บทที่ 11 การพบกันใต้เงามังกร

หลินซีเหยาก้าวผ่านประตูป้อมมังกรเหนือด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้หิมะที่เกาะตามชายเสื้อจะยังไม่ละลาย แต่สิ่งที่ทำให้นางระมัดระวังมากกว่าความหนาวเย็น คือพลังมังกรสีดำทองที่สัมผัสได้จากภายในป้อม

พลังนั้นแข็งแกร่งและหนักแน่น ราวกับมังกรตัวใหญ่กำลังหลับใหลอยู่ใต้ภูเขา ทว่าภายในความยิ่งใหญ่กลับมีพลังอีกสายซ่อนอยู่จาง ๆ

พลังสีเงินของนางตอบสนองทันที

เกล็ดเงินที่ซ่อนไว้ในอกเสื้ออุ่นขึ้นเล็กน้อย

หลินซีเหยากดมันไว้ผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ

ป้อมมังกรเหนือสร้างจากหินสีเทาเข้ม กำแพงสูงตั้งตระหง่านรับลมหนาว หอคอยทั้งสี่มุมมีธงมังกรดำทองสะบัดอยู่เหนือแนวกำแพง ทหารลาดตระเวนเดินตรวจตราเป็นระยะ ส่วนด้านในมีเสียงช่างตีเหล็กดังมาจากโรงตีอาวุธ

ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ซึ่งคนแปลกหน้าจะเดินเข้าออกได้อย่างอิสระ

“แม่นาง มาจากที่ใดหรือ?”

ทหารเฝ้าประตูคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม สายตาของเขาหยุดอยู่ที่รอยแผลบริเวณหัวไหล่ของนาง

“ข้ามาจากทางหุบเขาเหมันต์ ต้องการขอพักสักคืน และสอบถามเส้นทางกลับไปยังเมืองด้านใต้”

นางไม่ได้โกหก เพียงแต่ไม่ได้บอกทุกเรื่องที่รู้

ทหารมองนางอย่างพิจารณา

“หุบเขาเหมันต์เพิ่งเกิดเรื่องผิดปกติเมื่อหลายวันก่อน มีสัตว์อสูรหนีออกมาจากหุบเขา เจ้าผ่านบริเวณนั้นมาได้อย่างไร?”

“ข้าเดินผ่านทางแคบทางหนึ่ง โชคดีที่ไม่พบสัตว์อสูรระหว่างทาง”

“ทางแคบ?”

อีกคนที่ยืนอยู่ใกล้กันขมวดคิ้ว

“บริเวณนั้นมีทางผ่านไม่มากนัก แล้วเจ้าเดินทางมาคนเดียวหรือ?”

“ใช่”

ทหารทั้งสองสบตากัน ความสงสัยปรากฏชัดขึ้นเล็กน้อย

หลินซีเหยาไม่ได้แสดงความไม่พอใจ นางเข้าใจดีว่าป้อมชายแดนต้องระวังคนแปลกหน้า โดยเฉพาะในช่วงที่สัตว์อสูรเริ่มคลุ้มคลั่ง

“ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย หากพวกท่านต้องการตรวจสัมภาระก็ทำได้ เพียงแต่อย่าทำให้เกล็ดเงินชิ้นนี้เสียหาย”

นางนำเกล็ดเงินขนาดเล็กออกมาให้ดู มันเป็นเพียงของประดับธรรมดาในสายตาคนทั่วไป แต่ลวดลายบนพื้นผิวกลับละเอียดประณีตจนผิดธรรมชาติ

ทหารคนหนึ่งกำลังจะเอื้อมมือมารับ ทว่าเกล็ดเงินกลับเปล่งประกายขึ้นชั่วพริบตา

เขาชะงักทันที

หลินซีเหยาเก็บมันกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“ขออภัย ของชิ้นนี้เป็นของสำคัญสำหรับข้า ไม่สะดวกให้ผู้อื่นสัมผัส”

ทหารมองนางด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้คนด้านใน

ไม่นานนัก นายทหารวัยกลางคนในชุดเกราะสีเข้มก็เดินออกมา เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มและมีรอยแผลเก่าพาดผ่านคิ้วข้างหนึ่ง

“ข้าคือเหยียนซ่ง ผู้บัญชาการป้อมมังกรเหนือ ได้ยินว่าเจ้ามาจากหุบเขาเหมันต์?”

