ท่านประทานขา อย่ารังแกหนู

ท่านประทานขา อย่ารังแกหนู

last updateHuling Na-update : 2024-12-10
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
32Mga Kabanata
2.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หลักฐานในที่เกิดเหตุบ่งชี้ว่าใครคือหญิงสาวในคืนนั้น อชิระจงใจให้สัมปันนีเห็นสร้อยข้อมือที่เธอบังเอิญทำตกไว้ เธอคือ…ผู้หญิงที่ทำให้เขาอยากรู้ว่าเป็นใคร เขาคือ…ผู้ชายที่เขาได้ครอบครองเธอเป็นคนแรกและโหยหาทุกค่ำคืน สัมปันนีจะยินยอมรับสารภาพหรือยอมจำนนด้วยหลักฐาน ตามให้กำลังใจสายสืบที่แสนเร่าร้อนอย่างอชิระรวมถึงผู้ร้ายปากแข็งอย่างสัมปันนีกันได้ใน ท่านประทานขา อย่ารังแกหนู นะคะ

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

“Stormchase has accepted your request.”

A blue cab stopped steadily just outside a lofty and luxurious skyscraper.

It was the busiest area in B City and the skyscraper belonging to Marriott International was none other than the city’s landmark. The Jane European-style building had a shiny crystal chandelier within and the wordmark “Marriott International” emitted a majestic aura with its exquisitely vivid lines and patterns. It looked like a palace under the shower of lights.

Monique Xander just received a task from Stormchase. Her passenger was supposed to hop in her car there.

“Hello, this is your Stormchase driver. My car is blue and my car plate number is A2219. I am already at the Marriott Tower so you can come down now.” Monique Xander smiled lightly, her gentle and clear voice like a silver bell.

“Alright.” A deep and magnetic voice like a phantom came through, she felt an unnerving coldness from the other side of the call.

Monique Xander shuddered.

‘Such a cold voice, I’m freezing!’

She could not help but glance at Little Nomi seated on the passenger seat. It was too bad that she was asleep!

Little Nomi was her five-year-old daughter. Chubby and fair-skinned, she was extremely adorable.

Her small cheeks blushed red like an apple, her thin and long brows under her wavy fringe were like a crescent moon. Her slightly pouting tiny mouth was like a cherry.

The corners of Monique Xander’s lips lifted as she stared at her, her heart filled with warmth. All her exhaustion would fade away just looking at that soft and adorable daughter of hers.

After adjusting Little Nomi’s blanket, Monique Xander leaned over gently and planted a light kiss on her forehead.

She lowered the volume of the notifications for accepting cab requests and turned on the radio for some Bandari music. The two always liked simple and classy music like this. Little Nomi always slept peacefully to the sound of elegant and pleasant Parlour music.

A man with poise and stature walked out of the entrance of the building after a short while and walked straight toward her car. He was wearing a dark suit and his lengthy shadow was elongated under the lights. He walked over swiftly like a beam of light.

Monique Xander left her car hurriedly, bowed, and opened the car door for him.

As the man approached, she could see his exquisitely handsome face ever so clearly.

His features were sharp and sculpted as if they were carved by an expert craftsman. He had a wide forehead and prominent nose bridge, his thin scarlet chiseled lips were shut tight. His cool and deep dark eyes had a cold sharp gaze like an eagle at night.

That man was giving out an aura similar to a formidable king’s.

Monique Xander was truly stunned!

She had met a lot of people throughout her job as a cab driver, but she had never seen such an extraordinarily good-looking man. ‘No,’ Monique Xander thought, ‘There will not be a more attractive man than this in the whole city.’

“Hurry.” Henry Moore’s inhumanly handsome face was without any emotion, his magnetic and cold tone had an irrebuttable arrogance about it.

Cold air instantly swept over as if the air conditioning was set to the lowest temperature. She felt like she was freezing.

“Alright.” Monique Xander forced a smile and looked up at the sky. ‘Why is the weather turning cold all of a sudden?’

She shook her head, swiftly started her car engine, and began to drive.

Henry Moore noticed the little girl sleeping in the passenger’s seat the moment he got into the car.

She had apple-like blushed cheeks, a tiny exquisite nose, and thick long doll-like lashes. He guessed that Bandari’s Snowdream was playing on the radio for her. The beautiful piano melody was comforting to listen to.

The cab continued on the road steadily. He did not feel any discomfort, the cab was so stable and comfortable it was as if he was in a luxurious sedan. It did not feel like a cab at all.

