บทที่ 19 เงามังกรในกระจกจันทรา

เสียงลมหนาวพัดผ่านแนวผาหิมะขณะที่เฟิงอ้าวเทียนและหลินซีเหยาเดินทางกลับจากวิหารใต้ธารน้ำแข็ง สิ่งที่พวกเขาพบในสถานที่แห่งนั้นยังคงเต็มไปด้วยปริศนา ทั้งกระดิ่งจันทราเงิน ภาพสลักมังกรสองสายเลือด และพลังมืดที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงหิน

ไม่มีใครพูดถึงสิ่งเหล่านั้นอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งมู่ชางซึ่งเดินอยู่ด้านหลังเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“องค์รัชทายาท พลังของพระองค์เป็นอย่างไรบ้าง หลังจากเข้าไปในวิหาร?”

เฟิงอ้าวเทียนยกมือขึ้นมองฝ่ามือของตนเอง

“ยังคงสงบ ไม่มีพลังมืดแทรกซึมเข้ามา”

“แล้วพลังสีเงินเล่า?”

“มันยังอยู่”

มู่ชางขมวดคิ้ว “พระองค์ควรบอกให้ละเอียดกว่านี้”

อ้าวเทียนถอนหายใจ ก่อนอธิบายตามตรง

“เมื่อกระดิ่งดัง ข้ารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งตอบสนองอยู่ภายในสายเลือด พลังสีทองดำของข้าไม่ได้ต่อต้านมัน แต่ก็ไม่ได้หลอมรวมกันอย่างที่เกิดขึ้นตอนอยู่ใกล้รอยสลักโบราณ มันเหมือนพลังทั้งสองกำลังรออะไรบางอย่าง”

หลินซีเหยาหันมามองเขา

“บางทีอาจไม่ได้รอสิ่งของ แต่อาจกำลังรอความทรงจำก็ได้ค่ะ”

อ้าวเทียนเลิกคิ้ว “เจ้าเคยพบเรื่องเช่นนี้หรือ?”

“ไม่เคย แต่ในหุบเขามังกรเงินมีคำสอนเก่าแก่กล่าวไว้ว่า พลังของมังกรไม่ได้เก็บอยู่เพียงในแก่นพลัง บางครั้งมันยังสืบทอดผ่านความทรงจำของบรรพชนด้วย”

นางเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“หากคำสอนนั้นเป็นจริง พลังที่ตอบสนองต่อกันอาจกำลังพยายามบอกเราว่า ครั้งหนึ่งสายเลือดทั้งสองเคยเชื่อมโยงกันมากกว่าที่บันทึกไว้”

มู่ชางฟังแล้วนิ่งไป

“เรื่องนี้ต้องตรวจสอบอย่างรอบคอบ อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่ตำราเก่าเขียนทั้งหมด เพราะแม้แต่ตำราของราชวงศ์มังกรก็ยังมีหน้าที่ขาดหายไปหลายส่วน”

“ข้าทราบค่ะ” ซีเหยาตอบ “ข้าไม่ได้คิดว่าบรรพชนจะถูกต้องทุกเรื่อง เพียงแต่ไม่อยากปฏิเสธสิ่งที่เราเห็นด้วยตาตนเอง”

อ้าวเทียนพยักหน้าเห็นด้วย

“เราจะกลับไปตรวจสอบข้อมูลที่มีอยู่ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ”

เมื่อทั้งสามมาถึงป้อมมังกรเหนือ เหยียนซ่งก็ออกมาต้อนรับทันที นายทหารผู้บัญชาการป้อมสวมเกราะสีเข้ม มีรอยแผลพาดผ่านคิ้วซ้ายจากการต่อสู้กับอสูรมังกรเมื่อหลายปีก่อน

“องค์รัชทายาท ข้ากำลังจะส่งคนออกตามหาพวกท่านพอดี มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ลานฝึก”

อ้าวเทียนหยุดฝีเท้า

“เกิดอะไรขึ้น?”

“แท่นศิลาที่ใช้ตรวจวัดพลังมังกรเกิดแสงขึ้นเอง ทั้งที่ไม่มีใครเข้าไปฝึกใกล้ ๆ ทหารยามบอกว่ามีแสงสีเงินปรากฏอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดับลง”

สายตาของทุกคนหันไปยังทิศทางเดียวกัน

ซีเหยารู้สึกถึงเกล็ดเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออุ่นขึ้นเล็กน้อย

อ้าวเทียนสังเกตเห็นท่าทางของนาง

“เกล็ดเงินตอบสนองหรือ?”

