เข้าสู่ระบบก๊อก...ก๊อก...ก๊อก
“ก็ได้ ๆ งั้นก็แล้วแต่พี่เลย” มินตรารีบตัดบท เพราะได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ทำให้เธอรีบตอบตกลงกับกฤติดนัยอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตู
“อ่าว!...มุกเองเหรอ”
“ค่ะ...มุกเอง เมื่อกี้พี่มินคุยกับใครอยู่เหรอคะ” มุกระวีน้องสาวเอ่ยถาม
“อ๋อ! พี่คุยกับเพื่อนน่ะ” มินตราแกล้งโกหกน้องสาวไป
“แม่บอกว่าให้ฉันมาตามพี่ไปกินข้าว” มุกระวีน้องสาวก้าวเข้ามาในห้อง ร่างอวบอัดทำให้หล่อนดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวัยอย่างแท้จริง กางเกงรัดรูปขาสั้นจู๋ เผยให้เห็นช่วงต้นขาอวบใหญ่ เสื้อเชิ้ตตัวหลวมคลุมสะโพกอวบแทบไม่มิด ผมซอยสั้นเคลียร์บ่าดวงตากลมโตซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่คล้ายคลึงกับของพี่สาว ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วเอ่ยถามพี่สาวของเธอที่ยังอยู่ในชุดทำงาน
“อ้าว!!...แล้วนี่พี่มินยังไม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกเหรอคะ..พี่มินมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”
“ไม่มีหรอกมุก...มานั่งนี่ก่อนสิ” เด็กสาวทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ในขณะที่พี่สาวเดินวนไปวนมา
“ปีนี้มุก...อายุเท่าไหร่แล้ว?”
“สิบเจ็ดค่ะ..อีกสองเดือนก็จะครบสิบแปดเต็มแล้วค่ะ”
“สัญญากับพี่ได้ไหม ว่ามุกจะตั้งใจเรียนแล้วก็พยายามสอบเข้าคณะดี ๆ ให้ได้”
“ค่ะ มุกจะพยายาม”
“เดี๋ยวนี้แม่ไปเล่นไพ่แทบทุกวันเลย พี่หาเงินคนเดียวมันไม่ทันจริง ๆ มุกต้องช่วยพี่เตือนแม่บ้างนะ”
“มุกก็เตือนแม่อยู่ค่ะ..พี่มิน! แต่รายนั้นน่ะ ฟังซะลูก ๆ อย่างเราซะที่ไหน” มุกระวีคุยกับพี่สาวเรียบร้อยก็เดินออกมาจากห้อง เธอเห็นสีหน้าของพี่สาวดูไม่ค่อยสดใสร่าเริงเหมือนแต่ก่อน ทำให้เธอตัดสินใจไปพูดขอร้องมารดาอีกครั้ง..เรื่องที่บังคับให้พี่สาวของเธอแต่งงานกับคุณภูริภัทร
“มันก็แค่อิดออดของมันไปอย่างนั้นแหละ ผัวรวย ๆ สบาย ๆ มีใครไม่ต้องการบ้าง”
“แต่แม่ค่ะ ถ้าพี่มินเค้าไม่ได้รักกับคุณภัทรเค้าจริง ๆ แม่ก็อย่าไปบังคับพี่เค้าเลย”
“ฉันตกลงกับคุณภัทรเค้าไปแล้ว แกจะมาพูดเพื่ออะไร หรือว่าแกอยากแต่งงานแทนพี่สาวแก”
“ปะ เปล่านะแม่”
“แกก็อีกคนหนึ่ง...จะเรียนไปหาสวรรค์วิมานอะไร!!!!..หัดรู้จักหาผัวรวย ๆ ให้เค้าเลี้ยงสิ แม่จะได้สบายไปด้วย อย่าไปเอาอย่างพี่สาวของแก รายนั้นน่ะรึ..มีคนดี ๆ รวย ๆ มาให้เลือกก็ทำเป็นหยิ่ง ถ้าฉันไม่บังคับพี่สาวแกมันก็ไม่ยอมแต่งกับคุณภัทรเค้าหรอก แต่ก็น่าเสียดายนะ! แกน่าจะโตเร็วกว่านี้อีกหน่อย..ฉันจะได้ยุให้คุณภัทรเค้าจีบแกไปซะเลย”
“แต่แม่ก็รู้นี่คะ...ว่าพี่มินเค้ามีพี่ตั้มอยู่แล้วนะคะ”
“ไอ้ตั้มน่ะ! มันมีแต่ตัว แต่งงานกันไปพี่สาวแกนั่นแหละจะได้หาเลี้ยงมัน แล้วเมื่อไหร่มันจะลืมตาอ้าปากกันได้”
วันศุกร์ เวลา 17.00 น.