Henry Moore raised a brow as he admired the driver’s adept driving ability. He threw a glance at Monique Xander on the driver’s seat.

She had sleek short hair, her fair and slender hands steered the wheel gracefully.

That was the first time Henry Moore called a cab. He was in a hurry to go to RK when his driver’s car broke down on the way to pick him up.

“Sir, you’re going to RK Bar, correct?” Monique Xander felt a chill down her spine as she could sense a cold gaze on her.

“Yes.” His voice was deep like a cello, magnetic, and pleasant.

‘He has an alluring voice, I could get pregnant just from listening to him.’

Monique Xander could not help but throw a glance at the rearview mirror. The man in the mirror was slouched against the car seat as he rested with both his eyes shut.

As if he was handcrafted, his facial profile was unbelievably perfect. He had dashing brows, an aquiline nose, and thin lips. His unique face made him look classy.

Although he was not doing anything but sitting there in silence, she could sense a heavy tension from him.

The silence was intimidating to her, which was kind of bizarre.

Monique Xander was nervous for some reason. Her chest felt congested like when she woke up that morning five years ago.

They had reached the entrance of RK Bar. “Sir, you’re here.” Her voice was sweet and gentle.

“Hmm?” Henry Moore opened his eyes slowly. Did he fall asleep?

‘Unbelievable!’

A hint of disbelief flashed in his eyes. ‘Did I fall asleep?’

Henry Moore, the young master of Moore Group, had an unusual temperament with an outstanding family background. He was someone who could get anything he wanted in B City.

He was a natural-born genius in management. He took over Moore Group at a very young age and it has been expanding rapidly under his management. The group expanded into other industries like entertainment, finance, real estate, the film industry, and so on.

Single to this day, he was desired by countless socialites and ladies.

He had a legendary reputation in B City.

However, there was something that bothered him. He had insomnia.

He had met many renowned doctors but his situation remained unchanged. Sleeping pills did help him relax, but he still had trouble falling asleep.

He remembered the deepest sleep he had, it was five years ago.

One night five years ago, he was tricked by someone. Right when he was throbbing with desire, a girl walked in.

He was glued to the girl the whole night. She was so innocent, he had to have a taste.

He slept exceptionally well that night, so well that he did not notice the girl leaving. She was gone when he woke up.

Perhaps it was the pills, or he was too exhausted.

What about this time? He had never once been able to fall asleep when his driver drove him around in his luxury car.

Yet, on this day he was able to doze off in a cab!

Henry Moore looked at the woman in front of him with disbelief. She had tiny dimples when she smiled, and her huge bright eyes were like a clear pond on her fair face. She looked refreshingly beautiful.

However, Henry Moore had met all sorts of women in his life. The woman in front of her was nothing outstanding if compared to the pile of ladies who were waiting to get into his bed.

Perhaps it was the music!