“ใช่ ข้ามีนามว่าหลินซีเหยา”

เหยียนซ่งพิจารณานางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่แข็งกร้าวจนเกินไป

“หากเจ้าผ่านหุบเขาเหมันต์มาได้จริง ข้าจำเป็นต้องถามบางเรื่อง เพราะป้อมแห่งนี้ยังมีทหารออกลาดตระเวนอยู่ในบริเวณนั้น”

“เชิญถามได้”

“เจ้าเห็นสัตว์อสูรผิดปกติหรือไม่?”

หลินซีเหยานึกถึงอสูรเขาโลหิตที่นางช่วยไว้ และรอยดำบนหน้าผากของสัตว์อสูรหลายตัว

“ข้าเห็นสัตว์อสูรบางตัวมีรอยสีดำบนร่างกาย พวกมันดูคลุ้มคลั่งกว่าปกติ แต่ข้าไม่ทราบว่ามีสิ่งใดทำให้เป็นเช่นนั้น”

สีหน้าของเหยียนซ่งเคร่งขรึมขึ้น

“รอยสีดำ?”

“ใช่ เหมือนมีพลังบางอย่างแทรกอยู่ในลมหายใจของพวกมัน ไม่ใช่พลังอสูรตามธรรมชาติ”

เหยียนซ่งนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหันไปสั่งทหารข้างกาย

“พานางไปยังห้องรับรอง ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อองค์ชาย”

หลินซีเหยาชะงักกับคำว่าองค์ชาย

“องค์ชาย?”

“องค์ชายเฟิงอ้าวเทียนเสด็จมาถึงป้อมเมื่อวานนี้ พระองค์กำลังตรวจสอบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหุบเขาเหมันต์”

หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

พลังมังกรสีดำทองที่สัมผัสได้จากภายในป้อม คงเป็นของบุคคลผู้นั้น

เกล็ดเงินในอกเสื้ออุ่นขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังยืนยันความคิดของนาง

หลินซีเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนความผิดปกติไว้ใต้ท่าทีสงบ

“เช่นนั้นข้าจะรออยู่ที่ห้องรับรอง”

เหยียนซ่งพยักหน้า แล้วหันไปจัดการงานของตนต่อ

แต่ก่อนที่หลินซีเหยาจะเดินตามทหารเข้าไป นางกลับสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างแผ่ออกมาจากอาคารหินทางด้านตะวันออก

มันไม่ใช่พลังสีดำทองที่นางรู้สึกเมื่อครู่

เป็นพลังสีเงินที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

นางหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว

ทหารนำทางหันกลับมามอง

“แม่นางหลิน มีอะไรหรือ?”

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงรู้สึกว่าลมแรงขึ้น”

นางตอบอย่างเรียบง่าย ก่อนเดินต่อไป

แต่ภายในใจกลับเกิดคำถามมากมาย

เหตุใดพลังสีเงินของนางจึงตอบสนองต่อสถานที่แห่งนี้มากกว่าที่อื่น?

และเหตุใดพลังสีเงินจึงปรากฏขึ้นใกล้กับองค์ชายผู้มีสายเลือดมังกรดำทอง?

อีกด้านหนึ่งของป้อม เฟิงอ้าวเทียนกำลังยืนอยู่หน้าหินทดสอบพลังมังกร

หินก้อนนี้ตั้งอยู่ในลานฝึกด้านใน ผิวหินมีอักขระโบราณสลักอยู่ทั่วทั้งก้อน ใช้ตรวจสอบความผันผวนของพลังมังกรและแยกแยะพลังที่แทรกซึมเข้ามาจากภายนอก

มู่ชางยืนอยู่ไม่ไกล ขณะที่เหยียนซ่งเพิ่งส่งคนมารายงานเรื่องผู้เดินทางหญิงคนหนึ่ง

“นางมาจากหุบเขาเหมันต์หรือ?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“พ่ะย่ะค่ะ นางกล่าวว่าเห็นสัตว์อสูรที่มีรอยสีดำ และสังเกตพบพลังผิดปกติภายในตัวพวกมัน”