ภูริภัทรมาส่งมินตราถึงที่บ้าน ในทันทีที่เธอกำลังจะลงจากรถ เขาก็รีบยื่นซองหนา ๆ ซองหนึ่งส่งให้หญิงสาว เธอรับมาถือไว้อย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยถาม
“ซองอะไรเหรอคะ..คุณภัทร”
“ฝากนี่ให้แม่ของมินด้วยนะ ไม่รู้ว่าท่านกลับมาหรือยัง” หญิงสาวรีบแกะซองสีน้ำตาลหนา ๆ ซองนั้นออกดู พอเห็นสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในก็ถึงกับตะลึงงัน
“คุณภัทร!!!! นี่แสดงว่าแม่ของมินไปขอยืมเงินคุณภัทรอีกแล้วใช่มั้ยคะ”
“อย่าเรียกว่ายืมเลยครับ เงินส่วนนี้อีกหน่อยก็เป็นของคุณแม่มินอยู่แล้ว” ธนบัตรสีเทามัดเป็นก้อน ๆ วางเรียงเป็นปึกหนา และเดาว่ามันคงหลายแสนเลยทีเดียว ขณะที่มินตราไม่ยอมรับเงินจากมือเขา เสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้นทางฝั่งที่เธอนั่งทันที
“แม่!!!!” เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นถี่ ๆ ทำให้มินตรารีบเก็บเงินใส่ซองคืนให้ภูริภัทรแล้วรีบลงจากรถทันที มารดามองลูกสาวด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ต้องทำสีหน้ายิ้มแย้มเพื่อต้อนรับคนที่อยู่ในรถอีกฝั่งหนึ่ง
“สวัสดีค่ะ คุณภัทร แวะเข้าไปข้างในบ้านก่อนมั้ยคะ” คุณนายทองสุขเอ่ยเสียงใสทักทายว่าที่ลูกเขยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“สวัสดีครับ..คุณแม่ อืม!...แต่ว่าวันนี้ผมมีงานค้า..ค้าง!!!..” คำพูดของภูริภัทรหยุดค้างไว้แค่นั้นเมื่อเห็น ร่างหญิงสาวในกางเกงรัดรูปขาสั้นขับมอเตอร์ไชด์คันเก่า ๆ เข้าบ้านมา ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสวยน่ารักของเธอลดลงไปแม้แต่น้อย
“ยัยมุกออกไปไหนมาน่ะ” มินตราเอ่ยถามน้องสาว ในระหว่างที่แม่ของเธอยังคุยอยู่กับคุณภูริภัทร
“ก็แม่น่ะสิ!..ให้มุกทำกับข้าวเอาไว้เยอะเลย...ไม่รู้จะเผื่อใครนักหนา แล้วก็พอดีน้ำปลามันหมดน่ะ...มุกก็เลยต้องรีบออกไปซื้อ” มินตราพอจะเดาออกว่ามารดาของเธอมีแผนจะชวนภูริภัทรทานข้าวเย็น แต่มินตราก็งงว่าทำไมเขาไม่บอกเธอเอาตั้งแต่แรก
“คุณแม่ครับ งั้นเดี๋ยวผมทานข้าวกับคุณแม่ก่อนก็ได้ครับ เรื่องงานเดี๋ยวเอาไว้เคลียร์ต่อทีหลัง กลัวคุณแม่จะเสียน้ำใจ” ภูริภัทรรีบบอกแววตาก็ยังจับจ้องไปที่เรือนร่างระหงของมุกระวีไม่หยุดหย่อน
“อุ๊ย!.. ขอบคุณมากเลยค่ะ..คุณภัทร” คุณนายทองสุขรีบบอก ภูริภัทรจึงลงจากรถแล้วเดินตามคุณนายทองสุขเข้าบ้านไป