“You slept well. Don’t forget to take care of yourself even if you’re busy with work!” Monique Xander raised the corners of her lips to form a brilliant smile.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
32 Kabanata
บทที่ 1
เสียงจังหวะการเดินย่ำเท้าวนไปวนมาบริเวณหน้าประตูเพนท์เฮ้าส์ บ่งบอกอารมณ์กระวนกระวายของเจ้าของได้เป็นอย่างดี เท้าเล็กๆ เข้ากับรองเท้าส้นสูงสีแดงสด ขนาดของส้นเข็มที่สูงถึงสี่นิ้วไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเดินหรือเคลื่อนไหวของเธอได้เลยแม้แต่น้อยร่างสวยในชุดรัดรูปเดินไปเดินมาพร้อมกับพยายามติดต่อใครบางคนที่จนถึงขณะนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ ทั้งๆ ที่นัดหมายเวลารวมถึงสถานที่อย่างชัดเจนแล้วและที่สำคัญเงินก็จ่ายไปแล้วเช่นกัน “จนป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่มาอีกนะ” สีหน้าของกรรวียังคงเคร่งเครียดเพราะหากงานนี้เธอทำไม่สำเร็จ นั่นก็หมายความว่าเงินค่าแรงก้อนโตที่จะได้ก็พลอยปลิวหายไปต่อหน้าต่อตาเช่นกันเงินที่เธอหมายมั่นจะนำไปทุบหน้าใหม่ที่เกาหลีให้กลับมาสวยเหมือนสาวรุ่น ทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอก็สวยมากอยู่แล้วแต่ก็อยากสวยไปมากกว่านี้อีก ให้เหมาะกับสโลแกนส่วนตัวว่าผู้หญิงอย่าหยุดสวย “มาหรือยัง” เสียงห้วนดังขึ้นจากด้านหลังนั่นทำให้กรรวีถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะหันกลับมามองชายร่างท้วมตรงหน้า “ยังเลยค่ะคุณอดุลย์” กรรวีเอ่ยตอบเจ้านาย“มัวไปโอ้เอ้ทำอะไรอยู่ เดี๋ยวก็เสียงานใหญ่กันพอดี ถ้าเราทำงานนี้พังมีหวังได้ตกงานกันแน่” ง
Magbasa pa
บทที่ 2
เพราะเพลียจากการเดินทางข้ามทวีป เนื่องจากก่อนหน้านั้นอชิระทำงานหามรุ่งหามค่ำไม่ได้หยุดลากยาวมาเป็นอาทิตย์ๆ เวลานี้เขาจึงอยากอาบน้ำแล้วพักผ่อนเต็มทีแต่พอสายตาเหลือบไปเห็นบรั่นดีสีส้มแกมทองอำพันเข้มที่ส่งตรงมาจากฝรั่งเศสพร้อมแก้วทรงสวยวางอยู่ก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะคว้าแก้วใบนั้นมาถือไว้ในมือแล้วรินบรั่นดีรสเยี่ยมลงไปจากนั้นก็ยกขึ้นมาดื่ม รสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของมันช่วยสร้างความผ่อนคลายให้เขาได้เป็นอย่างดีอชิระใช้ปลายนิ้วคลึงปากแก้วไปมาขณะที่สมองก็กำลังใช้ความคิดไปด้วย จู่ๆ เขาก็ถูกพี่ชายเรียกตัวให้กลับมาเมืองไทยอย่างเร่งด้วย ถามถึงเหตุผลว่าเพราะอะไรก็ไม่ยอมบอกท่าเดียว “คงไม่ใช่เบื่อแล้วอยากวางมือเหมือนในละครอะไรพวกนั้นหรอกนะ” เสียงทุ้มเอ่ยกับตัวเองพร้อมกับจิบบรั่นดีในแก้วไปด้วย เขาเพียงแค่สันนิษฐานเท่านั้นเพราะที่ผ่านมาเขาก็เคยเบื่อแล้วอยากวางมือจากงานที่ทำอยู่ อยากออกไปสูดโอโซนรอบโลกดูสักครั้ง แต่เอาเข้าจริงก็ยังทำอย่างที่คิดไม่ได้แต่อนาคตก็ไม่แน่หลังจากนั่งจิบบรั่นดีพร้อมกับปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปกับรสชาติของมันได้สามสี่แก้ว อชิระก็หยุดดื่มจากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องนอนเพื่ออาบน้ำ
Magbasa pa
บทที่ 3