มู่ชางหันมององค์ชาย

“ดูเหมือนนางจะพบสิ่งเดียวกับที่พวกเรากำลังตามหา”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้ตอบทันที เขายกมือขึ้นวางบนหินทดสอบ

พลังมังกรดำทองไหลออกจากฝ่ามืออย่างมั่นคง อักขระบนหินสว่างขึ้นทีละตัว ก่อนจะหยุดอยู่ในระดับหนึ่ง

ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ

จนกระทั่งพลังอีกสายหนึ่งไหววูบขึ้นภายในร่างของเขา

แสงสีเงินบางเบาปรากฏใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือ

อักขระบนหินทดสอบเปลี่ยนเป็นสีเงินทันที

มู่ชางขยับเข้ามาใกล้

“องค์ชาย ทรงหยุดก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนถอนมือออก ทว่าแสงสีเงินยังคงไหลวนอยู่บนผิวหินอีกชั่วครู่ ก่อนจะดับลงเอง

เขามองข้อมือของตนด้วยแววตาครุ่นคิด

“ข้าไม่ได้ตั้งใจเรียกพลังสายนี้ออกมา”

“กระหม่อมทราบ แต่การที่มันตอบสนองโดยไม่มีคำสั่ง อาจหมายความว่ามีบางสิ่งอยู่ใกล้พวกเรา”

คำพูดของมู่ชางทำให้เฟิงอ้าวเทียนนึกถึงภาพหญิงสาวในนิมิต

เส้นผมสีเงิน ดวงตาสีเดียวกับหิมะ และเงามังกรที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังนาง

เขายังไม่รู้ว่านางเป็นใคร และไม่อาจแน่ใจได้ว่าภาพที่เห็นนั้นเป็นความทรงจำหรือเพียงภาพจากผนึกโบราณ

แต่ทุกครั้งที่พลังสีเงินปรากฏขึ้น ภาพของหญิงสาวผู้นั้นก็มักตามมาเสมอ

“มู่ชาง เจ้ารู้สึกถึงสิ่งใดหรือไม่?”

“กระหม่อมรู้สึกได้เพียงพลังมังกรขององค์ชายที่ผันผวนเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่อาจระบุได้ว่ามีสิ่งใดอยู่ใกล้เคียง”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“ไปพบผู้เดินทางหญิงคนนั้นกัน”

มู่ชางเลิกคิ้วเล็กน้อย

“องค์ชายจะทรงสอบถามนางด้วยพระองค์เองหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“นางอาจเห็นสิ่งที่พวกเรายังไม่พบ อีกทั้งพลังของข้าเพิ่งตอบสนองต่อบางสิ่งในป้อม ข้าอยากรู้ว่าทั้งสองเรื่องเกี่ยวข้องกันหรือไม่”

“กระหม่อมจะตามเสด็จไปด้วย”

เฟิงอ้าวเทียนไม่คัดค้าน เขาเพียงดึงแขนเสื้อให้เข้าที่ แล้วเดินออกจากลานฝึก

ขณะก้าวผ่านทางเดินหิน พลังสีเงินใต้ข้อมือของเขากลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด

ราวกับสิ่งที่เรียกมันออกมาเมื่อครู่ กำลังรอให้เขาเข้าใกล้มากกว่านี้

ห้องรับรองของป้อมมังกรเหนืออยู่ติดกับสวนหินขนาดเล็ก หลินซีเหยานั่งอยู่ริมหน้าต่าง พลางพิจารณาเกล็ดเงินในมือ

นับตั้งแต่นางมาถึงป้อม พลังภายในเกล็ดก็ไม่เคยสงบสนิท

บางครั้งมันอุ่นขึ้น บางครั้งมีประกายสีเงินวาบผ่านพื้นผิว คล้ายกำลังตอบสนองต่อสิ่งที่อยู่ไม่ไกล

นางเก็บเกล็ดกลับเข้าไปในถุงผ้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง

จากตรงนี้มองเห็นลานฝึกด้านในได้เพียงบางส่วน แต่ทันทีที่นางหันไปทางนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยก็พลันแล่นผ่านหัวใจ

พลังมังกรสีดำทอง

แข็งแกร่ง ลึกล้ำ และมีบางอย่างที่นางอธิบายไม่ได้

หลินซีเหยาวางมือลงบนกรอบหน้าต่าง

“เป็นเจ้าหรือ?”

นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก

ประตูห้องถูกเปิดออก เหยียนซ่งเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำทอง

เพียงสบตากัน หลินซีเหยาก็รู้สึกราวกับทุกสิ่งรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ

ชายหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างสูงสง่า เส้นผมดำสนิทถูกรวบไว้ด้วยเครื่องประดับสีทอง ดวงตาคมเข้มแฝงความเยือกเย็นของผู้ที่เติบโตท่ามกลางอำนาจ แต่กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้นางนึกถึงเงามังกรในนิมิต

เฟิงอ้าวเทียนเองก็หยุดฝีเท้า

ทันทีที่เขาเห็นหญิงสาว พลังสีเงินภายในร่างก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง

เกล็ดเงินที่ซ่อนอยู่กับตัวหลินซีเหยาเปล่งแสงผ่านเนื้อผ้า

ประกายสีเงินสายหนึ่งไหลวนรอบข้อมือของเฟิงอ้าวเทียน ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความผิดปกตินั้น

หลินซีเหยากำมือแน่น ขณะที่เฟิงอ้าวเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาเคยเห็นดวงตาเช่นนี้มาก่อน

ในนิมิตที่ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ภาพเลือนรางอีกต่อไป นางยืนอยู่ที่นี่จริง ๆ และกำลังมองเขาด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน

“เจ้าคือหลินซีเหยา?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“ใช่ แล้วท่านคือองค์ชายเฟิงอ้าวเทียนหรือ?”

“ถูกต้อง”

ทั้งสองเงียบไปชั่วครู่

เหยียนซ่งมองสลับระหว่างคนทั้งคู่ ก่อนกล่าวรายงาน

“องค์ชาย นางเป็นผู้เดินทางที่มาจากหุบเขาเหมันต์ นางกล่าวว่าเห็นรอยพลังสีดำบนตัวสัตว์อสูร และอาจมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการตรวจสอบเหตุผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า แต่สายตายังคงจับอยู่ที่หลินซีเหยา

“เจ้าเห็นรอยสีดำนั้นด้วยตาตนเองหรือ?”

“ใช่ ข้าเห็นมันบนตัวสัตว์อสูรหลายตัว และเคยพบสัตว์อสูรที่ถูกพลังนั้นควบคุม”

“เจ้าทำอย่างไรกับพวกมัน?”

“ข้าช่วยตัวที่ยังพอควบคุมสติได้ ส่วนตัวที่ดุร้ายเกินไป ข้าก็หลีกเลี่ยงการปะทะ”

เฟิงอ้าวเทียนสังเกตเห็นรอยบาดเจ็บบนหัวไหล่ของนาง

“เจ้าบาดเจ็บจากการต่อสู้หรือ?”

“เป็นเพียงแผลเล็กน้อย ไม่รบกวนการเดินทาง”

“หากพลังสีดำนั้นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย แม้เพียงเล็กน้อย ก็ไม่ควรมองข้าม”

หลินซีเหยามองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

“ท่านรู้จักพลังนั้นหรือ?”

“ยังไม่รู้แน่ชัด แต่ข้าเคยพบร่องรอยของมันบริเวณหุบเขาเหมันต์”

เฟิงอ้าวเทียนหยุดเล็กน้อย ก่อนถามต่อ

“เจ้าสัมผัสได้หรือไม่ว่าพลังนั้นมาจากที่ใด?”