ตอนพิเศษหลายเดือนต่อมา โชคชะตาก็ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งต้องยอมรับทุกความโหดร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างไม่มีทางเลือก สองลุงหลานผลัดกันเสพสุขบนเรือนร่างของเธอทั้งที่เต็มใจและไม่เต็มใจ โดยผ่านการใช้ยาปลุกกำหนัด แล้วก็ถ่ายคลิปเอาไปขาย พอเธอไม่ยอม..ก็จะถูกกระตุ้นด้วยการบังคับให้เสพกันชาบ้าง ยาปลุกเช็กซ์บ้าง ทำให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยยึดเป็นที่พึ่ง มันได้เลือนหายไปจากจิตใจของเธอ เหมือนเธอเป็นคนละคนเมื่อถูกกระตุ้นด้วยยา เธอจะพึงพอใจกับรสสวาทอันเร่าร้อนที่สองลุงหลานมอบให้อย่างไม่เคยคิดจะพอ เพียงแค่โดนจูบเท่านั้นร่างกายเธอก็เร่าร้อนขึ้นมาในทันที หญิงสาวเบียดกายชิดกับร่างแกร่งอย่างลืมอาย เสียงครางหวานอย่างรัญจวนใจนั้นกระตุ้นอารมณ์ของกฤติดนัยแฟนหนุ่มได้เป็นอย่างดี“ถือกล้องให้มันดี ๆ หน่อยลุง เดี๋ยวคนดูเค้าก็เวียนหัวหรอก” กฤติดนัยสั่งชายสูงวัย ที่ตอนนี้เขาเปรียบเสมือนเป็นลูกไล่ของกฤติดนัย และบางครั้งเขาก็รู้สึกไม่พอใจ เงินทองที่ได้จากการขายคลิปในกลุ่มลับหรือว่าในแอพต่าง ๆ กฤติดนัยก็แอบเอาไปใช้คนเดียวอย่างฟุ่มเฟือย ทั้งกิน ทั้งเที่ยว และเล่นการพนันมินตราไม่กล้าแม้แต่จะกลับไปให้ใครเห็นหน้า
ตอนที่ 31 ทาสรักพี่เขย (ตอนจบ)ภูริภัทรทนรับความทรมานต่อไปอีกไม่ไหว เขารีบประคองใบหน้าสวยออกจากแท่งรักทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถุงยางที่หัวเตียงแล้วนำมาสวมเป็นเครื่องป้องกัน ชั้นในชายและกางเกงถูกเหวี่ยงออกจากปลายเท้าอย่างเร่งรีบเขารีบจับเด็กสาวให้นอนลงบนเตียงแล้วโถมกายลงบนร่างเธออย่างแผ่วเบา ภูริภัทรบดจูบอย่างแผ่วเบาแต่ก็เร่าร้อนตามอารมณ์ปรารถนา ส่วนด้านล่างแท่งรักมหึมาที่สวมใส่เครื่องป้องกันเรียบร้อยแล้วก็ถูไถวนเวียนอยู่กับส่วนสำคัญของเธอ มุกระวีกำลังเคลิบเคลิ้มเพราะแท่งรักสะกิดติ่งเสียวไปมาก่อนจะถูกยัดพรวดทีเดียวเข้าไปเกือบสุด“อะโอ๊ย..พี่ภัทรขา อื้อ!!! โอ๊ย...เจ็บ!!! อื้มมม โอ๊ยยๆๆ เจ็บ มุกไม่เคย พี่เอาเข้าไปไม่ได้หรอก” เด็กสาวน้ำตาไหลพราก เธอร้องไห้ออกมาจนเขาต้องรีบปลอบ เขาพลาดที่ใจร้อนกับเธอไป“พี่ขอโทษมุกจ๋า แต่พี่ห้ามใจไม่ไหวแล้วจริง ๆ มุกอดทนหน่อยนะครับ อื้มมม!!!...คับแน่นเหลือเกิน” สิ้นเสียงภูริภัทรก็สอดหมอนใบใหญ่เข้าไปที่สะโพกอวบ ก่อนจะแยกเรียวขางามให้แยกออกกว้างแล้วค่อย ๆ ขยับแท่งรักจนมุกระวีรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา“อื้อ!!...พี่ภัทรขา!!! อย่าเพิ่งทำแรงนะคะ” เธอรีบบอกเขาเสี
