บทที่ 12 พลังสองสายที่ตื่นขึ้น

หลินซีเหยาไม่เคยคิดว่าการเดินทางออกจากหุบเขามังกรเงินจะพานางมาพบกับทายาทแห่งราชวงศ์มังกรดำทองรวดเร็วถึงเพียงนี้

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่ตรงข้ามนาง สีหน้าเรียบสงบ ทว่าพลังมังกรที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้บรรยากาศในห้องรับรองหนักแน่นขึ้นอย่างไม่อาจมองข้าม

นางเคยสัมผัสพลังลักษณะนี้จากระยะไกล แต่เมื่ออยู่ใกล้กันจริง ๆ กลับพบว่าภายในพลังสีดำทองนั้นมีบางสิ่งแตกต่างจากที่นางคาดไว้

มันไม่ได้มีเพียงความแข็งแกร่ง

ยังมีความรู้สึกคล้ายพลังอีกสายหนึ่งถูกกดเอาไว้ลึกภายใน รอวันที่จะเผยตัวออกมา

“องค์ชาย” เหยียนซ่งเอ่ยขึ้น “ให้กระหม่อมจัดที่พักให้นางก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนละสายตาจากหลินซีเหยา

“จัดห้องพักที่ปีกตะวันตก ให้อยู่ในบริเวณที่ปลอดภัย หากนางต้องการสิ่งใดก็ให้คนจัดหาให้ตามสมควร”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลินซีเหยาประสานมือคารวะเล็กน้อย

“ขอบคุณองค์ชาย ข้าต้องการเพียงที่พักหนึ่งคืนเท่านั้น เมื่อพักจนหายเหนื่อยแล้ว ข้าจะเดินทางต่อ”

“เจ้าจะไปที่ใด?”

“ข้ายังตัดสินใจไม่ได้”

เฟิงอ้าวเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หากเจ้าตั้งใจกลับไปยังหุบเขาเหมันต์ ข้าเกรงว่าทางนั้นยังไม่ปลอดภัย”

“ข้าทราบ แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจกลับไปในทันที”

นางตอบโดยไม่ลังเล

“ข้าต้องการรู้ว่าพลังสีดำที่ปรากฏบนตัวสัตว์อสูรมาจากไหน หากต้นตอยังอยู่ใต้ภูเขา ต่อให้ข้าเดินทางไปที่อื่น ปัญหาก็ไม่ได้หายไป”

มู่ชางมองนางด้วยความสนใจ

หญิงสาวผู้นี้ไม่ได้มีท่าทีอยากแสดงความสามารถ และไม่ได้พูดราวกับตนเองสามารถจัดการทุกอย่างได้ แต่คำพูดของนางแสดงให้เห็นว่านางคิดถึงต้นเหตุของปัญหามากกว่าผลที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

เฟิงอ้าวเทียนเองก็สังเกตเห็นเรื่องนั้น

“เจ้ามีพลังพอจะรับมือกับสิ่งที่อยู่ใต้ภูเขาหรือ?”

หลินซีเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง

“ข้าไม่รู้”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เหยียนซ่งชะงักเล็กน้อย

นางกล่าวต่อโดยไม่หลบสายตา

“ข้าสามารถรับมือกับสัตว์อสูรบางตัวได้ แต่สิ่งที่อยู่ใต้ภูเขาแตกต่างออกไป ข้าไม่รู้ว่ามันแข็งแกร่งเพียงใด และไม่รู้ด้วยว่าการเข้าใกล้จะทำให้ผนึกอ่อนแอลงหรือไม่ ข้าจึงไม่คิดจะเข้าไปโดยไม่มีการเตรียมตัว”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า

“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ควรเข้าไปเพียงลำพัง”

“ข้าไม่ได้รับปากว่าจะร่วมทางกับท่าน”

“ข้าก็ไม่ได้บังคับเจ้า”

เขาตอบอย่างสงบนิ่ง

“แต่หากเจ้าต้องการค้นหาต้นตอของพลังนั้น ข้าก็กำลังทำสิ่งเดียวกัน เราสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลและตัดสินใจจากสิ่งที่พบได้”

หลินซีเหยาพิจารณาคำพูดของเขา

ข้อเสนอนี้มีเหตุผล นางเพียงยังไม่แน่ใจว่าการร่วมทางกับทายาทจักรพรรดิมังกรจะนำความสะดวกมาให้มากกว่าความยุ่งยากหรือไม่