นางพยักหน้าอย่างระมัดระวัง

“เพียงเล็กน้อยค่ะ ไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนอยู่ในวิหาร”

เหยียนซ่งรีบนำพวกเขาไปยังลานฝึกด้านใน แท่นศิลาสีดำตั้งอยู่กลางลาน มีรอยอักขระโบราณสลักอยู่รอบฐาน ปกติแท่นนี้ใช้ตรวจสอบความมั่นคงของพลังมังกรในร่างผู้ฝึก แต่เวลานี้มีเส้นสีเงินบาง ๆ ปรากฏอยู่บนผิวศิลา

อ้าวเทียนก้าวเข้าไปใกล้ ทว่ามู่ชางยกแขนขวางไว้ก่อน

“อย่าเพิ่งแตะต้อง”

“ข้าเพียงต้องการตรวจดู”

“นั่นยิ่งเป็นเหตุผลที่ต้องระวัง หากแท่นศิลาตอบสนองต่อพลังของพระองค์โดยตรง เราไม่รู้ว่ามันจะส่งผลอย่างไร”

ซีเหยาคุกเข่าลงห่างจากแท่นศิลาหลายก้าว นางหลับตาและสัมผัสพลังที่แผ่ออกมาอย่างแผ่วเบา โดยไม่ได้ส่งพลังของตนเข้าไปกระตุ้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็ลืมตาขึ้น

“แท่นศิลานี้ไม่ได้กำลังดูดพลังค่ะ มันกำลังสะท้อนพลังที่หลงเหลืออยู่”

เหยียนซ่งขมวดคิ้ว “สะท้อนพลังที่หลงเหลือ?”

“ใช่ค่ะ คล้ายกับร่องรอยที่ติดอยู่บนวัตถุหลังจากได้รับพลังมังกรเป็นเวลานาน แต่สิ่งที่ผิดปกติคือร่องรอยนี้มีพลังสองสายอยู่พร้อมกัน”

นางชี้ไปยังอักขระที่ปรากฏเป็นเส้นสีเงิน

“พลังสีทองดำอยู่ลึกลงไป ส่วนพลังสีเงินอยู่ด้านบน เหมือนมีใครบางคนเคยใช้พลังทั้งสองกับแท่นนี้ในอดีต”

อ้าวเทียนมองแท่นศิลาอย่างครุ่นคิด

“แสดงว่าแท่นนี้อาจเกี่ยวข้องกับผู้สืบสายเลือดทั้งสอง?”

“อาจเป็นไปได้ แต่เรายังสรุปไม่ได้ค่ะ”

มู่ชางเดินวนรอบแท่นศิลาช้า ๆ ก่อนพบรอยแตกเล็ก ๆ ที่ฐานด้านหลัง

“ตรงนี้มีร่องรอยความเสียหายใหม่”

เหยียนซ่งรีบเข้ามาดู

“เมื่อสามวันก่อน ข้าให้ทหารตรวจสอบแท่นศิลาตามปกติ ไม่มีใครรายงานว่ามีรอยแตก”

อ้าวเทียนย่อตัวลงพิจารณา รอยแตกนั้นไม่ได้เกิดจากแรงกระแทก เพราะขอบของมันเรียบเกินไป คล้ายมีพลังบางอย่างแทรกผ่านเนื้อศิลาจากด้านใน

เขายื่นมือเข้าใกล้ แต่ไม่ได้สัมผัส

ทันใดนั้น พลังสีเงินใต้ข้อมือก็สั่นไหว

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องหินที่ไม่คุ้นเคย มีมังกรสีเงินตัวหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกทรงกลม ข้างกายของมันมีมังกรสีทองดำยืนเฝ้าอยู่ ทั้งสองไม่ได้ต่อสู้กัน แต่กำลังช่วยกันปกป้องบางสิ่งที่อยู่หลังกระจก

ภาพนั้นเลือนหายไปก่อนที่เขาจะเห็นรายละเอียดมากกว่านี้

อ้าวเทียนชักมือกลับทันที

“องค์รัชทายาท!” มู่ชางเข้ามาประคองแขนเขา “พระองค์เห็นอะไร?”