ตอนที่ 30 คืนนี้พี่ขอ NCเด็กสาวกำลังมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน เปิดเปลือยทุกอย่างจนหมดสิ้น เขาเห็นแม้กระทั่งความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาคู่นั้น และอยากจะลองทดสอบมันดู ว่าจริงอย่างที่ใจคิดหรือเปล่าภูริภัทรกะพริบตาอย่างไม่แน่ใจ เขามองเห็นความรักฉายออกมาในแววตาของเธอ เพียงแวบเดียว แวบเดียวเท่านั้น เขาหายใจสะดุด ไม่ผิดแน่แล้ว มุกระวีกำลังมองเขาด้วยสายตาเจ็บช้ำที่โดนเขาต่อว่าเมื่อสักครู่ และเหนือสิ่งอื่นใด เขามองเห็นความรักที่ซ่อนลึกภายในดวงตาของเธอ“ร้องไห้ทำไม พี่ไม่ได้ดุสักหน่อย” ภูริภัทรรีบปลอบเด็กสาว เสียงเข้มเมื่อสักครู่นี้เปลี่ยนเป็นเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน“แต่พี่ทำหน้าไม่เชื่อ” เด็กสาวสะอึกสะอื้น พูดออกมาแทบจะไม่เป็นคำ ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวก ๆ จนพี่เขยหนุ่มต้องดึงร่างบางเข้ามากอด“พี่เชื่อ!!! แต่ห้ามให้โทรมาแบบนี้อีก โอเคมั้ย” ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาเชยชมแก้มนวลซึ่งแดงเปล่งปลั่ง ใบหน้าหอมละมุนด้วยกลิ่นอันน่าเย้ายวนของเด็กสาว ทำให้ภูริภัทรอดไม่ได้ที่จะไล้ริมฝีปากหยักลงมาสัมผัสเบา ๆ บนกลีบปากอวบอิ่มของเด็กสาว ก่อนจะค่อยๆ บดเบียดเคล้าคลึงให้เธอเผยอปากรับลิ้นรุกรานของเขา“คืนนี้พี่ขอได้ม
ตอนที่ 29 อย่าทำให้หึงมุกระวีเตรียมอุปกรณ์มาอาบน้ำที่ห้องภูริภัทรตามคำสั่ง จนเวลาผ่านไปได้สักพัก ประตูห้องน้ำก็ค่อย ๆ เปิดออก เหมือนกลัวว่าเขาจะได้ยิน หยดน้ำเกาะอยู่ลาดไหล่ของหล่อน ส่องแสงสะท้อนวับแวมน้อย ๆ เมื่อกระทบกับแสงโคมไฟที่เปิดทิ้งเอาไว้ข้างเตียง ขาทั้งสองข้างของมุกระวี ไม่อาจจะขยับออกจากที่ได้ภูริภัทรที่เห็นจึงรีบก้าวเข้ามาหา สายตาของเขามองตั้งแต่ศีรษะของหล่อนจนจรดปลายเท้า แต่ไม่ใช่การดูถูก แต่หากเป็นสายตาที่ทำให้แก้มของมุกระวีกลายเป็นสีแดงขึ้นทันที“อาบน้ำนานจัง วันหลังอาบพร้อมกันนะ พี่ขี้เกียจรอ”“ค่ะ เอ้ย!!! วันหลังมุกจะอาบให้เร็วกว่านี้ค่ะ”“มานั่งตรงนี้สิ!!!” เขาทรุดลงนั่งที่เตียง และพยักหน้าเรียกเด็กสาวที่เอาแต่งุนงง“มานี่สิ เร็ว!...มานั่งนี่ก่อน”“เดี๋ยว...มุกขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ” เด็กสาวอึกอักไม่แน่ใจ ยิ่งเมื่อน้ำเสียงของเขาเข้มจัดมุกระวีก็แทบเข่าทรุด“ไม่ต้อง!!!...”“เอ่อ..ๆ แต่...” เด็กเริ่มเลิ่กลั่ก“พี่บอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องไง..” ไม่เชิงว่าเขาจะดุดันอะไร หากแต่มุกระวีไม่กล้าจะขัดเขา...หล่อนทำตามที่เขาบอก เมื่อทรุดลงนั่ง เขาเหนี่ยวร่างหล่อนแต่ด้วยความตกใจมุ
