่อสมัครทีนะเจ้าคะ" สำนักกระบี่จันทราเป็นสำนักมีชื่อเสียงประจำเมืองลวี่เฟิง ซึ่งถือเป็นเมืองใหญ่ของทิศอีสาน ในทุกๆปีจะจัดงานประลองขึ้น เพื่อเปิดโอกาสให้ศิษย์ของสำนัก
続きを読む
บทที่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่ /1
บทที่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่/1 หมู่บ้านซีซาน เป็นหนึ่งในหมู่บ้านของเขตเมืองลวี่เฟิง ตั้งอยู่บนพื้นที่ห่างไกลอันแสนสงบสุข ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอาณาจักรอู๋ซาง ทิวทัศน์งดงามของเทือกเขาเขียวขจีสูงใหญ่ทอดยาวสุดสายตา ดูละม้ายคล้ายมังกรสีเขียวตัวมหึมากำลังหลับใหล ความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่า กอปรกับแม่น้ำสายใหญ่ที่ไหลลงมาจากเทือกเขาสูง มุ่งลงทิศใต้ผ่านป่าเขาลำเนาไพร มอบความชุ่มชื้นและชีวิตให้สรรพสิ่ง รวี่เยว่น้อยเปิดม่านหน้าต่างรถม้า หลับตาสูดหายใจรับพลังปราณบริสุทธิ์จากธรรมชาติ ตามที่แม่นมชุนให้คำแนะนำ และเมื่อกลับถึงบ้านนางก็ตรงเข้าห้อง ฝึกเดินลมปราณต่อทันทีจนถึงเวลาอาหารเย็น หลังกินอาหารเย็นเรียบร้อย ร่างเล็กจึงมานอนเล่นบนกองฟางเหม่อมองท้องฟ้าและดวงดารา อย่างที่ชอบทำอยู่เป็นประจำก่อนเข้านอน โดยมีแมวส้มจวี๋จื่ออยู่เป็นเพื่อน เสี่ยวหลานกลับรังของมันไปตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ตก ตามธรรมชาติของนกน้อย ท้องฟ้ายามราตรีในคืนนี้ สว่างไสวจากแสงแห่งจันทรา มือเล็กเรียกไฟธาตุกำเนิดในมือข้างซ้ายออกมารับแสงจันทร์ "ถิงเอ๋อร์ ไม่สิ รวี่เยว่ เจ้าจะลงประลองในอีกสามเดือนจริงๆ อย่างนั้นหรือ" จวี๋จื่อเกยคา
続きを読む
บทที่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่ /2
บททึ่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่ /2 วูบบบ มหาเทพหวงหลงซึ่งกำลังคันไม้คันมือคล้ายเด็กได้ของเล่นใหม่ รีบพาร่างเล็กมาโผล่ ณ ลานฝึกกลางหุบเขาเล็กๆ ซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณฟ้าดิน ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นมีละอองสีเงินและสีทองล้อมรอบ "ที่นี่คือลานฝึกที่ข้าสร้างให้เจ้าโดยเฉพาะ ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่" มหาเทพจอมซนยืนเอามือไพล่หลังยืดอกบอกรวี่เยว่ด้วยความภาคภูมิใจ "ท่านเทพสร้างให้รวี่เยว่โดยเฉพาะเลยหรือเจ้าคะ?!" ร่างเล็กถามเสียงสูงด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ พลางกวาดตามองไปทั่วหุบเขา หากเดาไม่ผิดต้นไม้ใบหญ้าพวกนี้คือพืชปราณทั้งหมด!! "ถูกต้อง พวกเรามาเริ่มฝึกกันเถอะเด็กน้อย" "เอ่ออ แล้วรวี่เยว่ไม่ต้องกราบท่านเทพเป็นอาจารย์ก่อนหรือเจ้าคะ" ร่างเล็กยืนเอามือประสานไว้ที่หน้าอก เอียงหน้ากะพริบตาปริบๆ เอ่ยถามมหาเทพเรื่องที่ศิษย์ต้องกราบอาจารย์ ก่อนได้รับการสั่งสอนตามธรรมเนียม…หรือว่าบนแดนเทพไม่มีธรรมเนียมปฏิบัตินี้กัน? "…" มหาเทพหวงหลง คำถามของรวี่เยว่สร้างความงุนงงให้กับมหาเทพหวงหลงไม่น้อย ด้วยเพราะเขาไม่เคยรับศิษย์หรือสั่งสอนวิชาให้ใครมาก่อน จึงแอบส่งจิตไปถามมหาเทพชิงหลง ที่ชอบแอบหนีลงมาเที่ยวเล่นบนพิ
続きを読む
บทที่ 6 พี่ชายคนงาม /1
บทที่ 6 พี่ชายคนงาม /1 ภายในหัวเล็กๆ ของรวี่เยว่เต็มไปด้วยคำถาม นางไปทำให้ใครโกรธแค้นถึงได้ถูกทำร้ายด้วยยาพิษร้ายแรงชนิดนี้ ตลอดเวลาที่อยู่ในจวนเสนาธิการ นางก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมไม่ไปวุ่นวายกับใครตามคำสั่งของท่านแม่ แต่กลับถูกน้องชายที่เกิดจากฮูหยินรองหาเรื่องกลั่นแกล้งอยู่เป็นประจำ ท่านย่าของนางก็ถือหางหลานชาย ทั้งที่นางคือผู้ถูกกระทำแท้ๆ หลายปีที่ผ่านมานางต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมที่ถูกหยิบยื่นให้ ทั้งที่น้อยเนื้อต่ำใจแต่ก็เคยไม่ปริปากบ่น แต่การตั้งใจวางยาพิษเพื่อตัดอนาคตนางแบบนี้ นับว่าชั่วร้ายเกินไป นางอภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด!ดวงตาของรวี่เยว่เอ่อท้นด้วยน้ำตาแห่งความเคืองแค้น ปากเล็กเอ่ยถามอาจารย์ของตนเสียงสั่น "ท่านอาจารย์เจ้าคะ ท่านบอกศิษย์ได้หรือไม่เจ้าคะ ว่าใครเป็นคนทำ ใครวางยาพิษข้า" มหาเทพหวงหลงมองหน้าลูกศิษย์ตัวน้อยอย่างเห็นใจ ไม่ว่าใครที่ตกอยู่ในสถานะการณ์เช่นเดียวกันกับนาง ย่อมต้องโกรธแค้นเป็นธรรมดา ขนาดว่าตัวเขาเป็นเทพยังขุ่นเคืองใจอยู่ไม่น้อย เมื่อได้รู้เห็นเรื่องราวของเด็กหญิงผ่านกระจกส่องพิภพ แต่กระนั้นเรื่องบางอย่างเขาก็มิอาจเข้ามาก้าวก่าย ต้องปล่อยให้เป็นไปตามชะตาล
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status