อ้าวเทียนหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนตอบ

“ข้าเห็นกระจกบานหนึ่ง มังกรสีเงินกับมังกรสีทองดำกำลังเฝ้ามันอยู่”

ซีเหยาชะงัก

“กระจกหรือคะ?”

“ใช่ เจ้าเคยเห็นสิ่งเช่นนั้นในหุบเขามังกรเงินหรือไม่?”

นางพยายามนึกถึงภาพจากตำราและสถานที่ที่เคยพบ แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า

“ข้าไม่เคยเห็นกระจกที่มีลักษณะเช่นนั้น แต่ในศาลบรรพชนมีภาพวาดเก่าชิ้นหนึ่ง เป็นภาพวงกลมสีเงินล้อมด้วยลวดลายมังกรสองตัว ผู้เฒ่าเรียกมันว่า ‘กระจกจันทรา’ ทว่าไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นของจริงหรือเป็นเพียงสัญลักษณ์”

“กระจกจันทรา...” อ้าวเทียนทวนคำ

เมื่อชื่อนั้นหลุดออกจากปากของเขา อักขระบนแท่นศิลาก็สว่างขึ้นชั่วขณะ

แสงสีเงินไหลไปตามรอยสลัก ก่อนจะหยุดตรงสัญลักษณ์มังกรสองตัวที่พันเกี่ยวกัน

ทุกคนถอยออกมาอย่างระมัดระวัง

แต่แท่นศิลาไม่ได้ระเบิดหรือปลดปล่อยพลังใด ๆ มันเพียงส่องแสงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทิ้งอักขระใหม่ไว้บนผิวหิน

ซีเหยาก้มอ่านอย่างตั้งใจ

“จันทราสะท้อนอดีต สุริยันรักษาต้นกำเนิด…”

นางหยุดไปเล็กน้อย ก่อนอ่านต่อ

“ผู้เห็นภาพมิใช่ผู้ครอบครองความทรงจำ ผู้ครอบครองความทรงจำมิใช่ผู้กำหนดความจริง”

มู่ชางขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“ถ้อยคำนี้หมายความว่าอย่างไร?”

ซีเหยาส่ายหน้า

“ข้ายังไม่เข้าใจทั้งหมดค่ะ แต่ดูเหมือนมันกำลังเตือนเราไม่ให้เชื่อภาพที่เห็นโดยไม่ตรวจสอบ”

อ้าวเทียนจ้องอักขระเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง

“ถ้าเช่นนั้น ภาพที่ข้าเห็นก็อาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องราว ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด”

“ถูกต้องค่ะ” ซีเหยาตอบ “เราไม่รู้ว่ามังกรสองตัวนั้นเป็นใคร ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังปกป้องสิ่งใด และไม่รู้ว่ากระจกเกี่ยวข้องกับผนึกใต้ธารน้ำแข็งอย่างไร”

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา

“สิ่งเดียวที่เรารู้คือพลังของท่านตอบสนองต่อแท่นศิลา และมันแสดงภาพที่อาจเกี่ยวข้องกับอดีตของสายเลือดทั้งสอง”

อ้าวเทียนพยักหน้า

“เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับการเริ่มต้นแล้ว”

เขาหันไปหาเหยียนซ่ง

“สั่งให้ทหารปิดลานฝึกชั่วคราว ห้ามผู้ใดแตะต้องแท่นศิลา และอย่าให้ข่าวเรื่องพลังสีเงินแพร่ไปถึงคนนอกป้อมจนกว่าเราจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น”

“รับบัญชา”

“ส่วนรอยแตกที่ฐานแท่น ให้บันทึกตำแหน่งไว้ อย่าพยายามซ่อมหรือใช้พลังปิดมัน”

เหยียนซ่งรับคำสั่ง ก่อนเรียกทหารมาควบคุมพื้นที่

เมื่อทุกคนออกจากลานฝึก ซีเหยากลับรู้สึกถึงความผิดปกติอีกอย่างหนึ่ง

เกล็ดเงินของนางเย็นลงอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้มันเพิ่งอุ่นขึ้น

นางหยิบมันออกมาดู พบว่ามีเงาสีดำบาง ๆ พาดผ่านผิวเกล็ด ก่อนจางหายไปในพริบตา

“มีอะไรหรือ?” อ้าวเทียนถาม

ซีเหยากำเกล็ดเงินไว้ในมือ

“ข้าไม่แน่ใจค่ะ แต่ข้าคิดว่ามีใครบางคนรับรู้แล้วว่าเราเห็นภาพนั้น”

สีหน้าของมู่ชางเคร่งขรึมขึ้นทันที

“เจ้าหมายถึงสิ่งที่อยู่หลังประตูโบราณหรือ?”