ตอนที่ 28 ไม่ใช่ตัวแทนของใครหนึ่งเดือนต่อมามุกระวีก็ตัดสินใจยอมตกลงเป็นแฟนกับภูริภัทร เพราะความเห็นของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย คุณนวลศรีมารดาของภูริภัทรต้องการมุกระวีให้มาเป็นสะใภ้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงไม่ได้ขัดข้องอะไร เธอชอบความเป็นต้นตระกูลผู้ดีเก่าของบิดาเธอตั้งแต่แรก ยิ่งพอสืบรู้ว่ามินตราไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพันโทจรัลด้วยแล้วเธอยิ่งไม่อยากต้อนรับภูริภัทรไปรับส่งมุกระวีที่มหาลัยแทบทุกวัน คุณนายทองสุขยิ้มจนหน้าบานเมื่อทุกอย่างลงตัว ก่อนจะตัดสินใจไปตามหาลูกสาวคนโต ถึงแม้มินตราจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง แต่คุณนายทองสุขก็เลี้ยงมินตรามาตั้งแต่สี่ขวบ ความรักและความผูกพันธ์ก็ยอมมีเป็นธรรมดาวันไหนที่ภูริภัทรมีประชุมจนต้องเลิกงานช้ากว่าเดิม มุกระวีก็จะขอติดรถของเจนสุดามาคอยเขาที่บริษัทแล้วกลับบ้านด้วยกันภูริภัทรพยายามจะล่วงเกินมุกระวีอยู่หลายต่อหลายครั้งด้วยความเสน่หาที่มีและความสวยของเด็กสาวมันทำให้เขายากที่จะห้ามใจเอาไว้ได้ จนมุกระวีต้องขอร้องภูริภัทรว่า ขอให้เธอเรียนให้จบเสียก่อน แต่ดูเหมือนไม่มีท่าทีว่าเขาจะทำตามที่เธอขอร้องเลยสักนิด“อื้อ พอแล้ว พี่ภัทร อื้อ อย่าค่ะ นี่ห้องทำงานนะคะ” ประธ
ตอนที่ 27 ไม่อยากให้แม่ลำบากคุณนวลศรีต่อว่ามารดาของมุกระวีอยู่ด้านล่าง และเตรียมจะให้คุณนายทองสุขย้ายออกจากคฤหาสน์ไป พอภูริภัทรกลับมาถึง คุณนายทองสุขก็อ้อนวอน ภูริภัทรจึงคุยกับมารดาว่าให้คุณนายทองสุขกับลูกสาวพักอยู่ที่นี่ไปสักระยะหนึ่งก่อน เพราะอันที่จริงแล้ว ทั้งสองแม่ลูกก็ยังไม่ได้มีความผิดอะไร จากนั้นภูริภัทรจึงเรียกคุณนายทองสุขมาคุยอีกครั้ง“คุณแม่ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อ หรือว่าจะให้ผมหาบ้านให้ครับ”“แม่อยากอยู่ที่นี่ค่ะ คุณภัทรอย่าไล่แม่เลยนะคะ”“ครับ งั้นข้อแลกเปลี่ยนของเราก็ยังเหมือนเดิม” ภูริภัทรเอ่ยขึ้น“คุณภัทรยังต้องการยัยมินอยู่เหรอคะ” คุณนายทองสุขแกล้งเข้าใจผิดทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าตัวเองยังมีลูกสาวเหลืออีกหนึ่งคน“ไม่ใช่ครับ แต่เป็นมุกระวีแทน” ใบหน้าอวบอูมของหญิงสูงวัยซีดลงทันที ลูกสาวเธอยังเด็กนัก เพิ่งจะได้แค่ 19 ปี“แต่ยัยมุกยังเด็กนะคะ คุณภัทร!!!” เธอรีบบอก เพราะยังไงมุกระวีก็เป็นลูกแท้ ๆ ของเธอซึ่งต่างจากมินตราที่เป็นเพียงแค่ลูกติดสามี“ไม่เด็กแล้วมั่งครับ..เมื่อคืนยังเห็นเข้าผับอยู่เลย!” ภูริภัทรเหน็บทันที“ได้โปรดอย่าถือสาเลยนะคะ เอาเป็นว่าแม่ตกลงจะให้คุณภัทรคบหาดูใจ