เมื่อหยุดไม่ได้ก็ต้องไปต่อ ชายหนุ่มหักห้ามใจไม่ให้ทำอะไรรุนแรงเกินไป ค่อยๆ แทรกตัวเข้าหาพร้อมกดน้ำหนักลงไปช้าๆ เนิ่บๆ รู้ว่าเธอเจ็บเพราะเห็นใบหน้าสวยเหยเกน่าสงสาร เขาจึงโน้มตัวลงไปจูบปากอิ่มที่เวลานี้บวมเจ่อเพราะฝีมือเขาอย่างดูดดื่มพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งนวดเฟ้นหน้าอกอวบอิ่มของเธอสลับบีบบี้เม็ดยอดสีชมพูสวยเบาๆ ในขณะที่สะโพกสอบก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าและออกอย่างเป็นจังหวะสัมปันนีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอเจ็บแต่ความเจ็บกลับมาพร้อมความเสียวซ่านที่เธอต่อต้านไม่ได้ รู้สึกเหมือนขณะนี้ร่างกายกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ มันเจ็บจนน้ำตาซึมแต่ไม่นานความเจ็บก็ค่อยๆ หายไปแล้วความรัญจวนแปลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคยก็เข้ามาแทนที่ร่างบอบบางไหวโยกไปตามแรงส่งของอีกฝ่าย เขาเฝ้าจูบเฝ้าสัมผัสจนเธอเตลิดสติล่องลอยและปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อเนื่องยาวนาน อชิระเองก็กำลังหลงในรสสวาทที่กำลังเกิดขึ้น เขากลืนกินเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะรู้ว่าหญิงสาวใหม่กับเรื่องบนเตียงทว่าเขากลับอดใจไม่ไหว“อืม…ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า” อชิระที่หยิบนาฬิกามาดูเวลายิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ หลังจากครั้งแรกผ่านไปชายห
Magbasa pa
บทที่ 4
อชิระเสยผมยุ่งๆ ที่หล่นมาปรกหน้าปรกตาแล้วก้าวลงจากเตียงทั้งๆ ที่ยังเปลือยเปล่าทว่าเท้ากลับเหยียบอะไรเข้า ชายหนุ่มเอื้อมมือลงไปหยิบก่อนจะพบว่ามันคือสร้อยข้อมือแบบถักที่มั่นใจว่าไม่ใช่ของเขาแน่นอน อชิระกำมันไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างที่ยังว่างคว้าผ้าขนหนูที่วางอยู่กับพื้นห้องขึ้นมาสวม จัดการผูกปมหลวมๆ ตรงเอวแล้วเดินหาผู้หญิงคนเมื่อคืนจุดแรกคือห้องน้ำ แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้คือประตูห้องน้ำแง้มอยู่เล็กน้อยรวมถึงเสียงก็เงียบผิดปกติบ่งบอกว่าเธอไม่ได้อยู่ในนั้น อชิระหมุนตัวกลับเป้าหมายต่อไปของเขาคือห้องรับแขกทว่าเมื่อออกมาแล้วเขากลับไม่เห็นเธอ จึงเลยไปที่ห้องครัวตามด้วยห้องนอนอีกห้องก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเช่นกัน “เสร็จงานแล้วก็ทิ้งกันไปดื้อๆ ไม่ลากันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” อชิระเอ่ยกับตัวเอง ยอมรับว่าชีวิตผู้ชายหนุ่มโสดแบบเขาเคยผ่านประสบการณ์ซื้อกินแบบนี้มาบ้าง แต่ทุกครั้งฝ่ายหญิงจะบอกลาอย่างอ้อยอิ่งและเปิดโอกาสให้เขาสานต่อหากต้องการ ทว่าครั้งนี้กลับต่างออก เพราะฤทธิ์ของบรั่นดีที่อาจผสมบางสิ่งบางอย่างไว้ทำให้สติของเขาเมื่อคืนมีไม่เต็มร้อยนัก ส่งผลให้เขาจำใบหน้าของเธอได้ไม่ชัดเท่าที่ควร รู้แค่
Magbasa pa
บทที่ 5
แม้จะบอกให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่สัมปันนีก็กินอะไรไม่ได้นั่งเหม่อลอยติดต่อกันหลายวัน รวมถึงทุกๆ คืนเธอมักจะสะดุ้งตื่นจากการฝันร้าย ฝันถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นซ้ำๆ วนไปวนมา พยายามแค่ไหนก็สลัดมันออกไปจากหัวไม่ได้ โดยเฉพาะเงาของผู้ชายคนนั้น ความทุกข์ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอ แม้จะไม่มีน้ำตาแต่แววตาของเธอก็ยังคงเศร้าสร้อยไร้ความสดใส วรรณีเองก็ทุกข์ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกสาว เธอพยายามชวนคุยชวนไปทำบุญไปต่างจังหวัด แม้สัมปันนีจะไปด้วยทุกๆ ที่ทว่าก็ยังไร้ซึ่งชีวิตชีวา กระทั่งคืนหนึ่ง สัมปันนีก็ยอมเล่าเรื่องบางอย่างให้เธอฟัง ความรู้สึกขณะนั้นเหมือนหัวใจของคนเป็นแม่แบบเธอถูกกระชากออกจากอกแล้วใช้มีดแทงซ้ำๆ มันทั้งช็อค ทั้งจุกแน่นในอก ทั้งตกใจจนชาไปทั้งตัว เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าสัมปันนีจะได้พบเจอกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้น ทั้งสองกอดกันร้องไห้และจับมือกันเพื่อจะก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกัน “ผลสัมภาษณ์งานที่ใหม่ออกหรือยังลูก” วรรณีเอ่ยถามเพราะเมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนจะเกิดเรื่องสัมปันนีบอกว่าได้ลาออกจากบริษัทเดิมพร้อมสัมภาษณ์งานที่บริษัทใหม่แล้ว เหตุผลที่ลาออกจากที่เก่าเพราะถูกหัวหน้างานที่เป็นผู้ชายคุกค
Magbasa pa
บทที่ 6
“ลูกหนูไม่ได้อยากได้เงิน ลูกหนูอยากได้ร่างกายของลูกหนูคืน”“โอ๊ยลูกหนู อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่หน่อยเลย เสียตัวแบบนี้ดีจะตายไปเพราะได้เงินก้อนโตใช้ เงินที่ซื้อทุกอย่างได้ เงินที่ลูกหนูทำงานงกๆ หามาตลอดนั่นแหละ” “หยุดพูดแล้วออกไปจากบ้านลูกหนูเดี๋ยวนี้ ออกไปแล้วอย่ากลับมาให้ลูกหนูเห็นหน้าอีก ออกไป” ก่อนที่พิจิกาจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านี้ สัมปันนีก็เข้าไปผลักเธอให้ออกไปจากบ้าน “แล้วเงินนี่ละ จะไม่เอาจริงๆ เหรอ เยอะนะ คิดดีๆ”“ใช่ ลูกหนูไม่เอา ถ้าพี่จะเอาก็เชิญ ลูกหนูทำบุญให้ ขอให้พี่ไปที่ชอบๆ หลังจากนี้อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลย”“โอเค ขอบคุณมากสำหรับเงินแล้วก็คำอวยพรนะลูกหนู บายจ้ะ” พิจิกาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของ  สัมปันนีแม้แต่น้อย เธอจูบเงินในมือซึ่งจำนวนของมันไม่ใช่น้อยๆ ในเมื่อเธอตั้งใจเอามาให้สัมปันนีแต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับเองก็ช่วยไม่ได้ นอนกับผู้ชายคืนเดียวทำเป็นตีโพยตีพาย เสียตัวแล้วยังได้เงินมันไม่ดีตรง
Magbasa pa
บทที่ 7
แต่ดูเหมือนฟ้าหลังฝนของเธอจะค่อยๆ สดใสขึ้น หลังผ่าตัดอาการของแม่ก็ถือว่าฟื้นตัวได้ดีแม้ต้องระวังเรื่องการติดเชื้อและภาวะแทรกซ้อนด้านอื่นๆ โดยเฉพาะที่สมอง เพราะแบบนั้นหมอจึงยังไม่อนุญาตให้ออกไปพักฟื้นที่บ้านได้อย่างที่มารดาต้องการ“แม่หายดีแล้ว ทำไมหมอยังไม่ยอมให้ออกจากโรงพยาบาลอีกก็ไม่รู้” “หมอคงอยากให้แน่ใจว่าแม่หายดีแล้วจริงๆ ถึงอนุญาตนะคะ” สัมปันนีให้กำลังใจมารดาที่คงอยากกลับบ้าน แต่ดูยังไงตอนนี้แม่ของเธอก็ยังไม่พร้อมจะออกจากโรงพยาบาล “แต่แม่เบื่อโรงพยาบาลเต็มที”“เบื่อก็ต้องทนค่ะ“เป็นคนป่วยทำได้แค่นั่งๆ นอนๆ อยู่แบบนี้ เวลาแต่ละวันผ่านไปช้าเหลือเกิน” วรรณีที่ยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้อดไม่ได้ที่จะบ่นกับสภาพของตัวเองตั้งแต่เกิดมานี่คืออุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตก็ว่าได้แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปเธอก็ยังคงจะข้ามถนนเพื่อไปซื้อของโปรดให้ลูกสาวเพียงคนเดียวเช่นกัน“หนูรู้ค่ะว่าแม่เบื่อแต่ก็ต้องอดทน ถ้าหมอให้
Magbasa pa
บทที่ 8