“ข้าจะพิจารณาเรื่องนี้หลังจากพักแล้ว”

“ได้”

เฟิงอ้าวเทียนไม่ได้เร่งรัดอีก เขาหันไปสั่งเหยียนซ่งให้จัดการที่พัก ก่อนออกจากห้องพร้อมมู่ชาง

แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู พลังสีเงินใต้ข้อมือของเขาก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้มันไม่ได้แผ่ออกมาอย่างรุนแรง เพียงไหลผ่านเส้นลมปราณอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังรับรู้ถึงระยะห่างที่เพิ่มขึ้นระหว่างเขากับหญิงสาว

เฟิงอ้าวเทียนหยุดเดิน

มู่ชางสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

“องค์ชาย พลังสีเงินอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อืม”

“นับตั้งแต่แม่นางหลินมาถึงป้อม พลังสายนี้ก็สงบลงบ้างแล้ว แต่เมื่อพระองค์เดินห่างจากนางกลับเกิดความผันผวนขึ้นอีก กระหม่อมเกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

เฟิงอ้าวเทียนก้มมองข้อมือของตน

“ข้าก็คิดเช่นนั้น”

เขาไม่ได้ต้องการให้ใครสรุปว่านางเป็นต้นเหตุของพลังที่ผิดปกติ โดยเฉพาะเมื่อเขายังไม่รู้แม้กระทั่งว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นผลดีหรือผลร้าย

“เรื่องนี้อย่าเพิ่งแพร่งพรายออกไป”

“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะลองควบคุมพลังอีกครั้ง หากมันตอบสนองต่อสิ่งใด เราต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นเพราะอะไร”

มู่ชางพยักหน้า ก่อนเดินตามองค์ชายกลับไปยังลานฝึก

ห้องฝึกด้านในตั้งอยู่ใต้หอคอยทางตะวันออก ผนังทั้งสี่ด้านสลักอักขระป้องกันเอาไว้ เพื่อไม่ให้พลังมังกรที่ปะทุขึ้นภายในกระทบต่อสิ่งปลูกสร้างโดยรอบ

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่กลางห้อง เขาถอดเครื่องประดับบนข้อมือออกแล้ววางไว้บนแท่นหิน ก่อนหลับตาลงเพื่อรวบรวมลมหายใจ

พลังมังกรดำทองเริ่มไหลเวียนอย่างเป็นระเบียบ

มันเป็นพลังที่เขาคุ้นเคยตั้งแต่จำความได้ ทุกครั้งที่เรียกใช้ พลังนี้จะตอบสนองต่อเจตจำนงของเขาอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นการโจมตี การป้องกัน หรือการเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูง

แต่เมื่อเขาพยายามสัมผัสพลังสีเงิน ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น

พลังสายนี้ไม่ต่อต้านเขาโดยตรง ทว่าก็ไม่ยอมอยู่ภายใต้คำสั่งอย่างสมบูรณ์ บางครั้งมันปรากฏขึ้นเอง บางครั้งกลับเงียบหาย แม้เขาจะพยายามเรียกมันออกมาก็ตาม

“อย่าฝืนดึงมันออกมา” มู่ชางเตือนจากด้านข้าง “ลองแยกแยะความรู้สึกของพลังทั้งสองสายก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอ้าวเทียนค่อย ๆ ผ่อนคลายฝ่ามือ

พลังดำทองยังคงหมุนเวียนอยู่ในเส้นลมปราณ ส่วนพลังสีเงินแผ่วเบาราวกับสายน้ำที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง

เขาไม่บังคับมันให้เคลื่อนตาม แต่เพียงเฝ้าสังเกตว่ามันจะตอบสนองอย่างไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง แสงสีเงินก็ปรากฏขึ้นรอบปลายนิ้ว

คราวนี้ไม่มีแรงปะทะ ไม่มีความเจ็บปวด และไม่มีพลังสองสายกระแทกกันจนเกิดความปั่นป่วน

แสงสีเงินไหลไปตามฝ่ามือ ก่อนวนกลับเข้าสู่ร่างกายอย่างช้า ๆ

มู่ชางมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

“พระองค์ทรงทำได้แล้ว”

เฟิงอ้าวเทียนลืมตาขึ้น

“ยังไม่ถึงขั้นควบคุมได้ ข้าเพียงไม่ได้ผลักมันออกไปเหมือนก่อน”

“แต่ก็เป็นความก้าวหน้าพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายพยักหน้า ก่อนยกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อทดสอบ

ทว่าคราวนี้ทันทีที่พลังสีเงินปรากฏขึ้น อักขระบนผนังห้องกลับสว่างวาบ

เสียงกึกก้องดังมาจากใต้พื้นหิน

มู่ชางหันขวับไปทางประตู

“เกิดอะไรขึ้น?”