หลินซีเหยาส่ายหน้า

“ข้ารู้เพียงว่ามันไม่ใช่พลังตามธรรมชาติ และดูเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปยังบางสิ่งใต้ภูเขา แต่ข้ายังไม่พบต้นกำเนิดของมัน”

แววตาของเฟิงอ้าวเทียนเปลี่ยนไปทันที

ใต้ภูเขา

คำนี้ตรงกับสิ่งที่เขาและมู่ชางพบใกล้รอยแยกแห่งหุบเขาเหมันต์ รวมถึงเสียงคล้ายโซ่ตรวนที่ดังมาจากหลังประตูหินโบราณ

“เจ้าพบประตูหินหรือไม่?” เขาถาม

หลินซีเหยานิ่งไป

นางไม่แน่ใจว่าควรเปิดเผยเรื่องที่พบในถ้ำมากเพียงใด ชายหนุ่มตรงหน้ามีสายเลือดมังกรดำทองที่แข็งแกร่ง และพลังสีเงินของนางก็ดูเหมือนจะตอบสนองต่อเขา

แต่ความเชื่อใจไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะพลังของคนสองคนเชื่อมโยงกัน

“ข้าเคยเห็นภาพสลักของมังกรสองตัวบนผนังหิน แต่ยังไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร”

นางเลือกตอบเพียงเท่านั้น

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้เร่งรัด เขารับรู้ได้ว่านางยังมีเรื่องที่ไม่ต้องการเปิดเผย และตัวเขาเองก็ไม่ได้เปิดเผยทุกสิ่งเช่นกัน

“หากเจ้ายินดี ข้าอยากให้เจ้าเล่าสิ่งที่พบในหุบเขาอย่างละเอียด บางทีข้อมูลของเจ้าอาจช่วยให้พวกเราเข้าใจความผิดปกติครั้งนี้ได้มากขึ้น”

“ข้าจะเล่าสิ่งที่ข้าเห็นจริง แต่หากเรื่องใดยังไม่แน่ใจ ข้าจะไม่กล่าวเกินกว่าที่รู้”

คำตอบนั้นทำให้เฟิงอ้าวเทียนมองนางนานขึ้นเล็กน้อย

นางไม่ได้พยายามเอาใจเขา และไม่ได้ใช้ความไม่รู้เป็นข้ออ้างปฏิเสธทุกคำถาม

“ดี ข้าก็ต้องการคำตอบที่ตรงกับสิ่งที่เจ้ารู้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครคาดเดา”

มู่ชางซึ่งยืนอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นว่าพลังสีเงินขององค์ชายสงบลงแล้ว แต่กลับไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง

มันยังคงไหลเวียนอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังรับรู้ถึงการมีอยู่ของหลินซีเหยา

ขณะเดียวกัน หลินซีเหยาก็สัมผัสได้ว่าเกล็ดเงินในอกเสื้อหยุดสั่นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นางเดินทางออกจากหุบเขา

นางเงยหน้าขึ้นมองเฟิงอ้าวเทียนอีกครั้ง

บางทีชายหนุ่มผู้นี้อาจเป็นคนที่เสียงโบราณในถ้ำต้องการให้นางตามหา

แต่ก่อนจะเชื่อคำเตือนจากอดีต นางต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเขาเป็นคนเช่นไร

ส่วนเฟิงอ้าวเทียนเองก็เริ่มเข้าใจว่า หญิงสาวตรงหน้าอาจเกี่ยวข้องกับพลังสีเงินที่เขาพยายามทำความเข้าใจมานาน

ทว่าความเชื่อมโยงระหว่างพวกเขายังเป็นเพียงคำถามที่ไม่มีคำตอบ

เหนือป้อมมังกรเหนือ เมฆสีเทาเคลื่อนผ่านยอดเขาอย่างเชื่องช้า

ลึกลงไปใต้หุบเขาเหมันต์ ประตูหินโบราณที่ไม่เคยขยับมานานนับพันปีพลันสั่นสะเทือนเบา ๆ

โซ่ตรวนด้านในส่งเสียงครืดคราด

และรอยแยกสีดำเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของผนึก

การพบกันของทายาทมังกรดำทองกับธิดามังกรเงิน อาจไม่ได้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

เพราะสิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขา เริ่มรับรู้ถึงการกลับมาของพลังทั้งสองสายแล้ว