“อาจใช่ หรืออาจเป็นสิ่งอื่นที่เกี่ยวข้องกับกระจกจันทรา ข้ายังไม่มีหลักฐานมากพอจะระบุ”

อ้าวเทียนมองไปยังแนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

“ไม่ว่าเป็นใคร เราจะไม่ยอมให้มันชี้นำการตัดสินใจของเรา”

เขาหันกลับมาหาซีเหยา

“พรุ่งนี้เราจะส่งข่าวไปยังวังมังกร ขอให้ซูเหวินตรวจสอบเรื่องกระจกจันทราจากตำราเก่า และเจ้าจะได้ส่งคำถามไปยังผู้อาวุโสหลัวด้วย”

ซีเหยาพยักหน้า แต่ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ

“ข้ามีข้อสงสัยอีกอย่างค่ะ”

“ว่ามา”

“ถ้ากระจกจันทราเกี่ยวข้องกับความทรงจำจริง เหตุใดจึงต้องมีคำเตือนว่าผู้เห็นภาพไม่ใช่ผู้ครอบครองความทรงจำ?”

อ้าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง

“บางทีคนที่เห็นภาพอาจไม่ใช่คนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์นั้น”

“หรือภาพที่เห็นอาจถูกเปลี่ยนแปลงได้” ซีเหยากล่าวเสริม “หากมีใครสามารถบิดเบือนความทรงจำของมังกรได้ เรื่องราวในอดีตก็อาจไม่ใช่อย่างที่เราเคยถูกสอนมา”

ไม่มีใครตอบในทันที

คำพูดของนางทำให้สิ่งที่พวกเขาค้นพบตั้งแต่เริ่มเดินทางมีความหมายต่างออกไป หากอดีตถูกบิดเบือนจริง ความขัดแย้งระหว่างราชวงศ์มังกรทองดำกับเผ่ามังกรเงินอาจไม่ได้เกิดขึ้นด้วยเหตุผลที่พวกเขาเชื่อมาตลอด

อ้าวเทียนกำมือแน่นเล็กน้อย

“เราจะค้นหาความจริง แต่จะไม่ตัดสินบรรพชนจากภาพเพียงภาพเดียว”

ซีเหยามองเขา ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ข้าก็คิดเช่นนั้นค่ะ”

คืนนั้น ทั้งสองแยกย้ายกลับที่พักโดยยังไม่มีคำตอบเกี่ยวกับกระจกจันทรา ทว่าความสงสัยได้กลายเป็นเส้นทางใหม่ที่พวกเขาต้องเดินต่อไป

ไกลออกไปใต้ธารน้ำแข็ง ภายในห้องหินที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ กระจกทรงกลมบานหนึ่งตั้งอยู่บนแท่นสีขาว ลวดลายมังกรสีเงินและสีทองดำรอบกรอบกระจกถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนา

พื้นผิวกระจกมืดสนิทมานานหลายพันปี

แต่ในคืนนี้ เงาสะท้อนที่ไม่ควรมีอยู่กลับปรากฏขึ้นชั่วขณะ

มันเป็นภาพของชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีทองดำ ยืนอยู่เคียงข้างหญิงสาวผู้มีดวงตาสีเงิน

ทั้งสองไม่ได้หันมองกัน

พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับเงาดำขนาดมหึมาที่อยู่หลังกระจก

จากนั้นภาพทั้งหมดก็แตกกระจายราวกับถูกบางสิ่งบดขยี้

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด

“พวกเขาพบสัญลักษณ์แล้ว…”

เสียงนั้นหยุดไป ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“คราวนี้ต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาพบกระจกจันทราก่อนที่ผนึกจะอ่อนกำลังลง”

ความมืดแผ่คลุมกระจกอีกครั้ง

และในส่วนลึกของหุบเขาเหมันต์ โซ่ที่ผูกมัดบางสิ่งเอาไว้ก็สั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับตอบรับถ้อยคำเหล่านั้น