พื้นห้องสั่นสะเทือนเพียงชั่วครู่ ก่อนกลับสู่ความสงบ

เฟิงอ้าวเทียนรีบเก็บพลังทั้งสองสาย แต่สายตาของเขาจับอยู่ที่อักขระตรงผนังด้านเหนือ

มีรอยแสงสีเงินบาง ๆ ลากผ่านอักขระเก่าเหล่านั้น ก่อนดับลงราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

“นั่นไม่ใช่อักขระป้องกันทั่วไป” เขากล่าว

มู่ชางเดินเข้าไปตรวจดูใกล้ ๆ

“เป็นไปได้ว่าอักขระชุดนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นพลังบางชนิดพ่ะย่ะค่ะ”

“หรือเพื่อป้องกันไม่ให้บางสิ่งส่งพลังเข้ามา”

เฟิงอ้าวเทียนวางมือลงบนผนัง แต่ไม่ได้เรียกพลังออกมาอีก

เขาเริ่มสงสัยว่าความผิดปกติไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะบริเวณหุบเขาเหมันต์ หากยังมีบางสิ่งเชื่อมโยงกับสถานที่ต่าง ๆ ภายในดินแดนมังกรด้วย

และพลังสีเงินของเขาอาจเป็นกุญแจที่ทำให้อักขระโบราณเหล่านี้ตื่นขึ้น

หลินซีเหยาไม่ได้พักผ่อนทันทีที่เข้าไปในห้อง

นางตรวจดูประตู หน้าต่าง และเส้นทางออกจากห้องอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติ จึงนั่งลงบนเตียงไม้แล้วหยิบเกล็ดเงินออกมา

เกล็ดชิ้นนี้เป็นสิ่งที่นางได้รับจากมารดาก่อนที่มารดาจะหายตัวไปจากหุบเขา ไม่มีผู้ใดบอกได้แน่ชัดว่ามันถูกสร้างขึ้นเมื่อใด แต่ตั้งแต่นางยังเล็ก มันก็ไม่เคยตอบสนองต่อพลังของผู้อื่นอย่างชัดเจนเช่นนี้

กระทั่งวันนี้

นางวางเกล็ดเงินลงบนฝ่ามือ แล้วปล่อยพลังของตนออกมาเพียงเล็กน้อย

แสงสีเงินค่อย ๆ ก่อตัวเป็นวงกลมเล็ก ๆ เหนือพื้นผิวของเกล็ด ก่อนเผยให้เห็นภาพเลือนราง

เป็นภูเขาสูงที่ปกคลุมด้วยหิมะ

ใต้ภูเขามีประตูหินขนาดมหึมา ด้านหน้าสลักรูปมังกรสองตัว ตัวหนึ่งมีเกล็ดสีดำทอง อีกตัวเป็นมังกรสีเงิน ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากันโดยมีวงแหวนโบราณอยู่ตรงกลาง

หลินซีเหยากลั้นหายใจ

ภาพนี้เหมือนกับสิ่งที่นางพบในถ้ำหินดำ แต่รายละเอียดชัดเจนกว่าที่เคยเห็น

วงแหวนตรงกลางมีรอยร้าวหนึ่งเส้น

จากรอยร้าวนั้น มีเงาสีดำบาง ๆ แทรกตัวออกมา

ทันใดนั้นภาพทั้งหมดก็สั่นไหว เกล็ดเงินในมือของนางร้อนขึ้นจนต้องรีบเก็บพลัง

ภาพเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

หลินซีเหยามองเกล็ดเงินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

นางไม่รู้ว่าภาพนี้เป็นคำเตือนหรือความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ แต่สิ่งหนึ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ

ประตูหินไม่ได้เป็นเพียงสิ่งก่อสร้างโบราณ

มันกำลังผนึกบางสิ่งเอาไว้จริง ๆ

และผนึกนั้นอาจกำลังอ่อนแอลง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ดึงนางออกจากความคิด

“แม่นางหลิน ข้านำอาหารมาให้” สาวใช้ของป้อมกล่าวจากด้านนอก

หลินซีเหยาเก็บเกล็ดเงินทันที ก่อนอนุญาตให้อีกฝ่ายเข้ามา

หลังวางอาหารลงบนโต๊ะ สาวใช้ก็เหลือบมองนางอย่างลังเล

“แม่นาง ข้าขอถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?”

“ถามมาเถิด”

“ท่านเคยพบองค์ชายมาก่อนหรือไม่? เมื่อครู่ข้าเห็นองค์ชายเสด็จมาหาท่านด้วยพระองค์เอง ปกติพระองค์ไม่ค่อยสนพระทัยผู้เดินทางที่เพิ่งมาถึงป้อม”

หลินซีเหยาส่ายหน้า

“ข้าเพิ่งพบพระองค์วันนี้”

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

สาวใช้ดูเหมือนผิดหวังเล็กน้อย เพราะนางคงหวังว่าจะได้ยินเรื่องน่าสนใจ แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงบอกว่าหากต้องการสิ่งใดสามารถเรียกคนด้านนอกได้ แล้วจึงออกจากห้องไป

หลินซีเหยานั่งลงมองอาหารตรงหน้า

นางไม่ได้รู้จักเฟิงอ้าวเทียนมากไปกว่าชื่อและสายเลือดของเขา แต่การพบกันครั้งนี้ทำให้นางมั่นใจขึ้นว่าพลังสีเงินของตนเกี่ยวข้องกับทายาทมังกรดำทองจริง

ถึงกระนั้น นางก็ไม่คิดจะฝากชะตาของตนไว้กับคนที่เพิ่งพบ

หากจะร่วมทางกัน นางต้องรู้ก่อนว่าพวกเขามีเป้าหมายตรงกันเพียงใด และเขาจะยอมรับความจริงได้หรือไม่ หากวันหนึ่งความลับของมังกรเงินปรากฏขึ้นต่อหน้าราชวงศ์มังกร

ยามบ่ายคล้อย เฟิงอ้าวเทียนได้รับรายงานจากเหยียนซ่งว่าทหารลาดตระเวนพบรอยแตกใหม่บริเวณเชิงเขาทางตะวันออกของหุบเขาเหมันต์

รอยแตกนั้นไม่ได้ลึกมาก แต่มีไอเย็นสีดำแผ่ออกมาเป็นระยะ และหินโดยรอบกลับมีอุณหภูมิต่ำกว่าปกติอย่างผิดธรรมชาติ

“มีผู้ใดเข้าไปตรวจสอบแล้วหรือยัง?” เฟิงอ้าวเทียนถาม

“ทหารสองนายเข้าไปใกล้ แต่เมื่อถึงระยะหนึ่ง พวกเขารู้สึกเหมือนมีแรงกดทับจากภายในภูเขา จึงถอยกลับมาตามคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ”

มู่ชางขมวดคิ้ว

“ไม่ควรให้ทหารเข้าใกล้จนกว่าจะทราบว่าพลังนั้นเป็นสิ่งใด”

เฟิงอ้าวเทียนเห็นด้วย

“ให้ปิดเส้นทางบริเวณนั้นไว้ก่อน อย่าให้ผู้ใดเข้าไปโดยพลการ ข้าจะไปตรวจดูด้วยตนเองเมื่อเตรียมพร้อมแล้ว”

เหยียนซ่งรับคำสั่ง ก่อนถอยออกจากห้อง

มู่ชางหันมาหาองค์ชาย

“กระหม่อมจะจัดคนไปด้วย และจะเตรียมยันต์คุ้มกันที่เสด็จพ่อพระราชทานให้”

เฟิงอ้าวเทียนพยักหน้า แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่แผนที่หุบเขาเหมันต์

ตำแหน่งรอยแตกใหม่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่เขาและมู่ชางพบภาพสลักมังกรสองตัว

หากรอยแตกนี้เกี่ยวข้องกับประตูหินจริง พวกเขาอาจเหลือเวลาไม่มากนักก่อนที่สิ่งซึ่งถูกผนึกไว้จะส่งผลกระทบต่อดินแดนมังกร