“สวัสดีค่ะคุณชมดาว” ทันทีที่สายตามองเห็นใครบางคนที่กำลังก้าวตรงมาหา กรรวีก็รีบลุกพร้อมเอ่ยทักทายชมดาวเลขาส่วนตัวของตุลย์ประธานบริหารบริษัท ที่จู่ๆ ก็เดินมาหาถึงที่หน้าโต๊ะทำงานโดยไม่บอกกันล่วงหน้าแบบนี้ “สวัสดีค่ะคุณกรรวี” ชมดาวเอ่ยทักทายกลับไปเช่นกัน “คุณชมดาวมีธุระอะไรให้เอช่วยหรือเปล่าคะ” “คุณตุลย์อยากพบคุณอดุลย์นะคะ ชมเลยเดินมาเชิญ”“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันแจ้งคุณอดุลย์ให้ แต่อันที่จริงคุณชมดาวแค่ยกหูโทรศัพท์กริ๊งเดียวก็ได้นะคะ ไม่เห็นต้องเดินมาเองแบบนี้เลย” กรรวีส่งยิ้มให้ชมดาว หลังจากลาพักร้อนยาววันนี้ตุลย์คงกลับมาทำงานแล้วเป็นแน่ถึงได้เรียกเธอกับอดุลย์ให้ไปพบแบบนี้ “ไม่เป็นไรค่ะ อ้อ…ท่านประธานแจ้งว่าให้คุณกรรวีเข้าไปพบพร้อมคุณอดุลย์ด้วยนะคะ”“ดิฉันด้วยหรือคะ” พอได้ยินว่าตุลย์อยากพบเธอด้วยกรรวีก็ยิ้มกริ่มออกมา “ใช่ค่ะ”“ค่
Magbasa pa
บทที่ 9
“นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ แบบนี้เราไม่ต้องหางานใหม่รอหรอกหรือคะ” งานดีๆ เงินดีๆ สมัยนี้หาง่ายเสียเมื่อไหร่ ต่อให้เจอก็ไม่ได้มาครบทั้งสองอย่างแน่ “ไม่ๆ เพราะทางรอดของเราคือต้องติดต่อแม่เล้าคนนั้นให้ได้” อดลุย์ยังคงหวังที่จะติดต่อแม่เล้าในคืนนั้นได้ “แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ เราจะทำยังไงกันดี”“ถ้าไม่ได้ก็คงต้อง…”“ก็คงต้องอะไรคะ” “ยอมรับชะตากรรม” คำพูดของอดุลย์ทำให้กรรวีแทบจะดึงทึ้งศีรษะของตัวเอง ชะตากรรมแบบนี้เธอไม่อยากยอมรับเอาเสียเลย ก่อนจะสลัดความสิ้นหวังทิ้งแล้วตั้งหน้าตั้งตาติดต่อแม่เล้าในคืนนั้นซ้ำๆ กรรวีถามไปที่เอเจนซี่เพื่อขอข้อมูลติดต่ออื่นๆ ทั้งที่อยู่ที่ทำงานหรือที่ไหนก็ตามที่จะติดต่อได้ ทว่ากลับมีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่านั้น เมื่อถามไปถามมาถึงได้รู้ว่ามีการกินหัวคิวเกิดขึ้นภายในเอเจนซี่ เป็นการหักหน้าแย่งงานกันเองของอดีตเด็กที่ชื่อพิจิกาที่ผันตัวมาเป็นแม่เล้ารายใหม่ นอกจากเป็นแม่เล้าแล้ว
Magbasa pa
บทที่ 10
“ไอ้น้องคนนี้นี่ ขนาดพี่ป่วยมันยังไม่วายกวน”“ว่าไง รับปากผมมาก่อนสิ” เพราะไม่รู้จะพูดยังไงให้ตุลย์สู้กับโรคร้ายแล้วเอาชนะมันให้ได้อชิระจึงหยิบเอาวิธีนี้มาใช้ เพราะรู้ว่าตุลย์รักบริษัทแห่งนี้มากมากเท่าชีวิตเลยด้วยซ้ำ เขาไม่เชื่อว่าพี่ชายพึ่งตรวจพบมะเร็ง ดีไม่ดีตุลย์อาจรู้นานแล้วเพียงแค่ที่ผ่านมาเพิกเฉยจนปล่อยให้เชื้อลุกลาม “เออๆ รับปากก็รับปาก พอใจแล้วใช่ไหม”“ก็ถือว่าพอใจอยู่” อชิระยิ้มออกมา เขาจะพอใจมากกว่านี้หากพี่ชายหายเป็นปกติ ต่อให้ระยะหลังๆ จะไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะต่างคนต่างทำงานและใช้ชีวิต แต่ความเป็นพี่น้องก็ยังคงตัดกันไม่ขาด เขามีเหตุผลที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมกลับมาเมืองไทย เขาแค่ไม่อยากกลับมาแล้วถูกคนที่นี่ดูถูกว่ามาเพื่อสูบทุกอย่างไปจากพี่ชายแต่ในเมื่อมีความจำเป็นให้เขาต้องมานั่งในตำแหน่งนี้แม้จะชั่วคราว เขาก็จะทำให้กลุ่มคนที่เคยดูถูกเคยมองว่าเขาไม่เก่งไม่เหมาะกับที่นี่ก้มหัวยอมรับในตัวเขาให้จงได้ แค่คิดอชิระก็สนุกกับความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้าแล้วสิ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status