“มู่ชาง” เขาเอ่ยขึ้น “ข้าต้องการให้เจ้าเชิญหลินซีเหยามาพบข้าอีกครั้ง”

“องค์ชายจะทรงให้นางร่วมเดินทางด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าจะถามความสมัครใจของนางก่อน หากนางรู้จักพลังที่พบในหุบเขาเหมันต์มากกว่าพวกเรา การมีนางอยู่ด้วยอาจช่วยให้เราเข้าใจสถานการณ์ได้เร็วขึ้น”

มู่ชางรับคำ ก่อนเดินออกไปดำเนินการ

เฟิงอ้าวเทียนยืนอยู่เพียงลำพังครู่หนึ่ง เขามองฝ่ามือของตนซึ่งเพิ่งควบคุมพลังสีเงินได้เป็นครั้งแรกโดยไม่เกิดการปะทะ

ความรู้สึกนั้นยังคงชัดเจน

พลังสีเงินไม่ได้เป็นศัตรูของเขา

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเข้าใจมันแล้ว

บางทีคำตอบอาจอยู่ในหุบเขาเหมันต์ หรืออาจอยู่ในอดีตที่ราชวงศ์มังกรเลือกจะไม่กล่าวถึงมานานนับพันปี

และหากหลินซีเหยาเป็นผู้เดียวที่สามารถรับรู้พลังสายนี้ได้ เขาก็จำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะเชื่อใจนางทีละน้อย

ไม่ใช่เพราะโชคชะตากำหนดไว้

แต่เพราะทั้งสองกำลังเผชิญกับภัยเดียวกัน

เมื่อมู่ชางมาถึงห้องพัก หลินซีเหยากำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง

“แม่นางหลิน องค์ชายทรงต้องการพบเจ้าอีกครั้ง มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหุบเขาเหมันต์”

นางหันกลับมา

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ทหารพบรอยแตกใหม่บริเวณเชิงเขา มีพลังผิดปกติแผ่ออกมาจากด้านใน องค์ชายต้องการตรวจสอบสถานที่นั้น และทรงคิดว่าข้อมูลของเจ้าอาจมีประโยชน์”

หลินซีเหยามองออกไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป

เกล็ดเงินในอกเสื้ออุ่นขึ้นอย่างช้า ๆ

นางรู้ดีว่าหากตอบตกลง การเดินทางครั้งนี้อาจพานางเข้าใกล้ความลับของประตูหินมากกว่าที่เคย แต่หากปฏิเสธ นางก็อาจพลาดโอกาสสำคัญในการค้นหาความจริงเกี่ยวกับพลังที่กำลังคุกคามดินแดนมังกร

“ข้าจะไปพบองค์ชาย” นางกล่าวในที่สุด “แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”

มู่ชางมองนางอย่างสงสัย

“เงื่อนไขใด?”

“หากพบสิ่งที่เราไม่เข้าใจ เราจะไม่เปิดผนึกหรือประตูโบราณโดยพลการ ข้าไม่ต้องการให้ความอยากรู้ของพวกเราทำให้สิ่งที่อยู่ข้างในหลุดออกมา”

มู่ชางนิ่งไป ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ข้าจะนำคำพูดของเจ้าไปทูลให้องค์ชายทรงทราบ”

หลินซีเหยาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม แล้วเดินตามเขาออกจากห้อง

ในเวลาเดียวกัน เฟิงอ้าวเทียนกำลังเตรียมตัวออกจากป้อมเพื่อไปยังจุดที่พบรอยแตกใหม่

ทั้งสองยังไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งต่อไปจะเปิดเผยความลับมากเพียงใด

แต่ลึกลงไปใต้ภูเขา ประตูหินโบราณได้สั่นสะเทือนอีกครั้ง

คราวนี้รอยร้าวบนวงแหวนผนึกขยายออกเล็กน้อย

เงาดำที่ซ่อนอยู่ด้านหลังประตูแผ่กระจายออกมาราวกับกำลังรอคอย

รอให้พลังมังกรดำทองและพลังมังกรเงินเข้าใกล้กันมากพอ

เพื่อเริ่มต้นสิ่งที่ถูกหยุดยั้งมานานนับพันปี